درگیری و کشمکش (صراع) میان ادیان و تمدن‌ها امری دیرینه است، و آنچه ما را بدان مربوط می‌سازد، درگیری میان اسلام و دیگر ادیان و تمدن‌هاست. حقیقت این است که اسلام دینِ کشمکش است، از زمانی که پیامبر محمد ﷺ مأمور شد حق را آشکارا اعلام کند تا زمانی که قیامت برپا شود. هنگامی که به او ﷺ فرمان داده شد آنچه را مأمور بدان است آشکارا بگوید، کشمکش فکری میان مفاهیم اسلام و مفاهیم کفر آغاز شد. این کشمکش فکری تا زمان ما ادامه یافته است. نه متوقف شده و نه اجازه توقف دارد، با وجود آنچه از انواع دیگر کشمکش بر آن افزوده شده است. کشمکش فکری، ردّ اندیشه‌ها با شیوه‌های تند و با شدت و سختی است. پیامبر ﷺ این کار را در اجرای فرمان خداوند (سبحانه و تعالی) انجام داد. از این رو خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The clash/struggle (sira'a) between religions and civilisations is ancient, and what concerns us is the clash between Islam and other religions and civilisations. The truth is that Islam is a deen of struggle from the time when Muhammad (PBUH) was commanded to come out openly with the truth until the Hour is established. When He (PBUH) was ordered to speak out openly what he was commanded, the intellectual struggle commenced between the concepts of Islam and the concepts of kufr. This intellectual struggle has continued until our time. It has not stopped nor is it allowed to stop, despite what was added to it of other types of struggle. The intellectual struggle is refuting thoughts with sharp styles, and with intensity and harshness. The Messenger (PBUH) performed it in execution of the command of Allah (SWTH). So He (SWTH) would say:

«بِيَقِينٍ أَنْتُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ، أَنْتُمْ لَهَا وَارِدُونَ» [TMQ الأنبياء: ۹۸]

"Verily you and what you worship besides Allah are fuel for the Hellfire! Surely you will enter it" [TMQ Al-Anbiya: 98].

و

And:

«عیب‌جو و سخن‌چین، که با بدگویی‌ها در گردش است. بازدارنده از خیر، متجاوز، گناهکار. ستمگر، و با همه‌ی اینها، ناپاک‌نژاد» [TMQ Al-Qalam: 11-3]

"A slanderer, going about with calumnies. A hinderer of good, transgressor, sinful. Cruel, after all that, base-born" [TMQ Al-Qalam: 11-3].

و

And:

«سپس، همانا شما ای گمراهان، ای تکذیب‌کنندگان! قطعاً از درخت زقوم خواهید خورد. آنگاه شکم‌های خود را از آن پر خواهید کرد. بر روی آن آب جوشان خواهید نوشید. پس همچون نوشیدن شتران تشنه خواهید نوشید. این است پذیرایی ایشان در روز جزا! ما شما را آفریدیم، پس چرا باور نمی‌کنید؟» [ترجمه معانی قرآن کریم، الواقعة: ۵۱-۵۷]

"Then, verily, you misguided, deniers. You will surely eat of the tree of Zaqqum. Then you will fill bellies therewith. Drink boiling water on top of it. So you will drink the drinking of thirsty camels. That will be their entertainment on the Day of Recompense! We created you, so why do you not believe?" [TMQ Al-Waqi’a: 51-7].

و

And:

«بی‌گمان، مجرمان در گمراهی و آتش‌اند!» [TMQ القمر: 47] و:

"Verily the criminals are in misguidance and will burn!" [TMQ Al-Qamar: 47] And:

سپس ما دعا می‌کنیم و لعنت خدا را بر انکارکنندگان فرو می‌خوانیم [TMQ آل‌عمران: 61].

"Then we pray and invoke the curse of Allah upon the deniers" [TMQ Al- Imran: 61].

و

And:

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ Note: The Qur'an verse is presented in its Arabic original, since it is quoted in the source text in English; it is not a translation of the text in the Persian sense. Wait, I should reproduce the Persian translation of the sentence instead. «نابود باد دستان ابولهب و خود او نابود شد» [قرآن کریم، سورۀ مسد: ۱]

"Perish the hands of Abu Lahab and he has perished" [TMQ Al-Masad: 1].

و

And:

«إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ» [تفسیر آیه‌ی ۳ سوره‌ی الکوثر]. این تلاش فکری با سخن او (سبحانه و تعالی) که می‌فرماید، در تضاد نیست:

"Verily the one who makes you angry will be cut off" [TMQ Al-Kauthar: 3]. This intellectual struggle does not contradict with His (SWTH) saying:

«با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت دعوت کن و با آنان به شیوه‌ای که نیکوتر است استدلال نما. بی‌گمان پروردگارت به کسی که از راه او گمراه شده داناتر است و به هدایت‌یافتگان نیز داناتر است.» [قرآن کریم، سوره النحل: ۱۲۵] این بدان سبب است که حکمت در اینجا، دلیل عقلی (برهان عقلی) و حجت قاطع (حجت دامغه) است؛ و موعظه حسنه، یادآوری زیبا است. یادآوری زیبا آن است که اندیشه‌ها و احساسات را به‌طور همزمان تحت تأثیر قرار دهد، مانند سخن خداوند سبحانه و تعالی:

"Invite to the way of your Lord with (hikma) and fair preaching. And argue with them with what is better. Verily your Lord knows best who has gone astray from His way and He knows best those who are guided." [TMQ Al-Nahl: 125] This is because the (hikma) here is the intellectual proof (burhan 'aqli) and the irrefutable evidence (hujjat damigha); and the fair preaching is the beautiful reminder. The beautiful reminder is by impressing the thoughts and emotions collectively like His (SWTH) saying:

