Islam wordt tegenwoordig verworven en bestudeerd via deze methoden, en het is door hun aard overduidelijk dat zij geen islamitisch denken kunnen vestigen. Als gevolg van hun overheersing, luiheid in het denken, en oppervlakkig en emotioneel denken, omvatten deze de huidige denkwijze van moslims, ondanks het enorme aantal moslims dat de islam bestudeert in universiteiten, masjids en instituten, en het toenemende aantal Shaykhs. Deze methoden leiden van nature tot een dergelijke situatie omdat de islam niet langer wordt gezien als een ideologie die het levensperspectief vormgeeft. In plaats daarvan wordt de islam ofwel beschouwd als rigide of statische informatie, of als verhalen om de emoties te sussen. Hieronder volgen enkele kenmerken van het huidige denken van de moslimgemeenschap (Ummah) die zijn ontstaan als gevolg van het verwerven van de islam via deze methoden.

Islam today is acquired and studied through these methods, and it is obvious by their nature that they cannot establish any Islamic thinking. As a result of their prevalance, idleness in thinking, and superficial and emotional thinking are encompassing the current thinking of Muslims in spite of the tremendous number of Muslims studying Islam in universities, masjids, and institutions, and the increasing number of Shaykhs. These methods naturally lead to such a situation because Islam is no longer viewed as an ideology that shapes the point of view towards life. Rather, Islam is taken either as rigid or static information, or as stories to appease the emotions. Following are some characteristics of the current thinking of the Muslim Ummah that have emerged as a result of acquiring Islam through these methods.

Denken kan worden gekenmerkt als ofwel oppervlakkig, diepgaand, ofwel verlicht. Het oppervlakkige denken is het resultaat van een gebrek aan een diepgaande en uitgebreide studie van de situatie, en het individu dat tot dit denken overgaat, is tevreden met het bekijken van de oppervlakte van elke gebeurtenis of situatie. Dit oppervlakkige denken weerspiegelt zich in het huidige politieke denken van de moslims. Wanneer moslims kijken naar de bestaande staten in de moslimwereld, denken zij dat deze staten onafhankelijk zijn en dat de heersers hun eigen wil hebben, simpelweg omdat zij elk hun eigen grenzen, vlag, grondwet en lidmaatschap van internationale organisaties hebben. Echter, als dezelfde persoon die tot deze conclusie komt, tijd zou besteden aan het bestuderen van de realiteit van deze staten, hoe zij zijn ontwikkeld en hun relatie met het Westen, dan zou hij niet concluderen dat deze staten onafhankelijk zijn.

Thinking can be characterized as either superficial, profound, or enlightened. The superficial thinking results from a lack of deep and comprehensive study of the situation, and the individual who resorts to this thinking is content with looking at the surface of any event or situation. This superficial though reflects in the current political thinking of the Muslims. When Muslims look to the existing states in the Muslim world, they think that these states are independent and that the rulers have their own will simply because they each have their own borders, flag, constitution, and membership in international organizations. However, if the same person who reaches this conclusion would spend time studying the reality of these states, how they were developed, and their relationship with the West, he would not conclude that these states are independent.

Nog een voorbeeld van oppervlakkig denken is de bewering dat democratie parallel loopt aan de raadpleging (Shura) waar de Islam naar oproept, enkel gebaseerd op het feit dat de Islam overleg aanbeveelt en de moslimgemeenschap (Ummah) het recht geeft om de kalief te kiezen. Echter, een diepgaande en nauwkeurige analyse van de ideologische basis van democratie zal onthullen dat democratie een specifiek systeem is dat gebaseerd is op het idee dat de mens het recht heeft om zijn eigen wetten te maken en zelf te beslissen over zijn eigen normen van goed en kwaad. Dit idee spreekt de basis van het Islamitische systeem tegen, waarin staat dat alleen Allah (SWT)

