در مورد پذیرش دیگری، اینکه صرفاً به منظور آگاهی از نظرات او، بدون صدور حکم علیه او و بدون رد آنچه می‌گوید، هیچ‌گونه از روش اسلامی نیست. بلکه آنچه کتاب بر آن دلالت دارد کاملاً در تضاد با آن است. آنجا که قرآن کریم می‌فرماید: «و گفتند: خداوند رحمان فرزندی برگزیده است. قطعاً چیزی زشت و ناپسند آوردید! نزدیک است که آسمان‌ها از آن شکافته شوند و زمین بشکافد و کوه‌ها فرو ریزند، از اینکه برای خداوند رحمان فرزندی قائل شدند. و شایسته خداوند رحمان نیست که فرزندی بگیرد» [سوره مریم: ۸۸-۹۲].

As for accepting the other, in order to merely know his opinions, without pronouncing judgments against him, and without refuting what he says, is not of the Islamic method whatsoever. Rather, what the Book indicates is completely contradictory to that. When the Noble Qur'an "They say: 'Ar-Rahmaan has begotten a child.' Indeed you have brought forth a terrible evil thing! Whereby the heavens are almost torn down, the earth split asunder and the mountains fall in ruin. That they ascribe a child to Ar-Rahmaan. And it is not suitable for Ar-Rahmaan to beget a child" [TMQ Maryam: 88-92].

«و می‌گویند: "اگر راستگو هستید، این وعده کی خواهد بود؟" کاش کسانی که کفر ورزیدند می‌دانستند، زمانی را که نه می‌توانند آتش را از چهره‌های خود و نه از پشت‌های خود بازدارند و نه یاری داده می‌شوند. نه، بلکه ناگهان بر آنان می‌آید و سرگشته‌شان می‌سازد، و نه توان دفع آن را دارند و نه مهلتی به ایشان داده می‌شود» [قرآن کریم، سوره الانبیاء: ۳۸-۴۰].

"And they say: 'When will this promise (come to pass), if you are truthful?' If only those who disbelieved knew when they will not be able to ward off the Fire from their faces nor their backs. Nor will they be helped. Nay, it will come upon them suddenly and perplex them. And they will have no power to avert it nor will they get respite" [TMQ Al-Anbiya: 38-40].

و

And:

و آنگاه که گفتید: «ای موسی، هرگز به تو ایمان نخواهیم آورد تا خدا را آشکارا ببینیم.» پس در حالی که نگاه می‌کردید، صاعقه شما را فرو گرفت. [TMQ البقرہ: 55]

"And when you said: 'O Musa, we shall never believe in you until we see Allah plainly.' And you were seized with a thunder bolt while you were looking" [TMQ Al-Baqarah: 55].

و

And:

و هنگامی که به آنان گفته شود: «به آنچه خدا نازل کرده ایمان بیاورید»، می‌گویند: «ما به آنچه بر خودمان نازل شده ایمان داریم» و به آنچه پس از آن است کفر می‌ورزند، در حالی که آن حق است و تصدیق‌کنندهٔ آنچه نزد ایشان است. بگو: «پس چرا پیامبران خدا را پیش از این کشتید، اگر واقعاً مؤمن بودید؟» [ترجمهٔ تفسیر القرآن الکریم، سورهٔ البقرہ: ۹۱]

"And when it was said to them: 'Believe in what Allah revealed', they said: 'We believe in what was revealed to us' and they disbelieve in what is after it while it is the truth confirming that which is with them. Say: 'Why then did you kill the Prophets of Allah aforetime if you were (indeed) believers?'" [TMQ Al-Baqarah: 91].

«و گفتند: "هرگز کسی به بهشت داخل نخواهد شد جز آنکه یهودی یا نصرانی باشد." این آرزوهای ایشان است. بگو: "اگر راستگو هستید، دلیل خود را بیاورید." بلکه هر که روی خود را تسلیم خدا کند و نیکوکار باشد، پاداشش نزد پروردگارش است و نه ترسی بر ایشان است و نه غمگین خواهند شد.» [ترجمه قرآن کریم، سورۃ البقرہ: ۱۱۱-۱۱۲]

"And they say: 'None shall enter Paradise except he be a Jew or Christian.' Those are their desires. Say: 'Produce your proof if you are truthful.' Rather whoever submits his face to Allah and is a doer of good, his reward is with Allah. Such will not fear nor will they grieve" [TMQ Al-Baqarah: 111-112].

«و قالوا اتخذ الله ولدا سبحانه بل له ما فی السماوات و الأرض کل له قانتون» [سورۃ البقرہ: ۱۱۶] Note: the Qur'an verse is rendered in Arabic script, as is the custom in Persian translations, and the reference is kept in square brackets as the rules require.

