در مورد کشمکش سیاسی میان تمدن غربی و مسلمانان، این کشمکش در موارد زیر آشکار بود:

As for political struggle between the Western civilisation and Muslims, it was evident in the following:

اول: نابودی خلافت در سال ۱۹۲۴ توسط آنان.

First: Their destruction of the Khilafah in 1924.

دوم: تأسیس دولت یهودی در فلسطین، و حفظ آن و برتری نظامی ممیزِ آن.

Second: Their establishing of the Jewish state in Palestine, and preserving it and its characteristic military supremacy.

سوم: آنان جماعت مسلمانان را تقسیم می‌کنند و این تفرقه را زیر نام استقلال تشویق می‌کنند، تا جایی که به حدود شصت واحد تبدیل شده‌اند، و همچنان برای پراکندگی و تفرقه تلاش می‌کنند. خطر تفرقه‌ی ویرانگر بر خردمندان پوشیده نیست. مسلمانان به این اندیشه‌ی استقلال و جنگیدن در راه آن به شدت گرایش دارند، با این‌که این امر کاملاً با تمدن و مفاهیم ایشان در تضاد است. الله به ایشان فرمان داده که یک پیکر (جَمیعاً) باشند و پراکنده نشوند، اما آنان به سوی تفرقه می‌روند و تفرقه را مقدس می‌شمارند، با این‌که شب و روز این فرموده‌ی او (سبحانه و تعالی) را تلاوت می‌کنند:

Third: They're dividing of the Muslims' community (jama’ah) and encouraging this division under the name of independence, until they became about sixty entities and they still work for fragmentation and division. The danger of destructive fragmentation is not hidden from the intelligent. Muslims are strongly inclined to this idea of independence and fighting for its sake even though it completely clashes with their civilisation and concepts. Allah commanded them to be one body (jami'an) and not divided, but they proceed with division and consecrating division even though they recite day and night His (SWTH) saying:

«به ریسمان خدا همگی چنگ بزنید و پراکنده نشوید» [قرآن کریم، آل عمران: ۱۰۳]. «جمیعاً» (همگی) شرط چنگ‌زدن به ریسمان خدا است؛ و معنای آن «جماعت» است؛ بلکه خود جماعت است، به سبب فرموده‌ی او (صلی الله علیه و سلم)

"Hold fast, all together, to the rope of Allah and do not divide" [TMQ Al- Imran: 103]. All together (jami'an) is the condition of those holding fast to the rope of Allah; its meaning is the community (jama’ah); rather it is the community itself due to His (PBUH) saying:

«هر کس نزد تو آید و کارتان بر یک مرد متحد باشد که قصد شکستن قدرت شما یا پراکندن جماعت شما (جماعة) را دارد، او را بکش!» پس «جمیعاً» (همگی) و «جماعة» (جماعت) زیر یک مرد، معنای یکسان دارند.

“Whoever comes to you and your affair is united under one man aiming to break your power or divide your community (jama’ah), kill him!” So all together (jamian) and community (jama’ah) under one man, have the same meaning.

چهارم: پیاده‌سازی نظام‌های سیاسی آنان، جمهوری و سلطنتی، به‌صورت رسمی در سرزمین‌های اسلامی، و همچنین تفکیک رسمی قوا به سه قوه، چنان‌که وضعیت آنان چنین است.

Fourth: Implementing their political systems, republican and monarchical, formally in the Islamic regions, together with separating the authorities formally into three authorities as is the situation with them.

