Telah ditetapkan melalui Tawatur (periwayatan mutawatir yang serentak dan pasti), bahawa Amir ul-Mu’minin Imam ‘Ali, semoga keredaan dan kesejahteraan Allah tercurah ke atasnya, memiliki sebuah Sahifah (dokumen), dan daripada pelbagai teks yang diriwayatkan, jelas bahawa Sahifah Madinah merupakan sebahagian daripada Sahifah ‘Alawiyah ini.

It has been establish via Tawatur (decisive concurrent transmission), that Amir ul-Mu’minin Imam ‘Ali, may Allah’s pleasure and peace be upon him, had a Sahifah (document) and it appears from the different transmitted texts, that the Sahifah of Al-Madinah was a part of this ‘Alawiyah Sahifah:

Berikut diriwayatkan dalam "Al-Jami' As-Sahih Al-Mukhtasar" karya Imam Al-Bukhari, dengan sanad yang paling sahih:

- The following came recorded in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” of Imam Al-Bukhari, with the most authentic of chains:

Qutaibah bin Sa’id meriwayatkan kepada kami daripada Jarir, daripada Al-Aa’mash, daripada Ibrahim At-Taimi, daripada bapanya, yang berkata: ‘Ali, semoga Allah Yang Maha Tinggi meredainya, berkata: “Kami tidak mempunyai Kitab untuk dibaca selain Kitab Allah (Al-Qur'an) dan Sahifah (dokumen) ini.” Kemudian ‘Ali mengeluarkan kertas itu, dan sesungguhnya tertulis di dalamnya hukum-hukum tentang qisas bagi luka-luka dan umur unta (yang dibayar sebagai zakat atau sebagai diat). Turut dinyatakan di dalamnya: “Madinah ialah tempat suci dari ‘Ayr (gunung) hingga Thawr (gunung). Maka, sesiapa yang melakukan jenayah di dalamnya atau memberi perlindungan kepada penjenayah sedemikian, dia akan menanggung laknat Allah, para malaikat dan seluruh manusia, dan tiada apa pun daripadanya akan diterima pada Hari Kiamat. Dan sesiapa yang mengambil perjanjian taat setia daripada sesetengah orang selain daripada kebenaran tuan-tuan asal mereka, dia akan menanggung laknat Allah, para malaikat dan seluruh manusia, dan tiada satu pun amalan baiknya, sama ahli wajib atau sunat, akan diterima pada Hari Kebangkitan. Dan perlindungan yang diberikan oleh orang Islam adalah satu; dijamin oleh semua orang Islam, walaupun ia diberikan oleh seseorang daripada kalangan mereka yang paling rendah kedudukannya. Dan sesiapa yang mengkhianati seorang Muslim (atau memungkiri perjanjiannya dengannya), dia akan menanggung laknat Allah, para malaikat dan seluruh manusia, dan tiada apa pun daripadanya akan diterima pada Hari Kiamat.” [End of Quote]

“Qutaibah bin Sa’id related to us from Jarir from Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, said: “We have no Book to recite except the Book of Allah (Qur'an) and this Sahifah (document). Then ‘Ali took out the paper, and behold, there was written in it, legal verdicts about the retaliation for wounds and the ages of the camels (to be paid as Zakat or as blood money). It was also stated in it: “Al-Madinah is a sanctuary from the ‘Ayr (mountain) to the Thawr (mountain). So, whoever commits a crime in it or provides shelter to such a criminal, will incur the curse of Allah, the angels and all the people, and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement. And whoever takes allegiance from some people other without the permission of his real masters, will incur the curse of Allah, the angels and all the people, and none of his compulsory, or optional good deeds will be accepted on the Day of Resurrection. And the protection granted by the Muslims is one; to be secured by all the Muslims, even if it is granted by one of the lowest social status among them. And whoever betrays a Muslim (or breaks his covenant with him), will incur the curse of Allah, the angels, and all the people, and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement” [End of Quote]

- Ia juga diriwayatkan dalam "Al-Jami' As-Sahih Al-Mukhtasar" dengan jalur: [Muhammad bin Kathir memberitahukan kepada kami, meriwayatkan dari Sufyan, dari Al-Aa'mash, dari Ibrahim At-Taimi, dari ayahnya, dari 'Ali, semoga Allah Yang Maha Tinggi meridhainya, berkata seperti di atas]. - Ia juga direkodkan dalam Sunan Abu Dawud dengan lafaz matan dan rangkaian sanad yang sama. - Ia direkodkan dalam Sahih Ibn Hibban dengan jalur: [Al-Fadl bin Al-Habbab meriwayatkannya kepada kami daripada Muhammad bin Kathir dengan isnad dan matan yang sama persis].