Another example of superficial thinking is claiming that Democracy parallels the Shura that Islam calls for based solely upon the fact that Islam recommends consultation and gives the Ummah the right to choose the Khalifah. However, closely examining the ideological basis of Democracy in a profound way will reveal that Democracy is a specific system based on the notion that the human being has the right to make his own laws and decide for himself his own standards of right and wrong. This notion contradicts the basis of the Islamic system, which states that only Allah (swt)

Wanneer het denkvermogen afneemt, zal het individu niet in staat zijn om zelfstandig enig origineel onderzoek te verrichten. In deze situatie zal het individu reeds bestaande ideeën die door anderen zijn vastgesteld overnemen wanneer hij wordt geconfronteerd met een geval of een kwestie die een vorm van originele gedachte of onderzoek vereist. Of het nu gaat om politieke, juridische of andere kwesties, een dergelijk persoon zal zich tot anderen wenden om hem de antwoorden te verschaffen. En nadat hij het antwoord of de mening van anderen heeft aangenomen, zal hij deze mening verdedigen en rechtvaardigen alsof het de zijne is, zonder de bijbehorende bewijzen te onderzoeken, enkel vanwege zijn vertrouwen in degene die de mening heeft vastgesteld.

When the thinking level declines, the individual will be unable to conduct any original research on his own. In this situation, the individual will adopt already-existing ideas established by others when faced with any case or issue that requires any type of original thought or research. Whether in political, legal, or any other issues, such a person will turn to others to provide him with the answers. And after taking the answer or opinion from others, he will defend and justify this opinion as if it was his own without researching the related evidences, only because of his trust in the one who established the opinion.

Dit type denken is wijdverspreid onder moslims ondanks hun grote aantallen, terwijl de mate van origineel denken bijna niet bestaat. Dergelijke taqleed (navolging (Taqlid)) is acceptabel in de islamitische jurisprudentie (Fiqh) voor degenen die niet in staat zijn tot zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en is ook acceptabel voor de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) in gevallen waarin hij zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) niet hoeft uit te oefenen. Dit type denken is echter niet toegestaan in de geloofsleer (Aqeedah), aangezien het algemeen bekend is dat moslims verboden zijn hun geloofsleer (Aqeedah) via taqleed (navolging (Taqlid)) te adopteren. Een dergelijke benadering van de geloofsleer (Aqeedah) is afkomstig van niet-moslims die simpelweg hun voorouders volgen zonder enige vorm van denken of onderzoek naar hun overtuigingen te initiëren. Bovendien laat de definitie van geloof (Iman) geen ruimte voor taqleed (navolging (Taqlid)) in de geloofsleer (Aqeedah), omdat geloof (Iman) wordt gedefinieerd als de beslissende overtuiging die overeenstemt met de realiteit en gebaseerd is op sluitende bewijzen. Taqleed (navolging (Taqlid)) kan een dergelijk geloof (Iman) niet vestigen, omdat het vereist dat men over de kwestie nadenkt en de eigen standpunten opbouwt op basis van daleels die de beslissende overtuiging vestigen. Daarom is het onjuist voor iemand om te zeggen: "Ik geloof in Allah en de Boodschapper" ﷺ, enkel omdat zijn vader of shaykh dat zei.

This type of thinking is widespread among Muslims in spite of their large numbers, whereas the amount of original thinking is almost non-existent. Such taqleed (imitation) is acceptable in fiqh for those unable to conduct ijtihad and is also acceptable for the mujtahid is some where he does not have to exercise his own ijtihad. However, this type of thinking is not allowed in the Aqeedah, as it is well known that Muslims are prohibited from adopting their Aqeedah through taqleed. Such an approach towards the Aqeedah originated from the non-Muslims who simply follow their ancestors without initiating any type of thinking or research into their beliefs. Furthermore, the definition of Iman leaves no room for the taqleed in the Aqeedah because Iman is defined as the conclusive belief that agrees with the reality and is based on conclusive evidences. Taqleed cannot establish such an Iman because it requires thinking about the issue and building one’s case based on daleels that establish the conclusive belief. Therefore, it is incorrect for anyone to say "I believe in Allah and the Messenger" because his father or shaykh said so.

In het dagelijks leven zijn er gebieden die diepgaand en uitgebreid denken vereisen, zoals politieke gebeurtenissen, het uitvoeren van onderzoek in een laboratorium, of het zoeken naar bewijs in een juridische zaak. Daarnaast zijn er situaties die door middel van denken moeten worden aangepakt, zoals hoe om te gaan met een aanval en welke specifieke strategieën en maatregelen moeten worden genomen. Een dergelijk incident werd gedemonstreerd door de Profeet ﷺ tijdens de Slag bij Al-Khandaq, waarbij de Profeet ﷺ talrijke tactieken initieerde die uitgebreid nadenken over de situatie vereisten om de aanval op Medina effectief te weerstaan.

In everyday life, there are areas that require deep and comprehensive thinking, such as political events or conducting research in the lab, or searching for the evidence in a legal matter. In addition, there are situations that need to be addressed by thinking, such as how to deal with an attack and what specific strategies and measures to undertake. Such an incident was demonstrated by the Prophet (saaw) during the Battle of Al-Khandaq, in which the Prophet (saaw) initiated numerous tactics which required extensive thinking about the situation in order to effectively counter the attack upon Medina.

Aan de andere kant zijn er situaties en kwesties die geen nadenken vereisen. Men hoeft geen langdurige experimenten uit te voeren en zich bezig te houden met uitgebreid onderzoek om te bewijzen dat water voldoet aan de behoefte van een dorstig persoon, of om te bewijzen dat elke natie zichzelf moet beschermen tegen haar vijanden. Dergelijke kwesties zijn overduidelijk uit de dagelijkse ervaring. Ook wanneer een moslim de oproep tot het gebed (Adhan) hoort, hoeft hij niet na te denken over hoe hij de kleine wassing (Wudu) moet uitvoeren, omdat deze handeling zo bekend is bij hem dat hij deze automatisch doet zonder dat hij over de bewegingen hoeft na te denken. Hoewel een nieuwe moslim aanvankelijk wellicht enkele demonstraties van de kleine wassing (Wudu) nodig heeft, hoeft hij de kleine wassing (Wudu) niet telkens te filosoferen wanneer hij deze moet uitvoeren.

On the other hand, there are situations and issues which do not require thinking. One does not need to conduct lengthy experiments and engage in extensive study to prove that water fulfills the need of a thirsty person or to prove that any nation must protect itself against its enemies. Such issues are plainly obvious from everyday experience. Also, when a Muslim hears the Adhan, he does not need to think about how to perform the wudu because this action is so well-known to him that he automatically does it without any need to think about the movements. While a new Muslim may initially require a few demonstrations of the wudu, he does not need to philosophize the wudu every time he needs to perform it.

Echter, moslims verloren de fijne lijn die het onderscheid maakt tussen wat nadenken vereist en wat geen nadenken vereist. Als gevolg hiervan begonnen moslims kwesties die dergelijke details niet vereisen, op een zeer langdurige en gedetailleerde wijze te bespreken. Een shaykh zou een jaar lang uitgeput raken door de regels van de kleine wassing (Wudu) aan de mensen uit te leggen, terwijl een paar praktische zaken voldoende zouden zijn. Daarnaast schreven andere individuen volumes aan literatuur over de kleine wassing (Wudu), taharah, de bewegingen van het gebed (Salah), en andere dergelijke kwesties.

Om dit probleem aan te pakken, moet men beseffen dat het denkproces vereist dat het individu het betreffende probleem waarneemt en begrijpt. Niemand kan nadenken over zaken die buiten de reikwijdte van hun zintuigen liggen, tenzij er authentiek bewijs met betrekking tot dergelijke zaken komt van een bron die het verstand reeds als geloofwaardig heeft vastgesteld. Binnen deze context geloven moslims in de djinn, de engelen, de Dag des Oordeels, het Paradijs en het Hellevuur, en andere aspecten van de onzichtbare (Ghayb). Het geloof in dergelijke realiteiten is gebaseerd op het sluitende bewijs dat via het intellect wordt vastgesteld, om onderscheid te maken met metafysica, die gebaseerd is op pure speculatie.

In order to address this issue, one must realize that the thinking process requires that the individual sense and comprehend the issue at hand. No one can think about issues that are beyond the scope of their senses unless an authentic evidence regarding such issues comes from a source that the rationale has already established as credible. Within this context, Muslims believe in the Jinn, the Angels, the Day of Judgment, Paradise and Hell-fire, and other aspects of the Ghaib. The belief in such realities is built upon the conclusive evidence that is established through the intellect, to be distinguished from metaphysics, which is based upon pure speculation.

Onlangs is het metafysische denken binnengesijpeld in het denkproces van de moslims.

Recently, the metaphysical thinking has seeped into the thinking process of the Muslims.

Tegenwoordig manifesteren de moslims het metafysische denken in twee aspecten:

Nowadays, the Muslims manifest the metaphysical thinking in two aspects:

Het onvermogen om de grenzen van het denkproces en de menselijke geest te begrijpen, heeft ertoe geleid dat moslims kwesties met betrekking tot de onzichtbare (Ghayb) bespreken met behulp van hun eigen verstand en zintuigen. Als gevolg hiervan nemen zaken zoals de djinn een zeer grote ruimte in beslag in het denken van moslims, tot het punt waarop sommigen zelfs beweren dat zij met de djinn kunnen communiceren. Een ander voorbeeld van een dergelijke kwestie is de discussie die draait om de Eigenschappen van Allah en de vraag of deze wel of niet deel uitmaken van Zijn Wezen. Hoewel moslims moeten geloven in het bestaan van dergelijke realiteiten, moet dit geloof beperkt blijven tot de tekst van het bewijs en mag het daar niet voorbijgaan, omdat het denkproces zintuiglijke waarneming vereist om plaats te vinden. Het proberen te starten van het denkproces over realiteiten die de menselijke geest niet kan begrijpen of waarnemen, zal resulteren in speculatieve verbeelding die ontdaan is van enig werkelijk denken.

Failure to understand the limits of the thinking process and the human mind has resulted in Muslims discussing issues related to the Ghaib using their own mind and senses. As a result, issues such as the jinn occupy a very large space in the thinking of Muslims, to the extent that some even claim that they can communicate with the jinn. Another example of such an issue is the discussion that revolves around the Attributes of Allah and whether or not they are part of His Entity. Although Muslims must believe in the existence of such realities, this belief must be limited to the text of the evidence and cannot venture beyond it because the thinking process requires sensation in order to occur. Attempting to initiate the thinking process upon realities that the human mind cannot comprehend or sense will result in speculative imagination devoid of any thought.

Verschillende redenen droegen bij aan een dergelijk denkniveau. Een belangrijke reden is dat het bespreken van de huidige situatie van de moslimgemeenschap (Ummah) tot problemen met de heersende elite kan leiden. Als gevolg hiervan zouden mensen verschuiven naar dergelijke kwesties, omdat deze mogelijk niet problematisch zijn voor de heersende machthebbers. In feite zouden de heersende elites dit type denken zelfs kunnen aanmoedigen om de moslims af te leiden van de werkelijke problemen waar zij voor staan. Een andere reden is dat het lage denkniveau dat onder moslims bestaat, individuen kan aanzetten tot het bespreken van dergelijke kwesties, omdat metafysica geen serieus denken vereist, wat voor veel mensen moeilijk op gang te brengen is. Al dat metafysische denken vereist slechts het aanhalen van verhalen en het de vrije loop laten van de verbeelding, zonder de noodzaak om concreet bewijs te leveren om een zaak of argument op te bouwen, wat iets is dat iedereen met relatieve gemak en comfort kan doen.

Many reasons contributed to such a level of thinking. One important reason is that discussing the current situation of the Muslim Ummah may lead to some problems with the ruling elite. As a result, people would shift towards such issues because they may not be problematic to the ruling establishments. In fact, the ruling elite may even encourage this type of thinking to distract the Muslims from the real issues facing them. Another reason is that the low level of thinking that exists among Muslims may push the individuals to discuss such issues because metaphysics does not require serious thinking, which is difficult for many people to initiate. All that metaphysical thinking requires is bringing stories and unleashing the imagination without the need to establish any concrete evidence to build a case or argument, which is something that anyone can do with relative ease and comfort.

Qadriyya Ghaibiyya verwijst naar het verschuiven van de relatie van de handelingen van de rechtsregel (Hukm) Sharii naar wat iemand zich kan inbeelden als de Kennis van Allah. Voorbeelden van een dergelijke mentaliteit zijn het beweren dat de huidige achterlijkheid en neergang van de moslims hun lot is dat niet kan worden aangepakt of veranderd, of het gebruiken van de smeekbede (Du’a) als het enige middel om de situatie van de moslims te veranderen zonder enige actie te ondernemen, of het beweren dat de djinn en de shayateen de oorzaak zijn van bepaalde ziekten en dat de manier om de ziekte te genezen is door met hen te communiceren.

Qadriyya Ghaibiyya refers to shifting the connection of the actions from the Hukm Sharii to what someone may imagine as the Knowledge of Allah. Examples of such a mentality are claiming that the current backwardness and decline of the Muslims is their destiny that cannot be addressed or changed, or using the Du’a as the only means of changing the situation of Muslims without initiating any action, or claiming that the jinn and the shayateen are the cause of some diseases and that the way to cure the disease is to communicate with them.

Moslims moeten geloven dat oorzaak en gevolg een natuurwet is die Allah (SWT) in dit universum heeft ingesteld.

Muslims must believe that Cause-and-Effect is a natural law that Allah (swt) set in this universe.

Het effect zal alleen optreden als de oorzaak bestaat. Bijvoorbeeld, overwinning kan niet werkelijkheid worden tenzij de oorzaken ervan bestaan, zoals de vaste overtuiging van het leger in zijn doelstellingen, de scherpzinnigheid van de leiders, en het niveau van voorbereiding en planning. Ook heeft het genezen van een ziekte een oorzaak, namelijk het juiste medicijn. De Profeet ﷺ zei: "O dienaar van Allah! Zoek medische behandeling, aangezien Allah de ziekte en het medicijn heeft geschapen." In één incident kwam een man naar de Profeet ﷺ en vroeg hem om een smeekbede (Du’a) voor zijn kameel te doen om haar te genezen van een huidaandoening. De Profeet ﷺ zei tegen de man: "Voeg wat teer toe aan je smeekbede (Du’a)," wat aangeeft dat de smeekbede (Du’a) op zichzelf het doel niet zal bereiken. In een ander incident zei de Profeet ﷺ tegen een man die zijn kameel los wilde laten terwijl hij vertrouwde op de tawakul om haar te beschermen: "Bind haar vast, en vertrouw dan op de tawakul." Op dezelfde manier zal de wederopstanding van de moslims vanuit hun huidige status quo niet alleen door smeekbede (Du’a) en aanbidding (Ibadah) plaatsvinden, maar door het initiëren van de verandering en het werken aan het creëren van de wederopstanding. Allah (SWT)

The effect will occur only if the cause exists. For example, victory cannot materialize unless its causes exist, such as the army’s firm conviction in its objectives, the shrewdness of the leaders, and the level of preparation and planning. Also, curing a disease has a cause, which is the correct medication. The Prophet (saaw) said, "O servant of Allah! Seek medical treatment since Allah created the disease and the medication." In one incident, a man came to the Prophet (saaw) asking him to make Du’a to his camel to cure her from a skin disease. The Prophet (saaw) told the man, "Add to your Du’a some tar," indicating that the Du’a by itself will not accomplish the objective. In another incident, the Prophet (saaw) told a man who wanted to unleash his camel while depending on the tawakul to protect her, "Leash her, and then have the tawakul." By the same token, reviving the Muslims from their current status quo will occur not by Du’a and ibadah alone but through initiating the change and working towards creating the revival. Allah (swt)

Zoals eerder vermeld, is de intellectuele manier van denken een proces dat de werkelijkheid omvat, een gezonde menselijke geest, zintuigen die de werkelijkheid als een sensatie naar de geest overbrengen, en eerdere informatie die de geest aan de sensatie koppelt om een gedachte te produceren. De intellectuele methode houdt derhalve in dat men nadenkt over de aanwezige werkelijkheid of het vraagstuk zoals het is. De wetenschappelijke methode is echter gebaseerd op het uitvoeren van experimenten en het bereiken van een conclusie op basis van de verzamelde gegevens. Elk type wetenschappelijk onderzoek is niet afhankelijk van de situatie of de werkelijkheid zoals die is, maar vereist dat het te onderzoeken materiaal wordt onderworpen aan een omgeving die verschilt van de natuurlijke omgeving, om vervolgens de impact van deze opgelegde omstandigheden op het materiaal te observeren. Dit proces wordt het wetenschappelijk experiment genoemd, wat de hoeksteen vormt van de wetenschappelijke methode van denken.

As previously mentioned, the intellectual way of thinking is a process which involves the reality, a sound human mind, senses which transfer the reality to the mind as a sensation, and previous information which the mind links to the sensation to produce a thought. Thus, the intellectual method entails thinking about the reality at hand or the issue as it is. However, the scientific method is based upon performing experiments and reaching a conclusion based on the data collected. Any kind of scientific research does not depend on the situation or the reality as is but necessitates subjecting the material under scrutiny to an environment different than its natural environment and then observing the impact of these imposed conditions on the material. This process is referred to as the scientific experiment, which constitutes the cornerstone of the scientific method of thinking.

De wetenschappelijke methode is een tak van de rationele methode omdat, net als de rationele methode, het wetenschappelijke proces een realiteit vereist, zintuigen om de realiteit waar te nemen, en een menselijk brein om het onderzoek en de analyse uit te voeren om tot een conclusie te komen.

The scientific method is a branch of the rational method because, like the rational method, the scientific process requires a reality, senses in order to perceive the reality, and a human brain in order to perform the research and analysis to arrive at a conclusion.

Echter, het verschil lag in het type werkelijkheid dat betrokken was, en als gevolg daarvan zal het type onderzoek en analyse dat in het wetenschappelijke proces wordt uitgevoerd, verschillen van het rationele proces. De wetenschappelijke methode kan niet in alle disciplines worden gebruikt, omdat niet alles onderworpen kan worden aan experimenten. Terwijl kennisgebieden zoals natuurkunde, biologie en techniek kunnen worden besproken op basis van experimenten, kunnen kennisgebieden zoals filosofie, geschiedenis, economie, recht en geloofsleringen niet worden besproken met behulp van de wetenschappelijke methode, omdat dergelijke disciplines geen tastbare materie zijn die onderworpen kan worden aan experiment en meting. Bijvoorbeeld, het wetenschappelijk testen van het effect van een ideologie op de vooruitgang van een natie zou vereisen dat men één natie onderwerpt aan een ideologie en een andere natie berooft van die ideologie, om te bepalen of een ideologie tot vooruitgang zou leiden.5 Een dergelijk onderzoek valt buiten de reikwijdte van de experimentele methode, omdat men naties, individuen of samenlevingen niet op die manier gedwongen kan onderwerpen aan bepaalde omstandigheden. Men kan echter naties of individuen observeren zoals ze zijn of gedurende de geschiedenis, en tot een rationele conclusie komen dat de ideologie tot vooruitgang voor een natie leidt. Een ander cruciaal verschil tussen de wetenschappelijke en de rationele methode ligt in het type feiten of conclusies die door de twee soorten denken worden bereikt. De wetenschappelijke methode leidt tot het vaststellen van relatieve en niet absolute feiten, omdat deze gebaseerd is op relatieve metingen.

Dit type denken kan zich op twee aspecten manifesteren:

This type of thinking can manifest in two aspects:

1. Wensdenken: Wanneer een persoon een emotionele neiging heeft om tot een specifieke conclusie te komen, wenst hij dat de gebeurtenissen tot dit resultaat leiden. Als gevolg hiervan zal hij alles gaan interpreteren op basis van deze wens. De rol van het intellect bij dit type denken is om het gewenste resultaat te rechtvaardigen en te proberen de zaak ervan te bewijzen. Bijvoorbeeld, sommige mensen hebben een bepaalde loyaliteit aan een regime, en op basis van deze emotionele gehechtheid zouden zij wensen dat dit regime een rechtvaardig systeem is. Op basis van deze wens zouden zij concluderen dat een bepaald regime rechtvaardig is, en zij zouden de daden van dit regime rechtvaardigen om aan deze conclusie te voldoen, zelfs als deze rechtvaardiging zou neerkomen op het geheel ontkennen van duidelijke feiten.

1. Wishful Thinking: When a person possesses an emotional inclination to reach a specific conclusion, he wishes the events to lead to this result. As a result, he would start interpreting everything based upon this wish. The intellect’s role in this type of thinking is to justify the wished for result and attempt to prove its case. For example, some people have a certain loyalty to a regime, and based upon this emotional attachment, they would wish that this regime is a just system. Based upon this wish, they would conclude that a certain regime is just, and they would justify the actions of this regime in order to fit this conclusion, even if this justification amounted to denying clear facts altogether.

Het wensdenken manifesteert zich ook in de wens van veel moslims dat een bepaalde staat een Islamitische Staat zou zijn. Leven onder het Islamitische Systeem is de wens van elke moslim, maar voor sommigen kan deze wens hen ertoe aanzetten om elk regime als Islamitisch te bestempelen op basis van de aanwezigheid van bepaalde symbolen van de Islam.

The wishful thinking also manifests in the wish of many Muslims for a certain state to be an Islamic State. Living under the Islamic System is the wish of every Muslim, but for some, this wish may incline them to label any regime as Islamic based upon the presence of certain symbols of Islam.

Dergelijke mensen zouden dan het bestaan van deze symbolen gebruiken om te beweren dat een bepaalde staat islamitisch is.

Such people would then use the existence of these symbols to claim that a particular state is Islamic.

En als de betreffende staat in werkelijkheid een staat van ongeloof (Kufr) is, zouden dergelijke individuen proberen dit te rechtvaardigen om hun gewenste conclusie te ondersteunen dat de staat islamitisch is.

Beperkt denken verwijst naar het onvermogen om uitgebreid onderzoek te doen naar verschillende kwesties. Dit kan het gevolg zijn van een sterke gehechtheid aan de status quo, of van het beperken van de discussie tot de status quo, of van een gebrek aan informatie of kennisbronnen voor het individu.

Narrowness in thinking refers to the inability in conducting comprehensive research in different issues. It could either result from the strong attachment to the status quo or from limiting the discussion to the status quo, or the lack of information or sources of knowledge to the individual.

Dergelijke beperkingen verschuiven het individu uiteindelijk naar een geïsoleerd persoon die de reikwijdte van zijn denken beperkt tot de status quo. In feite is dit type denken vergelijkbaar met oppervlakkig denken, en het zou een van de redenen achter het oppervlakkige denken kunnen zijn. Dit type denken is verschillend van gespecialiseerd zijn in één gebied, omdat specialisatie betekent dat men zich op één aspect concentreert om creativiteit in een specifiek veld te ontwikkelen. Zo'n persoon is niet beperkt in de reikwijdte van zijn denken, maar is gefocust op één aspect. De beperkte denker kan echter niet over een kwestie nadenken, algemeen of specifiek, en de reikwijdte van zijn denken is beperkt en strekt zich gewoonlijk niet verder uit dan het denken over zijn levensonderhoud en aanverwante zaken. Bijvoorbeeld, een koopman kan al zijn klanten en hun behoeften kennen, evenals de details van zijn handelswaar. Echter, dezelfde persoon, indien beperkt in zijn denken, zou elke intellectuele discussie vermijden. Als hij deelneemt aan een dergelijk type discussie, zal zijn deelname oppervlakkig zijn en met het enige doel om te laten zien dat hij iets te zeggen heeft.

Such constraints eventually shift the individual into an isolated person who restricts the scope of his thinking to the status quo. In fact, this type of thinking is similar to the superficial thinking, and it could be one of the reasons behind the superficial thinking. This type of thinking is distinct from being specialized in one area because specialization means to focus in one aspect in order to develop creativity in a specific field. Such a person is not narrow in the scope of his thinking but is focused in one aspect. However, the narrow thinker cannot think in any issue, general or specific, and the scope of his thinking is limited and usually does not extend beyond thinking in his livelihood and related matters. For example, a merchant may know all of his customers and their needs, as well as the details of his merchandise. However, the same person, if narrow in his thinking, would avoid any intellectual discussion. If he participates in any such type of discussion, his participation will be superficial and for the sole purpose of showing that he has something to say.

Logica is een oude Griekse discipline die is vastgesteld door de klassieke Griekse filosofen. Zij pasten het toe op elk aspect, of het nu betrekking heeft op zaken binnen of buiten de zintuigen. Zij gebruikten het bij het bespreken van God, Zijn Eigenschappen en Zijn Essentie, naast andere kwesties zoals de natuur en rechtvaardigheid. Deze manier van denken is gebouwd op een specifieke filosofische orde die een persoon naar specifieke resultaten leidt. Het specifieke format dat de logica kenmerkt, bestaat uit twee premissen: de major-premisse, die een algemene regel of een natuurlijk fenomeen stelt, en de minor-premisse, die een specifiek idee of een kwestie kan zijn waar de persoon over moet nadenken. Op basis van de relatie tussen de twee premissen bereikt de logicus een conclusie.

Logic is an old Greek discipline set by the classical Greek philosophers. They applied it to any aspect, whether they relate to things within or beyond the senses. They employed it in discussing God, His Attributes, and His Essence, in addition to other issues such as nature and justice. This way of thinking is built upon a specific philosophical order that leads a person to reach specific results. The specific format which characterizes logic consists of two premises: The major premise, which states a general rule or natural phenomenon, and the minor premise, which could be a specific idea or issue that the person must think about. Based on the relationship between the two premises, the logician reaches a conclusion.

Logici leggen geen nadruk op de geldigheid of juistheid van een van deze premissen of de logische analyse. In plaats daarvan ligt de nadruk op de formaliteit. In Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians, door Hallaq, stelt hij: "De inherente aard van het syllogisme maakt het nauwelijks superieur aan analogie, want hoe geldig het syllogisme ook mag zijn, het kan, louter op basis van de vorm, niet leiden tot een zekere conclusie."

Logicians do not emphasize the soundness or correctness of any of these premises or logical analysis. Rather, the emphasis is on the formality. In Ibn Taymiyya Against the Greek Logicians, by Hallaq, he states: "The inherent nature in Syllogism renders it hardly superior to analogy, because however valid the syllogism may be, it cannot, by virtue of form alone, lead to a certain conclusion.

Het is de inhoud van het argument, niet de vorm ervan, die de waarheid van de conclusie bepaalt… Een syllogistische redeneermethode zal niet louter op basis van de vorm tot een zekere conclusie leiden.

It is the subject matter of the argument, not its form, that determines the truth of the conclusion…A syllogistic mode of reasoning will not result in a certain conclusion by virtue of form alone."