"And they say: 'Allah has begotten a child.' Glory be to Him! Nay, to Him belongs all that is in the heavens and the earth. All surrender to Him with obedience" [TMQ Al-Baqarah: 116].

و

And:

و می‌گویند: «یهودی یا نصرانی باشید تا هدایت یابید.» بگو: «نه، بلکه آیین ابراهیم را (پیروی می‌کنیم)، و او از مشرکان نبود.» [TMQ البقرہ: ۱۳۵]

And they say: 'Be Jews or Christians (then) you will be guided.' Say: 'Nay, the creed of Ibrahim, and he was not of the polytheists'" [TMQ Al-Baqarah: 135].

آیا ندیدی کسی را که با ابراهیم درباره پروردگارش محاجه کرد، چون خداوند به او حکومت داده بود؟ هنگامی که ابراهیم گفت: «پروردگار من کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند»، گفت: «من زنده می‌کنم و می‌میرانم.» ابراهیم گفت: «همانا خداوند خورشید را از مشرق برمی‌آورد، پس تو آن را از مغرب برآور.» بدین‌سان آن کافر مبهوت شد. و خداوند قوم ستمکار را هدایت نمی‌کند ﴿البقرة: ۲۵۸﴾. با آنکه این آیه از شریعت پیشینیان است، اما با سخن خداوند سبحانه آغاز شده است:

"Have you not considered about he who disputed with Ibrahim about his Lord because Allah had given him the kingdom? When Ibrahim said to him: 'My Lord is He who gives life and causes death.' He said: 'I give life and cause death.' Ibrahim said: 'Verily Allah causes the sun to rise in the east thus you cause it to rise in the west.' Thus the disbeliever was utterly defeated. And Allah guides not the unjust folk" [TMQ Al-Baqarah: 258]. Even though this ayah was of the Shar'a of those before us, however it commenced with His saying subhanahu:

و

And:

آنان که درباره برادرانشان در حالی که (در خانه) نشسته بودند گفتند: «اگر از ما اطاعت می‌کردند، کشته نمی‌شدند.» بگو: «اگر راست می‌گویید، مرگ را از خودتان دور کنید!» [TMQ آل‌عمران: ۱۶۸].

"Those who said about their brothers while they sat (at home): 'Had they obeyed us, they would not have been killed.' Say: 'Avert death from yourselves if you speak the truth!'" [TMQ Al-Imran: 168].

و

And:

آنان که گفتند: «خداوند از ما پیمان گرفته است که به هیچ فرستادهای ایمان نیاوریم، مگر آنکه قربانیای برای ما بیاورد که آتش آن را بسوزاند.» بگو: «پیش از من فرستادگانی با دلایل روشن و با آنچه شما از آن سخن میگویید به سوی شما آمدند. پس اگر راستگو هستید، چرا آنان را کشتید؟» [TMQ آل عمران: ۱۸۳].

"Those who said: 'Verily Allah has taken our promise not to believe in any Messenger unless he brings to us an offering which fire devours.' Say: 'There came to you Messengers before me with clear proofs and with what you speak of. Why then did you kill them if you are truthful?'" [TMQ Al-Imran: 183].

و

And:

و یهودیان می‌گویند: «دست خدا بسته است!» دست‌های خودشان بسته باد و به سبب آنچه می‌گویند، لعنت شوند! بلکه هر دو دست او گشاده است؛ هرگونه که بخواهد می‌بخشد. [سورۃ المائدہ: ۶۴]

"And the Jews say: 'Allah's hand is tied up!' Be their hands tied up and be they accursed for what they say! Nay, both His hands are widely outstretched. He spends as He wishes" [TMQ Al-Mai’dah: 64].

و

And:

«کسانی که شرک ورزیدند خواهند گفت: "اگر خدا می‌خواست، نه ما شرک می‌ورزیدیم و نه چیزی را حرام می‌کردیم." همچنین کسانی که پیش از ایشان بودند تکذیب کردند تا آنکه عذاب ما را چشیدند. بگو: "آیا دانشی نزد شماست تا آن را برای ما آشکار کنید؟ جز این نیست که شما فقط از گمان پیروی می‌کنید و جز دروغ نمی‌گویید."» [ترجمه معانی قرآن کریم، سورۃ الأنعام: ۱۴۸]

"Those who associate (with Allah) will say: 'If Allah had willed, we would not have associated nor would we have forbidden anything.' Likewise belied those before them until they tasted Our wrath. Say: 'Have you any knowledge so that you produce it for us? Verily you follow nothing but conjecture (dhann) and you do nothing but lie" [TMQ Al-An’am: 148].