[Abu Bakr bin Abu Shaibah, Zuhair bin Harb dan Abu Kuraib kesemuanya meriwayatkan daripada Abu Mu'awiyah. Abu Kuraib berkata: Abu Mu'awiyah meriwayatkan kepada kami daripada Abu Al-Aa'mash daripada Ibrahim At-Taimi daripada bapanya, yang berkata: 'Ali bin Abi Talib berucap kepada kami dan berkata: "Sesiapa yang mendakwa bahawa kami mempunyai sesuatu yang kami baca selain Kitab Allah dan Sahifah ini (beliau berkata: Dan Sahifah itu disematkan pada sarung pedangnya), maka dia telah berdusta. (Sahifah ini) mengandungi (hukum-hukum) berkaitan umur unta (iaitu untuk zakat) dan (diat) bagi kecederaan. Dan di dalamnya Nabi ﷺ bersabda: Madinah adalah tanah suci dari 'Ayr hingga Thawr. Sesiapa yang melakukan kejahatan atau memberi perlindungan kepada penjenayah, maka ke atasnya laknat Allah, malaikat-malaikat-Nya dan seluruh manusia. Allah tidak akan menerima sebarang tebusan daripadanya pada Hari Kiamat. Tanggungjawab orang Islam itu satu; walaupun orang yang paling rendah kedudukannya boleh memikul tanggungjawab (bagi pihak orang lain), dan sesiapa yang mendakwa dirinya anak kepada selain bapanya sendiri atau menyerahkan kesetiaannya kepada selain orang yang telah membebaskannya, maka ke atasnya laknat Allah, malaikat-malaikat-Nya dan seluruh manusia. Allah tidak akan menerima sebarang tebusan daripadanya pada Hari Kiamat."] Imam Muslim berkata: [Hadith riwayat Abu Bakr dan Zuhair berakhir pada kenyataan "walaupun orang yang paling rendah kedudukannya boleh memikul tanggungjawab", dan kedua-duanya tidak menyebut apa yang mengikutinya. Juga, kenyataan "disematkan pada sarung pedang" tidak disebut dalam kedua-dua riwayat mereka.]

[Abu Bakr bin Abu Shaibah, Zuhair bin Harb and Abu Kuraib all related from Abu Mu’awiyah. Abu Kuraib said Abu Mu’awiyah related to us from Abu Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali bin Abi Talib addressed us and said: “Whoever claims that we have anything which we read other than the Book of Allah and this Sahifah (document) (He said: And the Sahifah was attached to the scabbard of his sword) then he has lied: (This Sahifa) contains (verdicts) pertaining to the ages of camels (i.e. for Zakah) and (the recompense) for the injuries. And within it the Prophet (peace be upon him) said: Al-Madinah is a sacred territory from 'Ayr to Thawr. He who perpetrates a crime or gives protection to a criminal, then the curse of Allah, His angels and all people is upon him. Allah will not anything from him on the Day of Judgement. The responsibility of the Muslims is one; even the lowest in rank can undertake the responsibility (on behalf of others), and he who claims anyone else as his father besides his own father or gives his loyalty to other than the one (who freed him), then the curse of Allah, His angels and all people is upon him. Allah will not accept anything from him on the Day of Judgement]. Imam Muslim said: [The Hadith of Abu Bakr and Zuhair ends at the statement “even the lowest in rank can undertake the responsibility” and they both did not mention what followed. Also, the statement “Attached to the scabbard of the sword” was not mentioned in both their narrations.

"Sesiapa yang melanggar perjanjian dengan seorang Muslim, maka laknat Allah, malaikat-Nya dan seluruh manusia ke atasnya. Tidak akan diterima sedikit pun daripadanya pada Hari Kiamat." Muslim berkata: Tidak terdapat dalam kedua-dua hadis mereka sebarang sebutan tentang "sesiapa yang membuat dakwaan palsu tentang keturunan kepada selain bapanya", sebagaimana tidak terdapat sebutan tentang "hari kiamat" dalam riwayat (periwayatan) Wakee'.

“He who violated the covenant with a Muslim, then the curse of Allah, His angels and all the people is upon him. Nothing would be accepted from on the Day of Judgement”. Muslim said: There is nothing in both of their Hadiths a mention of “whoever makes a false claim of paternity to other than his father”, just as there is no mention of the “day of judgement” in the Riwayah (narration) of Wakee’].

- Demikian pula, dalam Sahih Muslim, diriwayatkan berikut ini: [Abu Bakr bin An-Nadr meriwayatkannya dari Abu An-Nadr, dari Ubaidullah Al-Ashja'iy, dari Sufyan, dari Al-A'mash, dengan isnad yang sama, tanpa menyebutkan Hari Kiamat, tetapi menambahkan:

- Similarly, in Sahih Muslim, the following came recorded: [Abu Bakr bin An-Nadr related it from Abu An-Nadr, from Ubaidullah Al- Ashja’iy, from Sufyan from Al’Aa’mash, with the same Isnad (chain of transmission), without mentioning the Day of Judgement, but adding:

"Jaminan perlindungan yang diberikan oleh orang Islam adalah satu, dan wajib dihormati oleh yang paling rendah di kalangan mereka. Dan sesiapa yang melanggar perjanjian yang dibuat oleh seorang Muslim, maka laknat Allah, para malaikat-Nya dan seluruh manusia menimpanya, dan tiada suatu pun amalannya akan diterima pada Hari Kiamat."