پنجم: آنان با جنبش‌های جدی‌ای که برای تغییر از راه برپایی دولت اسلامی، یعنی خلافت راشده، تلاش می‌کنند، می‌جنگند. گاه آنان را «افراطی» و گاه «بنیادگرا» می‌نامند. این نبرد بیشتر از طریق بهره‌گیری از عاملان ایشان و به‌ندرت به‌طور مستقیم انجام می‌شود. «مارتین ایندیک»، مسئول امور خاورمیانه، در کاخ سفید ایستاد و گفت: «چالشی که آمریکا در شرق با آن روبه‌روست، کمک به کشورهای دوست برای مهار افراط‌گرایی است» (مجله العربی، شماره ۵۱۴). اگر از مهار آن ناتوان ماندند، آن را با خشونت و کینه‌توزی از میان بردند، از راه «دوستان میانه‌روی پیشرو» خود؛ همان کسانی که نیکسون درباره‌شان در «فرصت مساعد» گفت: «پیوند بسیاری از سیاستمداران در کشورهای اسلامی با اسلام، از پیوندشان با آرمان‌ها، آداب و هنجارهای آن فراتر نمی‌رود… پیشروها: این گروهی است که فعالیتشان چشمگیر است… و می‌کوشد مسلمانان را در عرصه‌های سیاسی و اقتصادی به جهان متمدن پیوند دهد. این گروه با انعطاف‌پذیری متمایز است و غرب را کافر نمی‌خوانند، بلکه آنان را اهل کتاب می‌نامند. برخی از کشورهایی که پیشروها بر آنها حکومت می‌کنند، دموکراتیک‌اند، مانند ترکیه و پاکستان… ما باید از پیشروها در جهان مسلمان حمایت کنیم… کلید سیاست آمریکا تنها در همکاری راهبردی با مسلمانان پیشرو نمایان است.» ازآنجاکه ما در اهدافمان با مترقیان همراهیم، همکاری ما باید همه حوزه‌های اقتصادی و امنیتی را دربر گیرد… ضروری است که رابطه میان آمریکا و کشورهای شریک به سطح سرپرستی و قیمومیت نرسد، و نباید رهبران کشورهای مترقی را چنان بدانیم که واسطه‌هایی میان ما و مردمانشان هستند؛ بلکه باید با آنان به‌عنوان شرکای برابر رفتار کنیم، زیرا سریع‌ترین راه برای نابود کردن آنان، رفتار با ایشان به‌عنوان بلندگوهای تبلیغات غربی است… ما باید گاه‌به‌گاه رد شدن برخی از کارهایمان را از سوی دوستانمان در جهان اسلام بپذیریم، کارهایی که برای آنان در کشورهایشان مشکلات سیاسی ایجاد می‌کند.» امت به‌خوبی این «دوستان مترقی و میانه‌رو» را می‌شناسد، و اشکالی ندارد که به آن یادآوری شود آنچه حاکمان عراق، مصر، ترکیه، ازبکستان، الجزایر، سوریه، لیبی و تونس با مخلصان از فرزندان این امت کردند.

Fifth: They are fighting the serious movements that are working for change through establishing the Islamic State, the rightly guided Khilafah State. At times they call them extremists and at other times they call them fundamentalists. This fight is mostly through the use of their agents and rarely directly. " Martin Indyck, the official responsible for Middle Eastern affairs stood in the White House to say that the challenge facing America in the East is assisting friendly countries to contain extremism" (Al-'Arabi magazine number 514). If they were unable to contain it, they suppressed it with harshness and malice through their 'progressive moderate friends', those about whom Nixon said in 'The Favourable Opportunity': "The relationship of many politicians in the Islamic countries with Islam does not exceed their relationship with its ideals, customs and norms…Progressives: This is a group whose activity is noticeable… and it strives to tie the Muslims with the civilized world in the political and economic spheres. This group is distinguished with flexibility, and they do not describe the West as being atheist. Rather they call them the People of the Book. Some of the countries ruled by the progressives are democratic like Turkey and Pakistan…We must assist the progressives in the Muslim world…The key of the American policy is represented in the strategic cooperation with the progressive Muslims only. Since we associate with progressives in our goals, our cooperation must cover all economic and security areas…It is imperative that the relationship between America and partner states does not reach the level of guardianship, and we must not treat the leaders in the progressive states as if they are our correspondents between us and their peoples, rather we must treat them as equal partners, because the quickest way to bury them is treating them as mouthpieces for Western propaganda…We must accept at time the rejection of our friends in the Islamic world of some of our actions that cause them political difficulties in their countries." The Ummah knows well these 'progressive moderate friends', and there is nothing wrong in reminding her of what the rulers of Iraq, Egypt, Turkey, Uzbekistan, Algeria, Syria, Libya and Tunisia did to the sincere among the sons of this Ummah.