«لَا تُجَادِلُوا أَهْلَ الْكِتَابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ» [سورۃ العنکبوت: ۴۶] آنچه بهتر است این است که در بحث، از آزار ایشان به شما روی بگردانید. اما کسانی که از راه جنگ یا با امتناع از پذیرش اجرای حکم بر خود و پرداخت جزیه ستم می‌کنند، بحث با ایشان با شمشیر است. به عنوان نمونه‌ای از مبارزه فکری که از Him روایت شده، آنچه ابن ابی شیبه و عبدالرزاق در مسندهای خود، و همچنین نویسندگان سیره و دیگران، از قتادہ روایت کرده‌اند که «رسول خدا ﷺ به مردی فرمود:

"Argue not with the People of the Book except with that which is better except those who do wrong among them." [TMQ Al-Ankabut: 46] That which is better is to turn away from their harm to you in the argument. As for those who do wrong through fighting or refusing the enforcement of the rule upon them and the paying of jizyah, arguing with them is by the sword. As an example of intellectual struggle narrated regarding Him
is what ibn Abi Sheeba and Abdurrazaq reported in their Musnads,as well as the writers of the Seerah and others, from Qatadah that "the Messenger of Allah (PBUH) said to a man:

«أسلم يا أبا الحارث.» فقال النصراني: «قد أسلمت.» فقال: «أسلم يا أبا الحارث.» فقال النصراني: «قد أسلمت.» فقال له للمرة الثالثة: «أسلم يا أبا الحارث.» فقال النصراني: «قد أسلمت قبلك.» فغضب وقال: «كذبت. ثلاثة أمور تحول بينك وبين الإسلام: شراؤك الخمر (ولم يقل: شربك الخمر)، وأكلك الخنزير، ودعاؤك ولدًا لله.» وروى السنعاني في «تفسيره» عن عبد الرزاق عن قتادة أن أبيّ بن خلف جاء بعظم نخر، فجعل يفتّته بيده ويذروه في الريح، وقال: أيحيي الله هذا يا محمد؟ فقال النبي ﷺ:

'Embrace Islam, Abu Al-Harith.' The Christian said: 'I have embraced Islam.' So he said: 'Embrace Islam, Abu Al-Harith.' The Christian said: 'I have embraced Islam.' So he said to him the third time: 'Embrace Islam, Abu Al-Harith.' The Christian said: 'I have embraced Islam before you.' So he became angry and said: 'you lie. Three matters barred between you and Islam: Your purchasing of wine (he did not say: 'Your drinking wine'), your eating the pig and your invoking a child for Allah.'" And As-Sana'ni reported in his 'Tafseer' from Abdurrazaq from Qatadah that Ubayy bin Khalaf came with a decaying tooth while scattering it in the wind and said: Will Allah give life to this, O Muhammad? The Prophet (PBUH) said:

«بلی، اللہ اسے زندہ کرے گا اور تمہیں موت دے گا اور تمہیں آگ میں داخل کرے گا!» اور الحاکم نے «المستدرک» میں روایت کیا اور اسے صحیح قرار دیا، جابر بن عبداللہ (رضی اللہ عنہما) سے، وہ کہتے ہیں:

"Yes, Allah will give life to it and cause you to die and enter you into the Fire!" And Al-Hakim reported in 'Al-Mustadrak' and authenticated it from Jabir bin Abdullah (ra) who said:

روزی قریش گرد آمدند و عتبه بن ربیعه نزد او آمد و گفت: ای محمد، تو بهتری یا عبدالله؟... پیامبر خدا ﷺ خاموش ماند. سپس پیامبر خدا ﷺ فرمود: آیا سخنت تمام شد؟ گفت: آری. پس پیامبر خدا ﷺ این آیات را تلاوت کرد: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ. حم. تَنزِيلٌ مِّنَ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ» تا آنجا که رسید: «فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنذَرْتُكُمْ صَاعِقَةً مِّثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَثَمُودَ» [سوره فصلت: ۱ تا ۱۳]. عتبه به او گفت: بس است، بس است. آیا چیزی جز این داری؟ گفت: نه. پس او نزد قریش بازگشت و گفتند: پشت سرت چه خبر است؟ گفت: چیزی را که گمان می‌کردم شما به او می‌گویید، باقی نگذاشتم مگر آنکه به او گفتم. گفتند: آیا او به تو پاسخ داد؟ گفت: آری. به آن کسی که آسمان را برافراشت سوگند، از آنچه گفت چیزی نفهمیدم جز اینکه شما را از صاعقه‌ای همچون صاعقه عاد و ثمود بیم داد. گفتند: وای بر تو، مردی به زبان عربی با تو سخن گفت و تو نمی‌دانی چه گفت؟ گفت: نه، به خدا سوگند، جز یادکرد صاعقه چیزی نفهمیدم. این بخشی از آن چیزی است که از او در تلاش فکری روایت شده است.

"Quraysh convened one day and Utbah bin Rabi'ah came to him and said: O Muhammad, are you better or Abdullah?...The Messenger of Allah
was silent. Then the Messenger of Allah
said: Have you finished? He said: Yes. So the Messenger of Allah
recited: 'Bismillah ir-Rahmaan ir-Raheem. Ha Meem. A revelation from Allah, ir- Rahmaan, ir-Raheem' until he reached: 'But if they turn away, then say: 'I have warned you of a lightning bold like the lightning bolt of 'Ad and Thamud' [TMQ Fussilat: 1-13] Utbah said to him: It is enough, it is enough. Have you anything other than this? He said: No.So he returned to Quraysh and they said: What is behind you? He said: I did not leave anything that I thought you would say to him except that I said to him. They said: Did he answer you? He said: Yes. By the One who set upright the structure, I understood nothing of what he said except that he warned you of a lightning bolt of 'Aad and Thamud. They said: Woe unto you, a man spoke to you in Arabic and you do not know what he said? He said: No, by Allah, I understood nothing except mentioning the lighting bolt." This is some of what was narrated from him
of intellectual struggle.