و

And:

«و قالت اليهود عزيرٌ ابنُ الله و قالت النصارى المسيحُ ابنُ الله ذلك قولهم بأفواههم يضاهئون قول الذين كفروا من قبل قاتلهم الله أنّى يؤفكون * اتّخذوا أحبارهم و رهبانهم أربابًا من دون الله و المسيحَ ابنَ مريم و ما أُمروا إلّا ليعبدوا إلهًا واحدًا لا إله إلّا هو سبحانه عمّا يشركون» [سورۃ التوبہ: 30-31]

"And the Jews say: 'Uzayr is the son of Allah' and the Christians say: 'The Messiah is the son of Allah.' That is their saying from their mouths. They imitate the saying of those who disbelieved of old. Allah's curse is upon them, how they lie! They took their rabbis and monks as lords besides Allah and the Messiah son of Mary while they were not commanded save to worship one Lord. There is no god but He. Glorified is He beyond what they associate!" [TMQ At-Taubah: 30-1].

و

And:

و چون آیات روشن ما بر ایشان خوانده شود، کسانی که امید دیدار ما را ندارند می‌گویند: «قرآنی غیر از این بیاور یا آن را تغییر بده.» بگو: «مرا نرسد که آن را از پیش خود تغییر دهم. من تنها از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم. همانا من اگر پروردگارم را نافرمانی کنم، از عذاب روز بزرگ می‌ترسم.» بگو: «اگر خدا می‌خواست، آن را بر شما نمی‌خواندم و او نیز آن را بر شما آشکار نمی‌ساخت؛ زیرا پیش از این، سالیانی دراز میان شما زیسته‌ام. آیا خرد نمی‌ورزید؟» [ترجمه قرآن کریم، یونس: ۱۵-۱۶].

"And when Our clear aayaat are recited to them, those who expect not meeting Us say: 'Bring us a Qur'an other than this or change it.' Say: 'It is not for me to change it of my own accord. I only follow that which was revealed unto Me. Verily I fear, if I disobey my Lord, the punishment of a Great Day.' Say: 'If Allah had so willed, I should not have recited it to you nor would He have made it known to you, I had stayed among you a lifetime before this. Have you then no sense?'" [TMQ Yunus: 15-6].

و

And:

«و می‌گویند: "زندگی ما چیزی جز همین زندگی دنیا نیست؛ می‌میریم و زنده می‌شویم، و جز روزگار ما را هلاک نمی‌کند." و آنان به این امر هیچ علمی ندارند، جز این نیست که گمان می‌برند. و هنگامی که آیات روشن ما بر ایشان خوانده شود، حجتی جز این ندارند که می‌گویند: "پدرانمان را اگر راست می‌گویید بازآورید." بگو: "خداوند شما را زنده می‌کند، سپس شما را می‌میراند، آنگاه شما را در روز قیامت که شکی در آن نیست گرد می‌آورد، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند."» [TMQ الجاثیه: ۲۴-۲۶]. حتی آیات سورۀ الکهف که یکی از ایشان آن را دلیل آورده است، از این شیوۀ رد کردن مفهوم یا مفاهیم کفر بیرون نیست. و گفتگو، چنان که می‌پندارند، صرفاً یک فرایند فکری نیست؛ بلکه فهمیدن و رد کردن مفاهیم کفر است. این امر در سرزنش آن همراه، که کفر یکی از آن دو را رد کرد، آشکار است، آنجا که گفت:

"And they say: 'There is nothing but our life of this world, we die and we live and nothing destroys us except time. They have no knowledge of it, they only conjecture. And when Our clear aayaat are recited to them, their argument is not other than that they say: 'Bring back our fathers if you are truthful.' Say: 'Allah gives you life then causes you to dies, then He will assemble you on the Day of Resurrection about which there is no doubt but most of mankind know not'" [TMQ Al-Jathiya: 24- 6]. Even the aayaat of Surah Al-Kahf, which one of them used as evidence, does not depart from this style of refuting the concept or concepts of kufr. Nor is the dialogue, as they say, a mere intellectual process only; rather it is understanding and refuting the concepts of kufr. This is clear in the rebuke of the companion, rejecting the kufr of one of the two, saying:

آیا به کسی که تو را از خاک آفرید، سپس از نطفه، آنگاه تو را به صورت مردی درآورد، کفر می‌ورزی؟ «اما من، او الله، پروردگار من است و هیچ‌کس را با پروردگارم شریک نمی‌گردانم». چرا هنگامی که وارد باغ خود شدی نگفتی: «آنچه الله بخواهد (واقع می‌شود)، هیچ نیرویی جز به الله نیست»؟ اگر مرا از نظر مال و فرزند کمتر از خود می‌بینی، شاید پروردگارم بهتر از باغ تو به من عطا کند و از آسمان بر آن (باغ) آفتی بفرستد، پس آن زمینی لغزان خواهد شد. یا آب آن