“The protection granted by Muslims is one and must be respected by the humblest of them. And whoever breaks the covenant made by a Muslim, then the curse of Allah, his angels and all the whole people upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement”.

Ia diriwayatkan dalam bentuk panjang dan ringkas dalam Sunan At-Tirmidhi, Musnad Ahmad bin Hanbal, Sunan Al-Kubra, Sunan Al-Kubra karya Al-Baihaqi, Musnad Abu Dawud At-Tayalisi dan Musnad Abu Ya'la, di antara koleksi-koleksi lain, melalui banyak jalur. Setiap satunya adalah Sahih, dan melaluinya bukti yang pasti dapat ditetapkan. - Ia terdapat dalam "Musnad" Imam Ahmad bin Hanbal:

It came recorded in both long and summarized forms in the Sunan of At-Tirmidhi, the Musnad of Ahmad bin Hanbal, Sunan Al-Kubra, the Sunan Al-Kubra of Al-Baihaqi, the Musnad of Abu Dawud At-Tayalisi and the Musnad of Abu Ya’la, among other collections, via numerous paths. Every one of which is Sahih and through which definite evidence is established. - It came in the “Musnad” of Imam Ahmad bin Hanbal:

Muhammad bin Ja'far meriwayatkan daripada Shu'bah, daripada Soleiman, daripada Ibrahim At-Taimi, daripada Al-Harith bin Suwaid yang berkata: Ditanyakan kepada 'Ali (semoga Allah, Yang Maha Tinggi, meredainya): "Adakah Rasulmu ﷺ mewajibkan kamu (iaitu orang-orang beriman) sesuatu perkara secara khusus, tidak untuk orang ramai?" Beliau menjawab: "Rasulullah ﷺ tidak mewajibkan kami sebarang perkara yang tidak diwajibkan ke atas orang ramai, kecuali apa yang terdapat di dalam sarung pedang ini milikku." Kemudian beliau mengeluarkan sebuah dokumen (Sahifah) yang mengandungi maklumat (atau ketetapan) mengenai umur unta (iaitu untuk Zakat), dan menyatakan bahawa "Madinah adalah tanah suci dari 'Ayr (gunung) hingga Thawr (gunung). Sesiapa yang melakukan jenayah di dalamnya atau memberi perlindungan kepada penjenayah, maka laknat Allah, para malaikat dan seluruh manusia akan menimpanya, dan tiada apa pun daripadanya akan diterima pada Hari Kiamat. Jaminan perlindungan yang diberikan oleh orang Islam adalah satu. Sesiapa yang memungkiri perjanjian yang dibuat oleh seorang Muslim, maka laknat Allah, para malaikat-Nya dan seluruh manusia menimpanya, dan tiada apa pun daripadanya akan diterima pada Hari Kiamat. Dan sesiapa yang mengambil taat setia seorang Mawla (hamba yang dimerdekakan, klien) tanpa izin mereka, maka laknat Allah, para malaikat-Nya dan seluruh manusia menimpanya, dan tiada apa pun daripadanya akan diterima pada Hari Kiamat." Perkara yang sama juga turut dicatatkan dalam kitab "Fada'il As-Sahabah".

“Muhammad bin Ja’far related from Shu’bah, from Soleiman, from Ibrahim At-Taimi, from Al-Harith bin Suwaid who said: It was said to ‘Ali (may Allah, the Most High, be pleased with him): “Did your Messenger enjoin upon you (i.e. believers) a matter to the exclusion of the general people”. He replied: “The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon us any matter which he did not enjoin upon the people, with the exception of that which is in the scabbard of this sword of mine”. He then took out a document (Sahifah) which contained information (or ordinances) concerning the ages of camels (i.e. for Zakah) and stated that “Al-Madinah is a sanctuary from the ‘Ayr (mountain) to the Thawr (mountain). Whoever commits a crime in it or provides shelter to a criminal, then the curse of Allah, the angels and all the people will be upon him and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement. The protection granted by Muslims is one. And whoever breaks the covenant made by a Muslim, then the curse of Allah, his angels and all the whole people is upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement. And whoever takes loyalty of a Mawla (freed slave, client) without their permission, then the curse of Allah, his angels and all the whole people is upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement”. The same is also recorded in the book “Fada’il As-Sahabah”.