همچنین، برخی از صحابه نیز چنین می‌کردند. از جمله آنچه ابن اسحاق با سند خود از الزُّبیر روایت کرده که گفت: «نخستین کسی که پس از رسول خدا ﷺ در مکه قرآن را با صدای بلند تلاوت کرد، عبدالله بن مسعود (رض) بود. او گفت: روزی یاران رسول خدا ﷺ گرد هم آمدند و گفتند: به خدا سوگند، قریش هنوز قرآن را با صدای بلند نشنیده‌اند؛ پس کدام مرد آن را به گوش ایشان خواهد رساند؟ عبدالله بن مسعود گفت: من. گفتند: ما از آنان بر تو بیمناکیم. ما کسی را می‌خواهیم که خویشاوندانی داشته باشد که اگر بخواهند به او آسیبی برسانند، از او در برابر مردم دفاع کنند. او گفت: مرا رها کنید. خداوند (سبحانه و تعالی) از من محافظت خواهد کرد. گفت: فردای آن روز، ابن مسعود در پیش‌نماز ابراهیم (در کعبه) در وقت چاشت آمد و تلاوت کرد:»

Likewise, some of the Sahabah would do this. Of this is what ibn Ishaq narrated with his chain from Az-Zubair who said: "The first to loudly recite the Qur'an in Makkah after the Messenger of Allah
was 'Abdullah bin Mas'oud (ra). He said: The companions of the Messenger of Allah
assembled one day and said: By Allah, the Quraysh have not heard the Qur'an being loudly recited yet, so which man will make them hear it? 'Abdullah bin Mas'oud said: Me. They said: Verily we fear them against you. We intend a person who has kinsfolk who protect him from the people if they have evil designs upon him. He said: Leave me. Allah (SWTH) will protect me. He said: On the morrow, bin Mas'oud came to the maqam (of Ibrahim at the Ka'aba) in the forenoon and recited:

«الرَّحْمَٰنُ * عَلَّمَ الْقُرْآنَ» [سورۃ الرحمن: ۱-۲]. سپس او در برابر آنان قرآن را تلاوت کرد. او گفت: آنان در آن اندیشیدند و سپس پرسیدند: ابن ام عبد چه می‌گوید؟ او گفت: پس گفتند: او بخشی از آنچه محمد ﷺ با آن آمده را تلاوت می‌کند. پس برخاستند و شروع به زدن صورتش کردند، و او همچنان آنچه را خداوند می‌خواست تلاوت می‌کرد تا به پایان رساند. سپس نزد یارانش بازگشت، در حالی که چهره‌اش آسیب دیده بود. به او گفتند: این همان چیزی است که برایت می‌ترسیدیم. او گفت: دشمنان خدا هرگز برایم خوارتر از اکنون نبودند، و اگر بخواهید، فردا نیز برای مانند این [کار] آماده خواهم شد. گفتند: نه، همین که گفتی برایت کافی است. تو آنان را به آنچه ناخوش می‌دارند شنواندی. و ابن کثیر در «جامع المسانید و السنن» روایت کرده است: «از حاطب که رسول خدا ﷺ او را نزد جُرَیج بن مِینا فرستاد، که مُقَوقِس اسکندریه بود، و او به وی گفت: چرا پیامبر شما بر کسانی که او را از سرزمینش بیرون کردند نفرین نمی‌کند؟ او به وی گفت: همان‌گونه که پیامبر شما بر کسانی که قصد کشتن او را داشتند نفرین نکرد تا آنکه خداوند او را نزد خود بالا برد. به او گفت: تو نیکو عمل کردی. تو مردی خردمندی هستی که از خردمندی آمده‌ای.» و حاکم در «المستدرک» روایت کرده و گفته است (آن) صحیح بر شرط دو شیخ (بخاری و مسلم) است: «از ابو موسی (رض) که گفت: رسول خدا ﷺ به ما فرمان داد که به سرزمین نجاشی کوچ کنیم. این خبر به قریش رسید و آنان عمرو بن العاص و عماره بن الولید را فرستادند، و برای نجاشی هدایایی گرد آوردند. آنان نزد ما آمدند و به سوی نجاشی پیش رفتند، با هدایا به نزد او رسیدند، او را بوسیدند و در برابرش سجده کردند. سپس عمرو بن العاص گفت: همانا گروهی از ما دین ما را ناپسند شمرده‌اند و در سرزمین شما هستند. نجاشی به او گفت: در سرزمین من؟ گفت: آری. گفت: آنان را نزد من بفرست. جعفر به ما گفت: هیچ‌یک از شما سخن نگوید. امروز سخنگوی شما منم.» پس ما به نجاشی رسیدیم در حالی که او در مجلس خود نشسته بود، عمرو در سمت راست او و عماره در سمت چپ او، و کشیشان و راهبان نشسته بودند (سامتین). عمرو و عماره به او گفتند: آنان برای تو سجده نمی‌کنند. هنگامی که به او رسیدیم، کشیشان و راهبانی که با او بودند ما را سرزنش کردند: برای پادشاه خود سجده کنید. جعفر گفت: ما جز برای الله سجده نمی‌کنیم. نجاشی به او گفت: و آن کیست؟ او گفت: همانا الله (سبحانه و تعالی) پیامبرش ﷺ را در میان ما فرستاد، و او همان پیامبری است که عیسی بعد از خود به آمدنش بشارت داد و نامش احمد است. او ما را فرمان داد که الله را بپرستیم و چیزی را با او شریک نکنیم، نماز را برپا داریم، زکات بپردازیم،

