مبارزه فکری میان اسلام و تمدن‌های کفری باقی‌مانده یک واقعیت عینی است؛ و بر مسلمانان واجب است، حتی زمانی که کافران آغازگر این مبارزه علیه ایشان نبوده‌اند. پیامبر خدا ﷺ آن را در مکه، پیش از تشکیل دولت و پس از مرحلهٔ مخفی، آغاز کرد. این وضعیت تا زمان ما ادامه یافته و تا هر زمان که خداوند بخواهد ادامه خواهد داشت. این امر، هرچند بر برخی افراد پوشیده باشد، آشکار است. هرکس کتاب‌های «الملل و النحل» را مطالعه کند، در آن‌ها مبارزهٔ فکری را با همهٔ اندیشه‌هایی که مسلمانان می‌شناختند، خواهد یافت.

The intellectual struggle between Islam and the remaining kufr civilisations is a factual reality; and it is obligatory upon Muslims, even when the kuffar did not initiate the struggle against them. The Messenger of Allah
initiated it in Makkah before the State and after the secret stage. The situation remained thus until our time and it will remain until when Allah wills. It is quite apparent even if it is obscured to some people. Whoever studied the books of 'Creeds and Sects' (Al-Millal wan- Nihal) will find intellectual struggle therein with all the thoughts that Muslims knew.

این کشمکش میان تمدن غربی و تمدن اسلامی در سبک‌ها و شکل‌های گوناگونی نمود می‌یابد، از جمله:

This struggle between the Western civilisation and Islamic civilisation is manifested in many styles including:

۱. تسلط بر دستگاه رسانه‌ای و هدایت آن در جهت منافع تمدن سرمایه‌داری.

1. Dominance over the media apparatus and directing them for the benefit of the Capitalist civilisation.

۲. تسلط بر برنامه‌های آموزشی در همه سطوح آن، به منظور ترویج مفاهیم غربی، تحریف و مقابله با برخی از مفاهیم تمدن اسلامی، و جعل تاریخ مسلمانان.

2. Dominance over the education syllabi at all its levels in order to spread the Western concepts, distort and fight some of the concepts of Islamic civilisation and forge the history of Muslims.

۳. تأسیس مدارس و دانشگاه‌هایی که مستقیماً زیر نظارت غربی‌ها اداره می‌شوند.

3. Establishing schools and universities directly supervised by Westerners.

۴. تشکیل احزابی که تمدن غربی را می‌پذیرند و به آن فرا می‌خوانند و از سوی غرب و دوستان میانه‌رو و مترقی‌اش حمایت می‌شوند.

4. Setting up parties that adopt Western civilisation and call for it, and which are protected by the West and its moderate progressive friends.

۵. حمایت از کسانی که آنان را نخبگان، تحصیلکردگان و روشنفکران می‌نامند، نورافکنی بر آنان و ترویج ایشان، تا آنکه در کشورهای جهان اسلام رهبران فکری شوند.

5. Sponsoring those whom they call the elite, educated and intellectuals, focusing light upon them and promoting them, so that they become the leaders of thought in the countries of the Islamic world.

۶. تأمین مالی بورسیه‌های تحصیلی و دوره‌های آموزشی در انواع گوناگون آن، به‌منظور گزینش افرادی که بتوانند به‌عنوان عاملان فکری یا سیاسی آنان، یا به‌عبارت دیگر جاسوس، به کار گرفته شوند.

6. Funding the educational scholarships and courses in their various types, to choose those suitable to become their intellectual or political agents, or agents i.e. spies.

۷. تأسیس نهادها، باشگاه‌ها و مراکزی که ویژهٔ پراکندن زهرشان هستند، و صرف هزینه‌های سخاوتمندانه برای آن‌ها.