Telah dikatakan bahawa Shu’bah menyelisihi perkara ini kerana beliau meriwayatkannya daripada Al-A‘mash, daripada Ibrahim At-Taimi, daripada Al-Harith bin Suwaid, daripada ‘Ali. Ad-Daraqutni berkata dalam “Al-‘Ilal”: [Dan yang benar ialah riwayat Ath-Thauri dan mereka yang mengikutinya]. Saya berkata: Pandangan Ad-Daraqutni tidak boleh diterima begitu sahaja kerana

Shu'bah meriwayatkan hadis yang lain daripada Al-A'mash, daripada Ibrahim At-Taimi, daripada bapanya, daripada 'Ali. Inilah yang tercatat dalam Musnad Abu Dawud At-Tayalisi. Shu'bah adalah Thiqah Thabt (dipercayai dan boleh dipercayai) dari segi bukti, dan oleh itu mungkin terdapat dua riwayat: Yang pertama ialah riwayat yang terkenal daripada Al-A'mash, daripada Ibrahim At-Taimi, daripada bapanya, daripada 'Ali, yang kebanyakannya merekodkannya. Ia adalah riwayat yang telah disempurnakan oleh Al-A'mash dan biasanya beliau riwayatkan serta cukupkan dengannya. Kemudian riwayat itu diikuti oleh riwayat kedua yang lebih jarang, daripada Al-A'mash, daripada Ibrahim At-Taimi, daripada Al-Harith bin Suwaid, daripada 'Ali. Ini mungkin terdapat dalam kitab (iaitu koleksi) Al-A'mash, direkodkan selepas riwayat yang terdahulu. Beliau tidak akan mengemukakannya kecuali kepada mereka yang secara khusus memintanya, dan beliau akan menggesa agar kitab-kitab itu diperiksa. Ini selaras dengan kebiasaan Shu'bah dalam menekan dan menguji para Shuyukh dengan keras. Pandangan ini disokong oleh hakikat bahawa riwayat ini didahului oleh soalan yang jelas yang diajukan orang ramai kepada 'Ali: "Adakah Rasulullah ﷺ memerintahkan kamu (iaitu orang beriman) suatu perkara …", dan ia difahami secara tersirat, walaupun ia tidak disebut secara jelas dalam jalur-jalur yang lain. Bagaimanapun, apa pun perkaranya, Abu Ibrahim Yazid bin Sharik At-Taimi dan Al-Harith bin Suwaid kedua-duanya adalah Thiqah (dipercayai). Malah, Al-Harith bin Suwaid lebih kuat dan lebih boleh dipercayai! Terdapat juga dalam Musnad Ahmad bin Hanbal satu lagi hadis berkaitan dengan bidang ini.

Shu’bah related the other Hadith from Al-Aa’mash, from Ibrahim At- Taimi from his father, from ‘Ali. This is what came stated in the Musnad of Abu Dawud At-Tayalisi. Shu’bah is Thiqah Thabt (trustworthy and reliable) in terms of evidence and as such there may be two narrations: The first is the well-known one from Al-Aa’mash, from Ibrahim At-Taimi, from his father from ‘Ali, which the majority recorded. It was the narration which Al-Aa’mash perfected and would usually narrate and suffice with. Then that narration was followed by the second rarer one from Al-Aa’mash, from Ibrahim At-Taimi, from Al-Harith bin Suwaid from ‘Ali. This may have been in the book (i.e. collection) of Al-Aa’mash, recorded following the previous one. He would not bring it forth apart from to those who specifically requested it and he would urge that the books be examined. This is in line with the custom of Shu’bah in respect to pressing the Shuyukh hard and putting them to the test. This view is supported by the fact that this narration was preceded by an explicit question which the people asked ‘Ali: ““Did the Messenger of Allah enjoin upon you (i.e. believers) a matter …” and it is implicitly understood, even if it did not come mentioned explicitly in the other paths. In any case, whatever the matter may be, Abu Ibrahim Yazid bin Sharik At-Taimi and Al-Harith bin Suwaid are both Thiqah (trustworthy). Indeed, Al- Harith bin Suwaid is even stronger and more reliable! - There is also in the Musnad of Ahmad bin Hanbal another Hadith related to this subject area:

