De grote geleerde Ibn Qayyim heeft in zijn boek Zad al-Mitad een hoofdstuk met de titel "De behandeling van de Profeet ﷺ van de ongelovigen en de hypocrieten vanaf het begin van zijn gezantschap tot aan zijn dood." In dit hoofdstuk heeft deze geleerde de aard van de islamitische jihad samengevat.

The great scholar Ibn Qayyim, in his book Zad al-Mitad, has a chapter entitled "The Prophet's Treatment of the Unbelievers and the Hypocrites from the Beginning of His Messengership Until His Death." In this chapter, this scholar has summed up the nature of Islamic Jihaad.

De eerste openbaring van God die tot de Profeet ﷺ kwam, was 'Iqraa, bisme Rabbika alladhee ...' ('Lees, in de naam van Uw Onderhouder, Die schiep ...'). Dit was het begin van het Profentschap. God beval de Profeet ﷺ om dit in zijn hart op te zeggen. Het gebod om te prediken was nog niet gekomen. Daarna openbaarde God 'Ya ayyuha al-Muddathir, qum fandhir' ('O jij die in zijn mantel is gewikkeld, sta op en waarschuw'). Zo was de openbaring van 'Iqraa' zijn aanstelling tot het Profentschap, terwijl 'Ya ayyuha al-muddathir' zijn aanstelling tot het Boodterschap was. Later beval God de Profeet ﷺ om zijn naaste verwanten te waarschuwen, daarna zijn volk, daarna de Arabieren die om hen heen waren, daarna heel Arabië, en tot slot de hele wereld. Zo riep hij gedurende dertien jaar na het begin van zijn Boodterschap de mensen tot God door middel van prediking, zonder strijd of hoofdelijke belasting (Jizyah), [Een belasting die door moslims wordt geheven bij niet-moslim mannen in gebieden die door moslims worden bestuurd, in plaats van militaire dienst.] en werd hem bevolen zichzelf in te houden en geduld en welwillendheid te beoefenen. Daarna werd hij bevolen te emigreren, en later werd toestemming gegeven om te strijden. Toen werd hij bevolen te strijden tegen degenen die tegen hem vochten, en zichzelf in te houden voor degenen die geen oorlog met hem voerden. Later werd hij bevolen te strijden tegen de polytheïsten totdat de religie van God volledig was gevestigd. Nadat het gebod voor jihad kwam, werden de ongelovigen in drie categorieën verdeeld: één, degenen met wie er vrede was; twee, de mensen met wie de moslims in oorlog waren; en drie, de Dhimmies. [Letterlijk betekenen 'verantwoordelijkheid', Dhimmies verwijst naar de niet-moslim volkeren die in een moslimstaat verblijven, voor wiens bescherming en rechten de moslimregering verantwoordelijk was.] Er werd bevolen dat zolang de ongelovigen met wie hij een vredesverdrag had, aan hun verplichtingen voldeden, hij de artikelen van het verdrag moest nakomen, maar als zij dit verdrag braken, dan moesten zij een kennisgeving krijgen dat zij het hadden geschonden; tot die tijd mocht er geen oorlog worden verklaard. Als zij volhielden, dan moest hij tegen hen strijden. Toen het hoofdstuk met de titel 'Bratt' werd geopenbaard, werden de details van de behandeling van deze drie soorten ongelovigen beschreven. Er werd ook uitgelegd dat er oorlog verklaard moest worden tegen degenen onder de 'Mensen van het Boek' [Christenen en Joden] die openlijke vijandigheid verklaren, totdat zij ermee instemmen om hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen of de Islam te aanvaarden. Wat betreft de polytheïsten en de hypocrieten, werd in dit hoofdstuk bevolen dat er jihad tegen hen verklaard moest worden en dat zij hardhandig behandeld moesten worden. De Profeet ﷺ voerde jihad tegen de polytheïsten door te vechten en tegen de hypocrieten door prediking en argumentatie. In hetzelfde hoofdstuk werd bevolen dat de verdragen met de polytheïsten beëindigd moesten worden bij het verstrijken van hun termijn. In dit opzicht werden de mensen met wie verdragen bestonden in drie categorieën verdeeld: De eerste waren degenen die het verdrag braken en de voorwaarden ervan niet nakwamen. Hij kreeg de opdracht om tegen hen te strijden; hij vocht tegen hen en was zegevierend. De tweede waren degenen met wie het verdrag voor een bepaalde termijn was gesloten; zij hadden dit verdrag niet geschonden en hadden niemand geholpen tegen de Profeet ﷺ. Wat hen betreft, beval God dat deze verdragen tot hun volledige termijn voltooid moesten worden. Het derde soort waren degenen met wie er noch een verdrag was, noch tegen de Profeet ﷺ vochten, of degenen met wie geen einddatum was vastgesteld. Wat hen betreft, werd bevolen dat zij een kennisgeving van vier maanden voor het verstrijken ervan moesten krijgen, waarna zij als openlijke vijanden beschouwd en tegen hen gevochten moest worden. Zo werden degenen die het verdrag schonden bevochten, en degenen die geen verdrag hadden of een onbepaalde vervaldatum hadden, kregen een termijn van vier maanden gratie, en de voorwaarden werden nageleefd bij degenen van wie het verdrag op het punt stond te verlopen. Al deze laatsten aanvaardden de Islam zelfs voordat de termijn was verstreken, en de niet-moslims van de staat betaalden hoofdelijke belasting (Jizyah). Zo waren de ongelovigen na de openbaring van het hoofdstuk 'Bratt' van drie soorten: tegenstanders in oorlog, mensen met verdragen, en Dhimmies. De mensen met verdragen werden uiteindelijk moslims, dus bleven er slechts twee soorten over: mensen in oorlog en Dhimmies. De mensen in oorlog waren altijd bang voor hem. Nu waren de mensen van de hele wereld van drie soorten: één, de moslims die in hem geloofden; twee, degenen met wie hij vrede had; en drie, de tegenstanders die hem bleven bevechten. Wat de hypocrieten betreft, beval God de Profeet ﷺ om hun uiterlijke verschijning te accepteren en hun intenties aan God over te laten, en jihad tegen hen te voeren door middel van argumentatie en overtuiging. Hem werd bevolen om niet te bidden bij hun begrafenissen noch bij hun graven, en hij mocht ook geen vergeving aan God voor hen vragen, aangezien hun zaak bij God lag. Dit was dus de praktijk van de Profeet ﷺ met betrekking tot zijn vijanden onder de ongelovigen en de hypocrieten. In deze beschrijving vinden we een samenvatting van de stadia van de Islamitische jihad, op een uitstekende wijze gepresenteerd. In deze samenvatting vinden we alle kenmerkende en verstrekkende eigenschappen van de dynamische beweging van de ware religie; we zouden hierover moeten nadenken voor een diepgaande studie. Hier zullen we ons echter beperken tot enkele verklarende opmerkingen.

"The first revelation from God which came to the Prophet - peace be on him - was 'Iqraa, bisme Rabbika alladhee ...'('Read, in the name of Your Sustainer, Who created ...'). This was the beginning of the Prophethood. God commanded the Prophet - peace be on him - to recite this in his heart. The commandment to preach had not yet come. Then God revealed 'Ya ayyuha al-Muddathir, qum fandhir' ('O you who are enwrapped in your mantle, arise and warn'). Thus, the revelation of 'Iqraa' was his appointment to Prophet-hood, while 'Ya ayyuha al-muddathir' was his appointment to Messengership. Later God commanded the Prophet-peace be on him-to warn his near relatives, then his people, then the Arabs who were around them, then all of Arabia, and finally the whole world. Thus for thirteen years after the beginning of his Messengership, he called people to God through preaching, without fighting or Jizyah, [A tax levied by Muslims on non-Muslim men in areas governed by Muslims, in lieu of military service.] and was commanded to restrain himself and to practice patience and forbearance. Then he was commanded to migrate, and later permission was given to fight. Then he was commanded to fight those who fought him, and to restrain himself from those who did not make war with him. Later he was commanded to fight the polytheists until God's religion was fully established. After the command for Jihaad came, the nonbelievers were divided into three categories: one, those with whom there was peace; two, the people with whom the Muslims were at war; and three, the Dhimmies. [Literally meaning 'responsibility', Dhimmies refers to the non-Muslim peoples residing in a Muslim state for whose protection and rights the Muslim government was responsible.] It was commanded that as long as the non-believers with whom he had a peace treaty met their obligations, he should fulfill the articles of the treaty, but if they broke this treaty, then they should be given notice of having broken it; until then, no war should be declared. If they persisted, then he should fight with them. When the chapter entitled 'Bratt' was revealed, the details of treatment of these three kinds of non-believers were described. It was also explained that war should be declared against those from among the 'People of the Book' [16 Christians and Jews] who declare open enmity, until they agree to pay Jizyah or accept Islam. Concerning the polytheists and the hypocrites, it was commanded in this chapter that Jihaad be declared against them and that they be treated harshly. The Prophet-peace be on him-carried on Jihaad against the polytheists by fighting and against the hypocrites by preaching and argument. In the same chapter, it was commanded that the treaties with the polytheists be brought to an end at the period of their expiration. In this respect, the people with whom there were treaties were divided into three categories: The first, those who broke the treaty and did not fulfill its terms. He was ordered to fight against them; he fought with them and was victorious. The second were those with whom the treaty was made for a stated term; they had not broken this treaty nor helped anyone against the Prophet - peace be on him - Concerning them, God ordered that these treaties be completed to their full term. The third kind were those with whom there was neither a treaty nor were they fighting against the Prophetpeace be on him-, or those with whom no term of expiration was stated. Concerning these, it was commanded that they be given four months' notice of expiration, at the end of which they should be considered open enemies and fought with. Thus, those who broke the treaty were fought against, and those who did not have any treaty or had an indeterminate period of expiration were given four months period of grace, and terms were kept with those with whom the treaty was due to expire. All the latter people embraced Islam even before the term expired, and the non-Muslims of the state paid Jizyah. Thus, after the revelation of the chapter 'Bratt', the unbelievers were of three kinds: adversaries in war, people with treaties, and Dhimmies. The people with treaties eventually became Muslims, so there were only two kinds left: people at war and Dhimmies. The people at war were always afraid of him. Now the people of the whole world were of three kinds: One, the Muslims who believed in him; two, those with whom he had peace and three, the opponents who kept fighting him. As far as the hypocrites were concerned, God commanded the Prophet -peace be on him -to accept their appearances and leave their intentions to God, and carry on Jihaad against them by argument and persuasion. He was commanded not to pray at their funerals nor to pray at their graves, nor should he ask forgiveness from God for them, as their affair was with God. So this was the practice of the Prophet-peace be on him- concerning his enemies among the nonbelievers and the hypocrites. ' In this description we find a summary of the stages of Islamic Jihaad presented in an excellent manner. In this L summary we find all the distinctive and far-reaching characteristics of the dynamic movement of the true religion; we should ponder over them for deep study. Here, however, we will confine ourselves to a few explanatory remarks.

Ten eerste is de methode van deze religie zeer praktisch. Deze beweging behandelt mensen zoals ze werkelijk zijn en maakt gebruik van middelen die in overeenstemming zijn met praktische omstandigheden. Aangezien deze beweging in conflict komt met de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) die heerst over ideeën en overtuigingen, en die een praktisch systeem van leven en een politieke en materiële autoriteit erachter heeft, moest de islamitische beweging parallelle middelen produceren om deze tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) te confronteren. Deze beweging gebruikt de methoden van prediking en overtuiging voor het hervormen van ideeën en overtuigingen, en zij gebruikt fysieke kracht en jihad om de organisaties en autoriteiten van het Jahili-systeem af te schaffen, dat mensen verhindert hun ideeën en overtuigingen te hervormen, maar hen dwingt hun onjuiste wegen te gehoorzamen en hen ertoe dwingt de heren van de mens te dienen in plaats van de Almachtige Heer. Deze beweging beperkt zich niet tot louter prediking om fysieke kracht te confronteren, aangezien zij ook geen dwang gebruikt om de ideeën van mensen te veranderen. Deze twee principes zijn even belangrijk in de methode van deze religie. Het doel ervan is om die mensen te bevrijden die bevrijd willen worden van de slavernij aan mensen, zodat zij alleen God kunnen dienen.

First, the method of this religion is very practical. This movement treats people as they actually are and uses resources Which are in accordance with practical conditions. Since this movement comes into conflict with the Jahiliyyah which prevails over ideas and beliefs, and which has a practical system of life and a political and material authority behind it, the Islamic movement had to produce parallel resources to confront this Jahiliyyah. This movement uses the methods of preaching and persuasion for reforming ideas and beliefs and it uses physical power and Jihaad for abolishing the organizations and authorities of the Jahili system which prevents people from reforming their ideas and beliefs but forces them to obey their erroneous ways and make them serve human lords instead of the Almighty Lord. This movement does not confine itself to mere preaching to confront physical power, as it also does not use compulsion for changing the ideas of people. These two principles are equally important in the method of this religion. Its purpose is to free those people who wish to be freed from enslavement to men so that they may serve God alone.