7. Founding institutions, clubs and centres specialised in spreading their poison, and spending generously upon them.

۸. مبارزه با زبان عربی و احیای زبان‌های غیرعربی،

8. Fighting the Arabic language and reviving non-Arabic languages,

و تحریک احساسات ملیگرایانه و میهنپرستانه.

and inciting nationalistic and patriotic agitations.

حتی آنچه «صراع المصالح» (کشمکش بر سر منافع) نامیده می‌شود، در اصل بر پایهٔ اختلافات فکری بنا شده است و سپس کشمکش فکری آن را دنبال می‌کند. این کشمکش بر سر منافع می‌تواند به درگیری نظامی برسد. ناتوانی که توان درگیری نظامی ندارد، به کشمکش بر سر منافع دست نمی‌زند، مگر به همان اندازه‌ای که کفتار یا روباه می‌تواند در شکار شیر کاری کند. این کشمکش بر سر منافع می‌تواند میان دو تمدن متفاوت باشد، همان‌گونه که ممکن است میان دو کشور یا دو ملت از یک تمدن باشد. هنگامی که آمریکا به خلیج فارس حمله کرد، آن را اشغال نمود، نفوذ خود را بر آن گسترش داد، مستقر شد، جای پا محکم کرد و پیشروی نمود، هدفش قطعاً آزادی کویت نبود؛ بلکه کشمکشی بر سر منافع نفتی و گسترش نفوذ بود. چنان‌که یکی از آنان گفت: «آمده‌ایم تا اشتباه پروردگار را اصلاح کنیم»، یعنی اینکه خداوند سبحانه و تعالی نفت را در خلیج فارس آفرید نه در غرب. و شولتز در برنامه‌ای تلویزیونی در تاریخ ۱۶/۱۲/۱۹۹۰ گفت: «ضروری است که عراق به‌لحاظ نظامی درهم کوبیده شود، حتی اگر از کویت عقب‌نشینی کند.» و دیک چینی در ۳/۱۲/۱۹۹۰ در برابر کنگره گفت: «ضروری است تضمین شود که این نوع تهاجم، صرف‌نظر از شیوهٔ حل این مسئله، و حتی اگر صدام از کویت عقب بنشیند، تکرار نشود.» معلوم است که عراق، کویت و بقیهٔ خلیج فارس تا آن زمان منطقهٔ نفوذ بریتانیا بودند، پس آمریکا با بریتانیا از نظر سیاسی و اقتصادی در کشمکش بود، هرچند هر دو به یک تمدن تعلق دارند، یعنی سرمایه‌داری. در همان حال، آمریکا از نظر سیاسی، اقتصادی و نظامی با مسلمانان در کشمکش بود، و سرمایه‌داری را می‌پذیرد و با مسلمانانی می‌ستیزد که تمدن اسلامی خود یا بیشتر مفاهیم آن را رها کرده‌اند. کشمکش آمریکا با مسلمانان در شیوه‌های پیشین، بر مفهومی تمدنی برای آنان بنا شده است، یعنی استعمار ملت‌های ضعیف‌تر و اجازهٔ تسلط بر توانمندی‌های آنان. حالا نگاه کنید که دارد حمله‌اش را در آسیای مرکزی تکرار می‌کند. به همین ترتیب، مبارزه‌اش با بریتانیا بر مفهومی از تمدن بنا شده که با مفهومی که مبارزه‌اش با اعراب بر آن استوار است متفاوت است. در خلیج [فارس] با بریتانیا می‌جنگد، زیرا باید در رهبری جهان نو تنها باشد و در غارت منابع ملت‌های ضعیف. آمریکا، همان‌گونه که بوش می‌گوید، باید پیشتاز باشد، پس جایی برای دو قطب در رهبری جهان وجود ندارد؛ بلکه تنها یک رهبر هست که باید آمریکا باشد، وارث استعمار کهن، بی‌رقیب. از نمونه‌های نبرد میان دو تمدن، آمریکای سرمایه‌داری و اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی است. با این همه، این نبرد به مرحله‌ی درگیری نظامی نرسید و به مبارزه‌ی سیاسی، فکری و اقتصادی محدود ماند که با فروپاشی اتحاد شوروی پایان یافت. از نمونه‌های نبرد میان فرزندان یک تمدن، کشمکش میان نازی‌ها و دیگر سرمایه‌داران است؛ نبردی میان کسانی که برتری نژاد آلمانی بر دیگر نژادها را می‌پذیرفتند و کسانی که میان نژادهای اقوام اروپایی و آمریکایی که سرمایه‌داری را پذیرفته‌اند تمایز نژادی قائل نبودند. با این حال، این نبرد در محدوده‌ی یک تمدن باقی ماند. بر مفهومی مشخص استوار بود که بخشی از تمدن نازی‌ها بود و در برابر مفهوم متفقین قرار داشت.

