Adalah wajar untuk bermula dengan ringkasan Al-Hafizh (Al-Asqalani) dalam kitab "Taqrib At-Tahdhib", diikuti serta-merta dengan pembetulan kami terhadap beliau secara ringkas dan terpendek seperti yang digunakan dalam "Taqrib At-Tahdhib", sebelum mengemukakan dalil bagi pembetulan kami tersebut.

It may be most appropriate to begin with the summary of Al-Hafizh (Al-Asqalani) in his “Taqrib At-Tahdhib”, followed immediately by our correction of him in a concise abridged manner like that employed in “Taqrib At-Tahdhib”, before presenting the evidence for our correction.

- Telah disebutkan dalam “Taqrib At-Tahdhib” (1/81/64): [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, adalah Da’if (lemah), dan penerimaannya terhadap Seerah adalah sahih, dari tingkatan kesepuluh (yakni tingkatan rantai periwayatan). Belum ditetapkan bahawa Abu Dawud meriwayatkan daripadanya. Beliau wafat pada tahun ke-72 (bermakna tahun 172 H) pada usia 95 tahun].

- The following came stated in “Taqrib At-Tahdhib” (1/81/64): [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al- Kufi, is Da’if (weak) and his receiving of the Seera is authentic, from the tenth (i.e. level of chain). It has not been established that Abu Dawud related from him. He passed away in the 72nd year (meaning 172 AH) at the age 95].

Ini merupakan satu kesilapan besar daripada Al-Hafizh Ibnu Hajar:

I state: This represents a major failing from Al-Hafizh ibn Hajar:

- Adalah betul dan adil, dan kami akan membawa bukti sebentar lagi, untuk dikatakan: [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, tidak mempunyai sebarang isu atau masalah yang berkaitan dengannya. Penerimaannya terhadap Seerah adalah sahih dan beliau boleh dijadikan sebagai dalil. Daripada peringkat kesepuluh (iaitu peringkat dalam sanad). Beliau meninggal dunia pada tahun ke-72 pada usia 95 tahun].

- It is correct and fair, which we will provide evidence for shortly, for it to be said: [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, has no issue or problem associated with him. His receiving of the Seera is authentic and he is reliable to be used as evidence. From the tenth (i.e. level of chain). He passed away in the 72nd year at the age 95].

- Al-Hafiz menganggapnya berada dalam kelas ketiga, yang jumlahnya lima puluh orang, dalam kitabnya "Tabaqat Al-Mudallisin" (1/37/67), dengan menyatakan: [Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy Al-Kufi ialah seorang Muhaddith (ulama hadis) yang terkenal, yang diperkatakan orang. Ibn ‘Adiy berkata: Saya tidak mengetahui sebarang riwayat Munkar (iaitu yang bertentangan dengan yang sahih) daripadanya. Bahkan, mereka mendakwa bahawa beliau tidak pernah mendengar daripada mereka yang beliau riwayatkan daripadanya]. Saya berkata: Kenyataan ini adalah Batil (palsu/tidak sah) dan hendaklah ia dibuang daripada kitab tersebut tanpa digantikan dengan apa-apa lain. Sekarang saya kemukakan teks-teks para Imam mengenai lelaki ini: - Yang berikut disebut dalam kitab "Ath-Thiqat" (oleh Imam Ibn Hibban) (8/45/12178): [Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar, berasal dari penduduk Kufah. Diriwayatkan daripadanya oleh Abu Bakr bin ‘Ayash dan Ibn Idris, dan sahabat-sahabat kami meriwayatkan daripadanya. Mungkin beliau pernah melakukan kesilapan, tetapi saya tidak mendapati dalam hadisnya apa-apa yang mewajibkan beliau dipindahkan dari segi kebolehpercayaan kepada golongan Sunan Majruhin (iaitu kepada kategori perawi yang lemah, ditinggalkan dan tidak boleh dipercayai)]. - Yang berikut dinyatakan dalam "Al-Jarh Wa At-Ta’dil" (oleh Ibn Abu Hatim) (6/33/9424): [Abdul Jabbar bin Kathir bin Sannan Al-Hanzhali Ar-Ruqiy meriwayatkan daripada bapanya dan daripada Muhammad bin Bishr, hadis Nabi ﷺ ketika baginda diperintahkan untuk menemui kabilah-kabilah Arab. Bapa saya meriwayatkan daripadanya. Bapa saya ditanya mengenainya, lalu beliau berkata "Syeikh"].

- Al-Hafizh considered him to be from the third class, whose number totalled fifty, in his “Tabaqat Al-Mudallisin” (1/37/67) stating: [Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy Al-Kufi was a well-known Muhaddith (scholar of Hadith), whom they spoke about. Ibn ‘Adiy said: I do not know of any Munkar (i.e. contrary to that which is authentic) report from him. Rather, they attributed to him that he had not heard from those he had narrated from]. I say: This statement is Batil (false/invalid) and should be removed from the book without being replaced with anything else. I now present the texts of the Imams concerning this man: - The following came mentioned in the book “Ath-Thiqat” (by Imam Ibn Hibban) (8/45/12178): [Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar, is from the people of Al-Kufa. It was related from Abu Bakr bin ‘Ayash and Ibn Idris that our companions narrated from him. He may have erred but I have not seen in his Hadith anything that obliges that he be moved in terms of trustworthiness to the Sunan of Majruhin (i.e. to the category of weak, abandoned and untrustworthy transmitters)]. - The following came stated in “Al-Jarh Wa At-Ta’dil” (by Ibn Abu Hatim) (6/33/9424): [Abdul Jabbar bin Kathir bin Sannan Al-Hanzhali Ar-Ruqiy related from his father and from Muhammad bin Bishr the Hadith of the Prophet (peace be upon him), when he was commanded to present himself to the Arab tribes. My father related from him. My father was asked about him and so he said “Sheikh”].

