Satu isu penting masih tinggal, iaitu seorang pembantah mungkin berkata bahawa Sahifah Madinah diriwayatkan secara Mursal (iaitu diriwayatkan oleh seorang Taabi‘ tanpa menyebut Sahabi dalam sanad) dan kami tidak mengetahui apa-apa sanad yang Muttasil (iaitu bersambung dan lengkap) baginya. Oleh itu, ia tidak boleh dijadikan hujah dan tidak harus digunakan untuk tujuan istidlal. Kami menjawab: Perkaranya tidak begitu. Sebaliknya, ia adalah salinan sebuah dokumen bertulis yang disalin oleh para perawi generasi demi generasi, yang jelas daripada kedekatan lafaz-lafaznya, dan yang boleh kami namakan sebagai selari atau sepadan. Ia datang melalui sejumlah besar jalur periwayatan yang tanpa ragu bersambung dan lengkap dari segi sanadnya, dan kami akan membincangkannya pada waktunya. Oleh itu, dengan memohon petunjuk daripada Allah, kami katakan: Ia adalah Sahih dan sah dijadikan dalil dan hujah. Sekiranya Sahifah ini datang daripada orang Yahudi atau Nasrani, nescaya para pembantah ini akan sepenuhnya menerimanya. Merekalah orang yang sama yang telah membebankan kepala kami dengan rantai-rantai riwayat Mursal dan Munqati‘ (terputus) yang mereka dakwa ditulis sambil dijaga oleh roh suci! Kini kami akan membentangkan kajian terperinci dan teliti terhadap rantai-rantai periwayatan Sahifah Madinah, satu demi satu.

One important issue remains and this is that an objector may say in objection that the Sahifah of Al-Madinah has been transmitted in a Mursal (i.e. related by a Taabi’ without mention of the Sahabi in the chain) manner and we are not aware of any Muttasil (i.e. continuous and complete) chain of transmission for it. Consequently, it does not stand up as a proof and it is not permissible for it to be used for the purpose of deduction. We say: The matter is not like that. Rather, it is a transcription of a written document that has been transcribed by transmitters generation following generation, which is apparent from the closeness of the worded expressions and which we could call congruous or in accord. It has come via a host of transmission paths which are without doubt continuous and complete in their chain of transmission and which we will come to discuss in due course. As such, whilst seeking guidance from Allah, we say: It is Sahih (authentic) and stands up as evidence and proof. Had this Sahifah come from the Jews or the Christians we would have these objectors going fully along with it. These are the same people who have pained our heads with their Mursal and Munqati’ (interrupted) chains of narrations which they claim to have been written whilst being guarded by the holy spirit! We will now present a detailed and meticulous study of the chains of transmission of the Sahifah of Al-Madinah, one chain following another:

Isnad pertama (rangkaian periwayatan): Sebagaimana dicatat oleh Al-Baihaqi:

The first Isnad (chain of transmission): As recorded by Al-Baihaqi:

“Abu Abdullah Al-Hafizh, diriwayatkan daripada Abu Al-‘Abbas Muhammad bin Ya’qub, daripada Ahmad bin Abdul Jabbar, daripada Yunus bin Bukair, daripada Ibn Ishaq, daripada Uthman bin Muhammad bin Uthman bin Al-Akhnas bin Shariq yang berkata: Ia telah diambil daripada keluarga ‘Umar bin Al-Khattab, semoga Allah meridhainya. Ia telah dilampirkan pada dokumen bertulis As-Sadaqah yang ‘Umar tulis kepada para gabenor.”

“Abu Abdullah Al-Hafizh, related from Abu Al-‘Abbas Muhammad bin Ya’qub, from Ahmad bin Abdul Jabbar, from Yunus bin Bukair, from Ibn Ishaq, from Uthman bin Muhammad bin Uthman bin Al-Akhnas bin Shariq who said: It was taken from the family of ‘Umar bin Al- Khattab, may Allah be pleased with him. It had been attached to the written document of As-Sadaqah which ‘Umar had written to the governors”.

- Adapun Imam Al-Baihaqi, beliau ialah: Al-Hafizh, Al-‘Alamah, yang mantap, Faqih (ahli fiqh), Sheikh ul-Islam, Abu Bakr Ahmad bin Al-Husain bin ‘Ali bin Musa Al-Khusrawjirdi. Ini menurut “Siyar A’alam An-Nubulaa’” (35/145/86). - Abu Abdullah Al-Hafizh ialah: Al-Hakim Muhammad bin Abdullah bin Muhammad bin Hamduwaih; Imam, Al-Hafizh, Naqid (pengkritik), Al-‘Alamah, Sheikh ul Muhaddithin, Abu Abdullah bin Al-Bayyi’ Ad-Dabbiy At-Tahmaniy An-Naisaburiy Ash-Shafi’iy dan pengarang karya-karya ilmiah. Ini menurut “Siyar A’alam An-Nubulaa’” (33/157/100).

- As for Imam Al-Baihaqi, then he is: Al-Hafizh, Al-‘Alamah, the established, the Faqih (jurist), Sheikh ul-Islam, Abu Bakr Ahmad bin Al-Husain bin ‘Ali bin Musa Al-Khusrawjirdi. This is according to “Siyar A’alam An-Nubulaa’” (35/145/86). - Abu Abdullah Al-Hafizh is: Al-Hakim Muhammad bin Abdullah bin Muhammad bin Hamduwaih; the Imam, Al-Hafizh, the Naqid (critic), Al-‘Alamah, Sheikh ul Muhaddithin, Abu Abdullah bin Al-Bayyi’ Ad- Dabbiy At-Tahmaniy An-Naisaburiy Ash-Shafi’iy and author of literary works. This is according to “Siyar A’alam An-Nubulaa’” (33/157/100).

- Abu Al-‘Abbas Muhammad bin Ya’qub bin Yusuf bin Ma’qil bin Sinan Al-Umawiy, Mawla Bani Umayyah An-Naisaburiy Al-Asammu (si pekak) (wafat: 346 H). Beliau adalah Muhaddith pada zamannya tanpa sebarang pertandingan. Ini menurut “Tarikh ul-Islam” (7/841/243). Tiada siapa yang mempersoalkan ulama seperti ini kecuali orang yang fikirannya cacat. - Ahmad bin Abdul Jabbar: Kami telah meringkaskan kes beliau dalam lampiran di bawah tajuk: “Pengesahan Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy”. Di dalamnya kami menyatakan: [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, tiada sebarang isu atau masalah berkaitan dengannya. Penerimaannya terhadap Sirah adalah sahih dan beliau boleh dipercayai untuk dijadikan dalil. Beliau berada pada tingkatan kesepuluh (iaitu tingkatan rangkaian periwayat). Beliau wafat pada tahun ke-72 (bermakna tahun 172 H) pada usia 95 tahun]. Ini bagi membetulkan kesilapan besar yang terlibat dengannya Imam Al-Hafizh Ibnu Hajar Al-Asqalani, apabila beliau berkata dalam “Taqrib At-Tahdhib” (1/81/64): [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, adalah Da’if (lemah) dan penerimaannya terhadap Sirah adalah sahih, dari tingkatan kesepuluh (iaitu rangkaian periwayat). Tidak pernah dibuktikan bahawa Abu Dawud meriwayatkan daripadanya. Beliau wafat pada tahun ke-72 (bermakna tahun 172 H) pada usia 95 tahun]. Ini juga untuk menyangkal Abdul Qadir Al-Muhammadi, salah seorang pengikut Al-Hafizh dan antara pendakwa “An-Nazhar Wa t-Tahqiq” (Penelitian dan pengesahan), yang menulis di portal dalam talian “Ahl ul-Hadith” pada 19/03/2007, ketika membincangkan jalur periwayatan Sahifah Madinah. Beliau menyebut beberapa periwayatan yang tidak lengkap daripada sebahagian Imam dan menyimpulkan dengan menyatakan: [Al-Hafizh Ibnu Hajar berkata: Beliau adalah Da’if (lemah) dan pendengaran atau penerimaannya terhadap Sirah adalah Sahih (sahih). Saya berkata: Tidak difahami daripada kenyataan Ibnu Hajar ini bahawa beliau Thiqah (dipercayai) dari segi Sirah! Sebaliknya, maksud beliau hanyalah untuk menolak syak wasangka Tadlis (iaitu…] ketidakpercayaan dalam rantaian periwayatan) daripadanya kerana dia pernah dituduh dengan perkara itu, sebagaimana telah disebutkan sebelum ini. Itu kerana dia mendengar (menerima) "Maghaziy" (iaitu Sirah) sejak kecil, bersama bapanya, daripada Yunus bin Bukair Ash-Shaibani. Dia dituduh "bahawa kitab-kitab yang dia riwayatkan sebenarnya milik bapanya dan bahawa dia mendakwa telah menerimanya (mendengarnya) bersama bapanya". Al-Hafizh (Al-Asqalaniy) ingin menetapkan bahawa dia sendiri telah menerimanya, dan Al-Khatib telah meriwayatkan sebuah kisah yang menjelaskan keaslian penerimaannya daripada Yunus. Iaitu dalam kes apabila dia meriwayatkan, dengan sanadnya, daripada Muhammad bin Al-Hasan bin Humaid bin Ar-Rabee' daripada bapanya, yang berikut: "... Bahawa mereka bertanya kepada Abu Kuraib tentang Maghaziy (iaitu Sirah) dan dia berkata: "Pergilah temui seorang pemuda di Al-Kunas (tempat). Namanya Al-'Utaridiy dan dia menerimanya (mendengarnya) bersama kami dan bapanya." Maka kami datang kepadanya dan dia berkata: "Saya tidak tahu di mana ia berada. Sejak masa mendengarnya saya tidak melihatnya lagi. Namun, ia berada di Qimatr (tempat kitab-kitab disimpan) yang mengandungi kitab-kitab, maka carilah di sana." Saya mencarinya dan menemuinya, dan terdapat tahi burung merpati di atasnya. Dia telah merekodkannya bersama bapanya dengan tulisan lama. Saya memintanya untuk memberikannya kepada saya dan membenarkan saya menerbitkannya, dan dia pun berbuat demikian." Jika kisah ini disahkan, maka perawi itu menggolongkan hafalannya sebagai lemah kerana dia telah melupakannya dan tidak mengingatinya. Ia juga menjelaskan kelemahan kepeduliannya terhadap kitab itu, kerana dia telah meninggalkannya di menara bersama burung merpati, sehingga terdapat tahi burung merpati di atasnya! Oleh itu, lelaki ini adalah Da'if (lemah) sebagaimana yang dinyatakan oleh para Imam yang pakar dalam perkara ini.] [Akhir Petikan] Ini juga merupakan teks yang direkodkan dalam arkib "The Ahl ul-Hadith Portal" dalam perpustakaan program e-Shamela (2 - 51/390).