Het tweede aspect van deze religie is dat het een praktische beweging is die stap voor stap vordert, en die op elke stap middelen biedt volgens de praktische behoeften van de situatie en de grond voor de volgende stap bereidt. Het staat praktische problemen niet bij abstracte theorieën, noch confronteert het verschillende stadia met onveranderlijke middelen. Degenen die spreken over jihad in de Islam en Qur'anische verzen aanhalen, houden geen rekening met dit aspect, noch begrijpen zij de aard van de verschillende stadia waardoor deze beweging zich ontwikkelt, of de relatie van de verzen die op verschillende gelegenheden werden geopenbaard met elk stadium. Wanneer zij dus spreken over jihad, spreken zij onhandig en verwarren zij de verschillende stadia, waardoor zij het hele concept van jihad vervormen en uit de Qur'anische verzen definitieve principes en algemeenheden afleiden waarvoor geen rechtvaardiging bestaat. Dit komt doordat zij elk vers van de Qur'an beschouwen alsof het het definitieve principe van deze religie is. Deze groep denkers, die een product is van de jammerlijke staat van de huidige moslimgeneratie, heeft niets anders dan het label van de Islam en heeft hun spirituele en rationele wapens in nederlaag neergelegd. Zij zeggen: "De Islam heeft slechts een defensieve oorlog voorgeschreven!" en denken dat zij hun religie een dienst hebben bewezen door haar te beroven van haar methode, die is om alle onrechtvaardigheid van de aarde weg te nemen, om mensen tot de aanbidding van God alleen te brengen, en om hen uit de slavernij aan anderen te leiden naar de dienaren van de Heer. De Islam dwingt mensen niet om haar geloof te aanvaarden, maar zij wil een vrije omgeving bieden waarin zij de keuze hebben in geloofsovertuigingen. Wat zij wil, is die onderdrukkende politieke systemen af te schaffen waaronder mensen worden verhinderd hun vrijheid uit te oefenen om te kiezen welke overtuigingen zij ook willen, en daarna geeft zij hen de volledige vrijheid om te beslissen of zij de Islam zullen aanvaarden of niet.

The second aspect of this religion is that it is a practical movement which progresses stage by stage, and at every stage it provides resources according to the practical needs of the situation and prepares the ground for the next one. It does not face practical problems with abstract theories, nor does it confront various stages with unchangeable means. Those who talk about Jihaad in Islam and quote Qur'anic verses do not take into account this aspect, nor do they understand the nature of the various stages through which this movement develops, or the relationship of the verses revealed at various occasions with each stage. Thus, when they speak about Jihaad, they speak clumsily and mix up the various stages, distorting the whole concept of Jihaad and deriving from the Qur'anic verses final principles and generalities for which there is no justification. This is because they regard every verse of the Qur'an as if it were the final principle of this religion. This group of thinkers, who are a product of the sorry state of the present Muslim generation, have nothing but the label of Islam and have laid down their spiritual and rational arms in defeat. They say, "Islam has prescribed only defensive war"! and think that they have done some good for their religion by depriving it of its method, which is to abolish all injustice from the earth, to bring people to the worship of God alone, and to bring them out of servitude to others into the servants of the Lord . Islam does not force people to accept its belief, but it wants to provide a free environment in which they will have the choice of beliefs. What it wants is to abolish those oppressive political systems under which people are prevented from expressing their freedom to choose whatever beliefs they want, and after that it gives them complete freedom to decide whether they will accept Islam or not.

Een derde aspect van deze religie is dat de nieuwe middelen of methoden die zij gebruikt tijdens haar progressieve beweging, haar niet verwijderen van haar fundamentele principes en doelen. Vanaf de allereerste dag, of de Profeet ﷺ nu zijn naaste verwanten aansprak, of de Quraish, of de Arabieren, of de gehele wereld, was zijn oproep één en dezelfde. Hij riep hen tot onderwerping aan Eén God en de verwerping van de heerlijkheid van andere mensen. In dit principe is er geen compromis noch enige flexibiliteit. Om dit doel te bereiken, gaat zij te werk volgens een plan dat enkele stadia heeft, en elk stadium heeft zijn nieuwe middelen, zoals we eerder hebben beschreven. Een vierde aspect is dat de Islam een juridische basis biedt voor de relatie van de moslimgemeenschap met andere groepen, zoals duidelijk blijkt uit het citaat uit Zad al-Mitad. Deze juridische formulering is gebaseerd op het principe dat de Islam — dat wil zeggen, onderwerping aan God — een universele Boodschap is die de gehele mensheid zou moeten aanvaarden of waarmee zij vrede moet sluiten. Geen enkel politiek systeem of materiële macht mag hindernissen in de weg leggen van de prediking van de Islam. Het zou elk individu vrij moeten laten om deze te aanvaarden of te verwerpen, en als iemand haar wil aanvaarden, mag het hem niet verhinderen of tegen hem vechten. Als iemand dit doet, dan is het de plicht van de Islam om tegen hem te vechten totdat hij ofwel gedood wordt, of totdat hij zijn onderwerping verklaart.

A third aspect of this religion is that the new resources or methods which it uses during its progressive movement do not take it away from its fundamental principles and aims. From the very first day, whether the Prophet-peace be on him- addressed his near relatives, or the Quraish, or the Arabs, or the entire world, his call was one and the same. He called them to the submission to One God and rejection of the lordship of other men. On this principle there is no com- promise nor any flexibility. To attain this purpose, it proceeds according to a plan, which has a few stages, and every stage has its new resources, as we have described earlier A fourth aspect is that Islam provides a legal basis for the relationship of the Muslim community with other groups, as is clear from the quotation from Zad al-Mitad. This legal formulation is based on the principle that Islam - that is, submission to God-is a universal Message which the whole of mankind should accept or make peace with. No political system or material power should put hindrances in the way of preaching Islam. It should leave every individual free to accept or reject it, and if someone wants to accept it, it should not prevent him or fight against him. If someone does this, then it is the duty of Islam to fight him until either he is killed or until he declares his submission.

Wanneer schrijvers met een defeatistische en apologetische mentaliteit schrijven over "jihad in de islam", in een poging deze 'vlek' van de islam te verwijderen, dan verwarren zij twee zaken: enerzijds dat deze religie het afdwingen van haar geloof door middel van geweld verbiedt, zoals duidelijk blijkt uit het vers: "Er is geen dwang in de religie" (2:256), terwijl zij anderzijds probeert alle politieke en materiële machten te vernietigen die tussen de mensen en de islam in staan, machten die een volk dwingen zich voor een ander volk te buigen en hen verhinderen de soevereiniteit van God te aanvaarden. Deze twee principes hebben geen relatie met elkaar en er is geen ruimte om ze te mengen. Ondanks dit proberen deze defeatistische mensen de twee aspecten te mengen en willen zij jihad beperken tot wat tegenwoordig 'defensieve oorlog' wordt genoemd. De islamitische jihad heeft geen relatie met moderne oorlogsvoering, noch in haar oorzaken, noch in de wijze waarop deze wordt gevoerd. De oorzaken van de islamitische jihad moeten worden gezocht in de aard van de islam zelf en haar rol in de wereld, in haar hoge principes, die aan haar zijn gegeven door God, en voor de uitvoering waarvan God de Profeet ﷺ als Zijn Boodschapper heeft aangesteld en hem heeft verklaard tot de laatste van alle profeten en boodschappers.

When writers with defeatist and apologetic mentalities write about "Jihaad in Islam," trying to remove this 'blot' from Islam, then they are mixing up two things: first, that this f religion forbids the imposition of its belief by force, as is clear from the verse, "There is no compulsion in religion"(2:256), while on the other hand it tries to annihilate all those political and material powers which stand between people and Islam, which force one people to bow before another people and prevent them from accepting the sovereignty of God. These two principles have no relation to one another nor is there room to mix them. In spite of this, these defeatist-type people try to mix the two aspects and want to confine Jihaad to what today is called 'defensive war'. The Islamic Jihaad has no relationship to modern warfare, either in its causes or in the way in which it is conducted. The causes of Islamic Jihaad should be sought in the very nature of Islam and its role in the world, in its high principles, which have been given to it by God and for the implementation of which God appointed the Prophet-peace be on him-as His Messenger and declared him to be the last of all prophets and messengers.

Deze religie is werkelijk een universele verklaring van de vrijheid van de mens van de slavernij aan andere mensen en van de slavernij aan zijn eigen begeerten, wat ook een vorm van menselijke slavernij is; het is een verklaring dat de soevereiniteit alleen aan God toebehoort en dat Hij de Heer van alle werelden is. Het betekent een uitdaging aan alle soorten en vormen van systemen die gebaseerd zijn op het concept van de soevereiniteit van de mens; met andere woorden, waar de mens het goddelijke kenmerk heeft toegeëigend. Elk systeem waarin de uiteindelijke beslissingen worden overgedragen aan menselijke wezens, en waarin de bronnen van alle autoriteit menselijk zijn, vergoddelijkt menselijke wezens door anderen dan God aan te wijzen als heren over de mensen. Deze verklaring betekent dat de toegeëigende autoriteit van God aan Hem moet worden teruggegeven en dat de usurpatoren moeten worden verdreven—degenen die zelf wetten bedenken die anderen moeten volgen, waardoor zij zichzelf verheffen tot de status van heren en anderen reduceren tot de status van slaven. Kortom, het proclameren van de autoriteit en soevereiniteit van God betekent het elimineren van alle menselijke koningschap en het aankondigen van de heerschappij van de Onderhouder van het universum over de gehele aarde. In de woorden van de Qur'an:

This religion is really a universal declaration of the freedom of man from servitude to other men and from servitude to his own desires, which is also a form of human servitude; it is a declaration that sovereignty belongs to God alone and that He is the Lord of all the worlds. It means a challenge to all kinds and forms of systems which are based on the concept of the sovereignty of man; in other words, where man has usurped the Divine attribute. Any system in which the final decisions are referred to human beings, and in which the sources of all authority are human, deifies human beings by designating others than God as lords over men. This declaration means that the usurped authority of God be returned to Him and the usurpers be thrown out-those who by themselves devise laws for others to follow, thus elevating themselves to the status of lords and reducing others to the status of slaves. In short, to proclaim the authority and sovereignty of God means to eliminate all human kingship and to announce the rule of the Sustainer of the universe over the entire earth. In the words of the Qur'an:

"Hij alleen is God in de hemelen en op de aarde." (43:84)

"He alone is God in the heavens and in the earth." (43:84)

"Het bevel behoort aan God alleen. Hij gebiedt u om niemand anders dan Hem te aanbidden. Dit is de juiste levenswijze." (12: 40)

"The command belongs to God alone. He commands you not to worship anyone except Him. This is the right way of life." (12: 40)

"Zeg: O Mensen van het Boek, kom tot datgene wat gemeenschappelijk is tussen ons: dat wij niemand zullen aanbidden behalve God, en niets aan Hem zullen toekennen, en dat wij niet naast God heren van onder onszelf zullen nemen; en als zij zich afwenden, zeg dan tegen hen dat zij moeten getuigen dat wij degenen zijn die zich aan God hebben onderworpen." (2: 64)

"Say: O People of the Book, come to what is common between us: that we will not worship anyone except God, and will not associate anything with Him, and will not take lords from among ourselves besides God; and if they turn away then tell them to bear witness that we are those who have submitted to God." (2: 64)

De manier om de heerschappij van God op aarde te vestigen is niet dat aan enkele gewijde mensen – de priesters – de autoriteit om te regeren wordt gegeven, zoals het geval was bij het bestuur van de Kerk, noch dat enkele woordvoerders van God heersers worden, zoals het geval is in een 'theocratie'. Het vestigen van de heerschappij van God betekent dat Zijn wetten worden gehandhaafd en dat de uiteindelijke beslissing in alle zaken in overeenstemming met deze wetten is.

The way to establish God's rule on earth is not that some consecrated people - the priests - be given the authority to rule, as was the case with the rule of the Church, nor that some spokesmen of God become rulers, as is the case in a 'theocracy'. To establish God's rule means that His laws be enforced and that the final decision in all affairs be according to these laws.

Het vestigen van de heerschappij van God op aarde, het afschaffen van de heerschappij van de mens, het ontnemen van de soevereiniteit aan de usurpator om deze terug te geven aan God, en het bewerkstelligen van de handhaving van de goddelijke wet (sharia) en de afschaffing van door mensen gemaakte wetten, kan niet uitsluitend door middel van prediking worden bereikt. Degenen die de autoriteit van God hebben toegeëigend en Gods schepping onderdrukken, zullen hun macht niet enkel door middel van prediking opgeven; als dat zo was, zou de taak om de religie van God in de wereld te vestigen zeer gemakkelijk zijn geweest voor de profeten van God! Dit is in strijd met het bewijs uit de geschiedenis van de profeten en het verhaal van de strijd van de ware religie, verspreid over generaties.