- Berikut disebut dalam “Tahdhib At-Tahdhib” (karya Ibn Hajar) (1/44/88): “(D - Abu Dawud): Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad bin ‘Umair bin ‘Utarid bin Hajib bin Zurarah At-Tamimi Al-‘Utaridiy; Abu ‘Umar Al-Kufi, meriwayatkan daripada Ibn Ghiyath, Abu Bakr bin ‘Ayash, Abu Mu’awiyah, Yunus bin Bukair dan lain-lain. Ada juga dikatakan bahawa Abu Dawud meriwayatkan daripadanya. Al-Mizzi berkata: Saya tidak mengambil pendirian mengenai perkara itu. Pengarang “Ash-Shuyukh An-Nubl” tidak menyebut namanya, begitu juga Abu ‘Ali As-Sifar, Al-Mahamaliy Abu Sahl bin Ziyad At-Qattan, Al-Baghawi, Ibn Dawud, Ridwan bin Jalinus, Ibn Al-Buhturi, Abu ‘Awanah, Al-Asamm dan Khalq. Ibn Abu Hatim berkata: Saya menulis daripadanya (atau tentangnya) tetapi menahan diri daripada meriwayatkan daripadanya kerana banyaknya perbicaraan orang ramai mengenainya. Al-Matin berkata: Dia biasa berdusta. Abu Ahmad Al-Hakim berkata: Dia tidak kuat pada pandangan mereka dan telah ditinggalkan oleh ‘Uqdah. Ibn ‘Adiy berkata: “Saya melihat bahawa penduduk Iraq sepakat atas kelemahannya. Ibn ‘Uqdah tidak meriwayatkan daripadanya. Dia menyebut bahawa beliau ada memiliki tulisan (Qimtar) daripadanya, tetapi beliau tidak pernah ragu-ragu (atau berhati-hati) dalam meriwayatkan daripada sesiapa pun”. Ibn ‘Adiy berkata: “Tidak diketahui bahawa dia pernah meriwayatkan sebuah hadith Munkar (iaitu hadith yang ditolak kerana bertentangan dengan yang sahih). Mereka hanya mengklasifikasikannya sebagai Da’if (perawi yang lemah) atas premis bahawa dia tidak pernah bertemu dengan mereka yang dia riwayatkan daripadanya”. Al-Asamm berkata: “Saya bertanya kepada Abu ‘Ubaidah bin Ahki Hannad bin As-Sariy mengenai Al-‘Utaridiy, dan beliau berkata: (Dia) Thiqah (dipercayai)”. Abu Bakr bin Sadaqah berkata: “Saya mendengar Abu Kuraib berkata: Ahmad bin Abdul Jabbar mendengar (iaitu menerima secara langsung) daripada Abu Bakr ‘Ayash”. Hamza As-Sahmiy berkata: “Saya bertanya kepada Ad-Daraqutni mengenainya, dan beliau berkata: Tiada sebarang masalah (atau cela) pada dirinya. Abu Kuraib memujinya. Beliau pernah ditanya tentang Maghazi Yusuf, lalu berkata: Pergilah jumpa seorang pemuda di Al-Kunas (tempat) yang mendengarnya bersama kami bersama ayahnya”. Al-Khatib berkata: "Al-‘Utaridiy meriwayatkan daripada bapanya, daripada Yunus, beberapa halaman yang beliau telah hilang daripada Al-Maghazi, dan ini menunjukkan kepada kecermatannya. Adapun kenyataan Al-Matin yang menyatakan bahawa beliau biasa berdusta, maka ini tidak dinyatakan secara khusus. Jika yang dimaksudkan ialah bahawa beliau biasa mereka-reka hadis, maka itu tidak wujud sama sekali pada hadis Al-‘Utaridiy. Jika yang dimaksudkan ialah bahawa beliau biasa meriwayatkan daripada mereka yang tidak pernah beliau temui, maka itu adalah Batil (palsu/tidak sah), kerana Abu Kuraib bersaksi bahawa beliau (Al-‘Utaridiy) telah mendengar daripada Abu Bakr bin ‘Ayash. Beliau meninggal dunia sebelum guru-gurunya, kecuali Ibn Idris yang meninggal dunia setahun lebih awal daripada Ibn ‘Ayash. Adalah dimungkinkan (atau boleh difikirkan) bahawa bapanya memulakan pengajian awal dengannya, dan Allah lebih mengetahui. Telah dikatakan bahawa kelahiran Ahmad (iaitu Al-‘Utaridiy) ialah pada tahun 177, dan Ahmad bin Kamil berkata bahawa beliau meninggal dunia pada tahun 71. Manakala Ibn Sammak pula berkata bahawa beliau meninggal dunia pada bulan Sha‘ban tahun 272 di Kufah. Saya berkata: Dan yang serupa dengan itu telah dikatakan oleh Ibn Al-Mu’adhi, Ibn ‘Uqdah, Abu Ash-Sheikh dan Al-Qurab. Ibn Hibban berkata dalam kitabnya "Ath-Thiqat": Beliau mungkin pernah tersilap, tetapi saya tidak melihat dalam hadisnya sesuatu yang mewajibkan beliau dipindahkan dari segi kepercayaan kepada golongan Sunan Majruhin (iaitu kepada kategori perawi yang lemah, ditinggalkan dan tidak dipercayai). Al-Khalili berkata: Tiada riwayat Munkar dalam hadisnya, namun beliau meriwayatkan daripada mereka yang berasal dari masa lampau, dan tuduhan telah dibuat terhadapnya kerana sebab itu." Berkenaan soalan-soalan Al-Hakim yang dikemukakan kepada Ad-Daraqutni, para ulama kami telah berbeza pendapat mengenainya. Beliau bukan daripada golongan ahli hadis, dan bapanya adalah Thiqah (dipercayai). [Tamat petikan.]

Yang berikut disebutkan dalam "Tahdhib Al-Kamal" (oleh Al-Hafizh Al-Mizzi) (1/378/65):

- The following came mentioned in “Tahdhib Al-Kamal” (by Al-Hafizh Al-Mizzi) (1/378/65):

Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad bin ‘Umair bin ‘Utarid bin Hajib bin Zurarah At-Tamimi Al-Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, meriwayatkan daripada Hafs bin Ghiyath, Abdullah bin Idris, bapanya Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy dan Abu Mu’awiyah Muhammad bin Khazim Ad-Darir, (daripada siapa) dia mengambil Tafsirnya, Muhammad bin Fudail bin Ghazwan, Wakee’ bin Al-Jarrah, Yunus bin Bukair Ash-Shaibani, (daripada siapa) dia mengambil Maghaziy Muhammad bin Ishaq, dan Abu Bakr bin ‘Ayash. Yang berikut semuanya meriwayatkan daripadanya: Abu Dawud, Abu Sahl Ahmad bin Muhammad bin Abdullah bin Ziyad Al-Qattan An-Nahwiy, Abu Bakr Ahmad bin Hisham bin Humaid Al-Husari, Abu Bakr Ahmad bin Hisham Al-Anmatiy, Abu ‘Ali Isma’il bin Muhammad As-Saffar, Al-Hussein bin Isma’il Al-Mahamiliy, Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ Al-Lakhmi, Hamzah bin Muhammad bin Al-‘Abbas Ad-Dahqan, Ridwan bin Ahmad bin Al-Jalinus As-Saidalani, Sa’id bin Abdullah Al-Mahrani, Abu Ja’far Abdullah bin Isma’il bin Ibrahim (dikenali sebagai Ibn Bariya Al-Hashimi), Abu Bakr Abdullah bin Abu Dawud, Abdullah bin ‘Urwah Al-Harawi, Abu Al-Qasim Abdullah bin Muhammad bin Abdul ‘Aziz Al-Baghawi, Abu Bakr Abdullah bin Muhammad bin ‘Ubaid bin Abu Ad-Dunya, Abu ‘Amr Uthman bin Ahmad bin Abdullah bin Yazid Ad-Daqqaq (dikenali sebagai ibn As-Sammak), ‘Ali bin Muhammad Bin ‘Ubaid Al-Hafizh, ‘Umar bin Muhammad bin Bujair Al-Bujairiy, Al-Qasim bin Zakariya Al-Mutriz, Muhammad bin Abdullah bin Sa’id Al-Mahrani, Muhammad bin Abdul Hamid Al-Astrabadhi, Abu Ja’far Muhammad bin ‘Amr bin Al-Bukhtari Ar-Razzaz, Muhammad bin Al-Mundhir Al-Harawi Shukr, Abu Al-‘Abbas Muhammad bin Ya’qub Al-Asamm An-Naisaburi, Maimun bin Ishaq Al-Basari dan Abu ‘Awanah Ya’qub bin Ishaq bin Ibrahim bin Yazid Al-Isfra’ini. Abdur Rahman Ibn Abu Hatim berkata: “Aku menulis daripadanya (atau tentangnya) tetapi aku menahan diri daripada meriwayatkan daripadanya kerana banyaknya percakapan orang ramai mengenainya”. Muhammad bin Abdullah Al-Hadrami berkata: “Dia dahulu biasa berdusta”. Al-Hakim Abu Abdullah Al-Hafizh berkata: "Dia tidak kuat di sisi mereka. Dia telah ditinggalkan (iaitu hubungan dengannya diputuskan) oleh Abu Al-‘Abbas Ahmad bin Muhammad bin Sa’id (iaitu Ibn ‘Uqdah)." Abu Ahmad bin ‘Adiy berkata: "Saya melihat bahawa penduduk Iraq bersepakat tentang kelemahannya. Ahmad bin Muhammad bin Sa’id (iaitu Ibn ‘Uqdah) tidak meriwayatkan daripadanya. Dia menyebut bahawa dia mempunyai sebahagian tulisan (Qimtar) daripadanya, tetapi dia tidak pernah ragu-ragu (atau berhati-hati) dalam meriwayatkan hadith daripada sesiapa pun." Ibn ‘Adiy berkata: "Tidak diketahui bahawa dia pernah meriwayatkan sebuah hadith Munkar (iaitu hadith yang ditolak kerana bertentangan dengan yang sahih atau kerana sesuatu kecacatan). Sebaliknya, mereka hanya menggolongkannya sebagai Da’if (perawi yang lemah) dengan andaian bahawa dia tidak pernah bertemu dengan mereka yang dia riwayatkan daripadanya."

“Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad bin ‘Umair bin ‘Utarid bin Hajib bin Zurarah At-Tamimi Al-Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, related from Hafs bin Ghiyath, Abdullah bin Idris, his father Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy and Abu Mu’awiyah Muhammad bin Khazim Ad-Darir, (from whom) he took his Tafsir, Muhammad bin Fudail bin Ghazwan, Wakee’ bin Al-Jarrah, Yunus bin Bukair Ash-Shaibani, (from whom) he took the Maghaziy of Muhammad bin Ishaq, and Abu Bakr bin ‘Ayash. The following all related from him: Abu Dawud, Abu Sahl Ahmad bin Muhammad bin Abdullah bin Ziyad Al-Qattan An- Nahwiy, Abu Bakr Ahmad bin Hisham bin Humaid Al-Husari, Abu Bakr Ahmad bin Hisham Al-Anmatiy, Abu ‘Ali Isma’il bin Muhammad As-Saffar, Al-Hussein bin Isma’il Al- Mahamiliy, Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ Al-Lakhmi, Hamzah bin Muhammad bin Al-‘Abbas Ad-Dahqan, Ridwan bin Ahmad bin Al-Jalinus As-Saidalani, Sa’id bin Abdullah Al-Mahrani, Abu Ja’far Abdullah bin Isma’il bin Ibrahim (well-known as Ibn Bariya Al-Hashimi), Abu Bakr Abdullah bin Abu Dawud, Abdullah bin ‘Urwah Al-Harawi, Abu Al-Qasim Abdullah bin Muhammad bin Abdul ‘Aziz Al-Baghawi, Abu Bakr Abdullah bin Muhammad bin ‘Ubaid bin Abu Ad-Dunya, Abu ‘Amr Uthman bin Ahmad bin Abdullah bin Yazid Ad-Daqqaq (well-known as ibn As-Sammak), ‘Ali bin Muhammad Bin ‘Ubaid Al-Hafizh, ‘Umar bin Muhammad bin Bujair Al-Bujairiy, Al-Qasim bin Zakariya Al- Mutriz, Muhammad bin Abdullah bin Sa’id Al-Mahrani, Muhammad bin Abdul Hamid Al-Astrabadhi, Abu Ja’far Muhammad bin ‘Amr bin Al-Bukhtari Ar-Razzaz, Muhammad bin Al-Mundhir Al-Harawi Shukr, Abu Al-‘Abbas Muhammad bin Ya’qub Al-Asamm An-Naisaburi, Maimun bin Ishaq Al-Basari and Abu ‘Awanah Ya’qub bin Ishaq bin Ibrahim bin Yazid Al-Isfra’ini. Abdur Rahman Ibn Abu Hatim said: “I wrote from (or about) him but refrained from relating from him due to the great amount of talk of the people concerning him”. Muhammad bin Abdullah Al-Hadrami said: “He used to lie”. Al-Hakim Abu Abdullah Al-Hafizh said: “He is not strong in their view. He was abandoned (i.e. his relations) by Abu Al-‘Abbas Ahmad bin Muhammad bin Sa’id (i.e. Ibn ‘Uqdah)”. Abu Ahmad bin ‘Adiy said: “I saw that the people of Iraq were agreed upon his weakness. Ahmad bin Muhammad bin Sa’id (i.e. Ibn ‘Uqdah) did not relate from him. He mentioned that he had some writing (Qimtar) from him but that he did not use to have any hesitation (or caution) in respect to narrating from anyone”. Ibn ‘Adiy said: “He is not known to have narrated a Munkar Hadith (i.e. one which is rejected because it opposes what is authentic or due to a defect). Rather, they only classified him as Da’if (a weak transmitter) upon the premise that he had not met those he related from”.

Abu Bakr Al-Khatib berkata: Daripada apa yang diberitahu kepada kami oleh Abu Al-‘Izz Ash-Shaibani, daripada Abu Al-Yaman Al-Kindi, daripada Al-Hasan Muhammad bin Ahmad bin Ibrahim bin Sarma As-Sa’igh, yang meriwayatkan bahawa sebahagian daripada Shuyukh kami berkata kepada kami: “Mereka yang mencela Al-‘Utaridiy hanya berbuat demikian kerana mereka berkata bahawa kitab-kitab yang dia riwayatkan adalah kitab-kitab ayahnya, dan bahawa dia (secara palsu) mendakwa telah mendengarnya bersama ayahnya”. Kami diberitahu oleh Abu Sa’id As-Sirfi bahawa Abu Al-‘Abbas Al-Asamm berkata: Saya mendengar Abu ‘Ubaidah As-Sarriy bin Yahya bin Ahki Hannad dan ayah saya bertanya kepadanya mengenai Al-‘Utaridiy, lalu dia berkata: “Dia adalah Thiqah (boleh dipercayai)”. Abu Sa’d Al-Maliniy meriwayatkan secara Ijazah daripada Abdullah bin ‘Adiy, daripada Muhammad bin Ahmad bin Hamdan, daripada Abu Bakr bin Sadaqah yang berkata: Saya mendengar Abu Kuraib berkata: “Ahmad bin Abdul Jabbar telah mendengar (iaitu menerima secara langsung) daripada Abu Bakr bin ‘Ayash”. ‘Ali bin Muhammad bin Nadr berkata: Saya mendengar Hamza bin Yusuf berkata: Saya bertanya kepada Ad-Daraqutni mengenai Al-‘Utaridiy, lalu dia berkata: “Tiada masalah (atau cacat) padanya. Abu Kuraib memujinya. Dia pernah ditanya mengenai kitab Maghazi Yunus bin Bukair, lalu dia berkata: Pergilah berjumpa seorang pemuda di Al-Kunas, yang dipanggil Al-‘Utaridiy, yang mendengarnya bersama kami bersama ayahnya. Maka kami pun datang kepadanya, dan dia berkata bahawa dia tidak tahu di mana kitab itu. Kemudian dia menjumpainya di menara merpati lalu meriwayatkan daripadanya”. Abu Al-Qasim Al-Azhari berkata: Muhammad bin Humaid bin Muhammad Al-Lakhmi telah berkata kepada kami: Saya mendengar Al-Qadi Abu Al-Hasan Muhammad bin Salih Al-Hashimi berkata: Muhammad bin Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ meriwayatkan daripada ayahnya yang berkata: Abu Kuraib Muhammad bin Al-‘Alaa’ mula membacakan kepada kami kitab Al-Maghazi karya Yunus bin Bukair. Dia membacakan kepada kami satu atau dua majlis, kemudian sebahagian ahli Hadith mula bising. Maka dia menghentikan bacaannya dan bersumpah bahawa dia tidak akan membacakan kepada kami. Kami kemudian kembali kepadanya dan memintanya menyambung, tetapi dia enggan. Beliau berkata: “Pergilah kepada Abdul Jabbar Al-‘Utaridi kerana dia telah mendengar bacaannya bersama kami daripada Yunus.” Kami bertanya: “Bagaimana jika dia sudah meninggal dunia?” Beliau berkata: “Maka dengarlah daripada anaknya kerana dia hadir bersama kami.” Maka kami pun berangkat daripadanya bersama sekumpulan ahli Hadith. Kami bertanya tentang Abdul Jabbar, dan dikatakan kepada kami bahawa dia telah meninggal dunia. Kami kemudian bertanya tentang anaknya dan diarahkan ke rumahnya. Kami sampai kepadanya, memohon izin untuk berbicara dengannya, dan memaklumkan kepadanya kisah kami bersama Abu Kuraib; bahawa beliau telah mengarahkan kami kepada ayahnya dan kemudian kepadanya. Ahmad sedang bermain dengan seekor burung merpati dan berkata kepada kami: “Sejak masa kami mendengarnya, saya tidak pernah melihatnya lagi, namun ia berada di tempat simpanan yang mengandungi buku-buku, maka carilah di sana.” Saya pergi dahulu, mencarinya dan menemuinya dengan tahi burung merpati di atasnya. Didapati ia telah direkodkan dalam tulisan lama, lalu saya memintanya memberikannya kepada saya supaya saya dapat menerbitkannya, dan dia pun melakukannya.” Inilah yang dikatakan atau yang hampir sama dengannya.