'Ar-Rahmaan. Has taught the Qur'an' [TMQ Ar-Rahman: 1-2]. Then he faced them reciting it. He said: They contemplated it then began asking: What is ibn Umm 'Abd saying? He said: Then they said: He is reciting some of what Muhammad came with. So they stood and began striking upon his face and he maintained reciting what Allah willed that he reaches. Then he left to his companions, and he had been affected in the face. They said to him: This is what we feared for you. He said: The enemies of Allah were no more contemptible to me than now, and if you wish I will awake for the like tomorrow. They said: No, it is enough for you, what you said. You have made them hear what they detest." And ibn Kathir reported in 'Jami' Al-Masaneed wa As-Sunan': "From Hatib whom the Messenger of Allah (PBUH) had sent to Juraij bin Mina who was the Muqawqis of Alexandria who said to him: Why does your Prophet not invoke against those who expelled him from his land? He said to him: Just as your Prophet did not invoke against those who intended to kill him until Allah raised him to Him. He said to him: You have acted well. You are a wise man coming from a wise man." And Al- Hakim reported in 'Al-Mustadrak' and said (it is) saheeh upon the conditions of the two Sheikhs (Al-Bukhari and Muslim): "From Abu Musa (ra) who said: The Messenger of Allah
commanded us to depart to the land of An-Najashi. That reached Quraysh and they sent Amru bin Al-As and 'Amara bin Al-Waleed, and they collected gifts for An- Najashi. They came to us and advanced to An-Najashi, arrived to him with gifts, kissed him and prostrated to him. Then Amru bin Al-As said: Verily a folk from us disliked our religion and they are in your land. An- Najashi said to him: In my land? He said: Yes? He said: Send them to me. Ja'far said to us: Let none of you speak. I am your speaker today. So we reached An-Najashi while he was sitting in his assembly, Amru at his right and 'Amara at his left, and the priests and monks seated (samatin). Amru and Amara said to him: They do not prostrate to you. When we reached him, the priests and monks with him chided us: Prostrate to your king. Ja'far said: We do not prostrate except to Allah. An-Najashi said to him: And who is that? He said: Verily Allah (SWTH) sent among us His (SWTH) Messenger, and he is the Messenger that Isa prophesied (to come) after him whose name is Ahmad. He commanded us to worship Allah without associating anything with Him, to establish the prayer, pay the zakat,

و او ما را به نیکی فرمان داد و ما را از بدی بازداشت. او فرمود:

and he commanded us the good and forbade us from the evil. He said:

او سخنانش مردم را شگفتزده کرد. وقتی عمرو این را دید، به او گفت: خدا پادشاه را سعادتمند گرداند. آنان دربارهٔ عیسیٰ بن مریم با شما مخالفاند. پس نجاشی به جعفر گفت: همراه شما دربارهٔ پسر مریم چه میگوید؟ او گفت: دربارهٔ او همان سخن خداوند را میگوید: «او روح خدا و کلمهٔ اوست که آن را به باکرهٔ پاکدامن القا کرد که هیچ مردی به او نزدیک نشده بود.» نجاشی آنگاه چوبی از زمین برگرفت و آن را بالا برد و گفت: ای کشیشان و راهبان، آنچه شما دربارهٔ عیسیٰ بن مریم میگویید، از اندازهٔ این چوب بیشتر نیست. خوش آمدید به شما و به آنکه از او آمدهاید. همانا گواهی میدهم که او فرستادهٔ خداوند ﷺ است، و همو همان کسی است که عیسیٰ بن مریم به آمدنش بشارت داد. اگر نه آن بود که در پادشاهی هستم، به سوی او میرفتم تا کفشهایش را به دوش کشم. هر مدت که خواهید در سرزمین من بمانید، و دستور داد برای آنان خوراک و پوشاک فراهم کنند. و گفت: هدایای این دو نفر را به آنان بازگردانید. و احمد این حدیث را به تفصیل بیشتر از ام سلمه (رضی الله عنها) روایت کرده است، و این روایت مفصلتر از حدیث ابوموسی (رضی الله عنه) است. هیثمی آن را در «المجمع» نقل کرده و گفته است: راویان آن همان راویان صحیحاند، جز ابن اسحاق، و او تصریح کرده که این حدیث را شنیده است. مسلمانان پس از درگذشت او، در برابر ادیان و تمدنهای کفر، در مبارزهای فکری و نظامی ادامه دادند - چنانکه خواهد آمد - تا آنکه اسلام سراسر مناطق جهان باستان را فرا گرفت، جز اندکی از آن. مردم فوج فوج به اسلام درآمدند و ادیان و تمدنهای پیشین خود را رها کردند و امتی واحد و تازه شدند؛ عقیدهشان یکی، اندیشهشان یکی، دیدگاهشان دربارهٔ زندگی یکی، نظامشان یکی، منافعشان یکی و والاترین آرمانشان یکی بود، یعنی برافراشتن کلمهٔ خداوند. این امت جایگاه دولت پیشتاز جهان را به دست آورد و شهرهایش کانونهای درخشش اندیشهٔ روشنگر، عقیدهٔ توحید و شریعت عادلانه شدند. آنان کتاب و سنت و زبان عربی را به جهان بردند، و از این رو اسلام مکتب همگان شد و علاقه به زبان عربی بسیار گسترش یافت، تا آنجا که در میان ایشان مجتهدان و دانشمندان زبان پدید آمدند، بی‌آنکه میان عرب و غیرعرب تفاوتی باشد، و به فضل خداوند با یکدیگر برادر شدند. امروز شاهد یک کارزار زشت علیه زبان عربی هستیم که می‌خواهد آن را از اسلام جدا کند، از راه شیوه‌های ناپسندی چون دعوت به عامیانه‌نویسی، نوشتن دیگر زبان‌های مسلمانان با الفبای لاتین، و به حساب آوردن زبان‌های محاوره‌ای محلی به‌عنوان زبان عربی. روشن است که کسی که عربی نمی‌داند نمی‌تواند اسلام را بفهمد، چه رسد به آنکه با آن اجتهاد کند. آنان می‌خواهند عربی همچون لاتین و سریانی شود، به گونه‌ای که جز متخصصان این زبان مهجور کسی اسلام را درنیابد. در حقیقت، آنان می‌خواهند آن را زبانی مرده کنند. کسی که عربی نمی‌فهمد چگونه می‌تواند خبر، انشاء، امر، نهی، حقیقت و مجاز، علت، سبب، شرط، مانع، عام، خاص، مطلق، مقید، دلالت‌های منطوق و مفهوم و التزام، معانی حروف، صرف، نحو و جز اینها را دریابد؟ همه اینها برای فهم متون شرعی ضروری است. هر کس به این فرامی‌خواند دشمن اسلام است، و هر مسلمانی که فریب این دروغ‌ها را بخورد نادان است.