The establishing of the dominion of God on earth, the abolishing of the dominion of man, the taking away of sovereignty from the usurper to revert it to God, and the bringing about of the enforcement of the Divine Law (Shari'ah) and the abolition of man-made laws cannot be achieved only through preaching. Those who have usurped the authority of God and are oppressing God's creatures are not going to give up their power merely through preaching; if it had been so, the task of establishing God's religion in the world would have been very easy for the Prophets of God! This is contrary to the evidence from the history of the Prophets and the story of the struggle of the true religion, spread over generations.

Deze universele verklaring van de vrijheid van de mens op aarde van elke autoriteit behalve die van God, en de verklaring dat de soevereiniteit uitsluitend aan God toebehoort en dat Hij de Heer van het universum is, is niet louter een theoretische, filosofische en passieve proclamatie. Het is een positieve, praktische en dynamische boodschap met het oog op het bewerkstelligen van de implementatie van de sharia van God en het daadwerkelijk bevrijden van mensen uit hun slavernij aan andere mensen om hen in de dienst van God te brengen, de Eenige zonder deelgenoten. Dit kan niet worden bereikt tenzij zowel 'prediking' als 'de beweging' worden ingezet. Dit is omdat passende middelen nodig zijn om elke en iedere praktische situatie het hoofd te bieden.

This universal declaration of the freedom of man on the earth from every authority except that of God, and the declaration that sovereignty is God's alone and that He is the Lord of the universe, is not merely a theoretical, philosophical and passive proclamation. It is a positive, practical and dynamic message with a view to bringing about the implementation of the Shari'ah of God and actually freeing people from their servitude to other men to bring them into the service of God, the One without associates. This cannot be attained unless both 'preaching' and 'the movement' are used. This is so because appropriate means are needed to meet any and every practical situation.

Omdat deze religie de vrijheid van de mens op aarde proclameert van alle gezag behalve dat van God, wordt zij in elke periode van de menselijke geschiedenis — gisteren, vandaag of morgen — geconfronteerd met obstakels van overtuigingen en concepten, fysieke macht, en de obstakels van politieke, sociale, economische, raciale en klassenstructuren. Daarnaast raken verwrongen overtuigingen en bijgeloof vermengd met deze religie, waarbij ze zij aan zij met haar werken en wortel schieten in de harten van volkeren.

Because this religion proclaims the freedom of man on the earth from all authority except that of God, it is confronted in every period of human history-yesterday, today, or tomorrow - with obstacles of beliefs and concepts, physical power, and the obstacles of political, social, economic, racial and class structures. In addition, corrupted beliefs and superstitions become mixed with this religion, working side by side with it and taking root in peoples' hearts.

Als door middel van 'prediking' overtuigingen en ideeën worden geconfronteerd, dan worden door middel van 'de beweging' materiële obstakels aangepakt. De belangrijkste hiervan is de politieke macht die rust op een complexe, maar onderling verbonden ideologische, raciale, klassen-, sociale en economische basis. Zo confronteren deze twee — prediking en de beweging — verenigd 'de menselijke situatie' met alle noodzakelijke methoden. Voor het bereiken van de vrijheid van de mens op aarde — van de gehele mensheid over de hele aarde — is het noodzakelijk dat deze twee methoden zij aan zij werken. Dit is een zeer belangrijk punt dat niet genoeg benadrukt kan worden.

If through 'preaching' beliefs and ideas are confronted, through 'the movement' material obstacles are tackled. Foremost among these is that political power which rests on a complex yet interrelated ideological, racial, class, social and economic support. Thus these two-preaching and the movement - united, confront 'the human situation' with all the necessary methods. For the achievement of the freedom of man on earth - of all mankind throughout the earth - it is necessary that these two methods should work side by side. This is a very important point and cannot be over- emphasized .

Deze religie is niet louter een verklaring van de vrijheid van de Arabieren, noch is de boodschap ervan beperkt tot de Arabieren. Het richt zich tot de gehele mensheid, en het werkveld ervan is de gehele aarde. God is niet slechts de Onderhouder van de Arabieren, noch is Zijn voorzienigheid beperkt tot degenen die geloven in het geloof van de Islam.

This religion is not merely a declaration of the freedom of the Arabs, nor is its message confined to the Arabs. It addresses itself to the whole of mankind, and its sphere of work is the whole earth. God is the Sustainer not merely of the Arabs, nor is His providence limited to those who believe in the faith of Islam.

God is de Onderhouder van de hele wereld. Deze religie wil de hele wereld terugbrengen naar haar Onderhouder en haar bevrijden van de dienstbaarheid aan een ander dan God. In het oog van de Islam is de ware dienstbaarheid het volgen van wetten die door iemand anders zijn bedacht, en dit is de dienstbaarheid die in de Islam uitsluitend aan God is voorbehouden. Iedereen die in deze zin iemand anders dan God dient, staat buiten de religie van God, ook al mag hij beweren deze religie te belijden. De Profeet ﷺ verklaarde duidelijk dat, volgens de sharia, 'gehoorzamen' gelijkstaat aan 'aanbidden'. Met deze betekenis van aanbidding in gedachten, werden de Joden en Christenen, toen zij God 'ondienstbaar waren', gelijk aan degenen die 'andere goden met God verenigden'.

God is the Sustainer of the whole world. This religion wants to bring back the whole world to its Sustainer and free it from servitude to anyone other than God. In the sight of Islam, the real servitude is following laws devised by someone, and this is that servitude which in Islam is reserved for God alone. Anyone who serves someone other than God in this sense is outside God's religion, although he may claim to profess this religion. The Prophet- peace be on him - clearly stated that, according to the Shari'ah, 'to obey' is 'to worship'. Taking this meaning of worship, when the Jews and Christians 'disobeyed' God, they became like those who 'associate others with God'.

Tirmidhi heeft overgeleverd op gezag van 'Adi bin Hatim dat toen de boodschap van de Profeet ﷺ hem bereikte, hij naar Syrië vluchtte (hij had het christendom aanvaard vóór de tijd van de Profeet ﷺ), maar zijn zus en enkele mensen van zijn stam krijgsgevangenen werden. De Profeet ﷺ behandelde zijn zus vriendelijk en gaf haar enkele geschenken. Zij keerde terug naar haar broer en nodigde hem uit voor de Islam, en adviseerde hem om de Profeet ﷺ te bezoeken. 'Adi stemde hiermee in. De mensen waren zeer gespannen om hem naar Medina te zien komen.

Tirmidhi has reported on the authority of 'Adi bin Hatim that when the Prophet's message reached him, he ran away to Syria (he had accepted Christianity before the Prophet's time), but his sister and some of the people of his tribe became prisoners of war. The Prophet-peace be on him- treated his sister kindly and gave her some gifts. She went back to her brother and invited him to Islam, and advised him to visit the Prophet - peace be on him. 'Adi agreed to this. The people were very anxious to see him come to Medina.

Toen hij in de aanwezigheid van de Profeet ﷺ kwam, droeg hij een zilveren kruis. De Profeet ﷺ was de vers aan het reciteren: "Zij (de Mensen van het Boek) hebben hun rabbijnen en priesters als heren genomen naast God". 'Adi rapporteert: "Ik zei: 'Zij aanbidden hun priesters niet.'" De Boodschapper van God ﷺ antwoordde: "Wat hun priesters en rabbijnen ook als toegestaan beschouwen, zij accepteren het als toegestaan; wat zij als verboden verklaren, beschouwen zij als verboden, en op die manier aanbidden zij hen." Deze uitleg van de bovenstaande vers door de Profeet ﷺ maakt duidelijk dat gehoorzaamheid aan wetten en oordelen een vorm van aanbidding is, en iedereen die dit doet, wordt beschouwd als buiten deze religie te staan. Het is het nemen van sommige mannen als heren over anderen, terwijl deze religie is gekomen om dergelijke praktijken uit te wissen, en zij verklaart dat alle mensen op aarde vrij moeten zijn van dienstbaarheid aan eenieder behalve God.

When he came into the presence of the Prophet, he was wearing a silver cross. The Prophet - peace be on him-was reciting the verse. "They (the People of the Book) have taken their rabbis and priests as lords other than God". 'Adi reports: "I said, 'They do not worship their priests." God's Messenger replied, "Whatever their priests and rabbis call permissible, they accept as permissible; whatever they declare as forbidden, they consider as forbidden, and thus they worship them." This explanation of the above verse by the Prophet-peace be on him - makes it clear that obedience to laws and judgments is a sort of worship, and anyone who does this is considered out of this religion. It is taking some men as lords over others, while this religion has come to annihilate such practices, and it declares that all the people of the earth should become free of servitude to anyone other than God.

Als het werkelijke leven van menselijke wezens anders blijkt te zijn dan deze verklaring van vrijheid, dan is het Islam een plicht om het veld te betreden met zowel prediking als beweging, en om hard toe te slaan tegen al die politieke machten die mensen dwingen voor hen te buigen en die over hen heersen, onverschillig tegenover de geboden van God, en die mensen verhinderen om naar de prediking te luisteren en het geloof te aanvaarden als zij dat wensen te doen. Nadat de tirannieke kracht is vernietigd, of het nu in een politieke of een raciale vorm is, of in de vorm van klassenverschillen binnen hetzelfde ras, vestigt de Islam een nieuw sociaal, economisch en politiek systeem, waarin het concept van de vrijheid van de mens in de praktijk wordt toegepast.

If the actual life of human beings is found to be different from this declaration of freedom, then it becomes incumbent upon Islam to enter the field with preaching as well as the movement, and to strike hard at all those political powers which force people to bow before them and which rule over them, unmindful of the commandments of God, and which prevent people from listening to the preaching and accepting the belief if they wish to do so. After annihilating the tyrannical force, whether it be in a political or a racial form, or in the form of class distinctions within the same race, Islam establishes a new social, economic and political system, in which the concept of the freedom of man is applied in practice.

Het is niet de bedoeling van de Islam om haar overtuigingen aan mensen op te dringen, maar de Islam is niet louter 'geloof'. Zoals we hebben aangegeven, is de Islam een verklaring van de vrijheid van de mens van de slavernij aan andere mensen. Daarom streeft zij vanaf het begin naar de afschaffing van al die systemen en regeringen die gebaseerd zijn op de heerschappij van de mens over de mens en de slavernij van het ene menselijke wezen aan het andere. Wanneer de Islam mensen bevrijdt van deze politieke druk en hen haar spirituele boodschap presenteert, die een beroep doet op hun rede, geeft zij hen de volledige vrijheid om haar overtuigingen wel of niet te aanvaarden. Deze vrijheid betekent echter niet dat zij hun verlangens tot hun goden kunnen maken, of dat zij ervoor kunnen kiezen om in de slavernij van andere menselijke wezens te blijven, waardoor sommige mensen heer over anderen worden. Welk systeem er ook in de wereld gevestigd moet worden, dit dient te geschieden op basis van de autoriteit van God, waarbij de wetten uitsluitend van Hem worden afgeleid. Dan is elk individu, onder de bescherming van dit universele systeem, vrij om elke overtuiging aan te nemen die hij wenst aan te nemen. Dit is de enige manier waarop 'de religie' gezuiverd kan worden voor God alleen. Het woord 'religie' omvat meer dan geloof; 'religie' betekent feitelijk een levenswijze, en in de Islam is dit gebaseerd op geloof. Maar in een Islamitisch systeem is er ruimte voor alle soorten mensen om hun eigen overtuigingen te volgen, terwijl zij de wetten van het land gehoorzamen, die op hun beurt gebaseerd zijn op de Goddelijke autoriteit.

It is not the intention of Islam to force its beliefs on people, but Islam is not merely 'belief'. As we have pointed out, Islam is a declaration of the freedom of man from servitude to other men. Thus it strives from the beginning to abolish all those systems and governments which are based on the rule of man over men and the servitude of one human being to another. When Islam releases people from this political pressure and presents to them its spiritual message, appealing to their reason, it gives them complete freedom to accept or not to accept its beliefs. However, this freedom does not mean that they can make their desires their gods, or that they can choose to remain in the servitude of other human beings, making some men lords over others. Whatever system is to be established in the world ought to be on the authority of God, deriving its laws from Him alone. Then every individual is free, under the protection of this universal system, to adopt any belief he wishes to adopt. This is the only way in which 'the religion' can be purified for God alone. The word 'religion' includes more than belief; 'religion' actually means a way of life, and in Islam this is based on belief. But in an Islamic system there is room for all kinds of people to follow their own beliefs, while obeying the laws of the country which are themselves based on the Divine authority.

Iedereen die dit specifieke karakter van deze religie begrijpt, zal ook de plaats van jihad bis saif (streven door middel van strijd) begrijpen, wat is om de weg vrij te maken voor streven door middel van prediking in de toepassing van de islamitische beweging. Hij zal begrijpen dat de islam geen 'defensieve beweging' is in de nauwe zin die tegenwoordig technisch een 'defensieve oorlog' wordt genoemd. Deze nauwe betekenis wordt eraan toegeschreven door degenen die onder de druk van omstandigheden staan en verslagen worden door de sluwe aanvallen van de orientalisten, die het concept van islamitische jihad verdraaien. Het was een beweging om tirannie uit te wissen en ware vrijheid aan de mensheid te introduceren, waarbij middelen werden gebruikt volgens de werkelijke menselijke situatie, en het had duidelijke stadia, waarvoor het telkens nieuwe methoden hanteerde.