Al-Khatib berkata: Abu Kuraib termasuk dalam kalangan ulama yang terkemuka, jujur dan warak, dan Abu ‘Ubaidah As-Sarriy bin Yahya juga seorang ulama yang besar; thiqah (dipercayai) dari generasi Al-‘Utaridiy. Salah seorang daripada mereka bersaksi bahawa dia pernah mendengar (atau menerima secara langsung), dan yang lain bersaksi tentang ‘adalah (keadilan dan keperibadiannya). Itu menetapkan keadaan atau kedudukan baiknya dan keharusan meriwayatkan daripadanya. Itu adalah dalam keadaan di mana tiada pernyataan atau pandangan yang telah ditetapkan oleh selain daripada kedua-dua mereka yang mewajibkan penolakan hadisnya atau mengabaikan riwayatnya. Adapun pernyataan Al-Hadrami mengenai Al-‘Utaridiy apabila dia berkata “Dia biasa berdusta”, maka ini adalah pernyataan yang tidak dinyatakan secara khusus, yang memerlukan penelitian dan penjelasan. Jika yang dimaksudkan dengan pernyataan ini ialah bahawa dia mereka-reka hadis, maka itu tidak wujud dalam hal hadis Al-‘Utaridiy. Dan jika yang dimaksudkan ialah bahawa dia biasa meriwayatkan daripada mereka yang tidak pernah ditemuinya, maka itu juga batil (tidak sah), kerana Abu Kuraib bersaksi untuknya bahawa dia pernah mendengar bersama-sama beliau daripada Yunus bin Bukair. Telah juga ditetapkan bahawa dia mendengar daripada Abu Bakr ‘Ayash. Oleh itu, tidak wajar dinafikan bahawa dia mendengar daripada Hafs bin Ghiyath, Ibn Fudail, Waki’ dan Abu Mu’awiyah. Ini kerana Abu Bakr ‘Ayash meninggal dunia sebelum kesemua mereka. Adapun Ibn Idris, dia meninggal dunia setahun sebelum Abu ‘Ayash, namun itu tetap tidak menghalang dia daripada pernah mendengar daripadanya. Ini kerana bapanya adalah antara ulama hadis yang utama, dan adalah mungkin dia memulakan pembelajaran dengannya sejak awal (iaitu ketika dia masih sangat muda). Malah, Al-‘Utaridiy meriwayatkan daripada bapanya, daripada Yunus bin Bukair, beberapa helai catatan dari Maghazi Ibn Ishaq, dan nampaknya dia terlepas mendengarnya secara langsung daripada Yunus, lalu dia mendengarnya (atau menerimanya) daripada bapanya yang pernah mendengar daripadanya. Ini menunjukkan kesungguhannya dalam mencari kebenaran dan kebolehpercayaannya dalam periwayatan, dan Allah lebih mengetahui. Telah dikatakan bahawa beliau dilahirkan pada 10 Zulhijjah (iaitu Dhu l-Hijjah), pada tahun 177 H. Abu Ya'la Al-Khalil bin Abdullah Al-Khalili Al-Qazwini menyatakan bahawa beliau wafat pada tahun 270 H. Ahmad bin Kamil Al-Qadi berkata bahawa beliau wafat pada tahun 271 H, manakala Abu 'Amr bin As-Sammak dan Ahmad bin Mahmud bin Subaih berkata bahawa beliau kembali ke rahmatullah pada tahun 272 H. As-Sammak menambah bahawa beliau wafat di Al-Kufah pada bulan Sya'ban." [Tamat petikan]

Al-Khatib said: Abu Kuraib was from the distinguished, truthful and pious scholars and Abu ‘Ubaidah As-Sarriy bin Yahya was also a great scholar; Thiqah (trustworthy) from the generation of Al-‘Utaridiy. One of these testified that he had heard (or received directly) and the other testified to his ‘Adalah (trustworthiness). That establishes his good condition or status and the permissibility of relating from him. That is in the case where no statement or view has been established by other than these two which would oblige discarding his Hadith or casting aside his reports. As for the statement of Al-Hadrami concerning Al-‘Utaridiy when he said that “He used to lie”, then this is an unspecified statement which requires examination and explanation. If he intended by this statement that he fabricated Hadith, then that is non-existent in respect to the Hadith of Al- ‘Utaridiy. And if he meant that he used to narrate from those he had not met, then that is also Batil (false/invalid) because Abu Kuraib testified for him that he had heard (or received) alongside him from Yunus bin Bukair. It has also been established that he heard from Abu Bakr ‘Ayash. As such, it should not be sought to be denied that he heard from Hafs bin Ghiyath, bin Fudail, Wakee’ and Abu Mu’awiyah. That is because Abu Bakr ‘Ayash passed away prior to all of them. As for Ibn Idris, then he passed away a year before Abu Ayash, yet this still does not prevent him having heard from him. That is because his father was from the main scholars of Hadith and it is conceivable that he started early with him (i.e. when he was very young). Indeed, Al- ‘Utaridiy related from his father from Yunus bin Bukair some papers from the Maghazi of Ibn Ishaq and it appears that he missed hearing it directly from Yunus and so heard (or received) it from his father who had heard from him. This indicates to his seeking the truth and his reliability in respect to relating, and Allah knows best. It has been said that he was born the 10th of Al-Ad’haa (i.e. Dhu l-Hijjah), in the year 177 AH and Abu Ya’la Al-Khalil bin Abdullah Al-Khalili Al- Qazwini stated that he died in the year 270 AH. Ahmad bin Kamil Al- Qadi said that he died in the year 271 AH, whilst Abu ‘Amr bin As- Sammak and Ahmad bin Mahmud Bin Subaih said that he passed away on the year 272 Ah. As-Sammak added that he passed away in Al-Kufa in the month of Sha’ban” [End of Quote].