His words amazed the people. When Amru saw that, he said to him: Allah prosper the king. They oppose you in Isa bin Maryam. So An- Najashi said to Ja'far: What does your companion say about the son of Mary? He said: He says about him the saying of Allah: He is the spirit of Allah and His word that He brought forth from the maiden virgin whom no man had approached. He said: Then An-Najashi picked a stick from the ground, then raised it and said: O priests and monks, these do no exceed the width of this, what you say about Isa bin Maryam. Welcome to you and to the one whom you came from. Verily I bear witness that he is the Messenger of Allah (PBUH), and that he is the one Isa bin Maryam prophesied of. Were it not for what I am on of kingship, I would go to him until I carry his shoes. Dwell in my land as long as you wish, and he commanded food and clothing for them. And he said: Return to these two their gifts." And Ahmad reported this hadith in greater length from Umm Salamah (ra), and it is more detailed than the hadith of Abu Musa (ra). Al-Haithami reported it in 'Al-Majma'a'' and said: Its men are the men of the saheeh (ahadith) apart from ibn Ishaq, and he explicitly stated that he heard it. Muslims remained struggling with the religions and civilisations of kufr after his death
in an intellectual and military struggle - as will follow - until Islam spread across the regions of the ancient world save a little thereof. People entered into Islam in crowds, and they shed their previous religions and civilisations and became a single new Ummah, its ‘aqeedah one, its thoughts one, its viewpoint in life one, its system one, its interest one, and its highest ideal one namely raising high the word of Allah. It assumed the position of the leading state in the world, and its towns became the centres of radiance for the enlightened thought, the ‘aqeedah of tawheed and the just Shari'ah. They carried the Book and Sunnah, and the Arabic language, to the world so Islam became the ideology of all, and the interest in the Arabic language became great, until there emerged among them mujtahidoon and scholars of language, without difference between Arab and non-Arab, until they became brothers by the favour of Allah. Today, we see a vicious campaign against the Arabic language to detach it from Islam through wicked styles such as the call to colloquialism, writing the other languages of Muslims in the Latin alphabet, and considering local colloquial languages as Arabic. It is known that it is impossible for the one who does not know Arabic to understand Islam, not to mention performing ijtihad with it. They want the Arabic to become like Latin and Syriac such that none understands Islam except experts in this unused language. In reality, they want it to become a dead language. How would the one who does not understand Arabic be able to understand the news (khabar), composition (insha'a), command ('amr), prohibition (nahy), the literal (haqeeqa) and metaphoric (majaz), the reason ('illah), cause (sabab), condition (sharT), preventive (maan'i), general (a'amm), specific (khaas), absolute (mutlaq), restricted (muqayyad), the indications of the explicit wording (mantooq) and the understood (mfhoom) and necessity (iltizam), the meanings of the letters, conjugation, grammar etc? All of these are necessary to understand the Shari'ah texts. Whoever calls to this is an enemy of Islam, and whoever among the Muslims is fooled by these falsehoods is stupid.