"Bahz meriwayatkan kepada kami daripada Hammam, daripada Qatadah, daripada Abu Hassan: Bahawa 'Ali (semoga Allah Yang Maha Tinggi meredhai beliau) sedang memerintahkan suatu perkara. Perkara itu dibawa kepadanya, lalu dikatakan: "Kami telah melakukan begini dan begitu", maka beliau berkata: "Allah dan Rasul-Nya benar". Beliau (perawi) berkata: Kemudian al-Ashtar berkata kepadanya ('Ali): "Perkara yang engkau katakan ini telah tersebar di kalangan orang ramai. Adakah sesuatu yang diwasiatkan oleh Rasulullah ﷺ kepadamu?!" Beliau menjawab: "Rasulullah ﷺ tidak mewasiatkan kepadaku sesuatu yang khusus yang tidak baginda wasiatkan kepada orang ramai umumnya, kecuali sesuatu yang aku dengar daripada baginda, dan ia terdapat dalam Sahifah (dokumen) di dalam sarung pedangku". Beliau (perawi) berkata: Mereka terus bersamanya sehingga beliau mengeluarkan Sahifah (dokumen) itu. Dan di dalamnya tertulis: "Sesiapa yang melakukan kejahatan atau memberi perlindungan kepada penjenayah, maka laknat Allah, para malaikat dan semua manusia akan menimpanya; tiada apa pun daripadanya yang akan diterima". Beliau (perawi) berkata: Di dalamnya juga tertulis: "Sesungguhnya Ibrahim menjadikan Makkah sebagai tanah haram yang suci, dan aku menjadikan Al-Madinah sebagai tanah haram yang suci. Apa yang terletak antara dua kawasan berbatu (iaitu gunung-ganang) dan kawasan sucinya adalah semuanya suci. Semak-semaknya tidak boleh dicabut, buruannya tidak boleh dihalau, barang yang hilang (luqatah) tidak boleh diambil kecuali oleh orang yang akan mengumumkannya, tiada pokok yang boleh ditebang kecuali untuk memberi makan unta seseorang, dan senjata tidak boleh dibawa di dalamnya untuk berperang". Beliau (perawi) berkata: Di dalamnya juga tertulis: "Orang-orang beriman adalah sama dari segi darah mereka, jaminan perlindungan mereka dipikul oleh orang yang paling rendah antara mereka (kedudukannya), dan mereka adalah satu tangan terhadap selain mereka. Sesungguhnya tiada orang beriman yang dibunuh kerana orang kafir, dan tiada seorang pun yang mempunyai perjanjian dibunuh sepanjang tempoh perjanjiannya". Saya berkata: Jika Abu Hassan yang disebut di sini (dalam Isnad) ialah Fudail bin Zaid Ar-Riqashiy, yang merupakan Thiqah (dipercayai) dari kalangan Taabi'in (tabi'in) yang terkemuka, maka Hadis ini sangat sahih. Namun, Qatadah tidak diketahui meriwayatkan daripadanya. Oleh itu, jika Abu Hassan itu pula ialah orang yang diketahui Qatadah meriwayatkan daripadanya, maka dia ialah Muslim bin Abdullah Al-Basri, Al-A'raj Al-Ajrad (yang pincang, yang botak). Dia juga Thiqah (dipercayai), tetapi menurut apa yang nyata, dia tidak pernah bertemu 'Ali. Oleh itu, Isnad (rangkaian periwayatan) itu akan menjadi Munqati' (terputus). Meskipun begitu, kesahihan Matn (teks lafaz riwayat) menyedarkan seseorang bahawa dia mengambilnya daripada seorang yang Thiqah (dipercayai) dan Mutqin (teliti). Ia mungkin daripada 'Ubaidah Al-Salmani, seorang Taabi' yang terkemuka lagi dipercayai, dalam keadaan jika dia menjadi penghubung antara Abu Hassan dan 'Ali, sebagaimana rangkaian yang diriwayatkan dalam Sahih Muslim dan koleksi-koleksi lain. Kenyataan Imam 'Ali:

"Rasulullah ﷺ tidak pernah memerintahkan kepada kami sesuatu perkara pun yang tidak baginda perintahkan kepada orang ramai, kecuali apa yang ada di dalam sarung pedang saya ini". Kemudian baginda mengeluarkan sebuah dokumen (Sahifah)".

“The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon us any matter which he did not enjoin upon the people, with the exception of that which is in the scabbard of this sword of mine”. He then took out a document (Sahifah)”, .

seperti juga yang datang dalam riwayat Imam Ahmad, yang memberi pemahaman bahawa salinan asal Sahifah itu sendiri telah disimpan pada asalnya oleh Nabi ﷺ. Selepas itu, ‘Ali mengambil alih milikannya dan ia kekal bersamanya. Ini selaras dengan riwayat Sahih oleh Al-Baihaqi yang menyatakan bahawa Sahifah Madinah jatuh ke tangan ‘Ali selepas kewafatan Nabi ﷺ.

like what also came in the narration of Imam Ahmad, provides the understanding that original copy of the Sahifah itself had been kept in origin by the Prophet (peace and blessings be upon him). Thereafter, ‘Ali took possession of it and it remained with him. This is in harmony with the Sahih narration of Al-Baihaqi which stated that the Sahifah of Al-Madinah went into the possession of ‘Ali following the death of the Prophet (peace and blessings be upon him). .

Jelas bahawa para perawi lebih memberi perhatian kepada sebahagian daripada apa yang terdapat dalam Sahifah ‘Alawiyah, terutamanya prinsip-prinsip penting yang terkandung di dalamnya. Adapun apa yang disebut di dalamnya mengenai umur unta untuk Zakat, diyat bagi luka dan apa yang serupa dengannya, maka sebahagian daripada mereka (para perawi) hanya menyebut perkara-perkara ini secara umum, manakala yang lain tidak mengambil berat untuk menyebutnya sama sekali. Begitu juga, nampaknya mereka mungkin tidak mengambil berat untuk menyebut apa yang terkandung di dalamnya berkaitan pengaturan hubungan dengan orang Yahudi, kerana semua itu tidak mempunyai kepentingan pada masa Abu Al-Hassan membacakannya kepada mereka atau menyiarkannya di hadapan mereka untuk dibaca (semoga Allah meredainya). Oleh itu, tidak ada percanggahan antara ketiadaan penyebutan sesuatu daripada kandungan Sahifah ‘Alawiyah dalam riwayat-riwayat dengan hakikat bahawa pengaturan atau penyusunan hubungan dengan orang Yahudi merupakan bahagian yang besar dan penting daripada Sahifah Al-Madinah, sebagaimana yang diriwayatkan sepenuhnya oleh Ibn Ishaq dalam Maghazi-nya dan juga dalam “As-Seera An-Nabawiyah” karya Ibn Hisham.