Anyone who understands this particular character of this religion will also understand the place of Jihaad bis saif (striving through fighting), which is to clear the way for striving through preaching in the application of the Islamic movement. He will understand that Islam is not a 'defensive movement' in the narrow sense which today is technically called a 'defensive war.' This narrow meaning is ascribed to it by those who are under the pressure of circumstances and are defeated by the wily attacks of the orientalists, who distort the concept of Islamic Jihaad. It was a movement to wipe out tyranny and to introduce true freedom to mankind, using resources according to the actual human situation, and it had definite stages, for each of which it utilized new methods.

Als we erop aandringen om de islamitische jihad een defensieve beweging te noemen, dan moeten we de betekenis van het woord 'verdediging' veranderen en daarmee 'de verdediging van de mens' bedoelen tegen alle elementen die zijn vrijheid beperken. Deze elementen nemen de vorm aan van overtuigingen en concepten, evenals van politieke systemen, gebaseerd op economische, raciale of klassenverschillen. Toen de islam voor het eerst ontstond, was de wereld vol van dergelijke systemen, en de huidige tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) kent ook verschillende soorten van dergelijke systemen.

If we insist on calling Islamic Jihaad a defensive movement, then we must change the meaning of the word 'defense' and mean by it 'the defense of man' against all those elements which limit his freedom. These elements take the form of beliefs and concepts, as well as of political systems, based on economic, racial or class distinctions. When Islam first came into existence, the world was full of such systems, and the present-day Jahiliyyah also has various kinds of such systems.

Wanneer we deze brede betekenis van het woord 'verdediging' hanteren, begrijpen we het ware karakter van de Islam, en dat het een universele proclamatie is van de vrijheid van de mens van de slavernij aan andere mensen, de vestiging van de soevereiniteit van God en Zijn Heerlijkheid over de hele wereld, het einde van de hoogmoed en egoïsme van de mens, en de implementatie van de heerschappij van de goddelijke sharia in menselijke aangelegenheden.

When we take this broad meaning of the word 'defense', we understand the true character of Islam, and that it is a universal proclamation of the freedom of man from servitude to other men, the establishment of the sovereignty of God and His Lordship throughout the world, the end of man's arrogance and selfishness, and the implementation of the rule of the Divine Shari'ah in human affairs.

Wat betreft de personen die proberen het concept van islamitische jihad te verdedigen door het te interpreteren in de nauwe zin van het huidige concept van defensieve oorlog, en die onderzoek doen om te bewijzen dat de baules die in islamitische jihad vochten, uitsluitend vochten voor de verdediging van het vaderland van de islam — waarbij sommigen het vaderland van de islam beschouwen als slechts het Arabisch schiereiland — tegen de agressie van naburige machten, zij missen het begrip van de aard van de islam en het primaire doel ervan. Een dergelijke poging is niets anders dan een product van een geest die verslagen is door de huidige moeilijke omstandigheden en door de aanvallen van de verraderlijke orientalisten op de islamitische jihad.

As to persons who attempt to defend the concept of Islamic Jihaad by interpreting it in the narrow sense of the current concept of defensive war, and who do research to prove that the baules fought in Islamic Jihaad were all for the defense of the homeland of Islam - some of them considering the homeland of Islam to be just the Arabian peninsula-against the aggression of neighboring powers, they lack understanding of the nature of Islam and its primary aim. Such an attempt is nothing but a product of a mind defeated by the present difficult conditions and by the attacks of the treacherous orientalists on the Islamic Jihaad.

Kan iemand beweren dat als Abu Bakr, 'Umar of 'Othman er tevreden mee waren geweest dat de Romeinse en Perzische machten het Arabisch schiereiland niet zouden aanvallen, zij niet zouden hebben gestreefd om de boodschap van de Islam over de hele wereld te verspreiden? Hoe had de boodschap van de Islam zich kunnen verspreiden wanneer zij dergelijke materiële obstakels tegenkwam, zoals het politieke systeem van de staat, het sociaal-economische systeem gebaseerd op rassen en klassen, en daarachter al deze, de militaire macht van de overheid?

Can anyone say that if Abu Bakr, 'Umar or 'Othman had been satisfied that the Roman and Persian powers were not going to attack the Arabian peninsula, they would not have striven to spread the message of Islam throughout the world? How could the message of Islam have spread when it faced such material obstacles as the political system of the state, the socio-economic system based on races and classes, and behind all these, the military power of the government?

Het zou naïef zijn om aan te nemen dat een oproep tot de bevrijding van de gehele mensheid over de hele aarde beperkt blijft tot prediking en uiteenzetting. In feite streeft het door middel van prediking en uiteenzetting wanneer er vrijheid van communicatie is en wanneer mensen vrij zijn van al deze invloeden, aangezien "er geen dwang in de religie is"; maar wanneer de eerder genoemde obstakels en praktische moeilijkheden in de weg worden gelegd, heeft het geen andere keuze dan deze met kracht te verwijderen, zodat wanneer het zich tot de harten en geesten van volkeren richt, zij vrij zijn om het met een open geest te aanvaarden of te verwerpen.

It would be naive to assume that a call is raised to free the whole of humankind throughout the earth, and it is confined to preaching and exposition. Indeed, it strives through preaching and exposition when there is freedom of communication and when people are free from all these influences, as "There is no compulsion in religion; but when the above- mentioned obstacles and practical difficulties are put in its way, it has no recourse but to remove them by force so that when it is addressed to peoples' hearts and minds they are free to accept or reject it with an open mind.

Aangezien het doel van de boodschap van de islam een beslissende verklaring is van de vrijheid van de mens, niet alleen op het filosofische vlak maar ook in de feitelijke levensomstandigheden, moet het jihad inzetten. Het is onbelangrijk of het vaderland van de islam – in de ware islamitische zin, gebied van de islam (Dar al-Islam) – zich in een staat van vrede bevindt of dat het wordt bedreigd door zijn buren. Wanneer de islam streeft naar vrede, is het doel niet die oppervlakkige vrede die vereist dat slechts dat deel van de aarde waar de volgelingen van de islam verblijven, veilig blijft. De vrede die de islam wenst, is dat de religie (d.w.z. de wet van de samenleving) wordt gezuiverd voor God, dat de gehoorzaamheid van alle mensen uitsluitend voor God is, en dat sommige mensen geen heren over anderen zouden moeten zijn. Na de periode van de Profeet ﷺ mogen alleen de laatste stadia van de beweging van jihad worden gevolgd; de begin- of tussenstadia zijn niet van toepassing. Deze zijn beëindigd, en zoals Ibn Qayyim stelt: "Zo waren de ongelovigen na de openbaring van het hoofdstuk 'Bratt' van drie soorten: tegenstanders in oorlog, mensen met verdragen, en Dhimmies. De mensen met verdragen werden uiteindelijk moslims, dus bleven er slechts twee soorten over: mensen in oorlog en Dhimmies. De mensen in oorlog waren altijd bang voor hem. Nu waren de mensen van de hele wereld van drie soorten: één, de moslims die in hem geloofden; twee, degenen met wie hij vrede had (en uit de vorige zin begrijpen we dat zij Dhimmies waren); en drie, de tegenstanders die hem bleven bevechten." Dit zijn de logische posities die in overeenstemming zijn met het karakter en de doelen van deze religie, en niet wat wordt begrepen door de mensen die worden verslagen door de huidige omstandigheden en door de aanvallen van de verraderlijke orientalisten.

Since the objective of the message of Islam is a decisive declaration of man's freedom, not merely on the philosophical plane but also in the actual conditions of life, it must employ Jihaad. It is immaterial whether the homeland of Islam - in the true Islamic sense, Dar ul-Islam - is in a condition of peace or whether it is threatened by its neighbors. When Islam strives for peace, its objective is not that superficial peace which requires that only that part of the earth where the followers of Islam are residing remain secure. The peace which Islam desires is that the religion (i.e. the Law of the society) be purified for God, that the obedience of all people be for God alone, and that some people should not be lords over others. After the period of the Prophet - peace be on him - only the final stages of the movement of Jihaad are to be followed; the initial or middle stages are not applicable. They have ended, and as Ibn Qayyim states, "Thus, after the revelation of the chapter 'Bratt', the unbelievers were of three kinds: adversaries in war, people with treaties, and Dhimmies. The people with treaties eventually became Muslims, so there were only two kinds left: people at war and Dhimmies. The people at war were always afraid of him. Now the people of the whole world were of three kinds: one, the Muslims who believed in him: two, those with whom he had peace (and from the previous sentence we understand that they were Dhimmies); and three, the opponents who kept fighting him." These are the logical positions consonant with the character and purposes of this religion, and not what is understood by the people who are defeated by present conditions and by the attacks of the treacherous orientalists.

God hield de moslims tegen van het vechten in Mekka en in de vroege periode van hun migratie naar Medina, en zei tegen hen: "Houd jullie handen in toom, en vestig de regelmatige gebeden, en betaal armenbelasting (Zakah)". Vervolgens werd hen toegestaan te vechten: "Aan hen die worden aangevallen is toestemming gegeven om te vechten, omdat zij zijn onderdrukt, en God is in staat hen te helpen. Dit zijn de mensen die zonder reden uit hun huizen zijn verdreven." De volgende fase kwam toen de moslims werden bevolen te vechten tegen hen die hen bevechten: "Vecht in de zaak van God tegen hen die tegen jullie vechten." En tot slot werd de oorlog verklaard aan alle polytheïsten: "En vecht tegen alle polytheïsten, aangezien zij allen tegen jullie vechten;" "Vecht tegen hen onder de Mensen van het Boek die niet geloven in God en de Laatste Dag, die niet verbieden wat God en Zijn Boodschapper ﷺ hebben verboden, en die de ware religie niet als hun religie beschouwen, totdat zij onderworpen zijn en hoofdelijke belasting (Jizyah) betalen." Zo werden de moslims, volgens de uitleg van imam Ibn Qayyim, eerst tegen het vechten weerhouden; daarna werd hen toegestaan te vechten; daarna werden zij bevolen te vechten tegen de agressor; en tot slot werden zij bevolen te vechten tegen alle polytheïsten.

God held back Muslims from fighting in Mecca and in the early period of their migration to Medina, and told them, "Restrain your hands, and establish regular prayers, and pay Zakat". Next, they were permitted to fight: "Permission to fight is given to those against whom war is made, because they are oppressed, and God is able to help them. These are the people who were expelled from their homes without cause. The next stage came when the Muslims were commanded to fight those who fight them: "Fight in the cause of God against those who fight you." And finally, war was declared against all the polytheists: "And fight against all the polytheists, as they all fight against you;" "Fight against those among the People of the Book who do not believe in God and the Last Day, who do not forbid what God and His Messenger have forbidden, and who do not consider the true religion as their religion, until they are subdued and pay Jizyah." Thus, according to the explanation by Imam Ibn Qayyim, the Muslims were first restrained from fighting; then they were permitted to fight; then they were commanded to fight against the aggressors; and finally they were commanded to fight against all the polytheists.

Met deze verzen uit de Qur'an en met vele overleveringen van de Profeet ﷺ in lofzang van jihad, en met de gehele geschiedenis van de Islam, die vol is van jihad, verwerpt het hart van elke moslim die uitleg van lihaad die is verzonnen door die mensen wiens geest nederlaag heeft geaccepteerd onder ongunstige omstandigheden en onder de aanvallen op de Islamitische jihad door de sluwe orientalisten.

With these verses from the Qur'an and with many Traditions of the Prophet - peace be on him - in praise of Jihaad, and with the entire history of Islam, which is full of Jihaad, the heart of every Muslim rejects that explanation of lihaad invented by those people whose minds have accepted defeat under unfavorable conditions and under the attacks on Islamic Jihaad by the shrewd orientalists.

Wat voor een man is het die, na het luisteren naar het gebod van God en de Tradities van de Profeet ﷺ en na het lezen over de gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens de islamitische jihad, nog steeds denkt dat het een tijdelijke verplichting is die verband houdt met vergankelijke omstandigheden en dat het uitsluitend gaat over de verdediging van de grenzen?

What kind of a man is it who, after listening to the commandment of God and the Traditions of the Prophet - peace be on him-and after reading about the events which occurred during the Islamic Jihaad, still thinks that it is a temporary injunction related to transient conditions and that it is concerned only with the defense of the borders?