با این حال، پذیرش دین خدا (سبحانه و تعالی) حتی در میان خود عرب‌ها به شکلی کامل و کمال‌یافته فراگیر نبود. ادیان و تمدن‌های شکست‌خورده همچنان باقی ماندند. در آغاز، به سبب از میان رفتن محیطی که رشد آن‌ها را ممکن می‌ساخت، ضعیف بودند. بدین ترتیب، جنبش زنادقه شکست خورد و سرکوب شد. اما غفلت از زبان عربی پس از آن، به بسته شدن درهای اجتهاد و سردرگمی در فهم احکام انجامید و دولت را تضعیف کرد تا آنجا که به دولت‌های کوچک و ناتوان تبدیل شد. برخی اندیشه‌های تمدن‌های کهن به مسلمانان راه یافت، مانند اندیشه زهد و آزار دادن بدن از فلسفه هندی، عصبیت قبیله‌ای در میان برخی، و اندیشه‌های معانی پنهان و باطنی (باطنیه) در میان دیگران، و گرایش به جدایی از مرکز خلافت، که دولت را تضعیف کرد و فتوحات را متوقف ساخت. تا آنجا که صلیبیان و تatarها به آن چشم طمع دوختند، تا آنکه عثمانیان آمدند و بیشتر مناطق دولت را زیر فرمان خود متحد کردند و فتوحات را از سر گرفتند. با این همه، جنبه نظامی بر آن غلبه داشت بی‌آنکه مکتب را به شکل درست حمل کند، از این رو مردمان سرزمین‌های فتح‌شده در بوته اسلام ذوب نشدند، چنان‌که در فتوحات نخستین رخ داد. می‌توان تفاوت میان مردمان ازبک، تاجیک، پشتون، ترک، بربر، هندی، (دیلم)، ترکمن و کرد را با عشق آنان به اسلام و پایبندی به آن، و مردمان فتح‌شده در دوره عثمانی مانند صرب‌ها، یونانی‌ها، مجارها، کروات‌ها، رومانیایی‌ها و دیگران دریافت. اینان به سرعت با غرب علیه اسلام و دولت آن توطئه کردند و هرگاه فرصتی برای انتقام یافتند، خودداری نورزیدند. سپس تهاجم‌های فرهنگی و تبشیری علیه اسلام آغاز شد تا آنکه تمدن غربی به نابودی دولت اسلامی دست یافت، آن را پاره‌پاره کرد و جماعت مسلمانان را تجزیه نمود. نه سرمایه‌داری غربی در آن حد متوقف شد، بلکه کوشید مفاهیم خود از ناسیونالیسم، میهن‌پرستی، دموکراسی، آزادی، قوانین ساختهٔ بشر و مرزهای خیالی را در میان مسلمانان گسترش دهد. بر این دولت‌های کوچک، حاکمان فاسدی را گماشت که با آن‌ها متحد بودند و نفوذ و مفاهیم آن را تحکیم می‌کردند، از منافعش پاسداری می‌نمودند، تفرقه را حفظ می‌کردند، از راه خدا منحرف می‌شدند و با هر فرد صادقی که می‌کوشید خود را از بند آنان رها سازد، مخالفت می‌ورزیدند. در این کار، روشنفکران عامل نیز به آنان یاری رساندند؛ کسانی که با شور و حرارت به اندیشه‌های غربی دعوت می‌کردند، از آن‌ها دفاع می‌نمودند و با تمدن اسلامی مبارزه می‌کردند و از روی صداقتِ کورکورانه، در کنار دشمن امت ایستادند. دشمنان صلیبی و عاملان ایشان در میان افراد صاحب نفوذ در کشورهای مسلمان، وسایل رسانه‌ای و آموزش را در اختیار گرفتند و در نتیجه خود گمراه شدند و دیگران را نیز گمراه کردند. این تهاجم فکری متوقف نشد و اکنون دعوت به مفاهیم تمدن غربی، یعنی آنچه آزادی‌ها، دموکراسی، کثرت‌گرایی، جامعهٔ مدنی، دولت نهادها، حقوق بشر، حقوق زنان، پیوند میهنی، گفت‌وگوی ادیان و غیره نامیده می‌شود، با تمام توان جریان دارد. از این رو، به راستی آن را یک نبرد فکری خشونت‌آمیز میان دو تمدن، اسلامی و سرمایه‌داری، می‌دانند. این تقابل آن‌قدر روشن است که به دلیلی نیاز ندارد، زیرا ما هر روز آن را زندگی می‌کنیم، هر چقدر که برخی روشنفکران و سرمایه‌داران صاحب نفوذ بکوشند آن را از طریق تحریف و فریب پنهان کنند. برای نمونه، می‌بینیم که رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، نیکسون، در کتاب «الفرصة السانحة» می‌گوید: «انزوای ما با ارزش‌ها و باورهای دینی ما که به گسترش فضیلت در سراسر جهان فرا می‌خوانند، در تناقض است.» او همچنین در کتاب «پیروزی بدون جنگ» می‌گوید: «ایدئولوژی انقلابی اسلامی واکنشی در برابر نوسازی است.» کمونیسم وعده می‌دهد که عقربه‌های تاریخ را به جلو بچرخاند، و بنیادگرایی اسلامی آن را به عقب برمی‌گرداند... انقلابیون کمونیست و انقلابیون اسلامی دشمنان ایدئولوژیک یکدیگرند که هدفی مشترک را پذیرفته‌اند: میل به دستیابی به قدرت با هر وسیله‌ی ضروری، با هدف تحمیل یک دیکتاتوری مسلط بر پایه‌ی آرمان‌هایشان که تحمل‌ناپذیر است.» برلوسکونی، نخست‌وزیر کنونی ایتالیا، می‌گوید: «باید از برتری تمدن خود آگاه باشیم. شرق همچنان به سوی تمدن غرب گرایش خواهد داشت و این گرایش افزایش خواهد یافت. این امر یک بار در جهان کمونیستی رخ داد و در بخش‌هایی از جهان اسلام نیز رخ داده است.» تری لارسن، هماهنگ‌کننده‌ی روند اسلو، از تمایل مسلمانان فلسطین به عادی‌سازی روابط با غرب استقبال کرد. یکی از اعضای هیئت یهودی در اسلو و وای ریور، اوری اسپیر، در کتابش با عنوان «المسیره» نوشت: «روسری‌ها از سر زنان ناپدید شدن گرفت و لباس‌ها از پایین کوتاه‌تر شدن گرفت، امری که لارسن به آن خوشامد گفت و آن را گرایشی به عادی‌سازی روابط با غرب دانست.» در واقع، زنان پیش از اسلو و در دوران نخستین انتفاضه چنین کاری را جرئت نمی‌کردند. همچنین فیلیس اوکلی، معاون پیشین وزیر خارجه، می‌گوید: «ما با کسانی موافقیم که می‌گویند برخورد تمدن‌ها اجتناب‌ناپذیر است.» مادلین آلبرایت، وزیر خارجه پیشین آمریکا، گفت: «ما به دلیل هویتمان مورد حمله قرار گرفتیم. ما به جهانی‌سازی پایبندیم و از دموکراسی، آزادی و جامعه‌ی باز دفاع می‌کنیم. این جوهره‌ی آمریکاست که از آن عقب‌نشینی نخواهیم کرد» (نقل از مجله‌ی القدس، از ترجمه‌ی سخنان ناتان چارلز در واشنگتن). پل کندی، استاد تاریخ در دانشگاه یل آمریکا، می‌گوید: «دشوار است که از این نتیجه‌گیری پرهیز شود که خطر حملات تروریستی پایان نخواهد یافت. ما همچنین در جلوگیری از وقوع این حملات موفقیت بزرگی به دست نیاورده‌ایم.» جن از گردن بطری بیرون آمد و روح انتقام را با خود حمل میکند؛ و بمب ماشینی اکنون به بمب هواپیمایی تبدیل شده است» (مجله القدس، به نقل از کلمات ترجمهشده، ۲۲/۹/۲۰۰۱). هرتصوگ، رئیسجمهور پیشین یهودیان، در سال ۱۹۹۲ در برابر پارلمان لهستان گفت: «بیماری بنیادگرایی اسلامی به سرعت گسترش مییابد. این خطر تنها متوجه قوم یهود نیست، بلکه کل بشریت را تهدید میکند» (مجله العربی، شماره ۵۱۴). شمعون پرز گفت: «بنیادگرایی پس از فروپاشی کمونیسم به بزرگترین خطر این عصر تبدیل شده است» (مجله العربی، شماره ۵۱۴). سایروس ونس، وزیر امور خارجه پیشین آمریکا، گفت: «ما باید در برخورد با این متعصبان که اقدامات آنها غیرقابل پیشبینی است، محتاط و مصمم باشیم» (مجله العربی، شماره ۵۱۴). دایرةالمعارف فرهنگی فرانسوی ادعا میکند که محمد ﷺ «ضدمسیح، ربایندهٔ زنان، و بزرگترین دشمن خرد بشری» است.