It is clear that the narrators were concerned mainly with some of what came in the ‘Alawiyah Sahifah and especially the important principles contained within it. As for what was mentioned within it concerning the ages of camels for Zakat, blood money for wound and what was similar to that, then some of them (the narrators) mentioned these issues in a general manner only, whilst others did not care to mention them at all. Similarly, it appears that they may not have been concerned to mention what it contained in respect to the regulation of the relationship with the Jews, in the case where all of that held no significance at the time when Abu Al-Hassan read it to them or published it before them to read (may Allah be pleased with him). There is therefore no contradiction between the absence of mentioning something from the contents of the ‘Alawiyah Sahifah within the narrations and the fact that the organisation or regulation of the relations with the Jews represented a major and significant portion of the Sahifah of Al-Madinah, as was related in full by Ibn Ishaq in his Maghazi and also in “As-Seera An-Nabawiyah” of Ibn Hisham. .

...kepada Nabi (semoga Allah memberi selawat dan salam ke atas baginda) secara jelas, berbeza dengan pernyataan-pernyataan lain (yang dinisbahkan secara jelas kepadanya). Oleh itu, mungkin umur unta dan luka-luka itu mewakili sebuah Sahifah (dokumen) yang berdiri sendiri, atau dua dokumen: Sahifah yang memperincikan luka-luka dan perkara-perkara berkaitan Al-Qisas (undang-undang keadilan pembalasan), "Sahifah Al-Jarahat (luka-luka)", dan sebuah Sahifah mengenai "umur unta", yang nampaknya diambil daripada Sahifah Zakat yang terkenal. Ini kerana tidak ada maknanya penyebutan umur unta di dalam sebuah Sahifah melainkan jika ia berkaitan dengan Zakat. Kemudian terdapat juga huraian dan penentuan tentang tanah suci yang tidak boleh dicerobohi, iaitu Al-Madinah, dan ini mungkin juga merupakan sebuah Sahifah yang berdiri sendiri, "Kesucian Al-Madinah". Mungkin inilah yang dirujuk dalam Hadith Rafi' bin Khudaij, semoga Allah meredainya, yang akan dibentangkan sebentar lagi. Imam 'Ali mungkin hanya menambahkannya di hujung "Sahifah Al-Madinah", sebagaimana beliau mungkin turut menambah perkara-perkara lain ke dalamnya daripada apa yang didengar daripada Nabi (semoga Allah memberi selawat dan salam ke atas baginda), yang diterimanya di luar "Sahifah Al-Madinah", "Sahifah luka-luka", "Sahifah Zakat" dan Sahifah "Kesucian Al-Madinah". Ini serupa dengan apa yang dinyatakan oleh Muhammad Hamidullah Al-Haidar Al-Abadi Al Hindi (wafat 1424 H), semoga Allah merahmatinya, ketika beliau berkata dalam pengenalan karya besar dan menyeluruh yang berharga beliau "Koleksi dokumen politik zaman Nabi dan zaman Khilafah Al-Rasyidah", ketika membincangkan Sahifah 'Alawiyah:

that (i.e. the ages of camels and wounds) to the Prophet (peace be upon him) in an explicit manner, in contrast to the other statements (which are explicitly attributed to him). As such, it may be that the camels and wounds represented an independent Sahifah (document) or two documents: A Sahifah detailing the wounds and matters related to Al-Qisas (law of retributive justice) “Sahifah Al-Jarahat (wounds)” and a Sahifah of the “ages of camels”, which in turn appears to be taken from the well-known Sahifah of Zakat. That is as there is no meaning for the specification of the ages of camels within a Sahifah unless that was related to Zakat. Then there is the description and specification of the inviolable sanctuary of Al- Madinah and this may also be an independent Sahifah “The sanctity of Al-Madinah”. It could be that this is what was indicated to in the Hadith of Rafi’ bin Khudaij, may Allah be pleased with him, which will be presented shortly. Imam ‘Ali may have only added that to the end of the “Sahifah of Al-Madinah” just as he may have added other matters to it from what was heard from the Prophet (peace be upon him) which he received external to the “Sahifah of AL-Madinah”, “Sahifah of the wounds”, “Sahifah of Zakat” and the Sahifah of the “Sanctity of Al-Madinah”. This is similar to what was stated by Muhammad Hamidullah Al-Haidar Al-Abadi Al Hindi (died 1424 AH), may Allah have mercy upon him, when he said in the introduction of his valuable large and comprehensive work “Collection of political documents of the Prophet era and that of the Rightly Guided Khilafah”, when discussing the ‘Alawiyah Sahifah:

[Ia terdiri, sebagaimana jelas, dari sekurang-kurangnya tiga dokumen: Perlembagaan Madinah, kesucian Madinah, dan umur unta serta (diyat) luka-luka.]