In het vers waarin toestemming wordt gegeven om te vechten, heeft God de Gelovigen meegedeeld dat het leven in deze wereld zodanig is dat het tegenhouden van de ene groep mensen door de andere de wet van God is, zodat de aarde gereinigd kan worden van corruptie. "Toestemming om te vechten is gegeven aan degenen tegen wie oorlog wordt gevoerd, omdat zij onderdrukt zijn, en God is in staat hen te helpen. Dit zijn de mensen die uit hun huizen werden verdreven zonder enige reden, behalve dat zij zeiden dat onze Heer God is. Indien God de ene mensen niet door de andere had tegengehouden, dan zouden zeker synagogen, kerken en moskeeën worden neergehaald, waarin de naam van God vaak wordt herdacht." Zo is deze strijd geen tijdelijke fase maar een eeuwige staat — een eeuwige staat, aangezien waarheid en onwaarheid niet samen kunnen bestaan op deze aarde. Telkens wanneer de Islam opstond met de universele verklaring dat de Heerlijkheid van God over de gehele aarde gevestigd moet worden en dat mensen vrij moeten worden van de slavernij aan andere mensen, hebben de usurpatoren van Gods gezag op aarde er fel tegen aangevallen en hebben zij dit nooit getolereerd. Het werd de Islam een plicht om terug te slaan en de mens over de gehele aarde te bevrijden uit de greep van deze usurpatoren. De eeuwige strijd voor de vrijheid van de mens zal voortduren totdat de religie gezuiverd is voor God.

In the verse giving permission to fight, God has informed the Believers that the life of this world is such that checking one group of people by another is the law of God, so that the earth may be cleansed of corruption. "Permission to fight is given to those against whom war is made, because they are oppressed, and God is able to help them. These are the people who were expelled from their homes without cause, except that they said that our Lord is God. Had God not checked one people by another, then surely synagogues and churches and mosques would have been pulled down, where the name of God is remembered often." Thus, this struggle is not a temporary phase but an eternal state - an eternal state, as truth and falsehood cannot co-exist on this earth. Whenever Islam stood up with the universal declaration that God's Lordship should be established over the entire earth and that men should become free from servitude to other men, the usurpers of God's authority on earth have struck out against it fiercely and have never tolerated it. It became incumbent upon Islam to strike back and release man throughout the earth from the grip of these usurpers. The eternal struggle for the freedom of man will continue until the religion is purified for God.

Het bevel om tijdens de Mekkaanse periode af te zien van vechten was een tijdelijke fase in een lange reis.

The command to refrain from fighting during the Meccan period was a temporary stage in a long journey.

Dezelfde reden was van kracht tijdens de vroege dagen van de emigratie (Hijrah), maar na deze vroege stadia was de reden voor jihad niet louter om Medina te verdedigen. De verdediging ervan was inderdaad noodzakelijk, maar dit was niet het uiteindelijke doel. Het doel was om de middelen en het centrum van de beweging te beschermen – de beweging voor het bevrijden van de mensheid en het afbreken van de obstakels die de mensheid verhinderden deze vrijheid te bereiken.

The same reason was operative during the early days of Hijra, but after these early stages, the reason for Jihaad was not merely to defend Medina. Indeed, its defense was necessary, but this was not the ultimate aim. The aim was to protect the resources and the center of the movement - the movement for freeing mankind and demolishing the obstacles which prevented mankind from attaining this freedom.

De redenen om tijdens de Mekkaanse periode af te zien van strijd zijn gemakkelijk te begrijpen. In Mekka was prediken toegestaan. De Boodschapper ﷺ stond onder de bescherming van de Banu Hashim en hij had daarom de mogelijkheid om zijn boodschap openlijk te verkondigen; hij had de vrijheid om zowel individuen als groepen toe te spreken en een beroep te doen op hun harten en verstand. Er was geen georganiseerde politieke macht die hem kon verhinderen in het prediken of mensen kon verhinderen om te luisteren. In deze fase was er geen noodzaak voor het gebruik van geweld. Daarnaast waren er andere redenen, en ik heb deze redenen in mijn commentaar, In the Shades of the Qur'an, gedetailleerd uiteengezet in de uitleg van het vers: "Heb je de mensen gezien aan wie werd gezegd: 'Houd jullie handen in, en vestig de regelmatige gebeden, en betaal armenbelasting (Zakah)'?" (3:77). Het kan nuttig zijn om 65 delen van deze uitleg hier te reproduceren.

The reasons for refraining from fighting during the Meccan period are easily understood. In Mecca preaching was permitted. The Messenger - peace be on him - was under the protection of the Banu Hashim and hence he had the opportunity to declare his message openly; he had the freedom to speak to individuals as to groups and to appeal to their hearts and minds. There was no organized political power which could prevent him from preaching and prevent people from listening. At this stage there was no need for the use of force. Besides this, there were other reasons and I have detailed these reasons in my commentary, In the Shades of the Qur'an, in explanation of the verse, "Have you seen the people to whom it was said, 'Restrain your hands, and establish regular prayers, and pay Zakat?" (3:77) It may be useful to reproduce 65 parts of this explanation here.

"Een reden voor het verbod op het gebruik van geweld tijdens de Mekkaanse periode kan geweest zijn dat dit een fase van training en voorbereiding was in een specifieke omgeving, voor een specifieke natie en onder specifieke omstandigheden."

"A reason for prohibiting the use of force during the Meccan period may have been that this was a stage of training and preparation in a particular environment, for a particular nation and under particular conditions.

Onder deze omstandigheden was een belangrijke factor in de training en voorbereiding om de individuele Arabier te trainen om geduldig te zijn onder onderdrukking van hemzelf of van degenen van wie hij hield, om zijn trots te overwinnen, en om persoonlijke wraak of wraak voor zijn geliefden niet het doel van zijn leven te maken. Training was ook nodig zodat hij controle over zijn zenuwen kon leren, niet zijn geduld kon verliezen bij de eerste provocatie zoals zijn temperament dat dicteerde – en niet opgewonden raakte bij de eerste impuls, maar zodat hij waardigheid en kalmte kon ontwikkelen in zijn karakter en in zijn handelen. Hij moest worden getraind om de discipline van een gemeenschap te volgen die onder de leiding staat van een leider, en om in elke zaak naar deze leider te verwijzen en zijn bevelen te gehoorzamen, zelfs als deze tegen zijn gewoonte of smaak in zouden gaan. Het doel was om individuen met een hoog karakter te ontwikkelen die de moslimgemeenschap zouden vormen, die de aanwijzingen van de leider zouden volgen, en die beschaafd en vooruitstrevend zouden zijn, vrij van wilde gewoonten en tribalisme.

Under these circumstances, an important factor in training and preparation was to train the individual Arab to be patient under oppression to himself or to those he loved, to conquer his pride, and not to make personal revenge or revenge for one's dear ones the purpose of one's life. Training was also needed so that he could learn control of his nerves, not lose his temper at the first provocation as was his temperament - nor get excited at the first impulse, but so that he could develop dignity and composure in his temperament and in his action. He was to be trained to follow the discipline of a community which is under the direction of a leader, and to refer to this leader in every matter and to obey his injunctions even though they might be against his habit or taste The aim was to develop individuals of high character who would constitute the Muslim community, who would follow the directions of the leader, and who would be civilized and progressive, free of wild habits and tribalism.

"Een andere reden hiervoor kan zijn geweest dat de Quraish trots waren op hun afkomst en eer, en in een dergelijke omgeving zou alleen overtuiging het meest aantrekkelijk en effectief kunnen zijn. In deze fase zou vechten hebben geleid tot het aanwakkeren van de vuren van wraak – er was al veel stammenoorlog gebaseerd op bloedvetes, zoals de oorlogen van Dahis, Gabra en Basus, die jarenlang voortduurden en stam na stam vernietigden. Als bloedvetes in hun geest geassocieerd zouden worden met de Islam, dan zou deze indruk nooit meer weggenomen kunnen worden. Bijgevolg zou de Islam, in plaats van een oproep tot de ware religie te zijn, een eindeloze reeks stammenvetes zijn geworden, en zouden de basisleerstellingen al in het beginstadium vergeten zijn."

"Another reason for it may have been that the Quraish were proud of their lineage and honor, and in such an environment only persuasion could be most appealing and effective. At this stage, fighting would have resulted in kindling the fires of revenge- There was already much tribal warfare based on blood feuds, such as the wars of Dahis, Gabra and Basus, which continued for years and annihilated tribe after tribe. If blood feuds were to become associated in their minds with Islam, then this impression would never have been removed. consequently, Islam, instead of being a call toward the true religion, would have become an unending sequence of tribal feuds and its basic teachings would have been forgotten at the very beginning.

"Een andere reden kan geweest zijn om het zaaien van verdeeldheid en bloedvergieten in elk huishouden te vermijden. In die tijd was er geen georganiseerde regering die de Gelovigen martelde en vervolgde; de Gelovige werd vervolgd, gemarteld en 'een les geleerd door zijn eigen beschermheren'. Onder deze omstandigheden zou toestemming om te vechten hebben betekend dat elk huis een slagveld zou zijn geworden. De mensen zouden hebben gezegd: 'Dus, dit is de Islam'! In feite werd dit over de Islam gezegd, zelfs toen vechten nog niet was toegestaan."

"Another reason may have been to avoid sowing the seed of discord and bloodshed in every household. At that time, there was no organized government which was torturing and persecuting the Believers; the Believer was persecuted, tortured and 'taught a lesson by his own patrons. Under these circumstances, permission to fight would have meant that every house would have become a battlefield. The people would have said 'So, this is Islam'! In fact, this was said about Islam, even though fighting was not permitted.

Tijdens het seizoen waarin de mensen van Arabië naar Mecca kwamen voor de bedevaart en de handel, zouden de Quraish naar hen toe zijn gegaan en hebben gezegd: 'Muhammad verdeelt niet alleen zijn natie en zijn stam; hij scheidt zelfs zonen van hun vaders! Wat voor een zaak is dit die de zoon aanzet om zijn vader te doden, en de slaaf om zijn meester te doden, in elk huis en in elke plaats?' "Een andere reden kan geweest zijn dat God wist dat een grote meerderheid van hen die de vroege moslims vervolgden en martelden, op een dag de loyale soldaten van de Islam zouden worden, zelfs de grote leiders ervan. Was 'Umar Ibn al-Khattab niet een van hen?

During the season when the people of Arabia came to Mecca for pilgrimage and commerce, the Quraish would have gone to them and would have said, 'Muhammad is not only dividing his nation and his tribe; he is even dividing sons from fathers! What kind of a thing is this which incites the son to kill his father, the slave to kill his master, in every house and in every locality?" "Another reason may have been that God knew that a great majority of those who persecuted and tortured the early Muslims would one day become the loyal soldiers of Islam, even its great leaders. Was not 'Umar Ibn al-Khattab one of them?

"Een andere reden kan zijn geweest dat het eergevoel van de Arabieren, vooral binnen een tribale structuur, te hulp schiet bij de persoon die wordt vervolgd maar geen nederlaag erkent, zeker als de vervolgde door het volk wordt geëerd. Verschillende dergelijke incidenten kunnen worden aangehaald om deze stelling te ondersteunen. Toen Abu Bakr, die een eervolle man was, Mekka verliet om naar een andere plaats te emigreren, kon Ibn al-Daghna dit niet verdragen en hield hem tegen om te vertrekken omdat hij dit als een schande voor de Arabieren beschouwde; hij bood Abu Bakr zijn eigen bescherming aan. Het beste voorbeeld van een dergelijk incident is het verscheuren van het contract waaronder de Banu Hashim waren opgesloten in de Vallei van Abu Talib, toen de periode van hun honger en ontbering onredelijk lang leek. Deze ridderlijkheid was een eigenheid van de Arabieren, terwijl in oude 'beschavingen' die gewend waren om mensen vernederd te zien, degenen die leden en werden vervolgd werden uitgelachen, bespot en met minachting werden behandeld, terwijl de onderdrukker en de tiran werden gerespecteerd."

"Another reason may have been that the sense of honor of the Arabs, especially in a tribal framework, comes to the help of the person who is persecuted yet does not concede defeat, especially if the persecuted are honored by the people. Several such incidents can be quoted to support this thesis. When Abu Bakr, who was an honorable man, left Mecca in order to migrate to some other place, Ibn al-Daghna could not bear it and restrained him from leaving because he considered it a disgrace to the Arabs; he offered Abu Bakr his own protection. The best example of such an incident is the tearing up of the contract under which the Banu Hashim were confined to the Valley of Abu Talib when the period of their hunger and privation seemed unreasonably long. This chivalry was a peculiarity of the Arabs, while in ancient 'civilizations' which were accustomed to seeing people humiliated, those who suffered and were persecuted were laughed at, ridiculed and treated with contempt, and the oppressor and the tyrant were respected.

"Een andere reden kan geweest zijn dat de moslims in aantal weinig waren en zij slechts in Mecca woonden, aangezien de boodschap van de Islam andere delen van Arabia nog niet had bereikt of slechts als geruchten was binnengekomen. Andere stammen beschouwden het als een interne ruzie van de Quraish; zij wachtten af wat de uitkomst van deze strijd zou zijn."

"Another reason may have been that the Muslims were few in number and they lived only in Mecca, as the message of Islam had not reached other parts of Arabia or had reached only as hearsay. Other tribes considered it as a domestic quarrel of the Quraish; they were watching for the outcome of this struggle.

Onder deze omstandigheden, indien strijd was toegestaan, zou deze beperkte oorlogsvoering hebben geleid tot de volledige vernietiging van de moslims; zelfs als zij een groot aantal van hun tegenstanders hadden gedood, zouden zij nog steeds volledig vernietigd zijn. Afgoderij zou zijn voortgegaan en de dageraad van het islamitische systeem zou nooit zijn aangebroken en nooit zijn hoogtepunt zou hebben bereikt, terwijl de Islam is geopenbaard als een praktische levenswijze voor de gehele mensheid.

Under these circumstances, if fighting had been allowed, this limited warfare would have resulted in the complete annihilation of the Muslims; even if they had killed a great number of their opponents, they would still have been completely annihilated. Idolatry would have continued and the dawn of the Islamic system would never have arrived and would never have reached its zenith, while Islam is revealed to be a practical way of life for all mankind".

In de vroege Medinese periode was vechten ook verboden. De reden hiervoor was dat de Profeet ﷺ een pact had getekend met de Joden van Medina en met de ongelovige Arabieren in en rond Medina, een actie die in deze fase noodzakelijk was.

In the early Medinite period fighting was also prohibited. The reason for this was that the Prophet - peace be on him- had signed a pact with the Jews of Medina and with the unbelieving Arabs in and around Medina, an action which was necessary at this stage.

Ten eerste was er een open gelegenheid voor prediking en overtuiging. Er was geen politieke macht om deze vrijheid te beperken; de gehele bevolking accepteerde de nieuwe moslimstaat en stemde in met het leiderschap van de Profeet ﷺ in alle politieke zaken. In het pact werd door alle partijen overeengekomen dat niemand een vredesverdrag zou sluiten, oorlog zou verklaren of relaties zou aangaan met een buitenstaander zonder de uitdrukkelijke toestemming van de Profeet ﷺ. Zo lag de werkelijke macht in Medina in de handen van het moslimleiderschap. De deuren stonden ook open voor het prediken van de Islam en er was vrijheid van geloof.

First, there was an open opportunity for preaching and persuasion. There was no political power to circumscribe this freedom; the whole population accepted the new Muslim state and agreed upon the leadership of the Prophet-peace be on him-in all political maners. In the pact it was agreed by all parties that no one would make a treaty of peace or declare war or establish relations with any outsider without the express permission of the Prophet - peace be on him. Thus, the real power in Medina was in the hands of Muslim leadership. The doors were also open for preaching Islam and there was freedom of belief.

Ten tweede wilde de Profeet ﷺ in deze fase al zijn inspanningen sparen om de Quraish te bestrijden, wier meedogenloze verzet een grote hindernis vormde bij het verspreiden van de islam naar andere stammen, die wachtten om de uiteindelijke uitkomst van de strijd tussen de twee groepen van de Quraish te zien. Daarom haastte de Profeet ﷺ zich om verkenningsgroepen in verschillende richtingen te sturen. De eerste dergelijke groep werd aangevoerd door Hamza bin Abdul Muttalib, en deze trok uit tijdens de maand ramadan, slechts zes maanden na de Migratie.

Secondly, at this stage the Prophet-peace be on him - wanted to conserve all his efforts to combat the Quraish, whose relentless opposition was a great obstacle in spreading Islam to other tribes which were waiting to see the final outcome of the struggle between the two groups of the Quraish. That is why the Prophet - peace be on him - hastened to send scouting parties in various directions. The first such party was commanded by Hamza bin Abdul Muttalib, and it went out during the month of Ramadan, only six months after the Immigration.

Daarna waren er andere verkenningsgroepen, één tijdens de negende maand na de emigratie (Hijrah), de volgende in de dertiende maand, de derde in de zestiende maand na de emigratie (Hijrah), en in de zeventiende maand stuurde hij een groep onder leiding van Abdullah bin Jahash. Deze groep stuitte op enige weerstand en er werd bloed vergoten. Dit gebeurde tijdens de maand Rajab, die als een heilige maand werd beschouwd. Het volgende vers uit Soera Baqara verwijst hiernaar:

After this, there were other scouting parties, one during the ninth month after Hijra, the next in the thirteenth month the third sixteen months after Hijra, and in the seventeenth month he sent a party under the leadership of Abdullah bin Jahash. This party encountered some resistance and some blood was shed. This occurred during the month of Rajab, which was considered a sacred month. The following verse of Chapter Baqara refers to it:

"Zij vragen u over het vechten in de heilige maanden. Zeg: Het vechten in die maanden is een grote zonde, maar mensen ervan weerhouden de weg van God te volgen, en God te ontkennen, en mensen te verhinderen de Heilige Moskee te bezoeken, en mensen uit hun huizen te verdrijven, is een veel grotere zonde, en onderdrukking is erger dan doden." (2:217)

"They ask you about fighting in the sacred months. Say: Fighting in them is a great sin, but to prevent people from the way of God, and to reject God, and to stop people from visiting the Sacred Mosque, and to expel people from their homes are a much greater sin, and oppression is worse than killing." (2:217)

Tijdens de ramadan van hetzelfde jaar vond de Slag bij Badr plaats, en in Soera Al-Anfal werd deze slag besproken.

During Ramadan of the same year, the Battle of Badr took place, and in Chapter Anfal this battle was reviewed.

Als deze fase van de islamitische beweging in het juiste perspectief wordt bekeken, dan is er geen ruimte om te beweren dat het basisdoel van de islamitische beweging 'defensief' was in de nauwe zin die sommige mensen er vandaag de dag aan toeschrijven, verslagen door de aanvallen van de verraderlijke orientalisten! Degenen die oorzaken van defensieve aard zoeken in de geschiedenis van de expansie van de islam, worden gegrepen door de agressieve aanvallen van de orientalisten op een moment dat moslims noch glorie bezitten, noch de islam bezitten. Echter, bij de genade van God zijn er zij die standvastig blijven op het standpunt dat de islam een universele verklaring is van de vrijheid van de mens op aarde van elke autoriteit behalve de autoriteit van God, en dat de religie gezuiverd dient te worden voor God; en zij blijven schrijven over de islamitische jihad.

If this stage of the Islamic movement is viewed in proper perspective, then there is no room to say that the basic aim of the Islamic movement was 'defensive' in the narrow sense which some people ascribe to it today, defeated by the attacks of the treacherous orientalists! Those who look for causes of a defensive nature in the history of the expansion of Islam are caught by the aggressive attacks of the orientalists at a time when Muslims possess neither glory nor do they possess Islam. However, by God's grace, there are those who are standing firm on the issue that Islam is a universal declaration of the freedom of man on the earth from every authority except God's authority, and that the religion ought to be purified for God; and they keep writing concerning, the Islamic Jihaad.

Maar de islamitische beweging heeft geen argumenten uit de literatuur nodig, aangezien zij rust op de duidelijke verzen van de Qur'an:

But the Islamic movement does not need any arguments taken from the literature, as it stands on the clear verses of the Qur'an:

"Zij die het leven van deze wereld hebben verkocht voor het leven van het Hiernamaals, dienen te strijden in de weg van God; en wie strijdt in de weg van God en wordt gedood of overwint, aan hem zullen Wij een grote beloning geven."

"They ought to fight in the way of God who have sold the life of this world for the life of the Hereafter; and whoever fights in the way of God and is killed or becomes victorious, to him shall We give a great reward.

"Waarom zouden jullie niet vechten in de weg van God voor de mannen, vrouwen en kinderen die zijn onderdrukt omdat zij zwak zijn, en die zeggen: 'Onze Heer! Breng ons uit deze plaats waarvan de mensen onderdrukkers zijn, en stuur voor ons een beschermer, en stuur voor ons een helper'? Degenen die geloven vechten in de zaak van God, terwijl degenen die niet geloven vechten in de zaak van tirannie. Vecht dan tegen de vrienden van Satan. Voorwaar, de strategie van Satan is zwak." (3: 74-76)

Why should not you fight in the way of God for those men, women and children who have been oppressed because they are weak and who call 'Our Lord! Take us out of this place whose people are oppressors, and raise for us an ally, and send for us a helper'. Those who believe fight in the cause of God, while those who do not believe fight in the cause of tyranny. Then fight against the friends of Satan. Indeed, the strategy of Satan is weak." (3: 74-76)

"Zeg tot de ongelovigen dat als zij zich onthouden, wat zij voorheen hebben gedaan hen vergeven zal worden; maar als zij zich terugwenden, dan weten zij wat er met eerdere naties is gebeurd. En vecht tegen hen totdat er geen onderdrukking meer is en de religie volledig voor God is. Maar als zij zich onthouden, dan is God de Waarnemer van hun daden."

"Say to the unbelievers that if they refrain, then whatever they have done before will be forgiven them; but if they turn back, then they know what happened to earlier nations. And fight against them until there is no oppression and the religion is wholly for God. But if they refrain, then God is watching over their actions.

"Maar als zij dat niet doen, weet dan dat God jullie Beschermer is en Hij is jullie Helper." (8: 38-40)

But if they do not, then know that God is your Ally and He is your Helper." (8: 38-40)

"Bevecht degenen onder de Mensen van het Boek die niet geloven in God en de Laatste Dag, die niet verbieden wat God en Zijn boodschapper hebben verboden, en die de ware religie niet als hun levenswijze beschouwen, totdat zij onderworpen zijn en de hoofdelijke belasting (Jizyah) betalen. De Joden zeggen: 'Ezra is de Zoon van God', en de Christenen zeggen: 'De Messias is de Zoon van God'. Dit zijn louter woorden uit hun monden, volgend op hen die aan hen voorafgingen en ongeloofden. God zal hen treffen; hoe zij zijn afgedwaald! Zij hebben hun rabbijnen en priesters als heren genomen naast God en de Messias, de zoon van Maria; terwijl hen werd bevolen niets aan tebidden behalve Eén God. Er is geen godheid behalve Hij, glorie aan Hem boven datgene wat zij aan Hem toekennen! Zij wensen het licht van God met hun monden te doven, maar God is voorbestemd Zijn licht te voltooien, ook al zijn de ongelovigen tegenstander" (9: 29-32)

"Fight against those among the People of the Book who do not believe in God and the Last Day, who do not forbid what God and His messenger have forbidden, and who do not consider the true religion as their way of life, until they are subdued and pay Jizyah. The Jews say: 'Ezra is the Son of God', and the Christians say: 'The Messiah is the Son of God'. These are mere sayings from their mouths, following those who preceded them and disbelieved. God will assail them; how they are perverted! They have taken their rabbis and priests as lords other that God, and the Messiah, son of Mary; and they were commanded to worship none but One God. There is no deity but He, glory be to Hlm above what they associate with Him! They desire to extinguish God's light with their mouths, and God intends to perfect His light, although the unbelievers may be in opposition" (9: 29-32)

De redenen voor jihad die in de bovenstaande verzen zijn beschreven, zijn als volgt: om de autoriteit van God op aarde te vestigen; om menselijke zaken in te richten volgens de ware leiding die door God is verstrekt; om alle Satanische krachten en Satanische levenssystemen af te schaffen; om de heerschappij van de ene mens over anderen te beëindigen, aangezien alle mensen schepselen van God zijn en niemand de autoriteit heeft om hen tot zijn dienaren te maken of om willekeurige wetten voor hen te maken.

The reasons for Jihaad which have been described in the above verses are these: to establish God's authority in the earth; to arrange human affairs according to the true guidance provided by God; to abolish all the Satanic forces and Satanic systems of life; to end the lordship of one man over others since all men are creatures of God and no one has the authority to make them his servants or to make arbitrary laws for them.

Deze redenen zijn voldoende om jihad uit te roepen. Men moet echter altijd in gedachten houden dat er geen dwang in religie is; dat wil zeggen dat zodra de mensen vrij zijn van de heerschappij van mensen, de wet die de burgerlijke zaken beheerst puur die van God zal zijn, terwijl niemand gedwongen zal worden zijn overtuigingen te veranderen en de islam te aanvaarden.

These reasons are sufficient for proclaiming Jihaad. However, one should always keep in mind that there is no compulsion in religion; that is, once the people are free from the lordship of men, the law governing civil affairs will be purely that of God, while no one will be forced to change his beliefs and accept Islam.

De jihad van de Islam is om volledige vrijheid voor iedere mens over de hele wereld te waarborgen door hem te bevrijden van de slavernij aan andere mensen, zodat hij zijn God kan dienen, Die Eén is en Die geen deelgenoten heeft. Dit is op zichzelf een voldoende reden voor jihad. Dit waren de enige redenen in de harten van de moslimstrijders. Als hen de vraag gesteld was: "Waarom vecht u?", zou niemand hebben geantwoord: "Mijn land is in gevaar; ik vecht voor de verdediging ervan" of "De Perzen en de Romeinen zijn over ons heen gekomen", of: "We willen ons gezag uitbreiden en willen meer buit". Zij zouden hetzelfde hebben geantwoord als Rabati bin 'Amer, Huzaifa bin Muhsin en Mughira bin Shtuba antwoordden aan de Perzische generaal Rustum toen hij hen één voor één vroeg tijdens drie opeenvolgende dagen voorafgaand aan de slag bij Qadisiyyah: "Met welk doel zijn jullie gekomen?" Hun antwoord was hetzelfde: "God heeft ons gezonden om iedereen die wenst van de slavernij aan mensen naar de dienst van God alleen te brengen, van de beklemming van deze wereld naar de weidsheid van deze wereld en het Hiernamaals, en van de tirannie van religies naar de rechtvaardigheid van de Islam. God heeft voor dit doel een Boodschapper ﷺ gezonden om Zijn schepping Zijn weg te leren. Als iemand deze levenswijze aanvaardt, keren wij terug en geven we zijn land aan hem terug, en wij vechten met degenen die rebelleren totdat wij martelaars zijn of overwinningsrijk worden".

The Jihaad of Islam is to secure complete freedom for every man throughout the world by releasing him from servitude to other human beings so that he may serve his God, Who IS One and Who has no associates. This is in itself a sufficient reason for Jihaad. These were the only reasons in the hearts of Muslim warriors. If they had been asked the question "Why are you fighting?" none would have answered, "My country is in danger; I am fighting for its defense" or "The Persians and the Romans have come upon us", or, "We want to extend our dominion and want more spoils'.' They would have answered the same as Rabati bin 'Amer, Huzaifa bin Muhsin and Mughira bin Shtuba answered the Persian general Rustum when he asked them one by one during three successive days preceding the battle of Qadisiyyah, "For what purpose have you come?" Their answer was the same: "God has sent us to bring anyone who wishes from servitude to men into the service of God alone, from the narrowness of this world into the vastness of this world and the Here- after, and from the tyranny of religions into the justice of Islam. God raised a Messenger for this purpose to teach His creatures His way. If anyone accepts this way of life, we turn back and give his country back to him, and we fight with those who rebel until we are martyred or become victorious" .

Dit zijn de redenen die besloten liggen in de aard van deze religie zelf. Evenzo is de proclamatie van universele vrijheid, de praktische wijze waarop werkelijke menselijke omstandigheden met passende methoden worden bestreden, en het ontwikkelen van nieuwe middelen in verschillende stadia, eveneens inherent aan de boodschap vanaf het allereerste begin – en niet vanwege enige dreiging van agressie tegen islamitische landen of tegen de moslims die daar wonen. De reden voor jihad bestaat in de aard van de boodschap en in de werkelijke omstandigheden die zij aantreft in menselijke samenlevingen, en niet louter in de noodzaak tot verdediging, die tijdelijk en van beperkte omvang kan zijn. Een moslim vecht met zijn bezit en zijn persoon "in de weg van God" voor het belang van deze waarden, waarbij noch persoonlijk gewin noch hebzucht een motief voor hem is.

These are the reasons inherent in the very nature of this religion. Similarly, its proclamation of universal freedom, its practical way of combatting actual human conditions with appropriate methods, its developing new resources at various stages, is also inherent in its message from the very beginning- and not because of any threat of aggression against Islamic lands or against the Muslims residing in them. The reason for Jihaad exists in the nature of its message and in the actual conditions it finds in human societies, and not merely in the necessity for defense, which may be temporary and of limited extent. A Muslim fights with his wealth and his person "in the way of God" for the sake of these values in which neither personal gain nor greed is a motive for him.

Voordat een moslim het slagveld betreedt, heeft hij al een grote strijd in zichzelf gevoerd tegen Satan – tegen zijn eigen verlangens en ambities, zijn persoonlijke belangen en neigingen, de belangen van zijn familie en van zijn natie; tegen alles wat niet uit de Islam voortkomt; tegen elke hindernis die in de weg staat van het aanbidden van God en de uitvoering van de Goddelijke autoriteit op aarde, waarbij deze autoriteit aan God wordt teruggegeven en wordt ontnomen aan de opstandige usurpatoren.

Before a Muslim steps into the battlefield, he has already fought a great battle within himself against Satanagainst his own desires and ambitions, his personal interests and inclinations, the interests of his family and of his nation; against which is not from Islam; against every obstacle which comes into the way of worshipping God and the implementation of the Divine authority on earth, returning this authority to God and taking it away from the rebellious usurpers.

Degenen die beweren dat de islamitische jihad louter was voor de verdediging van het 'vaderland van de islam', doen de grootsheid van de islamitische levenswijze tekort en beschouwen deze als minder belangrijk dan hun 'vaderland'. Dit is niet het islamitische standpunt, en hun visie is een creatie van de moderne tijd en is volkomen vreemd aan het islamitische bewustzijn. Wat acceptabel is voor het islamitische bewustzijn, is het geloof, de levenswijze die dit geloof voorschrijft, en de samenleving die volgens deze levenswijze leeft. De bodem van het vaderland heeft op zichzelf geen waarde of gewicht. Vanuit het islamitische standpunt is de enige waarde die de bodem kan bereiken omdat op die bodem de autoriteit van God is gevestigd en de leiding van God wordt gevolgd; en zo wordt het een vesting voor het geloof, een plaats waar de levenswijze het recht heeft om het 'vaderland van de islam' genoemd te worden, een centrum voor de beweging voor de totale vrijheid van de mens.

Those who say that Islamic Jihaad was merely for the defense of the 'homeland of Islam' diminish the greatness of the Islamic way of life and consider it less important than their 'homeland'. This is not the Islamic point of view, and their view is a creation of the modern age and is completely alien to Islamic consciousness. What is acceptable to Islamic consciousness is its belief, the way of life which this belief prescribes, and the society which lives according to this way of life. The soil of the homeland has in itself no value or weight. From the Islamic point of view, the only value which the soil can achieve is because on that soil God's authority is established and God's guidance is followed; and thus it becomes a fortress for the belief, a place for its way of life to be entitled the 'homeland of Islam', a center for the movement for the total freedom of man.

Natuurlijk, in dat geval is de verdediging van het 'vaderland van de Islam' de verdediging van de islamitische overtuigingen, de islamitische levenswijze en de islamitische gemeenschap. De verdediging ervan is echter niet het ultieme doel van de islamitische beweging van jihad, maar is een middel om de goddelijke autoriteit daarin te vestigen, zodat het het hoofdkwartier wordt voor de beweging van de Islam, die vervolgens over de hele aarde naar de gehele mensheid moet worden verspreid, aangezien het doel van deze religie de gehele mensheid is en haar sfeer van actie de hele aarde is.

Of course, in that case the defense of the 'homeland of Islam' is the defense of the Islamic beliefs, the Islamic way of life, and the Islamic community. However, its defense is not the ultimate objective of the Islamic movement of Jihaad but is a means of establishing the Divine authority within it so that it becomes the headquarters for the movement of Islam, which is then to be carried throughout the earth to the whole of mankind, as the object of this religion is all humanity and its sphere of action is the whole earth.

Zoals we eerder hebben beschreven, zijn er vele praktische obstakels bij het vestigen van de heerschappij van God op aarde, zoals de macht van de staat, het sociale systeem en tradities en, in het algemeen, de gehele menselijke omgeving.

As we have described earlier, there are many practical obstacles in establishing God's rule on earth, such as the power of the state, the social system and traditions and, in general, the whole human environment.

Islam gebruikt geweld alleen om deze obstakels te verwijderen, zodat er geen muur meer tussen de Islam en individuele menselijke wezens blijft bestaan, en zodat het hun harten en geesten kan aanspreken nadat zij van deze materiële obstakels zijn bevrijd, om hen vervolgens de vrijheid te laten om te kiezen voor het aanvaarden of verwerpen ervan.

Islam uses force only to remove these obstacles so that there may not remain any wall between Islam and individual human beings, and so that it may address their hearts and minds after releasing them from these material obstacles, and then leave them free to choose to accept or reject it.

Wij zouden ons niet moeten laten misleiden of beschaamd moeten voelen door de aanvallen van de orientalisten op de oorsprong van jihad, noch zouden wij ons zelfvertrouwen moeten verliezen onder de druk van de huidige omstandigheden en het gewicht van de wereldmachten, tot een zodanig punt dat wij proberen redenen voor islamitische jihad te zoeken buiten de aard van deze religie, en proberen aan te tonen dat het een defensieve maatregel was onder tijdelijke omstandigheden. De noodzaak voor jihad blijft bestaan, en zal blijven bestaan, of deze omstandigheden nu aanwezig zijn of niet! Bij het overpeinzen van historische gebeurtenissen zouden wij de aspecten die inherent zijn aan de aard van deze religie, haar verklaring van universele vrijheid en haar praktische methode, niet mogen verwaarlozen. Wij zouden deze niet mogen verwarren met tijdelijke behoeften van defensie.

We ought not to be deceived or embarrassed by the attacks of the orientalists on the origin of Jihaad, nor lose self- confidence under the pressure of present conditions and the weight of the great powers of the world to such an extent that we try to find reasons for Islamic Jihaad outside the nature of this religion, and try to show that it was a defensive measure under temporary conditions. The need for Jihaad remains, and will continue to remain, whether these conditions exist or not! In pondering over historical events, we should not neglect the aspects inherent in the nature of this religion, its declaration of universal freedom, and its practical method. We ought not to confuse these with temporary needs of defense.

Ongetwijfeld moet deze religie zichzelf verdedigen tegen agressor. Het loutere bestaan ervan in de vorm van een algemene verklaring van de universele Heerschappij van God en van de vrijheid van de mens van dienstbaarheid aan enig wezen behalve God, het organiseren van een beweging onder een nieuw leiderschap anders dan het bestaande jahili-leiderschap, en het creëren van een onderscheidende en permanente samenleving gebaseerd op de Goddelijke autoriteit en onderwerping aan Eén God, is voldoende reden voor de omringende jahili-samenleving, die gebaseerd is op menselijke autoriteit in welke vorm dan ook, om zich ertegen te verzetten voor haar eigen behoud en voor de onderdrukking van de Islam. Onder deze omstandigheden zal de nieuw georganiseerde Islamitische gemeenschap duidelijk voor zichzelf voorbereiding moeten treffen op verdediging. Deze omstandigheden treden onvermijdelijk op en ontstaan gelijktijdig met de komst van de Islam in elke samenleving.

No doubt this religion must defend itself against aggressors. Its very existence in the form of a general declaration of the universal Lordship of God and of the freedom of man from servitude to any being other than God, and its organizing a movement under a new leadership other than the existing jahili leadership, and its creating a distinct and permanent society based on the Divine authority and submission to One God, is sufficient cause for the surrounding jahili society, which is based on human authority in some form or another, to rise against it for its own preservation and for the suppression of Islam. Clearly, under these conditions, the newly- organized Islamic community will have to prepare itself for defense. These conditions inevitably occur and come into existence simultaneously with the advent of Islam in any society.

Het is niet van belang of de Islam een dergelijke situatie goedkeurt of afkeurt, aangezien de strijd aan de Islam wordt opgelegd; dit is een natuurlijke strijd tussen twee systemen die niet lang samen kunnen bestaan. Dit is een feit dat niet ontkend kan worden, en daarom heeft de Islam geen andere keuze dan zichzelf te verdedigen tegen agressie.

There is no question of Islam's liking or disliking such a situation, as the struggle is imposed upon Islam; this is a natural struggle between two systems which cannot co-exist for long. This is a fact which cannot be denied, and hence Islam has no choice but to defend itself against aggression.

Maar er is een ander feit dat veel belangrijker is dan dit feit. Het ligt in de aard van de Islam om het initiatief te nemen om de mensheden over de hele aarde te bevrijden van de slavernij aan eenieder behalve God; en daarom kan het niet worden beperkt tot enige geografische of raciale grenzen, waardoor de gehele mensheid op de hele aarde in het kwaad, in chaos en in slavernij aan heren behalve God zou worden achtergelaten.

But there is another fact which is much more important than this fact. It is in the very nature of Islam to take initiative for freeing the human beings throughout the earth from servitude to anyone other than God; and so it cannot be restricted within any geographic or racial limits, leaving all mankind on the whole earth in evil, in chaos and in servitude to lords other than God.

Het kan voorkomen dat de vijanden van de Islam het doelmatig vinden om geen enkele actie tegen de Islam te ondernemen, indien de Islam hen binnen hun geografische grenzen met rust laat om de heerschappij van sommige mannen over anderen voort te zetten, en haar boodschap en haar verklaring van universele vrijheid binnen hun domein niet uitbreidt. Maar de Islam kan hiermee niet instemmen, tenzij zij zich onderwerpen aan haar gezag door het betalen van hoofdelijke belasting (Jizyah), wat een garantie zal zijn dat zij hun deuren hebben geopend voor de prediking van de Islam en geen enkel obstakel in de weg zullen leggen door de macht van de staat.

It may happen that the enemies of Islam may consider it expedient not to take any action against Islam, if Islam leaves them alone in their geographical boundaries to continue the lordship of some men over others and does not extend its message and its declaration of universal freedom within their domain. But Islam cannot agree to this unless they submit to its authority by paying Jizyah, which will be a guarantee that they have opened their doors for the preaching of Islam and will not put any obstacle in its way through the power of the state.

Dit is het karakter van deze religie en dit is haar functie, aangezien het een verklaring is van de Heerlijkheid van God en de vrijheid van de mens van dienstbaarheid aan een ander dan God, voor alle mensen.

This is the character of this religion and this is its function, as it is a declaration of the Lordship of God and the freedom of man from servitude to anyone other than God, for all people.

Er is een groot verschil tussen dit concept van de Islam en het andere, dat het beperkt beschouwt tot geografische en raciale grenzen, en geen enkele actie onderneemt behalve uit angst voor agressie. In het laatste geval gaat alle inherente dynamiek verloren.

There is a great difference between this concept of Islam and the other, which considers it confined to geographical and racial limits, and does not take any action except out of fear of aggression. In the latter case, all its inherent dynamism is lost.

Om de dynamiek van de Islam met helderheid en diepgang te begrijpen, is het noodzakelijk om te onthouden dat de Islam een levenswijze voor de mens is, voorgeschreven door God. Het is geen door de mens gemaakt systeem, noch een ideologie van een groep mensen, noch een levenswijze die eigen is aan een bepaald ras. We kunnen niet spreken over externe redenen voor jihad, tenzij we deze grote waarheid over het hoofd zien en tenzij we vergeten dat de fundamentele vraag hier de soevereiniteit van God en de gehoorzaamheid van Zijn schepselen is; het is voor een persoon onmogelijk om deze grote waarheid te onthouden en toch naar andere redenen voor islamitische jihad te zoeken.

To understand the dynamism of Islam with clarity and depth, it IS necessary to remember that Islam is a way of life for man prescribed by God. It is not a man-made system, nor an ideology of a group of people, nor a way of life peculiar to a given race. We cannot talk about external reasons for Jihaad unless we overlook this great truth and unless we forget that the fundamental question here is the sovereignty of God and the obedience of His creatures; it is impossible for a person to remember this great truth and still search for other reasons for Islamic Jihaad.

De werkelijke inschatting van het verschil tussen het concept dat oorlog aan de Islam werd opgelegd door de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), omdat de aard ervan vereiste dat de samenlevingen van de Jahiliyyah de Islam zouden aanvallen, en het concept dat de Islam het initiatief neemt en deze strijd aangaat, kan niet worden gemaakt in de vroege stadia van haar beweging.

The true estimate of the difference between the concept that war was forced upon Islam by Jahiliyyah because its very nature demanded that jahili societies would attack it, and the concept that Islam takes the initiative and enters into this struggle, cannot be made in the early stages of its movement.

In de vroege stadia van de islamitische beweging is het moeilijk om tussen deze twee concepten te onderscheiden, omdat Islam in beide gevallen strijd moet leveren. In de laatste stadia echter, wanneer de eerste veldslagen zijn gewonnen, maken de twee concepten een groot verschil — een groot verschil in het begrijpen van de doelen en de betekenis van de islamitische boodschap. En hier schuilt het gevaar.

In the early stages of the Islamic movement it is difficult to discriminate between these two concepts, because in either case Islam will have to do battle. However, in the final stages, when the initial battles are won, the two concepts make a great difference-a great difference in understanding the purposes and the significance of the Islamic message. And here lies the danger.

Er is ook een groot verschil tussen het idee dat de islam een door God verordende levenswijze is en het idee dat het een geografisch begrensd systeem is. Volgens het eerste idee kwam de islam deze wereld binnen om de heerschappij van God op Gods aarde te vestigen, om alle mensen uit te nodigen tot de aanbidding van God, en om de boodschap ervan een concrete realiteit te maken in de vorm van een moslimgemeenschap waarin individuen vrij zijn van de dienstbaarheid aan mensen en zich hebben verzameld onder de dienstbaarheid aan God en uitsluitend de sharia van God volgen. Deze islam heeft het recht om al die obstakels die in haar pad liggen te verwijderen, zodat zij de menselijke rede en intuïtie kan aanspreken zonder inmenging of tegenwerking van politieke systemen. Volgens het tweede idee is de islam slechts een nationaal systeem dat alleen het recht heeft om de wapens op te nemen wanneer zijn vaderland wordt aangevallen.

There is also a great difference in the idea that Islam is a Divinely-ordained way of life and in the idea that it is a geographically-bounded system. According to the first idea, Islam came into this world to establish God's rule on God's earth, to invite all people toward the worship of God, and to make a concrete reality of its message in the form of a Muslim community in which individuals are free from servitude to men and have gathered together under servitude to God and follow only the Shari'ah of God. This Islam has a right to remove all those obstacles which are in its path so that it may address human reason and intuition with no interference and opposition from political systems. According to the second idea, Islam is merely a national system which has a right to take up arms only when its homeland is attacked.

In het geval van beide concepten moet de Islam streven en strijden; maar de doelen en de resultaten ervan zijn geheel verschillend, zowel conceptueel als praktisch.

In the case of either concept, Islam has to strive and to struggle; but its purposes and its results are entirely different, both conceptually and practically.

Islam heeft inderdaad het recht om het initiatief te nemen. Islam is niet het erfgoed van een specifieke ras of land; dit is de religie van God en het is voor de hele wereld. Het heeft het recht om alle obstakels in de vorm van instituten en tradities te vernietigen die de keuzevrijheid van de mens beperken. Het valt geen individuen aan en dwingt hen ook niet om zijn overtuigingen te aanvaarden; het valt instituten en tradities aan om de mensheid te bevrijden van hun giftige invloeden, die de menselijke natuur vervormen en de menselijke vrijheid inperken.

Indeed, Islam has the right to take the initiative. Islam is not a heritage of any particular race or country; this is God's religion and it is for the whole world. It has the right to destroy all obstacles in the form of institutions and traditions which limit man's freedom of choice. It does not attack individuals nor does it force them to accept its beliefs; it attacks institutions and traditions to release human beings from their poisonous influences, which distort human nature and which curtail human freedom.

Het is het recht van de Islam om de mensheid te bevrijden van de slavernij aan mensen, zodat zij alleen God kunnen dienen, en om praktische betekenis te geven aan de verklaring dat God de ware Heer van allen is en dat alle mensen vrij zijn onder Hem. Volgens het Islamitische concept en in de werkelijkheid kan het bewind van God op aarde alleen worden gevestigd via het Islamitische systeem, aangezien dit het enige systeem is dat door God is verordend voor alle mensen, of zij nu heersers of onderdanen zijn, zwart of wit, arm of rijk, onwetend of geleerd. De wet ervan is uniform voor allen, en alle mensen zijn erin gelijkwaardig verantwoordelijk voor. In alle andere systemen gehoorzamen mensen andere mensen en volgen zij door mensen gemaakte wetten. Wetgeving is een goddelijke eigenschap; iedereen die dit recht toekent aan een dergelijke pretendent, of hij hem nu als goddelijk beschouwt of niet, heeft hem als goddelijk geaccepteerd.

It is the right of Islam to release mankind from servitude to human beings so that they may serve God alone, to give practical meaning to its declaration that God is the true Lord of all and that all men are free under Him. According to the Islamic concept and in actuality, God's rule on earth can be established only through the Islamic system, as it is the only system ordained by God for all human beings, whether they be rulers or ruled, black or white, poor or rich, ignorant or learned. Its law is uniform for all, and all human beings are equally responsible within it. In all other systems, human beings obey other human beings and follow man-made laws. Legislation is a Divine attribute; any person who concedes this right to such a claimant, whether he considers him Divine or not, has accepted him as Divine.

Islam is niet louter een geloof, zodat het volstaat om het enkel te prediken. Islam, wat een levenswijze is, onderneemt praktische stappen om een beweging te organiseren voor de bevrijding van de mens. Andere samenlevingen geven het geen enkele mogelijkheid om zijn volgelingen te organiseren volgens zijn eigen methode, en daarom is het de plicht van de Islam om al dergelijke systemen te vernietigen, aangezien zij obstakels zijn in de weg van universele vrijheid. Alleen op deze wijze kan de levenswijze volledig aan God worden gewijd, zodat noch enige menselijke autoriteit noch de kwestie van slavernij overblijft, zoals het geval is in alle andere systemen die gebaseerd zijn op de slavernij van de mens aan de mens. Degenen onder onze hedendaagse moslimgeleerden die verslagen worden door de druk van de huidige omstandigheden en de aanvallen van verraderlijke orientalisten, verklaren zich niet toe eigen aan dit kenmerk van de Islam. De orientalisten hebben een beeld geschetst van de Islam als een gewelddadige beweging die haar geloof met het zwaard aan de mensen oplegde. Deze kwaadaardige orientalisten weten heel goed dat dit niet waar is, maar met deze methode proberen zij de ware motieven van de islamitische jihad te verdraaien. Maar onze moslimgeleerden, deze verslagen mensen, zoeken naar defensieve redenen waarmee zij deze beschuldiging kunnen ontkennen. Zij zijn onwetend over de aard van de Islam en over haar functie, en dat zij het recht heeft om het initiatief te nemen voor de menselijke vrijheid.

Islam is not merely a belief, so that it is enough merely to preach it. Islam, which is a way of life, takes practical steps to organize a movement for freeing man. Other societies do not give it any opportunity to organize its followers according to its own method, and hence it is the duty of Islam to annihilate all such systems, as they are obstacles in the way of universal freedom. Only in this manner can the way of life be wholly dedicated to God, so that neither any human authority nor the question of servitude remains, as is the case in all other systems which are based on man's servitude to man. Those of our contemporary Muslim scholars who are defeated by the pressure of current conditions and the attacks of treacherous orientalists do not subscribe to this characteristic of Islam. The orientalists have painted a picture of Islam as a violent movement which imposed its belief upon people by the sword. These vicious orientalists know very well that this is not true, but by this method they try to distort the true motives of Islamic Jihaad. But our Muslim scholars, these defeated people, search for reasons of defensive with which to negate this accusation. They are ignorant of the nature of Islam and of its function, and that it has a right to take the initiative for human freedom.

Deze onderzoekers, met hun verslagen mentaliteit, hebben het westerse concept van 'religie' overgenomen, wat slechts een naam is voor 'geloof' in het hart, zonder enige relatie met de praktische zaken van het leven, en daarom beschouwen zij religieuze oorlog als een oorlog om geloof op de harten van volkeren op te leggen.

These research scholars, with their defeated mentality, have adopted the Western concept of 'religion', which is merely a name for 'belief' in the heart, having no relation to the practical affairs of life, and therefore they conceive of religious war as a war to impose belief on peoples' hearts.

Maar dit is niet het geval bij de Islam, aangezien de Islam de levenswijze is die door God voor de gehele mensheid is bepaald, en deze weg vestigt de Heerlijkheid van God alleen — dat wil zeggen, de soevereiniteit van God — en ordent het praktische leven in al zijn dagelijkse details. Jihad in de Islam is simpelweg een naam voor het streven om dit systeem van leven dominant te maken in de wereld. Wat het geloof betreft, hangt dit duidelijk af van persoonlijke mening, onder de bescherming van een algemeen systeem waarin alle obstakels voor de vrijheid van persoonlijke overtuiging zijn verwijderd. Dit is duidelijk een geheel andere zaak en werpt een compleet nieuw licht op de Islamitische jihad.

But this is not the case with Islam, as Islam is the way of life ordained by God for all mankind, and this way establishes the Lordship of God alone-that is, the sovereignty of God - and orders practical life in all its daily details. Jihaad in Islam is simply a name for striving to make this system of life dominant in the world. As far as belief is concerned, it clearly depends upon personal opinion, under the protection of a general system in which all obstacles to freedom of personal belief have been removed. Clearly this is an entirely different matter and throws a completely new light on the Islamic Jihaad.

Zo, waar ook een islamitische gemeenschap bestaat die een concreet voorbeeld is van het door God verordende levenssysteem, heeft zij het door God gegeven recht om naar voren te treden en de politieke autoriteit over te nemen, zodat zij het goddelijke systeem op aarde kan vestigen, terwijl zij de zaak van het geloof overlaat aan het individuele geweten. Toen God de moslims voor een bepaalde periode onthield van jihad, was dat een kwestie van strategie in plaats van een kwestie van principe; dit was een zaak die betrekking had op de vereisten van de beweging en niet op het geloof. Alleen in het licht van deze uitleg kunnen we die verzen van de Heilige Qur'an begrijpen die betrekking hebben op de verschillende stadia van deze beweging. Bij het lezen van deze verzen moeten we er altijd in ons geheugen houden dat een van hun betekenissen gerelateerd is aan de specifieke stadia van de ontwikkeling van de islam, terwijl er een andere algemene betekenis is die gerelateerd is aan de onveranderlijke en eeuwige boodschap van de islam. We mogen deze twee aspecten niet met elkaar verwarren.

Thus, wherever an Islamic community exists which is a concrete example of the Divinely-ordained system of life, it has a God-given right to step forward and take control of the political authority so that it may establish the Divine system on earth, while it leaves the matter of belief to individual conscience. When God restrained Muslims from Jihaad for a certain period, it was a question of strategy rather than of principle; this was a matter pertaining to the requirements of the movement and not to belief. Only in the light of this explanation can we understand those verses of the Holy Qur'an which are concerned with the various stages of this movement. In reading these verses, we should always keep in mind that one of their meanings is related to the particular stages of the development of Islam, while there is another general meaning which is related to the unchangeable and eternal message of Islam. We should not confuse these two aspects.