اینان و همانندانشان بە صراحت دشمنی خود با اسلام را اعلام می‌کنند، و سخنانشان نشانۀ روشنی است از اینکه آنان با تمدن سرمایه‌داری خود، جنگ فکری خشونت‌آمیزی را علیه تمدن اسلامی دنبال می‌کنند. با این حال، گروه دیگری وجود دارد که می‌کوشد خاک در چشم مسلمانان بپاشد و آنان را فریب دهد، تا بی‌حسی‌شان را ادامه دهد و از ایجاد تغییر بازدارد، در حالی که آنان نیز کمتر از دیگران با اسلام و مردمش دشمنی ندارند. بنابراین می‌بینیم که کلینتون، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، می‌گوید: «دشمن ما در خاورمیانه افراط‌گرایی است»، و ایدۀ برخورد تمدن‌ها را رد می‌کند. همچنین گفت که مبارزهٔ کنونی هیچ ارتباطی با اسلام ندارد، بلکه مبارزه‌ای علیه نیروهای افراطی است که پشت دین و ناسیونالیسم پنهان می‌شوند. او افزود که این با آموزه‌های اسلامی در تضاد است و تأکید کرد که اسلام نیرویی توانمند برای مدارا و اعتدال در جهان است» (مجلهٔ العربی، شمارهٔ ۵۱۴). لوئی میچل، وزیر خارجهٔ بلژیک، در نقد سخنان یادشده برلوسکونی می‌گوید: «وقتی نخست‌وزیر یکی از کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا با این منطق سخن می‌گوید، این کاملاً مردود است. این دیدگاه که هر تمدنی بهتر یا در جایگاهی پیشرفته‌تر از سایر تمدن‌هاست، مغایر با ارزش‌های اروپایی تلقی می‌شود که همگی به آن باور داریم» (حلقهٔ مطالعاتی یادشدهٔ الجزیره). حتی بوش پسر که آشکارا از «صلیبی‌جنگی» سخن گفت و آن را اعلام کرد، این مانع نشد که از مرکز اسلامی واشنگتن دیدن کند و اسلام را دینِ صلح توصیف نماید. همانند او شریک او در این کارزار، نخست‌وزیر بریتانیا، بلر، است که اسلام را دین صلح دانست و برای اثبات آن به معنای این آیهٔ کریمه استناد کرد:

These and their like explicitly state their enmity to Islam, and their statements are a clear indication that they practice with their Capitalist civilisation violent intellectual struggle against the Islamic civilisation. However, there is another group that attempts to blow ashes in the eyes and delude Muslims, in order to perpetuate their anaesthetisation and make them desist from generating change, while they are not less hostile to Islam and its people. So we find the former American president Clinton say: "Our enemy in the Middle East is extremism, and he rejected the idea of the clash of civilisations. Similarly he said that the current struggle has no relationship with Islam; it is however a struggle against extremist forces that hide with religion and nationalism. He added saying: that it contradicts with Islamic teachings and emphasised that Islam is a powerful force for tolerance and moderation in the world" (Al-'Arabi magazine number 514). Louis Mitchell, Belgian foreign secretary, says in comment upon the above-mentioned statements of Berlusconi: "When a prime minister of a member state of the European Union speaks with this logic, this is completely rejected. The view that any civilisation is better or of more advanced position than other civilisations is considered as contradicting European values in which we all believe" (above mentioned study circle of Al-Jazeera). Even Bush Jr. who declared openly the 'Crusade' and announced it, this did not prevent him from visiting the Islamic Centre in Washington and describing Islam as a deen of peace. Similar to him is his partner in this campaign, the British Prime Minister Blair, who described Islam as being a deen of peace, and he used as evidence the meaning of the noble ayah:

«هر کس انسانی را جز به قصاص یا به سبب فساد در زمین بکشد، گویی همه مردم را کشته است» [TMQ المائدہ: ۳۲]۔ بر مسلمانان لازم است که فریب سخنان فریبندهٔ امثال این افراد را نخورند، زیرا اعمال ایشان نشان‌دهندهٔ احساسات ریشه‌دار درونی آنان است، نه گفته‌های دروغینشان، که هیچ مسلمانی را نمی‌فریبد۔

"Whoever kills a soul for other than a soul or (to spread) mischief in the earth, it is as if he killed all of mankind" [TMQ Al-Mai’dah: 32]. It is imperative that Muslims are not beguiled by deceptive words said by the like of these, for their deeds reveal their deep rooted feelings, not their false words, which do not fool a Muslim.