[It comprised, as is apparent, of at least three documents: The constitution of Al-Madinah, the sanctity of Al-Madinah and the ages of camels and (blood-money of) wounds].

Pemasukan Sahifah Madinah ke dalam Sahifah ‘Alawiyah ditegaskan lagi melalui perenggan atau klausa tambahan daripadanya yang dinisbahkan kepada Sahifah ‘Alawiyah sebagaimana terdapat dalam riwayat-riwayat Syiah. Berikut ialah yang diriwayatkan dalam “Al-Kafi” karya Al-Kulaini (5/46/8262):

The inclusion of Sahifah of Al-Madinah within the ‘Alawiyah Sahifah is reiterated by additional paragraphs or clauses from it being attributed to the ‘Alawiyah Sahifa as found within the narrations of the Shi’ah. The following came related in “Al-Kafi” of Al-Kulaini (5/46/8262):

[Muhammad bin Yahya meriwayatkan daripada Ahmad bin Muhammad, daripada Muhammad bin Yahya, daripada Talha bin Zaid, daripada Abu Abdullah, daripada ayahnya (semoga salam sejahtera ke atasnya) yang berkata: "Saya membaca dalam Kitab (dokumen bertulis) 'Ali (semoga salam sejahtera ke atasnya) bahawa Rasulullah ﷺ menulis sebuah Kitab (dokumen bertulis) antara Muhajirin (golongan berhijrah) dan Ansar (golongan penolong), sebagai tambahan kepada mereka yang telah bergabung bersama mereka daripada penduduk Yathrib (Ia termasuk di dalamnya):]

[Muhammad bin Yahya related from Ahmad bin Muhammad, from Muhammad bin Yahya, from Talha bin Zaid, from Abu Abdullah, from his father (peace be upon him) who said: “I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him) that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him and his family) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib (It included within it):

"Setiap ekspedisi ketenteraan yang keluar, diikuti satu demi satu secara berturut-turut, menurut cara yang baik dan keadilan di antara kaum Muslimin."

“Each military expedition that goes out, follows each other consecutively, according to a good manner and justice between the Muslims”,

"Seorang wanita tidak diberikan perlindungan (oleh orang lain) kecuali dengan izin keluarganya (kaumnya)",

“A woman is not offered protection (by others) except with the permission of her family (people)”,

"Jiran itu seperti diri sendiri; tidak disakiti dan tidak dizalimi (dengan jenayah)".

“The neighbour is like one’s self; not being harmed and not transgressed against (by criminality)”,

"Kehormatan seorang jiran yang tidak boleh dicabuli oleh jirannya adalah seperti kehormatan ibu dan bapanya."

“The inviolable sanctity of a neighbour in respect to his neighbour is like the inviolable sanctity of his mother and his father”,

"Seorang mukmin tidak boleh berdamai dengan mengecualikan mukmin yang lain berkaitan dengan peperangan di jalan Allah, melainkan atas dasar keadilan dan kesaksamaan."

“A believer does not make peace to the exclusion of a believer in respect to fighting in the way of Allah, except upon the basis of justice and even handedness”.

Dalam "Wasaa'il Ash-Shi'iyah" (247/20/20001) telah dirakamkan seperti berikut: .

In “Wasaa’il Ash-Shi’iyah” (247/20/20001) it came recorded as follows: .

Muhammad bin Yahya meriwayatkan daripada Ahmad bin Muhammad, daripada Muhammad bin Yahya, daripada Talha bin Zaid, daripada Abu Abdullah daripada ayahnya (semoga salam sejahtera atasnya) yang berkata:

[Muhammad bin Yahya related from Ahmad bin Muhammad, from Muhammad bin Yahya, from Talha bin Zaid, from Abu Abdullah from his father (peace be upon him) who said:

“Saya membaca dalam Kitab (dokumen bertulis) ‘Ali (semoga Allah meridhainya), bahawa Rasulullah ﷺ menulis sebuah Kitab (dokumen bertulis) antara Muhajirin (golongan berhijrah) dan Ansar (golongan penolong), serta mereka yang telah bergabung bersama mereka daripada penduduk Yathrib, (menetapkan) bahawa setiap pasukan tentera yang keluar, bergilir-gilir mengikuti antara satu sama lain, mengikut cara yang baik dan keadilan di antara orang-orang Islam; seorang wanita tidak diberikan perlindungan (oleh orang lain) kecuali dengan izin keluarganya (kaumnya); jiran itu seperti diri sendiri, tidak boleh dimudaratkan dan tidak boleh dizalimi (dengan jenayah); kehormatan jiran terhadap jirannya adalah seperti kehormatan ibu dan bapanya, dan bahawa seorang mukmin tidak boleh membuat perdamaian dengan mengecualikan seorang mukmin lain dalam hal peperangan di jalan Allah, kecuali atas dasar keadilan dan kesaksamaan.” (Muhammad bin Al-Hasan, dengan sanadnya, diriwayatkan daripada Ahmad bin Muhammad, sama seperti itu.)