Saya berkata: Ucapan Imam Ahmad bin ‘Adiy: “Tidak diketahui bahawa beliau meriwayatkan sebuah Hadith Munkar (iaitu hadith yang ditolak kerana bertentangan dengan yang sahih atau kerana sebab cacat). Bahkan mereka hanya mengklasifikasikannya sebagai Da’if (perawi yang lemah) atas dasar bahawa beliau tidak pernah bertemu dengan mereka yang beliau riwayatkan daripada” dengan jelas menunjukkan bahawa beliau tidak mengetahui sebab beliau diklasifikasikan sebagai Da’if (lemah), selain apa yang telah dikatakan mengenainya, iaitu “Bahawa beliau tidak pernah bertemu dengan mereka yang beliau riwayatkan daripada”. Ini kerana perkataan ‘hanya’ (إنَّما) adalah antara bentuk pengehadan atau pembatasan (dalam bahasa Arab). Oleh itu, tidak ada makna bagi dakwaan orang yang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi, ketika beliau menulis di laman Ahl ul-Hadith pada 19/03/2007, semasa membincangkan Asanid (rantaian periwayatan) bagi “Sahifah Al-Madinah”, dengan menyatakan: [Saya berkata: Tidak difahami daripada kenyataan Ibn Hajar ini bahawa beliau (iaitu Al-‘Utaridiy) adalah Thiqah (dipercayai) dari segi Seerah! Sebaliknya, maksud beliau hanyalah untuk menolak syak tadlis (iaitu penyelewengan dalam rantaian periwayatan) daripadanya kerana beliau telah dituduh dengannya, sebagaimana telah disebutkan sebelum ini]. Ini diambil daripada arkib laman Ahl ul-Hadith, yang terdapat dalam e-pustaka Shamela - 2 (51/390). Tidak ada makna bagi ucapannya kerana klasifikasi lelaki tersebut sebagai Da’if (lemah) hanya mempunyai satu sebab tunggal, iaitu tuduhan tadlis (penyelewengan) dengan penggunaan lafaz “Beliau meriwayatkan kepada kami” (حَدَّثَنا), yang membawa tuduhan dusta terhadapnya, sebagai ganti “Al-‘An’anah” (العنعنة) [iaitu dalam rantaiannya, bukannya menyatakan “Si fulan memberitahu kami” atau “Beliau mengkhabarkan kepada kami” atau “Saya mendengar”, ia akan dikatakan “si fulan” meriwayatkan “daripada” si fulan “daripada” si fulan dan seterusnya, dengan pengulangan ‘an (daripada)], yang digunakan oleh Thiqaat Mudallisin (perawi mudallis yang dipercayai). Semua ini Batil (palsu/tidak sah), sebagaimana telah dijelaskan dan akan dijelaskan lebih lanjut.

I say: The speech of Imam Ahmad bin ‘Adiy: “He is not known to have narrated a Munkar Hadith (i.e. one which is rejected because it opposes what is authentic or due to a defect). Rather, they only classified him as Da’if (a weak transmitter) upon the premise that he had not met those he related from” dictates decisively that he does not know the reason for his being classified as Da’if (weak), apart from that which had been said about him “That he had not met those he related from”. That is because the wording ‘only’ (امنَّ إ) is from the ِ forms of limitation or restriction (in the Arabic language). Consequently, there is no meaning to what the one called Abdul Qadir Al-Muhammadi claimed, when he wrote on the Ahl ul-Hadith platform, on 19/03/2007, during his discussion about the Asanid (chains of transmission) of the “Sahifah of Al-Madinah”, stating: [I say: It is not understood from this statement of Ibn Hajar that he (i.e. Al- ‘Utaridiy) is Thiqah (trustworthy) in respect to the Seera! Rather, his intention was merely to repel the suspicion of Tadlis (i.e. misrepresentation in the chain of transmission) from him because he had been accused of that, as has previously been mentioned”. This was taken from the archives of the Ahl ul-Hadith platform, found in the Shamela e-library - 2 (51/390). There is no meaning to his speech because the classification of the man being Da’if (weak)has one single reason, which is the accusation of Tadlis (misrepresentation) with his use of the wording “He related to us” (انَ َثَّدحَ ), which brought the accusation of lying against him, instead of “Al-‘An’anah” (ةنَ عَ نْ عَ لْ ا) [i.e. in his chain instead of stating “So and so told us” or “He informed us” or “I heard”, it was be said “so and so” reported “from” so and so “from” so and so etc.. with the repetition of ‘’An’ (from)], which is employed by the Thiqaat Mudallisin (those misrepresenting who are trustworthy). All of this Batil (false/invalid), as has been explained and will be explained further.

Kata akhir dalam perkara ini datang dalam "Tarikh Baghdad" [karya Al-Khatib Al-Baghdadi] (4/262/2004):

- The final word in this matter came in the “Tarikh of Baghdad” [by Al-Khatib Al-Baghdadi] (4/262/2004):