این افراد اسلام را در حقیقت آن می‌شناسند، بلکه حتی بهتر از برخی مسلمانان. نیکسون، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، که پیش‌تر سخنانش را یادآور شدیم: «آرمان‌هایی که نمی‌توان از عهده‌شان برآمد… بنیادگرایی آن را به عقب برمی‌گرداند… اسلام‌گرایان دشمنان ایدئولوژیک هستند»، را در کتابش «فرصت مناسب» چنین می‌یابیم: «اسلام تنها یک دین نیست؛ بلکه پایه‌ی یک تمدن بزرگ است.» پس او میان اسلام و مسیحیت تفاوت می‌گذارد، و در همان کتاب در بحثش درباره‌ی بنیادگرایان می‌گوید: «آنان مصمم‌اند تمدن پیشین اسلامی را از طریق احیای گذشته بازگردانند، و هدفشان اجرای شریعت اسلامی و اعلام این است که اسلام یک دین و یک دولت است.» افزون بر این می‌گوید: «با این حال، تمدن ما پیشرفته‌تر از تمدن آنان نیست. جهان اسلام با کمونیسم با قدرتی بیشتر از جهان غرب مبارزه کرد، و طرد امور مادی و افراط‌های اخلاقی گسترده در جهان غرب، به نفع آنان است و نه علیه آنان.» همان‌گونه که می‌بینید او در چنین سخنانی صادق است؛ با این همه، این‌ها مانع نشدند که او اعلام کند ما دشمنان ایدئولوژیک هستیم. همچنین مانع نشدند که او علیه مسلمانان توطئه کند و به یهودیان علیه آنان یاری رساند. او در کتابش «پیروزی بی‌جنگ» می‌گوید: «تعهد ما به بقای اسرائیل تعهدی عمیق است. ما متحدان رسمی نیستیم. بلکه آنچه ما را به هم پیوند می‌دهد، چیزی بزرگ‌تر از هر تکه کاغذی است. این یک تعهد اخلاقی است، تعهدی که هیچ رئیس‌جمهوری در گذشته آن را رها نکرد؛ و هر رئیس‌جمهوری در آینده با صداقت آن را ادا خواهد کرد. آمریکا هرگز اجازه نخواهد داد که دشمنان اسرائیل که سوگند خورده‌اند به آن آسیب سنگین وارد کنند، به هدف نابودی آن دست یابند.» او همچنین در کتاب «فرصت مناسب» می‌گوید: «برای حفاظت از دولت‌های دموکراتیک تهدیدشده، مانند اسرائیل و کره‌ی جنوبی، ما آماده‌ایم در صورت لزوم از قدرت نظامی استفاده کنیم.» او همچنین میگوید: «هیچ رئیس‌جمهور یا کنگرهٔ آمریکا هرگز نخواهد توانست اجازهٔ نابودی اسرائیل را بدهد.» این افراد واقعیت اسلام و تمدن آن را درک میکنند؛ با این حال بر کفر، دشمنی و نیرنگ خود پافشاری میکنند. این عجیب نیست. مسلمان ممکن است تمدن غربی را بیشتر از برخی فرزندانش درک کند، و با این همه همچنان به دین و تمدن خود وفادار میماند، همانطور که عکس آن نیز ممکن است رخ دهد. از این رو ضروری است که مسلمانان فریب این گونه سخنان را نخورند.

These people know Islam in its reality, rather even better than some Muslims. Nixon, the former American president, whose sayings we have already mentioned his sayings: "Their ideals which cannot be afforded…Fundamentalism turns it backwards…Islamists are ideological enemies", we find him say in his book 'The Favourable Opportunity': "Islam is not merely a religion; rather it is a basis for a great civilisation." So he distinguishes between Islam from Christianity, and he says in the same book in his discussion about fundamentalists: "They are determined to return the previous Islamic civilisation through reviving the past, and they aim to implement the Islamic Shari'ah and announce that Islam is a deen and a State." Furthermore he says: "However, our civilisation is not more advanced than their civilisation. The Islamic world fought communism with more strength than the Western world fought it, and their rejection of material things and the widespread immoral excesses in the Western world is a credit for them and not against them." Just as you see that he is sincere in such words; they, however, did not prevent him from announcing that we are ideological enemies. They also did not prevent him from conspiring against Muslims and assisting Jews against them. So he says in his book 'Victory without War': "Our commitment to the survival of Israel is a profound commitment. We are not official allies. Rather what binds us together is something greater than any paper scraps. It is a moral commitment, a commitment that no president in the past ever abandoned; and every future president will fulfil it with sincerity. America will never permit Israel's enemies who swore to inflict grievous damage upon her to realise their goal in destroying her." He also says in his book 'The Favourable Opportunity': "In order to protect the threatened democratic governments such as Israel and South Korea, we are prepared to use military power if necessary." He also says: "No American president or Congress will ever be able to permit the destruction of Israel." These people understand the reality of Islam and its civilisation; however they insist upon their kufr, enmity and tricks. This is not strange. The Muslim might understand the Western civilisation more than some of its sons, yet still he remains sincere to his deen and civilisation, just as the contrary can occur. So it is imperative that Muslims are not fooled by these types of statements.

شالودهٔ اصلیِ کشمکش میان اسلام و کفر، وجودِ خلافتِ راشده بر منهاجِ نبوت است. ساده‌لوحی و فهمِ ناقص است که مبارزه، با همهٔ شکل‌های گوناگونش، صرفاً به دعوت در انواع رسانه‌ها، نگارشِ کتاب و تماس‌های فردی محدود شود، در حالی که اسلام پیاده نشده و وضعِ مسلمانان در ضعف، ذلت، عقب‌ماندگی و پراکندگی اسفبار است. هنگامی که دولت وجود داشته باشد، عدالت، کرامت، خوشبختی، انسانیت و هر نوع خیری در آن نمایان خواهد شد؛ و نزدیک و دور، مسلمان و کافر، آن را خواهند دید. وجودِ آن جایگزینِ میلیون‌ها کتاب و تماس، و هزاران نوع رسانه خواهد شد. و اگر آنچه پیش‌تر گفته شد به وجودِ آن افزوده شود، مردم را خواهی دید که دسته‌دسته در دینِ خدا داخل می‌شوند.

The existence of the rightly guided Khilafah upon the way of Prophethood is the fundamental cornerstone in the clash between Islam and kufr. It is naivety and poor understanding to confine the struggle with its various forms to mere da'wah in the various types of media, writing books and individual contacts, at the time wherein Islam is not implemented and the situation of Muslims is deplorable in weakness, disgrace, backwardness and division. Once the State existed, then justice, dignity, happiness, humanity and every type of goodness will be manifested in it; and the near and distant, Muslim and kafir will notice that. Its existence will replace the millions of books and contacts, and thousands of types of media. If what was mentioned before is added to its existence, you will see people entering the deen of Allah in crowds.