- Yunus bin Bukair: Kami juga telah merumuskan kasusnya dalam lampiran di bawah tajuk: "Pengesahan Yunus bin Bukair". Dalam kesimpulan lampiran tersebut, kami menyatakan sebagai pembetulan terhadap ucapan Al-Hafizh dalam kitab "At-Taqrib" beliau: [Yunus bin Bukair bin Wasil Ash-Shaibani, Abu Bakr Al-Jamal Al-Kufi, adalah Thiqah (dipercayai), seorang Imam dalam hal Seera dan Maghaziy, dan beliau dalam hal tersebut merupakan sumber hujah yang mapan, dari tingkatan kesembilan. Beliau wafat pada tahun ke-99 (maksudnya + 100 iaitu 199)]. Kami juga membantah dakwaan Abdul Qadir Al-Muhammadi serta hujah-hujah berbelit-belitnya, yang mengisyaratkan bahawa beliau seorang yang menuruti hawa nafsu, yang mahu mengklasifikasikan Sahifah Madinah sebagai lemah (Da'if), dengan menggunakan setiap helah yang mungkin untuk mencapai tujuan itu. Bantahan terperinci kami dapat dilihat dalam lampiran "Pengesahan Yunus bin Bukair".

- Yunus bin Bukair: We have also summarized his case in the addendum under the heading: “The authentication of Yunus bin Bukair”. In the conclusion of the addendum we stated in correction to the speech of Al-Hafizh in his “At-Taqrib”: [Yunus bin Bukair bin Wasil Ash-Shaibani, Abu Bakr Al-Jamal Al-Kufi, is Thiqah (trusted), an Imam in respect to the Seera and the Maghaziy and he is in respect to it an established source of evidence, from the ninth. He passed away in the 99th year (meaning + 100 i.e. 199)]. We also refuted the contention of Abdul Qadir Al-Muhammadi and his casuistic argumentation, which allude to him being a man of whims, who wants to classify the Sahifah of Al-Madinah as being weak (Da’if), employing every possible stratagem to accomplish that. Our detailed refutation can be found in the addendum “The authentication of Yunus bin Bukair”.

- Ibn Ishaq: Beliau ialah Abu Bakr Muhammad bin Ishaq bin Yasar, Imam yang tidak dipertikaikan di kalangan ulama Sirah, Maghazi dan sejarah; beliau merupakan rujukan akhir dalam bidang-bidang tersebut. Hampir telah tercapai kesepakatan mengenai kesahihan, kejujuran dan kepimpinan beliau dalam bidang ini. Walau demikian, sahabat-sahabat kami yang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi tidak dapat mengatasi hawa nafsunya. Maka, setelah menegaskannya dengan menyatakan: [Adapun Ibn Ishaq, maka mengenai dirinya telah banyak dikatakan, dan ringkasannya ialah: bahawa beliau seorang Saduq (jujur), Mudlis (iaitu menyembunyikan seorang perawi dalam isnad) dalam hal hadis. Beliau adalah Imam Al-Maghazi dan Sirah serta menjadi rujukan akhir dalam hal tersebut], kami tetap tidak dapat melepaskan diri daripada hawa nafsunya, lalu beliau menyebut apa yang beliau sangka akan memberi bayangan buruk atau negatif terhadap Ibn Ishaq, apabila beliau menyatakan: [‘Abbas Ad-Dawri berkata: Ahmad bin Hanbal ditanya tentang Ibn Ishaq, lalu beliau berkata: “Hadis-hadis ini (iaitu mengenai Maghazi dan Sirah) ditulis (iaitu diriwayatkan) daripadanya. Namun, jika beliau datang dengan perkara halal dan haram, kami mahukan kaum yang seperti ini”. Kemudian beliau menggenggamkan kedua-dua tangannya, meletakkan dua ibu jarinya di atas jari-jemarinya]. Sebagai jawapan, saya bertanya: Apakah maksud ini? Pertama: Imam Ahmad bin Hanbal ialah seorang ulama Fiqh dan Hadis semata-mata, dan bukan daripada kalangan ulama Sirah, Maghazi, sejarah atau Tafsir. Beliau tidak mempunyai pengetahuan mendalam tentang para perawi utama dalam bidang tersebut, sebagaimana beliau tidak mempunyai banyak riwayat daripada murid-murid Ibn Ishaq untuk dapat meneliti apa yang mereka bawakan. Malah, beliau bersikap tidak membezakan atau terlalu umum apabila menyatakan bahawa kitab-kitab Maghazi, Fitan (fitnah dan ujian) dan Tafsir tidak mempunyai asas. Dan daripada antara kesilapan besarnya, ialah kata-katanya mengenai Imam Al-Hujjah (pihak berautoriti yang berwibawa) dalam bidang Al-Maghazi (Sirah ekspedisi ketenteraan); Muhammad bin ‘Umar Al-Waqidiy, yang keadaan dan hakikat dirinya telah kami kaji dengan teliti dan tepat selama bertahun-tahun, dan yang akan kami bentangkan tidak lama lagi di bawah tajuk "Keadilan kepada Al-Waqidiy".

- Ibn Ishaq: He is Abu Bakr Muhammad bin Ishaq bin Yasar, the indisputable Imam of the scholars of Seera, Maghaziy and history; representing the final point of reference in respect to them. A consensus has virtually been established concerning his authenticity, truthfulness and leadership in the field. Despite that, our companions called Abdul Qadir Al-Muhammadi could not overcome his whims. So, after affirming that by stating: [As for Ibn Ishaq, then regarding him there is a lot that has been said, the sum of which is: That he is Saduq (truthful), Mudlis (i.e. conceal a narrator in the Isnad) in respect to the Hadith. He is the Imam of the Maghazi and Seera and is the final point of reference in respect to them], we was nevertheless unable to escape from his whims and so he mentioned what he believed would cast a bad or negative shadow upon Ibn Ishaq, when he stated: [‘Abbas Ad-Dawri said: Ahmad bin Hanbal was asked about Ibn Ishaq and so he said: “These Ahadeeth (i.e. concerning the Maghazi and Seera) are written (i.e. transmitted) from him. However, if he comes with the Halal and the Haram, we would want a people to be like this” He then clasped his hands together, placing his two thumbs over his fingers]. In response I ask: What does this signify? Firstly: Imam Ahmad bin Hanbal is exclusively a scholar of Fiqh and Hadith and is not from the scholars of Seera, Maghazi, history or Tafsir. He does not have a deep knowledge of its main transmitters just as he doesn’t have a great deal of transmissions from the companions of Ibn Ishaq for him to have examined what they brought. Indeed, he was indiscriminate or over general when he stated that the books of Maghazi, Fitan (trials and tribulations) and Tafsir had no basis. And from among the greatest of his errors, was his speech regarding the Imam Al-Hujjah (the competent authority) of Al-Maghazi (Seera of military expeditions); Muhammad bin ‘Umar Al-Waqidiy, whose condition and reality we have studied in a painstaking precise manner over a period of many years and which we will present shortly under the title “Fairness to Al-Waqidiy”.