Even what is called struggle for interests (sira'a ul-masalih) is originally founded upon intellectual differences, and then it is followed by intellectual struggle. This struggle over interests could reach military conflict. The weak one who is not able to engage in military conflict does not embark on a struggle for interests, except as much as the hyena or fox can do to the lion's prey. This struggle for interests could be between two different civilisations, just as it is possible to be between two countries or peoples of one civilisation. When America invaded the Gulf, occupied it and extended its influence upon it, settled, established (itself) and gained ground, its goal definitely was not the liberation of Kuwait; rather it was a struggle over the petrol interests and spreading the influence. As one of them said: "We came to correct the mistake of the Lord" i.e. in His subhanahu wa ta'ala creating petrol in the Gulf instead of the West. And Schultz said in a television programme on 16/12/90: "It is necessary to demolish Iraq militarily, even if it withdrew from Kuwait." And Dick Cheney said before Congress on 3/12/90: "It is necessary to guarantee that this type of invasion is not repeated irrespective of the manner of settling this, and even if Saddam withdrew from Kuwait." It is known that Iraq, Kuwait and the rest of the Gulf were until that time a region of British influence, so America was struggling with Britain politically and economically, even though both of them belong to one civilisation namely Capitalism. At the same time, it was struggling with Muslims politically, economically and militarily, and it adopts Capitalism and struggles with Muslims who abandoned their Islamic civilisation or most of its concepts. America's struggle with Muslims in the previous styles is built upon a civilisational concept for them, namely colonizing weaker nations and allowing the domination of their capabilities. Look at it is now repeating the attack in Central Asia. Likewise its struggle with Britain is built upon a civilisation concept different to that upon which its struggle with Arabs is built. It struggles with Britain in the Gulf because it must be alone in its leadership of the New World, and in plundering the resources of the weak. America, as Bush says, must be the vanguard so there is no scope for two poles in the world leadership; rather it is only one leader, which must be America, the heir of ancient colonialism, without rival. Among examples of the struggle between two civilisations is the Capitalist America and the communist Soviet Union. It however, did not reach the point of military conflict, and was restricted to the political, intellectual and economic struggle that ended with the collapse of the Soviet Union. Of the examples of struggle between the sons of one civilisation is the struggle between the Nazis and others among the Capitalists; it was a struggle between those who view the superiority of the German race over other races and those who deny racial distinction between the races of the European and American peoples that adopt Capitalism. However, the struggle remained within the domain of one civilisation. It was based upon a specific concept which was a part of the Nazis' civilisation opposite to the concept of the Allies.

مبارزه‌ی فکری پایه‌ی هر مبارزه‌ای بر روی زمین است، از اختلاف میان دو پسر آدم تا زمان ما؛ و تا هنگامی که خداوند (سبحانه و تعالی) بخواهد ادامه خواهد یافت. بر این اساس، ما با مبارزه‌ی فکری آغاز کردیم.

The intellectual struggle is the basis for every struggle on the face of the earth from the difference of the two sons of Adam until our time; and it will continue until when Allah (SWTH) wills. Accordingly, we began with the intellectual struggle.