Do you disbelieve in He who created you dust then out of a (nutfah) then fashioned you a man? But as for me, He is Allah my Lord and none shall I associate with my Lord. Had you, when you entered your garden, only said: 'Whatever Allah wills (will occur), there is no power except with Allah.' If you see me less than you in property and children, perhaps my Lord will give me better than your garden and send upon it a (husband) from the sky, then it will be a slippery earth. Or its water

اب یہ کیسے کہا جا سکتا ہے کہ ساتھی نے کوئی فیصلہ صادر نہیں کیا، جبکہ وہ اسے ڈانٹتا ہے اور کہتا ہے: "کیا تم اپنے پیدا کرنے والے کا انکار کرتے ہو؟" پھر وہ اسے وہ بات بتاتا ہے جو اس پر کہنا واجب تھی، یعنی: "جو اللہ چاہے وہی ہوتا ہے، اللہ کے سوا کوئی طاقت نہیں۔" پھر وہ اس پر قادرِ مطلق خالق کی قدرت بیان کرتا ہے کہ وہ آسمان سے عذاب کا تیر بھیج سکتا ہے اور پانی کو غائب کر سکتا ہے۔ تو یہ کیسے کہا جا سکتا ہے کہ یہ مکالمۂ دینی کا ایک نمونہ ہے جس میں کوئی قید یا شرط نہیں، کوئی فیصلہ صادر نہیں کیا جاتا، اور دوسرے کو جیسا وہ ہے ویسا ہی قبول کیا جاتا ہے؟

becomes deep sunken so that you will not be able to seek it" [TMQ Al-Kahf: 37-41]. So how can it be said that the companion did not pronounce judgment while he rebukes him saying: 'Do you disbelieve in your creator?' Then he directs him to what is obliged upon him to say namely: 'Whatever Allah wills, there is no power except with Allah.' Then he explained to him the power of the All-Capable (Al-Qadir) Creator to send the bolt (from heaven) and make the water disappear. So how can it be said that this is a model of religious dialogue without restriction or condition, without pronouncing judgments and accepting the other as he is?

درباره کسی که به فرموده او (سبحانه و تعالی) استدلال می‌کند:

As for the one using as evidence His (SWTH) saying:

«بگو: ای کافران! آنچه شما می‌پرستید، من نمی‌پرستم. و آنچه من می‌پرستم، شما نمی‌پرستید» [سوره الکافرون: ۱-۳] برای گفت‌وگو با کافران (کفار)، و قول پیامبر ﷺ:

Say: 'O you disbelievers! I do not worship that which you worship. And you do not worship what I worship'" [TMQ Al-Kafirun: 1-3] for dialogue with disbelievers (kuffar) and His ﷺ saying:

«اگر یکی از مشرکان از تو پناه بخواهد، به او پناه بده تا کلام خدا را بشنود؛ سپس او را به جایی امن برسان» [قرآن، سوره توبه: ۶] برای گفتگو با مشرکان، استنباطی نادرست و خارج از بافت آن است. سورۀ کافرون حکمی قطعی علیه آنان صادر کرده که ایشان کافرند و بر کفر خود باقی خواهند ماند و هرگز ایمان نخواهند آورد. خداوند سبحان می‌دانست که آنان هرگز ایمان نخواهند آورد و پیامبر خدا ﷺ را از این امر آگاه ساخت. به او فرمان داد که این را به ایشان برساند تا تکلیف متقابل خود را روشن کنند. پس پس از آنکه خداوند سبحان خبر داد که آنان تا مرگ کافر خواهند ماند، دیگر هیچ جایی برای گفتگو باقی نمی‌ماند. این سوره دربارۀ افراد مشخصی نازل شده است. خداوند راست گفت. برخی از آنان کافر ماندند و برخی کشته شدند و هیچ‌یک ایمان نیاورد.

"If one of the polytheists seeks your protection, grant him protection until he hears the word of Allah; then escort him to a place of safety" [TMQ At-Tawbah: 6] for dialogue with polytheists; this is an incorrect deduction and outside its context. Surat Al-Kafirun has pronounced a judgment against them, which states that they are kuffar and will remain upon their kufr without ever believing. Allah subhanahu knew that they would never believe ever and He informed the Messenger of Allah ﷺ about that. He commanded him to convey it to them in order to offer their mutual exchange of duties. So there remains no place for dialogue whatsoever after Allah subhanahu informed that they would remain disbelievers until death. This Surah descended regarding specific people. Allah spoke the truth. Some of them disbelieved and some of them were killed; and none of them believed.