ششم: تأسیس سازمان ملل متحد و شورای امنیت به‌منظور اعطای مشروعیت برای مداخله در امور کشورهای ضعیف، از جمله کشورهایی که در جهان اسلام وجود دارند. اگر آمریکا به سبب کشمکش برخی ابرقدرت‌ها نمی‌توانست از طریق شورای امنیت مداخله کند، از شورای امنیت و سازمان ملل متحد عبور کرده و به‌تنهایی و به‌صورت یک‌جانبه عمل می‌کند؛ مانند آنچه اکنون در به اصطلاح «جنگ صلیبی علیه تروریسم» رخ می‌دهد، که به هر جا که بخواهد می‌رود و به هر که بخواهد ضربه می‌زند. نیکسون در کتاب خود «فرصت مساعد» صریحاً دربارهٔ این سیاست گفته است: «هنگامی که منافع ایالات متحده در معرض خطر قرار گیرد، هرگاه ممکن باشد با سازمان ملل هماهنگ عمل خواهد کرد. اما اگر این امر ممکن نباشد، بدون کمک آن و به‌تنهایی عمل خواهد کرد.» کالارد پاور، استاد علوم سیاسی دانشگاه ماساچوست، در مقاله‌ای گفته است: «روشن است که حقوق بین‌الملل در نیمکرهٔ غربی اعمال نمی‌شود… به نظر می‌رسد که نقض حقوق بشر تا زمانی که در خدمت منافع آمریکا باشد پذیرفته می‌شود.»

Sixth: Founding the United Nations and Security Council to grant legitimacy to intervene in the affairs of weak countries, among them the states existing in the Islamic world. If America could not intervene through the Security Council due to the wrangling of some super powers, it bypasses the Security Council and United Nations and acts independently in a solitary manner; such as the case now, in what it called the 'Crusade War against Terrorism' so it goes out wherever it likes and strikes whoever it likes. Nixon stated explicitly in his book 'The Favourable Opportunity' about this policy saying: "When the interests of the United States are exposed to harm, it will act in coordination with the UN whenever possible. However, if the matter was not possible, it will act alone without assistance from it." Collard Power, political science professor at Massachusetts University, said in his article: "It is clear that international law does not apply to the Western hemisphere…It seems that breach of human rights is accepted as long as it serves American interests.".

هفتم: گردآوردن شمار زیادی از سودجویان و ستمگران که آنها را احزاب می‌نامند؛ قدرت را به یکی از آنها می‌سپارند و بقیه را به عنوان اپوزیسیون طبقه‌بندی می‌کنند. این در صورتی است که نظام به اصطلاح تک‌حزبی را تحمیل نکرده باشند.

Seventh: Assembling a number of profiteers and tyrants whom they call parties, where they hand over the power to one of them and classify the remainder as opposition. This is if they did not impose what they call the single party system.

اینها برخی از شکل‌های مبارزه سیاسی‌ای هستند که پیروان تمدن سرمایه‌داری علیه مسلمانان و دیگران به کار می‌گیرند. آنان در همه این شکل‌ها موفق شدند، به دلیل نبود سرپرست خوب و نظام خوب، که در دولت خلافت نمود دارد.

These are some of the forms of the political struggle that the followers of the Capitalist civilisation wage upon Muslims and others. They succeeded in all these forms, due to the absence of the good guardian and good system, represented by the Khilafah State.