(Beliau ialah) Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad bin ‘Umair bin ‘Utarid bin Hajib bin Zurarah, Abu ‘Umar At-Tamimi, yang dikenali sebagai Al-‘Utaridiy, dari Al-Kufah. Beliau datang ke Baghdad dan meriwayatkan hadis di sana daripada Abdullah bin Idris Al-Awdi, Abu Bakr bin ‘Ayash, Hafs bin Ghiyath, Muhammad bin Fudail, Wakee’ dan Abu Mu’awiyah. Daripada Abu Mu’awiyah, beliau memiliki Tafsirnya, dan daripada Yunus bin Bukair, beliau memiliki Maghazi Muhammad bin Ishaq. Beliau diriwayatkan oleh Abu Bakr Ad-Dunya, Abu Al-Qasim Al-Baghawi, Qasim bin Zakariya Al-Mutriz, Yahya bin Muhammad bin Saa’id, Abu Bakr bin Abu Dawud, Al-Hussein bin Isma’il Al-Mahamiliy, Ridwan bin Ahmad As-Saidalani, Isma’il bin Muhammad As-Saffar, Muhammad bin ‘Amr Ar-Razzaz, Abu ‘Amr bin As-Sammak, Hamza bin Muhammad Ad-Dahqan, Abu Sahl bin Ziyad Al-Qattan dan Abu Ja’far bin Bariyah Al-Hashimi, dan lain-lain. Abu ‘Umar Abdul Wahid bin Muhammad bin Abdullah bin Mahdi menceritakan kepada kami daripada Al-Qadi Abu Abdullah Al-Hussein bin Isma’il Al-Mahamiliy, secara didikte, pada tahun 329 H, bahawa: Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad berkata: Yunus (iaitu bin Bukair) menceritakan kepada kami daripada Mis’ar bin Kaddam, daripada Ash’ab bin Abi Ash-Sha’tha’, daripada seorang lelaki dari Kinanah, yang berkata: Aku mendengar Rasulullah ﷺ bersabda: “Wahai manusia, ucapkanlah La Ilaha Illallah (Tiada tuhan melainkan Allah) nescaya kamu akan berjaya”. Hilal bin Muhammad bin Ja’far Al-Haffar meriwayatkan daripada Isma’il bin Muhammad As-Saffar, daripada Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy, daripada Abu Bakr bin ‘Ayash, daripada ‘Asim bin Zir bin Hubaish, daripada Abdullah yang berkata: Aku mendengar Rasulullah ﷺ bersabda: “Sesiapa yang berdusta atas namaku dengan sengaja, maka hendaklah dia mengambil tempat duduknya dari neraka”. Al-Qadi Abu Bakr Ahmad bin Al-Hussein bin Ahmad Al-Harasiy meriwayatkan daripada Abu Al-‘Abbas Muhammad bin Ya’qub Al-‘Asamm, daripada Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy, yang meriwayatkan bahawa ayahnya memberitahunya bahawa “Aku dilahirkan pada tahun 177 H, pada hari ke-10 Al-Ad’haa dalam bulan Dhu l-Hijjah”. Abu Sa'id Al-Malini meriwayatkan kepada kami daripada Abdullah bin 'Adiy al-Hafizh, yang berkata: [(Mengenai) Ahmad bin Abdul Jabbar Al-'Utaridiy, saya melihat bahawa penduduk Iraq sepakat bahawa beliau adalah Da'if (lemah). Ahmad bin Muhammad bin Sa'd tidak meriwayatkan daripadanya, dan beliau menyebut bahawa beliau mempunyai banyak riwayat daripadanya. Ibn 'Adiy berkata: "(Mengenai) Al-'Utaridiy, saya tidak mengetahui daripadanya sebarang Hadith Munkar yang beliau riwayatkan. Sebaliknya, mereka hanya mengklasifikasikannya sebagai Da'if kerana beliau tidak pernah bertemu dengan orang-orang yang beliau riwayatkan daripada mereka".] Ahmad bin Abu Ja'far Al-Qati'iy meriwayatkan kepada kami daripada Abu 'Umar dan Uthman bin Muhammad bin Ahmad bin Al-'Abbas Al-Makhrami, daripada Ja'far bin Muhammad bin Nadir Al-Khuldiy, yang berkata: Muhammad bin Abdullah Al-Hadrami berkata: [Ahmad bin Abdul Jabbar Al-'Utaridiy sering berdusta]. Beberapa orang Shuyukh (ulama/guru) kami memberitahu saya bahawa mereka yang mencela Al-'Utaridiy hanya berbuat demikian kerana mereka berkata: Kitab-kitab yang beliau riwayatkan adalah kitab-kitab ayahnya, dan beliau mendakwa telah mendengarnya bersama ayahnya". Abu Sa'id Muhammad bin Musa bin Al-Fadl bin Shadhan As-Sirfi meriwayatkan kepada kami daripada Abu Al-'Abbas Muhammad bin Ya'qub Al-Asamm, yang berkata: Saya mendengar Abu 'Ubaidah As-Sarriy bin Yahya bin Akhi Hannad bertanya kepada ayah saya mengenai Al-'Utaridiy Ahmad bin Abdul Jabbar, lalu beliau berkata: "(Beliau) Thiqah (dipercayai)". Abu Sa'd Al-Malini memberitahu kami secara Ijazah daripada Abdullah bin 'Adiy, daripada Muhammad bin Ahmad bin Hamdan, yang berkata: Abu Bakr bin Sadaqah memberitahu saya: Beliau berkata: Saya mendengar Abu Kuraib berkata: Ahmad bin Abdul Jabbar Al-'Utaridiy memang telah mendengar (atau menerima secara langsung) daripada Abu Bakr bin 'Ayash. 'Ali bin Muhammad bin Nadr memberitahu saya: Beliau berkata: Saya mendengar Hamza bin Yusus berkata: Saya bertanya kepada Abu Al-Hasan Ad-Daraqutni mengenai Ahmad bin Abdul Jabbar Al-'Utaridiy, dan beliau berkata: Tiada masalah (atau cacat) mengenainya. Beliau dipuji oleh Abu Kuraib. Dan beliau ditanya tentang Maghazi Yunus bin Bukair, lalu beliau berkata: "Lalu-lalu seorang pemuda di Al-Kunas (nama tempat), bernama Al-‘Utaridiy, yang mendengar (menerima) bersama kami bersama bapanya. Kami datang kepadanya dan dia berkata: 'Saya tidak tahu di mana ia (iaitu naskhah-naskhah)'. Kemudian dia menjumpainya di menara merpati dan meriwayatkan daripadanya." Abu l-Qasim Al-Azhariy memberitahu saya: Dia berkata: Abu Bakr Muhammad bin Humaid bin Muhammad Al-Lakhmi berkata: Saya mendengar Al-Qadi Abu Al-Hasan Muhammad bin Sakih Al-Hashimi berkata: Muhammad bin Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi' memberitahu saya: Dia berkata: [Abu Kuraib Muhammad bin Al-'Alaa' mula membacakan kepada kami Al-Maghazi karya Yunus bin Bukair. Dia membacakan kepada kami untuk satu atau dua sesi, kemudian sebahagian daripada ahli hadis membuat bising dan hingar. Akibatnya, dia menghentikan bacaannya dan bersumpah bahawa dia tidak akan membacakan lagi kepada kami. Kami (kemudian) kembali kepadanya dan memintanya menyambung, tetapi dia enggan dan berkata kepada kami: "Pergilah kepada Abdul Jabbar Al-'Utaridiy kerana dia turut hadir bersama kami ketika (kitab asal) itu didengar daripada Yunus." Maka kami bertanya kepadanya: "Bagaimana jika dia sudah meninggal dunia?" Dia menjawab: "Maka dengarlah daripada anaknya Ahmad, kerana dia turut hadir bersamanya." Maka kami berangkat dari situ bersama sekumpulan ahli hadis (penuntut), lalu bertanya tentang Abdul Jabbar dan diberitahu bahawa dia telah meninggal dunia. Kami kemudian bertanya tentang anaknya dan ditunjukkan ke kediamannya. Kami tiba dan memohon izin untuk bercakap dengannya. Kami memaklumkan kepadanya kisah kami dengan Abu Kuraib dan bagaimana dia telah menunjukkan kami kepada bapanya dan kepadanya. Ahmad sedang bermain dengan seekor merpati dan berkata: "Sejak masa saya mendengarnya, saya tidak pernah melihatnya lagi. Namun, ia disimpan di tempat penyimpanan yang mengandungi buku-buku, maka carilah di sana." Saya pun berbuat demikian dan mencarinya. Saya menemuinya dan ia dipenuhi najis merpati. Dia telah mendengar (dan menyalinnya) bersama bapanya dalam tulisan lama, lalu saya memintanya untuk memberikannya kepada saya supaya saya dapat menerbitkannya, dan dia pun berbuat demikian." Inilah yang dikatakan, atau yang hampir dengannya. Abu Kuraib adalah daripada kalangan ulama yang terkemuka, jujur dan warak, dan Abu ‘Ubaidah As-Sarriy bin Yahya juga merupakan seorang ulama yang besar; seorang yang Thiqah (dipercayai) dari generasi Al-‘Utaridiy. Salah seorang daripada mereka bersaksi bahawa dia pernah mendengar (atau menerima secara langsung), dan yang seorang lagi bersaksi tentang ‘Adalah (keadilan/kebolehpercayaannya). Itu menetapkan keadaan atau kedudukan baiknya dan keharusan meriwayatkan daripadanya. Ini berlaku dalam keadaan tiada kenyataan atau pandangan yang ditetapkan oleh selain daripada kedua-dua mereka yang mewajibkan penolakan Hadith beliau atau pengabaian riwayatnya. Adapun kenyataan Al-Hadrami mengenai Al-‘Utaridiy apabila dia berkata “Dia biasa berdusta”, maka ini adalah kenyataan yang tidak dikhususkan, yang memerlukan penelitian dan penjelasan. Jika yang dimaksudkan dengan kenyataan ini ialah bahawa dia mereka-reka Hadith, maka itu tidak wujud dalam hal Hadith Al-‘Utaridiy. Dan jika yang dimaksudkan ialah bahawa dia biasa meriwayatkan daripada mereka yang tidak pernah dia temui, maka itu juga Batil (palsu/tidak sah), kerana Abu Kuraib bersaksi untuknya bahawa dia pernah mendengar (atau menerima) bersama-sama beliau daripada Yunus bin Bukair. Telah juga ditetapkan bahawa dia mendengar daripada Abu Bakr ‘Ayash. Oleh itu, tidak wajar dicari-cari untuk menafikan bahawa dia mendengar daripada Hafs bin Ghiyath, Ibn Fudail, Wakee’ dan Abu Mu’awiyah. Ini kerana Abu Bakr ‘Ayash meninggal dunia sebelum kesemua mereka. Adapun Ibn Idris, beliau meninggal dunia setahun sebelum Abu ‘Ayash, namun ini tetap tidak menghalang bahawa dia pernah mendengar daripadanya. Ini kerana bapanya adalah termasuk antara ulama Hadith yang utama, dan dapat dibayangkan bahawa dia memulakan (pengambilan ilmu) dengannya lebih awal (iaitu ketika dia masih sangat muda). Malah, Al-‘Utaridiy meriwayatkan daripada bapanya, daripada Yunus bin Bukair, beberapa helai catatan daripada Maghazi Ibn Ishaq, dan nampaknya dia terlepas mendengarnya secara langsung daripada Yunus, lalu dia mendengarnya (atau menerimanya) daripada bapanya yang telah mendengar daripadanya. Ini menunjukkan kesungguhannya dalam mencari kebenaran dan kebolehpercayaannya dalam periwayatan, dan Allah lebih mengetahui. Saya membaca daripada Al-Hasan bin Abu Bakr, yang meriwayatkan daripada Ahmad bin Kamil Al-Qadi, yang berkata: Al-‘Utaridiy meninggal dunia di Kufah pada tahun 271 H. Al-Hasan berkata: Abu ‘Amr bin As-Sammak berkata: Al-‘Utaridiy meninggal dunia di Kufah pada bulan Sha‘ban tahun 272 H. Kami telah diberitahu oleh Abu Nu‘aim Al-Hafizh, yang berkata: Saya mendengar Abu Muhammad Abdullah bin Muhammad bin Ja‘far bin Hayyan berkata: Saya mendengar Ahmad bin Mahmud bin Subaih berkata: Ahmad bin Abdul Jabbar Al-‘Utaridiy meninggal dunia pada tahun 272 H". [Akhir petikan].

- Berkenaan dengan perkataan Qimatr (yang terdapat dalam riwayat ketika para penuntut ilmu meminta Al-‘Utaridiy membacakan kepada mereka kitab Al-Maghazi karya Yunus bin Bukair), ia mempunyai pelbagai kemungkinan makna dalam kamus-kamus klasik, tetapi makna yang paling tepat dalam konteks riwayat tersebut ialah apa yang disebut dalam Mukhtar As-Sihhah (1/230): [Qimatr dan Qimatrah: "Apa yang di dalamnya kitab-kitab itu disimpan atau dipelihara"].

- In respect to the word Qimatr (which came in the narration where the students sought out Al-‘Utaridiy to read to them the book of Al- Maghazi by Yunus bin Bukair) then it has various possible meanings in the classical dictionaries but the most correct in the context of the narration is what was mentioned in Mukhtar As-Sihhah (1/230): [Qimatr and Qimatrah: “What the books are preserved or maintained in”].

(Nota penterjemah: Saya telah meninggalkan di sini terjemahan apa yang terdapat dalam Lisan Al-‘Arab dan Mukhtar As-Sihhah mengenai makna perkataan Qimatr, kerana ia tidak akan memberi manfaat kepada pembaca bahasa Inggeris, selain sukar untuk diterjemahkan dengan berkesan. Saya hanya memilih bahagian dalam Mukhtaar As-Sihhah yang menyatakan makna yang dikehendaki dengan jelas.) Saya berkata: Pertama: Yunus bin Bukair meninggal dunia pada tahun 199 H dan Abdullah Ibn Idris pada tahun 192 H, sebagaimana yang disepakati oleh para perawi. Sekiranya kita andaikan beliau meninggal dunia pada awal tahun, misalnya pada bulan Muharram, maka Ahmad bin Abdul Jabbar telah genap berumur 14 tahun pada 10 Dhu l-Hijjah tahun 191 H sebelumnya. Umur ini lebih kurang sama dengan umur Imam Abu Hatim Ar-Raziy ketika beliau memulakan perjalanannya, ketika beliau masih belum berjambang dan belum tumbuh walau sehelai rambut pun di wajahnya. Yang pasti ialah Abdul Jabbar membawa anaknya bersama, sejak kecil lagi, untuk menemui para Shuyukh (guru-guru hadis). Ini kerana beliau telah mendengar atau belajar secara langsung daripada Abu Bakr ‘Ayash, yang meninggal dunia setahun atau dua tahun selepas Abdullah ibn Idris. Perkara itu disahkan oleh kesaksian Imam Al-Hujjah Ath-Thabt (sumber yang berwibawa dan boleh dipercayai) Abu Kuraib Muhammad bin Al-‘Alaa’ Al-Hamdani. Generasi tersebut mengandungi sekumpulan orang yang bapa-bapa mereka memulakan proses mendengar dan belajar bersama para ulama sejak usia yang sangat muda. Contohnya, Ishaq bin Ibrahim Ad-Dabari, salah seorang perawi Abdur Razzaq, berumur tujuh tahun apabila bapanya membawanya untuk menerima (ilmu), dan At-Tabarani menerima (ilmu) pada usia 13 tahun. Oleh itu, tiada sebab untuk meragukan bahawa beliau (Ahmad bin Abdul Jabbar) menerima daripada para ulama bersama bapanya. Malah, itu merupakan penerimaan daripada dua orang, di samping penulisan Abdul Jabbar dan pembacaan Ahmad ke atas bapanya buat kali kedua, sedangkan bapanya sendiri termasuk dalam kalangan Shuyukh Ath-Thiqat (guru-guru yang dipercayai dan boleh dipercayai). Oleh itu, ini dikira sebagai pendengaran atau cara penerimaan yang ketiga, dan ia merupakan tahap tertinggi dari segi kebolehpercayaan.

(Translators note: I have left here the translation of what came in Lisan Al-‘Arab and Mukhtar As-Sihhah concerning the meaning of the word Qimatr, because it would not benefit the English reader, in addition to it being difficult to reproduce productively. I have just selected the part in Mukhtaar As-Sihhah where it states the desired meaning clearly) I say: Firstly: Yunus bin Bukair passed away in the year 199 AH and Abdullah Ibn Idris in the year 192 AH, as agreed upon by the transmitters. If we were to assume that he passed away at the beginning of the year, in Muharram, for instance, then Ahmad bin Abdul Jabbar would have completed the 14th year of his life on the 10th of Dhu l-Hijjah of the previous year 191 Ah. This was about the same age as Imam Abu Hatim Ar-Raziy when he embarked upon his journey, at a time when he was beardless and yet to have a single hair upon his face. What is decisively certain is that Abdul Jabbar brought his son along with him, from an early age, to the Shuyukh (scholars). That is because he had heard or learnt directly from Abu Bakr ‘Ayash, who passed away a year or two after Abdullah ibn Idris. That was confirmed by the testimony of the Imam Al-Hujjah Ath-Thabt (authoritative and reliable source) Abu Kuraib Muhammad bin Al- ‘Alaa’ Al-Hamdani. That generation contained a group of those whom their fathers began their listening and learning with scholars at a very early age. For example, Ishaq bin Ibrahim Ad-Dabari, one of the relators of Abdur Razzaq, was seven years old when his father took him to receive (the knowledge) and At- Tabarani was receiving at the age of 13. As such, there is no cause for doubting that he (Ahmad bin Abdul Jabbar) received from the scholars alongside his father. Indeed, that represented receiving of two men, alongside the writing of Abdul Jabbar and the reading of Ahmad upon his father a second time, whilst his father himself was from the Shuyukh Ath-Thiqat (Trustworthy and reliable scholars). This therefore counts as a third hearing or instance of receiving and represents the height of reliability.

Kedua: Renungkanlah ucapan Ahmad bin Abdul Jabbar, ketika beliau berkata: “Sejak saat saya mendengarnya, saya tidak pernah melihatnya lagi. Namun, ia disimpan di tempat penyimpanan yang mengandungi buku-buku, maka carilah di sana. Saya melakukannya dan mencarinya. Saya menemuinya dan ia dipenuhi najis burung merpati. Beliau telah mendengarnya (dan menyalinnya) bersama ayahnya dalam tulisan lama, lalu saya meminta beliau memberikannya kepada saya supaya saya dapat menerbitkannya, dan beliau pun melakukannya.” Ini menunjukkan bahawa kitabnya, iaitu kitab ayahnya, terpelihara dan dijaga di dalam Qimatr (iaitu tempat khas untuk memelihara buku). Qimatr ini terletak di menara merpati, iaitu tempat tertinggi di dalam rumah, yang mendapat udara segar secara semula jadi melalui pergerakan angin yang berterusan. Maka tidak ada kebimbangan terhadap apa yang disimpan di tempat sedemikian daripada banjir atau kelembapan, berbanding apa yang dibimbangkan terhadap benda yang berada di tingkat bawah rumah-rumah di Iraq. Menara merpati itu oleh itu diperkukuh dan tidak mungkin hujan dapat sampai kepadanya. Perkara itu juga jelas daripada kesaksian Al-Husain bin Humaid bin Ar-Rabi’ apabila beliau berkata bahawa beliau mendapati kitab itu ditulis dalam tulisan lama, dalam keadaan baik dan tanpa cacat. Beliau kemudian meminta Ahmad bin Abdul Jabbar untuk menerbitkannya. Kehadiran najis burung merpati di atas Qimatr tidak mendatangkan kemudaratan kepada kitab itu, kerana Al-Husain bin Humaid bin Ar-Rabi’ telah menyaksikan bahawa kitab itu dalam keadaan baik, tanpa cacat, dan sesuai untuk diterbitkan. Inilah, dan Allah lebih mengetahui, cara Imam Al-Khatib Al-Baghdadi memahami kisah yang beliau bentangkan ini. Oleh itu, beliau tidak melihat sebarang sebab untuk mencela atau meragukan Ahmad bin Abdul Jabbar.

Secondly: Contemplate the speech of Ahmad bin Abdul Jabbar, when he said: “Since the time that I heard it, I have not looked in it. However, it is kept in a place of storage containing books and so seek it there. I did that and sought it out. I located it and it had pigeon droppings upon it. He had listened to (and transcribed) it with his father in an old script, so I asked him to give it to me so that I could publish it, which he did”. This indicates that its book, which was the book of his father, was preserved and maintained inside a Qimatr (i.e. special place for the preservation of books). This Qimatr was in the pigeon tower, which is the highest place in the house, which is aired naturally by the constant movement of the wind. There is no fear in respect to what is kept in such a place from flooding or dampness compared to what is feared in respect to that which is on the lower floors of the houses of Iraq. The pigeon tower is therefore reinforced and it was not possible for rain to reach it. That is also clear from the testimony of Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ when he said that he found the book written in an old script, in a sound condition and free of defect. He then asked Ahmad bin Abdul Jabbar if he could publish it. The presence of the pigeon droppings upon the Qimatr did not bring harm to the book as Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ testified to the book being in sound condition, with no defect, and suitable to be published. This is, and Allah knows best, how Imam Al- Khatib Al-Baghdadi understood this story which he presented. And as such, he did not see any cause to discredit or cast doubt upon Ahmad bin Abdul Jabbar.

Oleh itu, tiada makna bagi dakwaan seorang yang bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi, yang menulis di platform Ahl ul-Hadith pada 19/03/2007, ketika membincangkan rantaian periwayatan Sahifah Al-Madinah: [Jika kisah ini disahkan, maka perawi tersebut menggolongkan hafalannya (dengan hati) sebagai lemah kerana dia telah melupakannya dan tidak mengingatinya. Ia juga menjelaskan kelemahan perhatiannya terhadap kitab itu, kerana dia telah meninggalkannya di menara bersama merpati, sehingga kitab itu dipenuhi najis merpati! Oleh itu, lelaki tersebut adalah Da'if (lemah) sebagaimana yang dinyatakan oleh para Imam yang pakar dalam perkara ini] – 2 (51/390) dalam e-pustaka Shamela. Ucapannya langsung tidak bermakna atas sebab-sebab berikut:

There is therefore no meaning to the claim of the one named Abdul Qadir Al-Muhammadi, who wrote on the Ahl ul-Hadith platform on 19/03/2007, when speaking about the chains of transmission of the Sahifah of Al-Madinah: [If this story is affirmed, then the narrator classifies his memory (by heart) as being weak as he had forgotten it and did not recall it. It also made clear the weakness of his concern to it (the book) as he had left it in the tower with pigeons, to the point that it had pigeon droppings upon it! Consequently, the man is Da’if (weak) just as the Imams who specialise in this matter have stated] – 2 (51/390) in the Shamela e-library. His speech holds no meaning at all for the following reasons:

1) Kitab itu dipelihara dan disimpan dengan selamat dalam sebuah Qimatr yang dibuat khusus untuk tujuan tersebut. Menara merpati ialah tempat terbaik untuk pemeliharaan di rumah-rumah seperti rumah yang didiami oleh Ahmad bin Abdul Jabbar, kerana beliau bukan daripada golongan kaya yang mampu menyewa rumah yang mempunyai ruang simpanan berasingan untuk buku. Di samping itu, penerbit Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ turut mengesahkan keadaan kitab itu yang baik dan kesediaannya untuk diterbitkan.

1) The book was preserved and kept safe in a Qimatr manufactured specifically for that purpose. The pigeon tower is the best place for preservation in houses such as that which Ahmad bin Abdul Jabbar resided in, as he was not from the rich who were able to rent a house which had an independent storage facility for books. In addition, the publisher Al-Hussein bin Humaid bin Ar-Rabi’ testified to the sound condition of the book and its readiness to be published.

2) Mengenai kenyataan “para Imam yang pakar dalam perkara ini telah menyatakan”, maka Abu Kuraib, Ad-Daraqutni, Abu Ahmad bin ‘Adiy dan Al-Khatib Al-Baghdadi tidak mengklasifikasikannya sebagai Da’if (lemah dari segi periwayatan). Hakikat bahawa Ad-Daraqutni, yang merupakan Imam tanpa tandingan pada zamannya, tidak mengklasifikasikannya sebagai Da’if sudah memadai dengan sendirinya. Jadi, Imam-Imam manakah yang dimaksudkan oleh lelaki bernama Abdul Qadir Al-Muhammadi ini?! Bagi setiap penyakit ada ubat yang boleh digunakan untuk merawatnya, Kecuali kebodohan yang tidak dapat dirawat. Kesimpulan ringkasnya ialah: ketidaksahihan atau kepalsuan ringkasan Al-Hafidh (Ibn Hajar) mengenai kedudukannya, dan kebenaran ringkasan kami mengenai kedudukannya, dengan yakin dan tanpa sedikit pun keraguan: [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, tidak mempunyai sebarang isu atau masalah yang berkaitan dengannya. Periwayatannya mengenai Sirah adalah sahih dan beliau boleh dipercayai untuk dijadikan dalil. Beliau tergolong dalam tingkatan kesepuluh (iaitu peringkat rantaian periwayat). Beliau meninggal dunia pada tahun ke-72 (bermaksud 272 H) pada usia 95 tahun].

2) As for the statement “the Imams who specialise in this matter have stated”, then Abu Kuraib, Ad-Daraqutni, Abu Ahmad bin ‘Adiy and Al- Khatib Al-Baghdadi did not classify him as being Da’if (weak in terms of transmission). The fact Ad-Daraqutni, who was the uncontested Imam of his era, did not classify him as Da’if should be sufficient in itself. So, which Imams is this man called Abdul Qadir Al-Muhammadi talking about?! For every ailment there is a medicine that can be used for treatment Except for foolishness which can not be treated The summary conclusion is therefore: The invalidity or falseness of the summary of Al-Hafidh (Ibn Hajar) concerning his status and the correctness of our summary of his status, with certainty and without the least amount of doubt: [Ahmad bin Abdul Jabbar bin Muhammad Al-‘Utaridiy, Abu ‘Umar Al-Kufi, has no issue or problem associated with him. His receiving of the Seera is authentic and he is reliable to be used as evidence. He was from the tenth (i.e. level of chain). He passed away in the 72nd year (meaning 272 AH) at the age 95].