Kedua: Mengenai Ibn Ishaq, beliau berkata, "Terdapat banyak perkara yang telah dikatakan (mengenainya)". Atas hak atau pembelaan apakah orang yang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi membentangkan sebahagian kecil daripada "Terdapat banyak perkara yang telah dikatakan" ini, sambil sama sekali mengabaikan segala yang telah dikatakan yang membatalkan sepenuhnya bahagian yang beliau sebutkan itu? Contohnya ialah kenyataan Imam Ibn Qayyim Al-Jawziyah dalam kitabnya "Tahdhib Sunan Abi Dawud Wa Iedaah Mushkilaatuhu" (2/373 – perpustakaan elektronik Shamela): [Mengenai hadis Ibn Ishaq yang mengandungi "Sesungguhnya Arasy-Nya berada di atas langit seperti Qubbah (kubah)" dan dakwaan Al-Mundiri terhadapnya. Kemudian beliau berkata: Para ulama Ithbaat (penetapan) berkata: Tiada apa-apa dalam perkara ini yang membenarkan kamu menolak hadis tersebut. Adapun tuduhan terhadap Ibn Ishaq berkaitan dengannya, maka jawapannya ialah: Bahawa Ibn Ishaq adalah orang yang kepadanya Allah telah meletakkan ilmu dan kepercayaan. 'Ali Ibn Al-Madiniy juga berkata: Hadis-hadisnya pada pandangan saya adalah Sahih. Ash-Shu'bah berkata: "Ibn Ishaq ialah Ameer ul-Mu'minin dalam bidang hadis". Beliau juga berkata: dia seorang Saduq (jujur). 'Ali bin Al-Madiniy turut berkata: "Saya tidak mendapati daripadanya kecuali dua hadis Munkar (cacat dan ditolak)". Kenyataan terakhir ini mencerminkan tahap pujian yang tertinggi, kerana hanya dua hadis ditolak walaupun beliau meriwayatkan jumlah hadis yang sangat banyak. 'Ali juga berkata: "Saya mendengar Ibn 'Uyainah berkata: 'Saya tidak mendapati sesiapa pun yang bercakap tentang Ibn Ishaq kecuali kata-katanya mengandungi penghargaan atau penghormatan.' Dan tidak syak lagi bahawa orang-orang pada zamannya lebih mengetahui tentangnya berbanding mereka yang bercakap tentangnya selepas itu". Muhammad bin Abdullah bin Abdul Hakam berkata: Saya mendengar Ash-Shafi'iy berkata: Az-Zuhri berkata: Ilmu akan kekal di kawasan ini selagi pemuda yang berpandangan jauh itu kekal di dalamnya (maksudnya Ibn Ishaq).” Ya'qub bin Shaibah berkata: Saya bertanya kepada Yahya bin Ma'een: "Bagaimanakah kedudukan Ibn Ishaq?" Dia menjawab: "Dia tidak seperti itu (iaitu untuk disoal). Saya bertanya: 'Adakah kamu menyimpan sesuatu dalam hati (yang negatif) terhadap hadisnya?' Dia menjawab: 'Tidak, dia seorang yang jujur'." Yazid bin Harun berkata: Saya mendengar Shu'bah berkata: "Jika saya mempunyai kuasa, saya akan melantik Ibn Ishaq ke atas para ulama hadis." Ibn 'Adiy berkata: "Saya telah meneliti hadis-hadis ulama besar Ibn Ishaq dan saya tidak mendapati dalam hadisnya sesuatu yang memberi peluang kepada kami untuk memastikan bahawa dia lemah (Da'if). Mungkin dia pernah tersilap atau keliru, sebagaimana orang lain juga tersilap. Dan tidak diketahui di kalangan perawi yang dipercayai bahawa riwayatnya adalah dusta." Ya'qub bin Shaibah berkata: Saya bertanya kepada Ibn ul-Madiniy tentang Ibn Ishaq? Dia berkata: "Hadis-hadisnya adalah Sahih (sahih) pada pandangan saya." Saya bertanya: "Bagaimana pula dengan apa yang Malik katakan tentangnya?" Dia menjawab: "Malik tidak duduk bersamanya dan tidak mengenalinya serta setiap perkara yang dibicarakan di Madinah!" Saya berkata: "Hisham bin 'Urwah juga ada bercakap tentangnya?" Dia menjawab: "Apa yang Hisham katakan bukanlah sumber yang berautoriti. Mungkin dia (iaitu Ibn Ishaq) pernah bertemu wanita itu semasa masih kanak-kanak dan mendengar daripadanya. Kejujuran jelas terdapat dalam hadisnya: Dia meriwayatkan pada satu ketika: Abu Az-Zinad memberitahu saya, dan kadang-kadang dia berkata: Abu Az-Zinad menyebutkan, dan dia berkata: Al-Hasan bin Dinar meriwayatkan kepada saya daripada Ayub daripada 'Amr bin Shu'aib (berkaitan Salaf dan Ba'i (iaitu isu-isu berkaitan perdagangan)). Dan dia meriwayatkan lebih banyak daripada semua orang daripada 'Amr bin Shu'aib]. Terdapat juga apa yang datang dalam kitab "Nasb Ar-Rayah Takhrij Ahadeeth Al-Hidayah" oleh ulama besar Jamal Ad-Din Az-Zai'aliy, dengan bantuan Ayman Salih Sha'ban (1/252): [Abdullah ibn Mubarak berkata: Ibn Ishaq adalah Thiqah, Thiqah, Thiqah (sumber yang dipercayai).] Jika pengkritik yang adil merenungkan ucapan Imam daripada para Imam, ‘Ali bin Al-Madiniy, yang juga salah seorang Imam besar dalam ilmu Hadis dan termasuk dalam kalangan Imam terbesar dalam ilmu Al-Jarh wa t-Ta’dil (ilmu berkaitan pemeriksaan perawi Hadis dari segi kebolehpercayaan mereka), mengenai Ibnu Ishaq secara umum, dan apa yang beliau katakan mengenai Hadis “Salaf dan Ba’i” secara khusus, dia akan mengetahui bahawa beliau membela Ibnu Ishaq walaupun dalam tuduhan Tadlis (iaitu menyembunyikan seorang perawi dalam Isnad). Ini kerana walaupun syak wasangka atau keraguan ini tidak mempunyai asas. Ia hanyalah mewakili peninggalan sebahagian mata rantai periwayatan atau meringkaskannya dengan tujuan memelihara kelancaran peristiwa dan kisah sejarah. Ini adalah metodologi yang terkenal. Ia perlu dan tidak ada salahnya. Keperluan menuntut metodologi tersebut bagi kitab-kitab Sirah dan sejarah, dan ia tidak termasuk dalam kategori Tadlis (iaitu manipulasi yang disengajakan terhadap rantaian periwayatan) sejak awal lagi, sama ada dari segi hakikat mahupun bentuknya. Jika lebih banyak maklumat diingini dari segi ungkapan “Banyak yang telah dikatakan (mengenainya)” berkenaan Imam Al-Hafiz Al-Hujjah, Amir ul-Mu’minin dalam bidang Hadis, Muhammad bin Ishaq bin Yasar Al-Qurashi, maka tambahan di bawah tajuk “Muhammad bin Ishaq bin Yasar, Amir ul-Mu’minin dalam bidang Hadis” boleh dirujuk semula. Ia mengandungi lebih banyak bukti mengenai kebesarannya sebagai seorang Imam dan menyangkal tuduhan Tadlis (iaitu manipulasi yang disengajakan terhadap rantaian periwayatan) yang tidak masuk akal yang telah dilemparkan kepadanya. - ‘Uthman bin Muhammad bin ‘Uthman bin Al-Akhnas bin Shariq: Beliau biasanya dikenali dengan nama ‘Uthman bin Muhammad Al-Akhnasi atau ‘Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah atau hanya ‘Uthman Al-Akhnasi. Orang yang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi, yang menulis di portal dalam talian Ahl ul-Hadith pada 19/03/2007, menyatakan perkara berikut, dengan mengikuti kata-kata Al-Hafizh bin Hajar, ketika membincangkan rantaian periwayatan Sahifah Madinah: [Adapun Uthman bin Muhammad bin Mughirah Al-Akhnas Ath-Thaqafi Al-Hijazi, maka beliau seorang Saduq (orang yang jujur) yang mempunyai Awham (riwayat yang keliru) dan Manaakir (hadis yang ditolak oleh orang lain)]. Ini juga dirakamkan dalam arkib portal Ahl ul-Hadith di perpustakaan elektronik Shamela (2 - 51/390). Inilah sahaja yang beliau (Abdul Qadir) katakan untuk menyokong kepalsuannya: satu baris tunggal yang mengumpulkan segala ilmu mereka yang terdahulu dan yang telah berlalu sejak itu!! Malah kenyataannya: "Manaakir" itu datang dari sumber lain kerana ia bukan daripada ucapan Al-Hafizh ibn Hajar, yang menyatakan dalam "Taqrib At-Tahdhib" (1/386/4515): [Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah bin Al-Akhnas bin Shariq Ath-Thaqafi Al-Akhnasiy Al-Hijazi ialah Saduq (orang yang jujur) yang mempunyai Awham, dari tingkatan keenam (iaitu tingkatan rantaian)]. Dalam lampiran sembilan halaman di bawah tajuk: "Pengesahan Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah Al-Akhnasi", kami telah dengan teguh menetapkan pembetulan terhadap ringkasan Al-Hafizh (Ibn Hajar) yang sangat kurang dalam penilaiannya, selain membuktikan bahawa kenyataan yang betul mengenainya ialah: [Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah bin Al-Akhnas Ath-Thaqafi Al-Akhnasi ialah Thiqah (boleh dipercayai dalam periwayatan), seorang ahli fiqh, ulama dalam bidang Maghazi dan sejarah, dari tingkatan keempat]. Lampiran tersebut boleh dirujuk kembali kerana ia mengandungi banyak faedah sejarah yang penting, selain perbincangan tentang kecacatan dalam hadis masyhur yang penting "Sesiapa yang memikul tanggungjawab kehakiman (atau dilantik sebagai hakim), maka sesungguhnya dia telah disembelih tanpa pisau". Semoga ia mendatangkan sedikit kegembiraan dengan izin Allah.

- Aali (keluarga) ‘Umar bin Al-Khattab, semoga Allah meridhainya: Dalam lampiran yang bertajuk “Pengesahan Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah Al-Akhnasi” kami menyatakan: [Adapun Aali (keluarga) ‘Umar bin Al-Khattab, yang di kalangan mereka Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah Al-Akhnasi menemui dokumen bertulis “Sahifah Al-Madinah”, maka tanpa syak mereka ialah Abdullah bin ‘Umar, ‘Asim bin ‘Umar dan saudara-saudara mereka, anak-anak serta isteri-isteri mereka. Kesemua mereka, dengan pujian Allah, adalah Thiqaat (perawi yang dipercayai dan diterima) pada tahap yang paling kukuh, di puncak kepercayaan, kejujuran dan ketakwaan, sedangkan seorang pendusta atau pemalsu tidak pernah dikenali di kalangan mereka – Allah melarang yang sedemikian].

- Aali (the family of) ‘Umar bin Al-Khattab, may Allah be pleased with him: In the addendum entitled “The authentication of Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah Al-Akhnasi” we stated: [As for the Aali (the family of) ‘Umar bin Al-Khattab, among whom Uthman bin Muhammad bin Al-Mughirah Al-Akhnasi found the written document of the “Sahifah of Al-Madinah”, then they are without doubt Abdullah ibn ‘Umar, ‘Asim bin ‘Umar and their brothers, children and wives. All of whom, by the praise of Allah, are Thiqaat (trustworthy and accepted relators) of the firmest degree, at the height of trustworthiness, truthfulness and God-fearing, whilst a liar or fabricator has not been known from among them – Allah forbid].

Kesimpulannya: Hadis ini adalah Muttasil (rantaian periwayatan yang bersambung tanpa putus dari awal hingga akhir) dan Sahih (sahih), setiap mata rantai dalam sanadnya berasal daripada Thiqaat (perawi yang dipercayai dan diterima), dan melalui sanad inilah dugaan dan bukti (Al-Hujjah) ditegakkan. Ia bukanlah seperti yang didakwa oleh seorang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi, yang melakukan kesilapan besar apabila menyatakan: "Isnad (rantaian periwayatan) ini tidak boleh dibanggakan, kerana ia mengandungi Al-'Utaridiy dan Ibn Bukair, di samping syak atau keraguan wujudnya keterputusan, dalam keadaan Uthman tidak menyatakan daripada siapa dalam kalangan keluarga 'Umar bin Al-Khattab dia telah mengambilnya (iaitu Sahifah). Mungkin dia tersilap dalam hal itu, atau kesilapan itu berpunca daripada Bukair kerana dia terkenal melakukan pelanggaran, dalam keadaan dia mengambil ucapan Ibn Ishaq lalu menyambungkannya kepada Hadis (iaitu rantaian periwayatan)]. Syabas, adakah ini hasil kajian dan penelitian yang sewajarnya? Semoga Allah melindungi kita."

In conclusion: The Hadith is Muttasil (a continuous unbroken chain from beginning to end) and Sahih (authentic), each link in the chain is from the Thiqaat (trustworthy and accepted narrators), through which evidence and proof (Al-Hujjah) is established. It is not how the one named Abdul Qadir Al-Muhammadi claimed when he made a gross error stating: “This Isnad (chain of narration) is not rejoiced at, as it contains Al--‘Utaridiy and Ibn Bukair, in addition to the suspicion or doubt of the occurrence of an interruption, in the case where Uthman did not state who from among the family of ‘Umar bin Al- Khattab he had taken it (i.e. the Sahifah) from. It could be that he could have been mistaken in that or that the mistake originated from Bukair as he is well known to commit violations, in the case where he would take the speech of Ibn Ishaq and connect himself to the Hadith (i.e. the chain of narration)]. Bravo, is this the result of proper research and examination is undertaken? May Allah’s refuge be sought.

- Isnad kedua (rantaian perawi): Ini ialah rantaian sebagaimana dicatat oleh Ibn Sayyid An-Nas dalam kitabnya “'Uyun Al-Athar Fee Funun Al-Maghazi wa Ash-Shama’il Wa As-Siyar”, yang diriwayatkan oleh Ibn Abu Khaithamah.

- The second Isnad (chain of transmission): This is the chain as recorded by Ibn Sayed An-Nas in his “Uyun Al-Athar Fee Funun Al- Maghazi wa Ash-Shama’il Wa As-Siyar”, transmitted by Ibn Abu Khaithama:

[Ahmad bin Jinab Ab Al-Walid meriwayatkan daripada ‘Eisa bin Yunus, daripada Kathir bin Abdullah bin ‘Amr al-Muzani, daripada ayahnya, daripada datuknya]. Al-Baihaqi juga menyebut isnad tersebut secara ringkas: [Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf meriwayatkan daripada ayahnya, daripada datuknya … Ia telah diriwayatkan kepada kami oleh Abu Abdullah Al-Hafizh dan Abu Bakr Al-Qadi, yang berkata: Abu Al-‘Abbas meriwayatkan kepada kami daripada Muhammad bin Ya’qub, daripada Muhammad bin Ishaq Ad-Daghani, daripada Mu’awiyah bin ‘Amr, daripada Abu Ishaq (Al-Farazi), daripada Kathir bin Abdullah, yang menyatakannya (iaitu hadis tersebut)].

[Ahmad bin Jinab Ab Al-Walid related from ‘Eisa bin Yunus, from Kathir bin Abdullah bin ‘Amr al-Muzani, from his father from his grandfather]. Al-Baihaqi also mentioned the Isnad (chain of transmission) in a summarized form: [Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf related from his father, from his grandfather … It was related to us by Abu Abdullah Al-Hafizh and Abu Bakr Al-Qadi who said Abu Al-‘Abbas related to us from Muhammad bin Ya’qub from Muhammad bin Ishaq Ad-Daghani, from Mu’awiyah bin ‘Amr from Abu Ishaq (Al- Farazi) from Kathir bin Abdullah, who stated it (i.e. the Hadith].

Pertama, kami katakan: Mengenai kenyataan Ibn Sayed An-Nas dalam kitabnya “Uyun Al-Athar Fee Funun Al-Maghazi wa Ash-Shama’il Wa As-Siyar” (1/330), selepas beliau membentangkan teks Sahifah Madinah daripada Ibn Ishaq secara lengkap dan menyeluruh: [Begitulah Ibn Ishaq menyebutkannya dan Ibn Abu Khaithama juga menyebutkannya (iaitu teks Sahifah). Kemudian beliau membentangkan Isnad (rangkaian perawi) dan seterusnya menyatakan: Beliau menyebutkannya dengan cara yang sama], maka tidak dapat dibayangkan bahawa beliau berkata demikian melainkan kedua-dua teks itu sepadan antara satu sama lain atau serupa. Tidak dibenarkan mengharapkan selain daripada itu daripada Imam penyusun Musannaf dan seorang Hafiz besar seperti Ibn Sayed An-Nas, jika tidak, ia akan merupakan satu bentuk khianat dan tipu daya. Hakikatnya ialah beliau merasakan sudah memadai untuk tidak menyebutkan teks Ibn Abu Khaithama kerana adanya teks Ibn Ishaq (yang sama). Pada waktu itu orang ramai menulis dengan tangan mereka sendiri dan mereka tidak mempunyai komputer untuk memudahkan penyalinan dan tampal. Oleh itu, tidak ada apa-apa signifikan pada apa yang dibangkitkan oleh seseorang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi apabila beliau berkata: [Hadis ini tidak sepadan dengan Hadis Ibn Ishaq. Ia sebaliknya datang dalam bentuk ringkasan seperti riwayat-riwayat yang akan datang. Ibn Sayed An-Nas hanya menyebutkannya sebagaimana yang beliau nyatakan, iaitu seperti dokumen yang Ibn Ishaq riwayatkan. Kemudian ia diikuti oleh mereka yang mengikutinya, sedangkan ia tidak thabit baginya. Itu kerana Ibn Sayed An-Nas tidak menyebutkan kepada kami teksnya, yang dianggap termasuk dalam perkara yang telah hilang daripada sejarah Ibn Abu Khaitham. Ini disokong oleh fakta bahawa Al-Baihaqi meriwayatkannya dalam bentuk ringkasan sebagaimana yang dapat dilihat].

Firstly, we say: Concerning the statement of Ibn Sayed An-Nas in his “Uyun Al-Athar Fee Funun Al-Maghazi wa Ash-Shama’il Wa As-Siyar” (1/330), after presenting the text of the Sahifah of Al-Madinah from Ibn Ishaq in its complete and full length: [This is how Ibn Ishaq mentioned it and Ibn Abu Khaithama also mentioned it (i.e. the text of the Sahifah). He then presented the Isnad (chain of transmitters) and then stated: He mentioned it in the same way], it is not conceivable that he said that unless the two texts conformed to each other or were mutually similar. It is not permitted to expect other than that from the Imam of the Musannaf and a great Hafizh like Ibn Sayed An-Nas, otherwise it would represent a form of treachery and deceit. The truth is that he found it sufficient not to mention the text of Ibn Abu Khaithama due to the presence of the text of Ibn Ishaq (which was the same). At that time the people would write by their own hands and they didn’t have computers to facilitate copying and pasting. There is therefore no significance in what the one named Abdul Qadir Al-Muhammadi stirred up when he said: [This Hadith does not conform to the Hadith of Ibn Ishaq. It rather came in a summarized form like the forthcoming narrations. Ibn Sayed An-Nas merely mentioned it as he stated i.e. like the document that Ibn Ishaq related. It was then followed up by those who followed it up, whilst not being established to him. That is because Ibn Sayed An-Nas did not mention to us its text, which is considered to be from among that which has been lost from the history of Ibn Abu Khaitham. This is supported by the fact that Al-Baihaqi related it in a summarized form as can be seen].

Adapun Al-Baihaqi yang meriwayatkannya secara ringkas, maka itu disebabkan oleh kesesuaian bahagian teks tersebut dengan topik bab yang sedang beliau bahas. Al-Baihaqi banyak mengamalkan pendekatan ini, terutamanya dalam kitab "Sunan Al-Kubra"-nya. Pendekatan ini juga diamalkan oleh Al-Bukhari sebelumnya dalam kitab "Sahih"-nya, dan oleh kebanyakan penyusun kitab Hadith. Tidak ada kaitan antara perkara ini dengan sama ada hadith itu sampai kepada mereka dalam bentuk ringkas atau lengkap, dan apatah lagi sampai kepada selain mereka, sama ada dalam bentuk ringkas atau lengkap. Berikut disebutkan mengenai beliau dalam "Dhail At-Taqyid Fee Ruwaat As-Sunan Wa Al-Asaneed" (1/247/483):

As for Al-Baihaqi having related it in a summarized form, then that was due to the suitability of that section of the text in respect to the (topic of the) chapter he was addressing. Al-Baihaqi follows this approach a lot and particularly in his “Sunan Al-Kubra”. It was also practised by Al-Bukhari before him in his “Sahih” and by the majority of the compilers of Hadith. There is no relationship between this and it having reached them in a summarized or complete form and by greater reason, reaching other than them, in a summarized or complete form. The following was mentioned concerning him in “Dhail At-Taqyid Fee Ruwaat As-Sunan Wa Al-Asaneed” (1/247/483):

Muhammad bin Muhammad bin Muhammad bin Ahmad bin Abdullah bin Muhammad bin Yahya bin Muhammad bin Muhammad bin Abu Al-Qasim bin Muhammad bin Abdullah bin Abdul ‘Aziz bin Sayed An-Nas bin Abu Al-Walid bin Mundhir bin Abdul Jabbar bin Sulaiman Al-Ya’mariy Al-Hafizh Fat’h ud-Din Abu Al-Fat’h bin Ash-Sheikh Abu ‘Umar bin Ash-Sheikh Abu Bakr, yang dikenali dengan nama Ibn Sayed An-Nas Al-Ya’mari. Beliau menerima Sahih Al-Bukhari daripada tangan Al-‘Izz Abdul ‘Aziz bin Abdul Mun’im Al-Harani dan Sahih Muslim daripada Muhammad Abdul ‘Aziz bin Al-Hafizh Abu Al-Futuh Nasr Abu Al-Farah Al-Husari. Beliau menerima Sunan Abu Dawud daripada tangan Al-Mu’ayed At-Tousi dan Abdur Rahim bin Yusuf bin Khatib Al-Mizza. Beliau menerima Al-Ghilaniyat melalui bacaan ayahnya terhadapnya dan Al-Ghilaniyat daripada Ghazi Al-Halawi melalui bacaannya. Beliau menerima Jami’ At-Tirmidhi daripada Muhammad bin Ibrahim bin Tarjam Amazani, melalui bacaannya, dan Wa’l Abu ‘Ali Ya’qub bin Ahmad bin Fada’il Al-Halabiy meriwayatkan Sunan Ibn Majah kepadanya melalui bacaannya. Beliau menerima “(Seera) An-Nabawiyah Tahdhib Ibn Hisham” daripada Abu Al-Ma’aliy Ahmad bin (…), melalui bacaannya, dengan pengecualian sebahagian kecil daripadanya, yang beliau terima daripada selainnya. Beliau menerima kebanyakan “Maghazi” karya Musa bin ‘Uqbah daripada Al-‘Izz Ahmad bin Ibrahim Al-Fariqiya, sebagai tambahan kepada kitab “Adh-Dhuriyah At-Tahirah” karya Ad-Dulabi. Beliau menerima sebahagian “Maghazi” karya Abu Abdullah Muhammad bin ‘Abid Al-Qurashi Al-Katib daripada Al-Khadr bin Al-Husain bin Al-Khadr bin ‘Abdan. Beliau menerima kebanyakan kitab “At-Tabaqat Al-Kubra” karya Muhammad bin Sa’d daripada Abdul Muhsin bin As-Sahib Muhyi ud-Din Muhammad bin Ahmad bin Jaradah Al-‘Uqaili, melalui bacaannya. Beliau menerima “Al-Mu’jam As-Saghir” karya At-Tabarani daripada Muhammad bin Abdul Mu’min bin Abu Al-Fat’h As-Suwariy, melalui bacaannya, sebagai tambahan kepada bacaan Al-Hafizh Abu Al-Hajjaj Al-Mizzi dan Musnad Abu Ya’la Lamousli. Beliau menerima "Mu'jam" Ibn Jami' daripada 'Umar bin Al-Qawwas, melalui bacaannya sendiri, di Gharbil dari Ghouta di wilayah Damsyik. Beliau menerima "Ash-Shifa" karya Al-Qadi 'Iyad daripada Al-Qadi 'Ilm ud-Din Muhammad bin Al-Husain bin Rashiq Ar-Rib'iy, melalui bacaan bapanya dengan cara beliau mendengarnya daripada Ibn Jubair. Beliau menerima banyak kitab ilmu dan guru-gurunya amat ramai. Beliau mahir dalam Hadis, Adab (kesusasteraan) dan bidang-bidang lain, serta menjadi terkenal kerana kebolehannya memberi penjelasan yang baik terhadap sebahagian besar kitab At-Tirmidhi. Beliau juga menulis sebuah karya tentang Sirah Nabawiyyah ﷺ yang mengandungi banyak faedah, dan dinamakannya "Uyun Al-Athar Fee Funun Al-Maghazi wa Ash-Shama'il Wa As-Siyar". Beliau meringkaskannya dan menamakan ringkasan itu "Nur ul-Uyun". Antara puisinya ialah kitab "Bushra Al-Labib Bi-Dhikra Al-Habib". Beliau biasa meriwayatkan daripada kitab itu dan daripada "Uyun Al-Athar", antara karya tulisan atau himpunannya yang lain. Beliau meninggal dunia secara mengejut pada 11 Sya'ban di Kaherah, pada tahun 734 H, manakala beliau dilahirkan pada tahun 671 H. Beliau tinggal di Damsyik bersama Ibn Al-Mujawir dan menerima ilmu daripadanya. Sahabatnya Al-Qutb Al-Halabi turut menerima ilmu daripadanya, selain Ahmad bin As-Sabouni dan Al-Jamal Ibrahim bin Muhammad bin Abdur Rahim Al-Amyouti. [Tamat petikan].

Berikut juga disebut (tentang Ibnu Sayyid An-Nas) dalam "Mu'jam Sahabat Syeikh Al-Islam Ibnu Taimiyyah" (hlm. 161 [Perpustakaan E-Shamela]):

The following also came mentioned (about Ibn Sayed An-Nas) in the “Mu’jam of the companions of Sheikh Al-Islam Ibn Taymiyyah” (p. 161 [Shamela E-library]):

Muhammad bin Muhammad bin Muhammad bin Ahmad bin Abdullah bin Muhammad bin Yahya bin Muhammad bin Muhammad bin Abu Al-Qasim bin Muhammad bin Abdullah bin Abdul ‘Aziz bin Sayed An-Nas bin Abu Al-Walid bin Mundhir bin Abdul Jabbar bin Sulaiman, Abu Al-Fat’h Fat’h ud-Din Al-Ya’mariy Ash-Shafi’iy [671-734 H]. Beliau dilahirkan pada bulan Dhu l-Qa’dah dalam sebuah keluarga yang mempunyai kedudukan dan kuasa, dan bapa saudara sebelah bapanya pernah menjadi panglima tentera di Seville. Apabila bapanya menetap di negeri Mesir, bapanya membawa bersamanya Ummuhaat (ibu-ibu, iaitu sumber-sumber utama) kitab-kitab ilmu, termasuk Musannaf Ibnu Abi Syaibah, Musnadnya, Musannaf Abdur Razzaq, Al-Muhalla, Al-Istidhkar dan himpunan-himpunan besar yang lain. Pada usia muda, bapanya membawanya untuk menuntut ilmu daripada Shams ud-Din Al-Maqdasi. Beliau juga menerima ilmu daripada Al-Qutb Al-Qastalani, Ibnu Al-Anmatiy, Ghazi, Ibnu Al-Khaimiy dan Shamiya binti Al-Bakri. Beliau menuntut ilmu dengan usahanya sendiri dan menulis dengan tangannya sendiri. Beliau banyak mengambil ilmu daripada sahabat-sahabat Al-Kindi dan Ibnu Tabarzadh. Beliau pergi ke Damsyik dan kedatangannya bertepatan dengan kewafatan Al-Fakhr bin Al-Bukhari, yang sangat mendukacitakannya. Beliau banyak mengambil ilmu daripada As-Suwariy, Ibnu ‘Asakir, Ibnu Al-Mujawir, dan Asy-Syeikh Al-Mizziy menggalakkannya untuk menuntut ilmu daripada Asy-Syeikh Ibnu Taimiyyah. Kemudian beliau menemui Ibnu Taimiyyah dan menerima ilmu daripadanya. Beliau (Ibnu Sayed An-Nas) berkata mengenainya (Ibnu Taimiyyah): [Aku mendapati beliau termasuk dalam kalangan mereka yang telah memperoleh bahagian ilmu yang besar daripada ilmu-ilmu Islam. Beliau hampir-hampir menghafal Sunan (iaitu Hadis) dan Athar (riwayat-riwayat) di luar kepala. Jika beliau berbicara tentang Tafsir, beliau membawa panjinya sendiri (iaitu, beliau terkenal). Jika beliau mengeluarkan keputusan hukum, beliau sepenuhnya memahami tujuannya atau mengetahuinya, dan jika sesebuah Hadis disebut kepadanya, maka beliau memiliki pengetahuan tentangnya serta periwayatannya. Atau jika dia memberi perhatian kepada pemberian dan pendiktean, Anda tidak akan melihat seorang pun yang lebih murah hati dalam pemberiannya dan lebih tinggi ilmunya daripadanya. Dia terkemuka dalam setiap cabang ilmu berbanding semasanya. Tiada mata yang memandangnya pernah melihat orang seperti dia, dan tiada mata yang menyaksikan pemandangan seperti ketika dia membahaskan Tafsir, dan majlisnya dihadiri oleh orang ramai yang besar, sementara dia mengutip daripada lautan ilmunya yang manis dan suci. Mereka menikmati kelebihannya yang cemerlang di taman dan di sungai. Keadaan itu berterusan sehinggalah sebahagian orang dari negerinya dihinggapi rasa dengki, dan golongan pengkritik mula menghasut terhadapnya berkaitan pandangan Hanbalinya dalam perkara Aqidah (kepercayaan). Maka mereka menangkap sebahagian ucapannya mengenai perkara itu dan berusaha menjadikannya sebab untuk mencelanya. Mereka menyediakan anak panah untuk menuduhnya sebagai menyimpang, dan mendakwa bahawa dia telah melanggar jalan mereka serta memecah belahkan kumpulan mereka. Lalu dia berdebat dengan mereka dan mereka berdebat dengannya; dia memulaukan sebahagian daripada mereka dan mereka memulaukannya. Kemudian dia berdebat pula dengan kumpulan lain, yang tidak mempunyai jalan yang benar, dan yang mendakwa bahawa mereka berada di atas ilmu yang paling tepat tentang apa yang tersembunyi dalam perkara-perkara ini (iaitu Aqidah) dan di atas kebenarannya yang nyata. Dia mendedahkan kumpulan-kumpulan itu dan menyebut bencana daripada apa yang mereka dakwa. Maka mereka mendapatkan kumpulan pertama yang telah berdebat dengannya, dan meminta bantuan daripada mereka yang menyimpan dendam terhadapnya. Akibatnya, mereka menyampaikan urusannya sehingga sampai ke telinga para penguasa, dan kesemua mereka berusaha mengisytiharkan kekafirannya serta berusaha menentang pemikirannya. Mereka kemudian menyediakan sebuah dokumen dan menghasut orang yang dengki untuk menyebarkannya di kalangan orang mulia. Mereka berusaha agar ia sampai kepada raja-raja pemerintah di negeri Mesir. Maka dia pun ditangkap, ditahan dan dimasukkan ke dalam penjara sebaik sahaja dia tiba. Kemudian mereka mengadakan majlis-majlis untuk menumpahkan darahnya, dan mereka berhimpun untuk tujuan itu daripada penduduk kawasan dan penghuni sekolah-sekolah, daripada kalangan mereka yang terlibat dalam perselisihan dan licik dalam tipu daya mereka, dan daripada mereka yang secara terbuka menyebutnya sebagai kafir serta yang paling menonjol dalam memboikotnya, sambil memanggilnya "Raib ul-Manun" (Peragu takdir). Tuhanmu mengetahui apa yang tersembunyi dalam hati mereka dan apa yang mereka nyatakan. Mereka yang secara terbuka mengisytiharkan kekafirannya tidaklah lebih buruk daripada mereka yang penuh tipu daya. Kalajengking-kalajengking merayap ke arahnya, tetapi Allah menolak rancangan jahat mereka semua. Dia menyelamatkannya melalui tangan orang-orang yang dipilih Allah, dan Allah berkuasa atas urusan-Nya. Selepas itu, dia tidak terlepas daripada satu ujian demi satu ujian, dan sepanjang sisa hidupnya dia tidak berpindah daripada satu musibah melainkan dia ditimpa musibah yang lain. Sehinggalah dia membawa perkaranya kepada sebahagian hakim. Mereka memenjarakannya, dan dia kekal dalam penjara itu sehingga saat perpisahannya dengan rahmat Allah Ta'ala dan kematiannya. Dan kepada Allah lah segala urusan kembali, dan Dia Maha Mengetahui akan pengkhianat di kalangan manusia dan apa yang disembunyikan oleh hati. Hari kematiannya disaksikan; jalan-jalan menjadi sempit untuk jenazahnya dan dipenuhi oleh kaum Muslimin yang datang dari setiap tempat, mengharapkan keberkatan dalam perhimpunannya pada Hari ketika para saksi akan berdiri, sambil memegang erat kerandanya sehingga tiang-tiangnya patah. Itu berlaku pada malam ke-20 Zulkaedah tahun 728 H, di kota kubu Damsyik yang terkawal. Dia dilahirkan di Harran pada 10 Rabiulawal tahun 661 H, semoga Allah merahmatinya dan kita semua." [Tamat petikan]

(Sambungan) Beliau (Ibn Sayed An-Nas) menerima daripadanya sebahagian daripada kitab “Al-Juz’” karya Ibn ‘Arafah. Adh-Dhahabi berkata: “Beliau (Ibn Sayed) hampir sahaja mencapai Al-Fakhr (iaitu Al-Bukhari) tetapi terlepas dengannya dua hari. Guru-gurunya daripada kalangan ulama berjumlah hampir seribu orang. Beliau menyalin dengan tulisan tangannya sendiri, menapis (ilmu) dan pernah dilantik sebagai saksi untuk satu tempoh. Beliau mempunyai akhlak (perwatakan) yang baik, ceria dan seseorang yang suka berjenaka serta bermain-main. Beliau seorang yang Saduq (jujur) dari segi Hadis dan beliau adalah sumber yang berwibawa dari segi apa yang beliau riwayatkan. Beliau mempunyai pandangan yang tajam dan menembusi dari segi seni, berpengalaman dari segi perawi, mengetahui perbezaan pendapat dan cemerlang dalam ilmu bahasa serta mempunyai kebaikan yang melimpah. Beliau berkata: Dan sekiranya aku mencurahkan diri kepada ilmu sebagaimana sepatutnya, nescaya aku akan mengembara kepadanya. Namun, beliau akan mencari hiburan daripada itu melalui penulisan, sedangkan pengaturannya tidak memerlukan belanja. Beliau ceria, bijak, mudah didampingi dan tidak membawa sebarang kebimbangan dalam dirinya” (Tamat).

(Continued) He (Ibn Sayed An-Nas) received from him some of the book “Al-Juz’” by Ibn ‘Arafah. Adh-Dhahabi said: “He (Ibn Sayed) almost reached Al-Fakhr (i.e. Al-Bukhari) but missed him by two days. His teachers from the scholars numbered close to one thousand. He transcribed in his own writing, sifted (through knowledge) and was assigned to testimony for a period. He gad good morals (character), cheerful and someone who was joke and be playful. He was Saduq (truthful) in respect to the Hadeeth and he was authoritative source in respect to what he transmitted. He had a sharp penetrating eye in respect to art, experience in respect to transmitters, knowledge of differences in opinion and was outstanding in the knowledge of the language and had abundant virtues. He said: And had I dedicated myself to knowledge as I should have done, I would have travelled to him. However, he would seek distraction from that through writing, while his arrangements were without cost. He was cheerful, intelligent, easy to get on with and did not carry any anxiety with him” (End].

Al-Barzali berkata: "Beliau adalah salah seorang ulama yang terkemuka. Beliau sangat sempurna dan kuat hafalannya dalam hal hadis, serta memahami kekurangan atau titik kelemahannya dan sanad-sanadnya. Beliau mengetahui mana yang sahih dan mana yang cacat. Beliau merupakan sumber rujukan dalam sirah, dan unggul dalam bahasa Arab. Beliau dikenali dengan susunan yang baik, kukuh dalam akidah, membaca dengan cepat, penampilan yang kemas, sangat rendah hati, pergaulan yang baik, ceria, lucu dan bijak. Beliau memiliki syair yang indah dan prosa yang luar biasa. Beliau dicintai oleh para penuntut hadis, dan tidak ada orang seperti beliau yang datang selepasnya, secara keseluruhan (iaitu dengan semua sifat ini digabungkan)." [Tamat petikan].

(Continued) Al-Barzali said: “He was one of the eminent people of knowledge. Perfection (excellence) and memorisation, in respect to the Hadith and in terms of comprehending their deficiencies or points of weakness and their Asaneed (chains of transmission). He was knowledgeable of those which were Sahih and those which were faulty. He was a knowledge base of the Seera and he excelled in the Arabic language. He was characterised by good classification, soundness in Aqeedah, quick reading, being well presented, greatly humble, good company, light-hearted, funny and intelligent. He had beautiful poetry and exceptional prose. He was loved by the students of Hadith and no one like him has come after him, as a whole (i.e. with all these qualities combined)” [End of Quote].

(Sambungan) Ibn Hajar berkata: "Dia menghafal "At-Tanbih", dan bilangan guru-gurunya (dalam ilmu) mungkin hampir seribu orang. Dia menghabiskan banyak masa bersama Ibn Daqiq Al-'Eid. Dia menamatkan pengajian Usul ul-Fiqh di bawah beliau. Dia kembali kepada beliau dan biasanya mengasihi serta menyayangi beliau, mendengar tutur katanya dan memujinya. Dia menerima ilmu bahasa Arab daripada Bahaa' ud-Din Ibn An-Nuhas. Dia menulis dengan tulisan gaya Maghribi dan Mesir, dan menyempurnakannya." Al-Kamal Al-Adfuwi berkata (mengenai beliau): "Dia menghafal "At-Tanbih" dalam Fiqh dan menulis kitabnya dalam Seerah yang dinamakan: "Uyun ul-Athar". Ia adalah kitab yang baik dalam bidangnya dan bertujuan menerangkan (Sunan) At-Tirmidhi. Sekiranya dia membataskan dirinya dalam hal itu kepada ilmu Hadith dan bukannya perbincangan mengenai Asaneed (rangkaian periwayatan), tentulah ia lebih lengkap dan lebih baik. Namun, dia cuba mengikuti gurunya Ibn Daqiq Al-'Eid dan akibatnya terhenti sebelum sempat menyempurnakan apa yang dia hendak capai." [Akhir petikan].

(Continued) Ibn Hajar said: “He memorised “At-Tanbih” and his (scholarly) teachers numbered perhaps close to a thousand. He spent a lot of time in the company of Ibn Daqiq Al-‘Eid. He completed the study of Usul ul-Fiqh under him. He returned to him and use to love and be fond of him, listen to his speech and commend him. He received the knowledge of the Arabic language from Bahaa’ ud-Din Ibn An-Nuhas. He wrote both the Maghreb and Egyptian scripts and perfected them. Al-Kamal Al-Adfuwi said (regarding him): “He memorised “At-Tanbih” in Fiqh and authored his book in Seera called: “Uyun ul-Athar”. It is a good book in its subject area and set out to explain (the Sunan of) At-Tirmidhi. Had he restricted himself in respect to that upon the art (knowledge area) of the Hadith rather than the discussion of the Asaneed (chains of transmission), it would have been more complete and better. However, he sought to follow his teacher Ibn Daqiq Al-‘Eid and consequently came to an end before accomplishing what he had wanted to accomplish” [End of Quote].

Beliau juga mengarang kitab-kitab yang memukau dan menjadi terkenal. Antaranya ialah “Nur ul-Uyun” dan “Bushra Al-Labib Bi-Dhikra Al-Habib”. Ia merupakan karya ringkasan dalam bidang Seerah yang dipuji oleh Ibn Hajar. Beliau juga mengarang syair-syair berkaitan Nabi ﷺ yang kemudian beliau huraikan dalam satu jilid, serta prosa puisi panjang dan lain-lain karya. [Akhir petikan daripada “Mu’jam of the companions of Sheikh Al-Islam Ibn Taymiyyah” (hlm. 161 [Shamela E-library]).]

He also authored books which dazzled and became famous. These include: “Nur ul-Uyun” and “Bushra Al-Labib Bi-Dhikra Al-Habib”. It was a summarised work in the area of the Seera which Ibn Hajar commended. He also authored Prophetic poetic works which he explained in a volume and long poetic proses among other works] [End of speech from the “Mu’jam of the companions of Sheikh Al- Islam Ibn Taymiyyah” (p. 161 [Shamela E-library]).

Marilah kita merenungi kata-kata Imam Adh-Dhahabi (dalam teks di atas), imam yang tidak dipertikaikan di kalangan ulama hadis dan sejarah pada zamannya, ketika beliau berkata tentang Imam ini (Ibn Sayyid An-Nas): "Beliau adalah Saduq (jujur) dari segi hadis dan beliau adalah sumber yang boleh dipercayai dari segi apa yang beliau riwayatkan". Dengan itu kita akan menyedari betapa besarnya jenayah yang dilakukan oleh seorang yang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi terhadap Imam ini dan terhadap kebenaran! Sekarang mari kita fokus kepada kajian tentang jalur periwayatan kedua ini (bagi Sahifah Al-Madinah):

Let us contemplate the speech of Imam Adh-Dhahabi (in the above text), the uncontested Imam of the scholars of Hadith and history of his age, when he said about this Imam (Ibn Sayed An-Nas): “He was Saduq (truthful) in respect to the Hadeeth and he was authoritative source in respect to what he transmitted”. We would then realise the magnitude of the crime that the one named Abdul Qadir Al- Muhammadi perpetrated against this Imam and against the truth! Let us now focus upon the study of this second path of transmission (of the Sahifah of Al-Madinah):

Adapun Imam yang mulia lagi berilmu, Al-Hafiz Abu Bakr Ahmad bin Abu Khaithama, pengarang kitab “At-Tarikh Al-Kabir”, dan ‘Eisa bin Yunus bin Abu Ishaq As-Sabee’i Al-Hamdani, maka mereka adalah termasuk Imam-imam dari kalangan Thiqat dan Athbat (orang-orang yang dipercayai dan boleh dipercayai dalam periwayatan), dan terdapat kesepakatan mengenai hal itu. Adapun Ahmad bin Janab (Abu Al-Walid Al-Masisi), maka beliau adalah Thiqah (dipercayai) menurut kesepakatan, dan beliau Thiqah Thabit (dipercayai dan boleh dipercayai) khususnya dalam hal ‘Eisa bin Yunus. Dengan dimasukkannya Al-Baihaqi, mereka semuanya adalah Imam-imam Athbat dan Thiqat (dipercayai dan boleh dipercayai) yang masyhur, sehingga rantaian itu sampai kepada Kathir bin Abdullah. Oleh itu, tidak perlu meneliti keadaan atau kedudukan sesiapa pun selain Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf. Kami telah melaksanakan hal itu dalam satu bahagian lampiran yang khusus untuknya di bawah tajuk: “Keadilan terhadap Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani”. Di dalamnya kami telah menetapkan kebatilan apa yang disebut oleh Al-Hafiz (Al-Asqalani) dalam kitabnya “Taqrib At-Tahdhib” (1/460/5617) apabila beliau berkata: [Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani Al-Madani adalah Da’if (lemah). Mereka yang menuduhnya berdusta adalah berlebihan; daripada generasi ketujuh]. Itu adalah dalam keadaan di mana wajib menggantikan teks dengan yang berikut: [Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani Al-Madani; tiada masalah padanya dan mereka yang menuduhnya berdusta itu tersilap, daripada generasi ketujuh]. Dengan cara ini, ketidakadilan itu diangkat daripada lelaki ini dan beliau dilayan secara adil dalam batas kesederhanaan.

As for the eminent accomplished Imam Al-Hafizh Abu Bakr Ahmad bin Abu Khaithama, the author of “At-Tarikh Al-Kabir”, and ‘Eisa bin Yunus bin Abu Ishaq As-Sabee’I Al-Hamdani, then they are Imams from among the Thiqat and Athbat (Those who are trustworthy and reliable in terms of transmission), and there is a consensus over that. As for Ahmad bin Janab (Ab Al-Walid Al-Masisi), then he is Thiqah (trustworthy) by consensus and he is Thiqah Thabit (trustworthy and reliable) in respect to ‘Eisa bin Yunus specifically. With the inclusion of Al-Baihaqi, they are all well-known Athbat and Thiqat (trustworthy and reliable) Imams up until the chain reaches Kathir bin Abdullah. Consequently, there is no need to study the circumstance or condition of anyone other than Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf. We have undertaken that in an attached section specified for that under the heading: “Fairness to Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani”. In it we have established the invalidity of what Al-Hafizh (Al-Asqalani) mentioned in his “Taqrib At- Tahdhib” (1/460/5617) when he said: [Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani Al-Madani is Da’if (weak). Those who attributed lying to him were excessive; from the seventh]. That is in the case where it is obligatory to replace the text with the following: [Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani Al-Madani; there is no issue with him and those who attributed lying to him were in error, from the seventh]. In this manner, the injustice is raised from this man and he is dealt with fairly within the boundaries of moderation.

Akibatnya, kualiti Isnad itu disahkan dan statusnya sebagai Hasan (baik) ditegaskan. Sesungguhnya, mungkin ia sudah memadai sebagai bukti yang boleh dijadikan hujah dengan sendirinya, untuk menegakkan hujah yang bersifat bukti. Maka, bagaimana jika kita menambahkan kepadanya Isnad yang pertama, yang keasliannya telah kita tetapkan sebelum ini?! - Isnad ketiga (rangkaian periwayatan): Isnad Ubaid Al-Qasim bin Salam yang dicatatkan dalam kitab besarnya “Al-Amwal” (260/518): Yahya bin Abdullah bin Bukair dan Abdullah bin Salih meriwayatkan kepadaku, kedua-duanya berkata: Al-Laith bin Sa’d meriwayatkan kepada kami dengan berkata: ‘Uqail meriwayatkan kepadaku daripada Ibn Shihab, bahawa beliau berkata: Telah sampai kepadaku bahawa Rasulullah ﷺ …].

As a consequence of that, the quality of the Isnad is affirmed and its being Hasan (good). Indeed, it is possible that it is sufficient as an evidence to be used as proof by itself, to establish an evidential argument. So, how about if we were to add to it the first Isnad, the authenticity of which we have already established?! - The third Isnad (chain of transmission): The Isnad of Ubaid Al-Qasim bin Salam recorded in his great book “Al-Amwal” (260/518): Yahya bin Abdullah bin Bukair and Abdullah bin Salih related to me and both said: Al-Laith bin Sa’d related to us saying: ‘Uqail related to me from Ibn Shihab, that he said: It reached me that the Messenger of Allah (peace be upon him) …].

Ini nampaknya dari riwayat Mursal Az-Zuhriy yang secara umumnya tidak berada pada tahap kualiti yang tertinggi. Namun, isnad (rantaian periwayatan) ini berada pada tahap kualiti yang tertinggi. Malah, ia mungkin termasuk antara rantaian yang paling sahih di dunia ini.

This appears from the onset to be from the Mursal narrations of Az- Zuhriy which are generally not of the highest level of quality. However, this Isnad (chain of transmission) is of the highest level of quality. Indeed, it may even be the from the most authentic chains of this Dunya (world).

Pandangan yang benar ialah bahawa isnad ini bukan termasuk dalam riwayat mursal yang umum, sebaliknya ia adalah sebuah balagh (pengumuman/pemberitahuan), dan Az-Zuhriy mempunyai tujuh atau lapan balaghat lain, yang semuanya sahih. Ini menunjukkan bahawa balaghat Az-Zuhriy berbeza daripada riwayat mursal yang umum dari segi tahap kualiti (atau kekuatannya). Teks asalnya pada dasarnya berasal daripada sebuah dokumen, walaupun jelas Az-Zuhriy mendiktekannya dari ingatannya.

The correct view is that this Isnad is not from among the general Mursal narrations, rather it is a Balagh (proclamation) and Az-Zuhriy has seven or eight other Balaghat (proclamations), all of which are authentic (Sahih), This indicates that the Balaghat of Az-Zuhriy are contrary to the general Mursal narrations, in respect to the extent of their quality (or soundness). The text in its origin was essentially from a document, even if Az-Zuhriy, evidently dictated it from his memory.

Oleh itu, tidak ada sebab untuk meragukan keaslian rangkaian periwayatan (Isnad) ini itu sendiri, terutamanya kerana kebanyakan bahagian atau perkaranya telah disebutkan melalui jalur-jalur lain yang sahih, pada tahap keaslian yang tertinggi.

There is therefore no cause to doubt the authenticity of this chain of transmission (Isnad) in itself and particularly as most of its paragraphs or articles have come mentioned from other authentic paths, of the highest level of authenticity.

Apapun keadaannya, pembahasan mengenai perkara ini secara terperinci mempunyai bahagian tersendiri yang dikhaskan untuknya.

Whatever its case may be, the discussion of this matter in complete detail has an independent section dedicated to it.