“I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him), that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib, (establishing) that each military expedition that goes out, follows each other consecutively, according to a good manner and justice between the Muslims, a woman is not offered protection (by others) except with the permission of her family (people), the neighbour is like one’s self; not being harmed and not transgressed against (by criminality), the inviolable sanctity of a neighbour in respect to his neighbour is like the inviolable sanctity of his mother and his father, (and) that a believer does not make peace to the exclusion of a believer in respect to fighting in the way of Allah, except upon the basis of justice and even handedness”(Muhammad bin Al-Hasan with its Isnad is related from Ahmad bin Muhammad, similarly”.

- Dalam “Mawsoo’ah At-Tarikh Al-Islamiy”-nya, Sheikh Muhammad Hadi Al-Yousufi Al-Gharawi menisbahkan riwayat ini kepada “Al-Kafi” dan “At-Tousi” dalam “At-Tahdhib”, dengan sanad (rantaian periwayatan) kedua-duanya. Beliau kemudian menyatakan: [Diriwayatkan daripada Talha bin Zaid daripada ayahnya Al-Baqir (semoga keselamatan dilimpahkan ke atas kedua-duanya) bahawa beliau berkata:

- In his “Mawsoo’ah At-Tarikh Al-Islamiy”, Sheikh Muhammad Hadi Al-Yousufi Al-Gharawi attributed it (the narration) to “Al-Kafi” and “At-Tousi” in “AT_Tahdhib”, with both of their Isnads (chains of transmission). He then stated: [It was related from Talha bin Zaid from his father Al-Baqir (peace be upon them both) that he said:

“Saya membaca dalam Kitab (dokumen bertulis) ‘Ali (semoga keselamatan dilimpahkan ke atasnya): “Bahawa Rasulullah ﷺ menulis sebuah Kitab (dokumen bertulis) antara kaum Muhajirin (golongan berhijrah) dan kaum Ansar (penolong) sebagai tambahan kepada mereka yang telah bergabung bersama mereka dari kalangan penduduk Yathrib”. Baginda kemudian tidak menambah lebih daripada tiga baris dari perjanjian itu kecuali sedikit sahaja. Ibn Ishaq melengkapkan teks itu dengan berkata: “Rasulullah ﷺ menulis sebuah Kitab (dokumen bertulis) .”

“I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him): “That the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib”. He did not then increase upon three lines from the covenant except a little. Ibn Ishaq completed the text saying: “The Messenger of Allah wrote a Kitab (written document) .

antara golongan Muhajirin (orang yang berhijrah) dan golongan Ansar (penolong). Baginda ﷺ membuat perjanjian damai di dalamnya dengan orang-orang Yahudi dan mengadakan ikatan janji dengan mereka. Baginda mengakui mereka atas agama dan harta mereka, dengan menetapkan syarat-syarat dan ketentuan-ketentuan ke atas mereka: "Dengan nama Allah Ar-Rahman Ar-Rahim. Ini ialah dokumen daripada Muhammad ﷺ, Nabi, antara orang-orang beriman dan kaum Muslimin dari Quraisy dan Yathrib, serta mereka yang mengikuti mereka, bergabung dengan mereka dan berjuang bersama mereka, bahawa mereka adalah satu umat (bangsa) tunggal dengan mengecualikan semua orang … dan seterusnya]. Ini juga boleh didapati dalam "Bihar Al-Anwar" antara sumber-sumber lain.

between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers). He made a peace agreement in it with the Jews and made a covenant with them. He affirmed (or acknowledged) them upon their religion and properties, making conditions and stipulations upon them: “In the Name of Allah Ar-Rahman Ar-Rahim. This is a document from Muhammad, the Prophet (peace be upon him), between the believers and Muslims from Quraish and Yathrib, and those who followed them, joined with them and strove alongside them, that they are one single Ummah (nation) to the exclusion of all the people … etc]. This can also be found in “Bihar Al-Anwar” among other sources.

Nampaknya bahawa *Sahifah 'Alawiyah*, selepas kewafatan Amir ul-Mu'minin (pemimpin orang-orang beriman) Al-Hasan bin 'Ali dan syahidnya Imam Al-Husain bin 'Ali, semoga Allah meredai kedua-duanya, jatuh ke dalam milikan saudara mereka, Muhammad bin Al-Hanafiyah.

It appears that the ‘Alawiyah Sahifah, following the death of the Amir ul-Mu’minin (leader of the believers) Al-Hasan bin ‘Ali and the martyrdom of Imam Al-Hussein bin ‘Ali, may Allah be pleased with them both, came to be in the possession of their brother Muhammad bin Al-Hanafiyah: