درگیری اقتصادی از دوران باستان وجود داشته است، با این حال امروزه این درگیری سازمان‌یافته، فراگیر، ویرانگر و هولناک شده است، به‌گونه‌ای که پیروان تمدن قدرتمند شروع کرده‌اند، بی‌هیچ رحم، همدردی یا انسانیتی، بندگان خدا را از میان پیروان سایر تمدن‌ها ببلعند. بدین‌ترتیب جهان به جنگلی بزرگ بدل شده است که در آن قویان ضعیفان را می‌بلعند. درست است که از نظر ارتباطات و حمل‌ونقل، جهان دهکده‌ای کوچک است؛ اما از نظر برتری قدرتمندان بر ضعیفان، جنگلی است. این امر در آنچه سرمایه‌داری - به‌ویژه رهبرش آمریکا - به شیوه‌هایی از جمله موارد زیر به کار می‌بندد، آشکار است:

Economic struggle existed from ancient times, however, today it has become organized, comprehensive destructive and dreadful, such that the followers of the powerful civilisation started to devour the slaves of Allah, among the followers of other civilisations, without mercy, sympathy or humanity. The world has thus become a large jungle where the strong devour the weak. It is true that the world is a small village in relation to communication and transport; however it is a jungle in relation to the supremacy of the strong over the weak. This is evident in what the Capitalism practices - particularly its leader America - of styles including:

نخست: تسلط بر مواد خام هرگاه راهی برای دستیابی به آن یافت شود.

First: Domination over raw materials whenever a way to achieve that is found.

دوم: قرار دادن دلار به‌عنوان جایگزینی برای طلا به‌عنوان ارز جهانی. اروپا می‌کوشد با ارزی به نام «یورو» در برابر هژمونی آن مقاومت کند، و برخی کشورها تلاش می‌کنند به استاندارد طلا و نقره بازگردند. با این حال، آمریکا هرگونه تلاش برای بازگشت به استاندارد طلا را سرکوب می‌کند.

Second: Making the dollar an alternative to gold as the world's currency. Europe tries to struggle against its hegemony by its currency called the 'Euro', and some states try to return to the gold and silver standard. However, America fights any attempt to return to the gold standard.

سوم: ادامه دادن به تبدیل کشورهای در حال توسعه صرفاً به بازارهای مصرفی، از طریق جلوگیری از توسعه صنایع سنگین و حتی بسیاری از صنایع سبک.

Third: Continuing to make the developing countries mere markets for consumption by preventing them from [developing] heavy industry and even many of the light industries.

چهارم: غرق کردن کشورهای در حال توسعه در وام‌های با بهره مرکب از طریق صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی. خطر این وام‌ها آشکار است.

Fourth: Drowning the developing countries with compound interest loans through the International Monetary Fund (IMF) and World Bank. The danger of these loans is obvious.

پنجم: جذب مهاجران حرفه‌ای و روشنفکرانی که در کشورهای اصلی خود جایگاهی برای خود نمی‌یابند و لذا ناچار می‌شوند به غرب مهاجرت کنند.

Fifth: Attracting the emigrant professionals and intellectuals who do not find any place for themselves in their original countries, and so are forced to emigrate to the West.

ششم: تدوین سیاست‌هایی که عمدتاً از سوی صندوق بین‌المللی پول تحمیل می‌شود و موجب فقدان امنیت غذایی در این کشورها می‌گردد، به گونه‌ای که پس از آنکه خودکفا بوده‌اند، ناچار به رحمت کمک‌ها، بخشش‌ها و وام‌ها می‌افتند.

Sixth: Formulating policies predominantly imposed by the IMF leading to the absence of food security in these countries, such that they fall under the mercy of aid, grants and loans after they have been self- sufficient.

هفتم: برافروختن جنگ‌های منطقه‌ای تا کشورها را به خرید سلاح وادار کنند؛ سلاح‌هایی که به‌زودی کهنه، بی‌ارزش و چون آهن‌پاره‌ای زنگ‌زده درمی‌آیند، مگر آنکه در همین جنگ‌های منطقه‌ای به کار گرفته شوند.

Seventh: Igniting regional wars to push states to purchase weapons, which quickly transform into mere outdated, insignificant, rusting scrap metal, unless they are used in their regional wars.

هشتم: کوشش برای از بین بردن امنیت در کشورهای گوناگون، به گونه‌ای که سرمایه‌های آنان به کشورهای امن‌تری مانند اروپا و آمریکا منتقل شود، و سپس آن‌ها را به بهانه‌های گوناگون هر زمان که بخواهند مسدود کنند. اگر بدانیم کشورهای عربی به تنهایی، دست‌کم بر پایه کمترین برآورد، سرمایه‌ای در غرب به میزان ۸۰۰ میلیارد دلار دارند، می‌توانیم حتی تقریبی تصور کنیم که چه مقدار از سرزمین‌های اسلامی، که همگی کشورهای توسعه‌نیافته‌اند، غارت شده است، بدون آنکه از دیگر کشورهای در حال توسعه یاد کنیم.

Eighth: Working for the absence of security in various countries, such that [their] capital migrates to more secure countries like Europe and America, which they then freeze under various pretexts whenever they wish. If we know that the Arab countries alone have capital in the West amounting to 800 billion dollars at the lowest estimate, we are able to imagine even approximately what has been plundered from the Islamic lands, all of them under-developed countries, without mentioning other developing countries.

نهم: سلطه بر منافع اقتصادی کشورهای گوناگون از راه آنچه آن‌ها جهانی‌سازی، خصوصی‌سازی و سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌داری می‌نامند که در مالکیت شرکت‌های سرمایه‌داری غول‌پیکر است.

Ninth: Dominating economic interests in various countries through what they call globalisation, privatisation and capital investments owned by giant Capitalist corporations.

دهم: تعیین حاکمانی که نمایندگان آنان هستند، همراه با ارتش‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی که وظیفه‌شان حفظ منافعشان است.

Tenth: Designating rulers who are their agents together with armies and intelligence services whose function is to protect their interests.

یازدهم: استقرار نیروهای نظامی در برخی مناطق حساس جهان و ماندگاری در آنها، به منظور تداوم گسترش نفوذ، همان‌گونه که آمریکا در خلیج فارس، صحرای سینا، آسیای مرکزی، ترکیه و جاهای دیگر چنین کرد. این افزون بر ناوگان‌هایی است که در اقیانوس‌ها گشت می‌زنند تا غارت ثروت‌ها را تضمین کنند.

Eleventh: Landing forces in some sensitive global regions and settling therein, to perpetuate the extension of influence, as America did in the Gulf, Sinai, Central Asia, Turkey and elsewhere. This is in addition to the fleets that cruise the oceans to secure the plunder of riches.

دوازدهم: کوشش برای تقسیم جهان به کشورهای بسیار، به نام استقلال، تا ضعف آنان پایدار بماند و سلطه بر ایشان آسان شود.

Twelfth: Working to fragment the world into many countries in the name of independence to perpetuate their weakness and facilitate dominance over them.

سیزدهم: گسترش فرهنگ و مفاهیم تمدنی خود، برای تداوم سلطه بر کشورهای شکست‌خورده و دور نگه داشتن آنان از اندیشیدن به تغییر و رهایی از چنگال ایشان.

Thirteenth: Spreading their culture and civilisational concepts to perpetuate dominance over defeated countries and to distance them from thinking about change and liberation from their claws.

چهاردهم: تحمیل تحریم‌ها بر برخی کشورها، مانند تحریم‌هایی که آمریکا بر عراق تحمیل کرد. این کشور از طریق شورای امنیت قطعنامه‌ای به شماره ۶۶۵ صادر کرد تا عراق را تحریم کند و به نیروهای دریایی آمریکا حق استفاده از زور را بدهد تا از تجارت با عراق جلوگیری شود. باب وودوارد در کتابش با عنوان «رهبران» درباره این قطعنامه چنین اظهارنظر کرد: «این نخستین بار در تاریخ سازمان ملل متحد، که چهل و پنج سال قدمت دارد، بود که به کشورهای خارج از چتر آن حق تحمیل تحریم‌های اقتصادی داده می‌شد. این یک پیروزی دیپلماتیک بزرگ برای دولت آمریکا بود.»

Fourteenth: Imposing sanctions upon some countries, like the sanctions America imposed upon Iraq. It issued resolutions through the Security Council under Number 665 to boycott Iraq and grant the American navies the right to use force to prevent trade with Iraq. Bob Woodward commented in his book 'Leaders' upon this resolution saying: "This was the first time in United Nations history spanning forty five years that it granted countries outside its umbrella the right to impose economic sanctions. This was a magnificent diplomatic victory for the American administration."