De wijze waarop het Westen dit probleem aanpakte, heeft wellicht de grootste schade toegebracht aan de moslimgemeenschap (Ummah), omdat het de kern raakte van het mechanisme dat het islamitische systeem uitvoert.

The manner in which the West addressed this issue perhaps inflicted the greatest damage upon the Muslim Ummah because it struck at the very mechanism which implements the Islamic system.

Tijdens de Middeleeuwen leden de westerse naties enorm als gevolg van de theocratische systemen die aan hen werden opgelegd. Er ontstond een hevige tegenreactie als gevolg van de onderdrukking die het Westen ervoer, wat ertoe leidde dat sommige groepen de religie (Deen) geheel ontkenden. Om deze confrontatie op te lossen, formuleerde het Westen een compromisoplossing die de religie (Deen) scheidde van de wereldse zaken, en deze oplossing werd de seculiere basis van westerse kapitalistische samenlevingen. Met de scheiding van kerk en staat en de daaropvolgende adoptie van het kapitalisme, trad Europa een fase van snelle vooruitgang binnen. Zo werd het idee dat religie en politiek niet samen kunnen gaan en dat het mengen van de twee synoniem is aan achterlijkheid en verval, een hoeksteen in het westerse politieke denken.

During the Middle Ages, the Western nations suffered tremendously as a result of the theocratic systems imposed upon them. A severe backlash erupted as a result of the oppression that the West experienced, which caused some groups to deny religion altogether. In order to resolve this confrontation, the West formulated a compromise solution which separated the Deen from the life affairs, and this solution became the Secular basis of Western Capitalist societies. With the separation of Church and State and the subsequent adoption of Capitalism, Europe entered a phase of rapid progress. Thus, the notion that religion and politics cannot coexist and that mixing the two is synonymous with backwardness and decline became a cornerstone in Western political thought.

Het Westen exporteerde dit concept naar de moslims en misleidde de moslims op briljante wijze door hen te laten denken dat de historische ervaringen die het Westen doormaakte universeel waren en van toepassing waren op elke religie of Deen (religie), inclusief de Islam. Als gevolg hiervan begonnen de moslims de Islamitische politiek op dezelfde manier te zien als het Westen politiek vermengd met de Deen (religie) beschouwde: als een dodelijke cocktail. En net zoals het Westen hun verval zag als het resultaat van het vermengen van religie met politiek, begonnen de moslims hun eigen verval te zien als het directe gevolg van het implementeren van de Islam in de levenszaken.

The West exported this notion to the Muslims and brilliantly deceived the Muslims into thinking that the historical experiences which the West encountered was a universal one which applied to every religion or Deen, including Islam. As a result, the Muslims began to view Islamic politics in the same light as the West viewed politics mixed with the Deen as a lethal cocktail. And just as the West perceived their decline as the result of mixing religion with politics, the Muslims began to perceive their own decline as the direct result of implementing Islam in the life affairs.

Dergelijke een probleem had gemakkelijk verlicht kunnen worden als de moslims hadden beseft dat de ervaringen van het Westen specifiek waren voor het Westen en voortkwamen uit bepaalde factoren, zoals: het onvermogen van de christelijke leer om de levenszaken aan te pakken omdat de oorspronkelijke leer vermengd was met door de mens gemaakte ideeën en innovaties; het feit dat de grillen en meningen van de geestelijkheid, en niet eens de christelijke leer zelf, als basis voor bestuur werden gebruikt; en de onjuistheid van de wijze waarop de Europeanen probeerden hun intellectuele dilemma op te lossen, wat een onjuiste oplossing voortbracht die inherent in strijd was met zichzelf. Geen van deze factoren kon worden gegeneraliseerd naar de moslimwereld, omdat de islamitische tekst bewezen correct is en nooit is vervuild, wat de islam in staat stelde om de levenszaken op elk moment of plaats aan te pakken. En de islam, in tegenstelling tot de bestaande christelijke leer in Europa op dat moment, is intellectueel concluderend en leidt de mens om zijn geloofsleer (Aqeedah) te baseren op de intellectuele methode. Bovendien is de islamitische geloofsleer (Aqeedah) van nature allesomvattend, en vloeit daaruit een allesomvattend systeem van het leven voort. Daarom was er nooit een conflict tussen de realiteit die uit het intellect werd afgeleid en de islamitische geloofsleer (Aqeedah). En het islamitische systeem behandelt alle aspecten van het leven, waardoor geen enkel aspect van de levenszaken onbeantwoord blijft. Vanwege deze eigenschappen die uniek waren voor de islamitische geloofsleer (Aqeedah), hebben de moslims nooit een "Donkere Middeleeuwen" gekend zoals het Westen die ervoer. Het verval waar de moslims doorheen gingen, was het resultaat van een misverstand over de islam, wat voortkwam uit de opeenstapeling van verschillende factoren, waarvan geen enkele betrekking had op de factoren die bijdroegen aan de Europese Donkere Middeleeuwen. Het Westen maakte echter gebruik van het verval van de moslims en hun intellectuele verwarring door hen te misleiden tot het geloof dat de aanwezigheid van de islam in het politieke toneel de centrale oorzaak van hun verval was. Als gevolg hiervan werden de moslims afgeleid naar het waarnemen van zowel hun verval als de kwestie van de herleving met het Westen als model, wat ertoe leidde dat zij opriepen tot de scheiding van de islam van de levenszaken en het verlaten van het islamitische politieke systeem als noodzaak om de moslims te doen herleven.

Such a problem could have been easily alleviated if the Muslims realized that the experiences of the West were specific to the West and stemmed from certain factors, such as: The inability of the Christian doctrine to address the life affairs because of the original doctrine being mixed with manmade ideas and innovations; the fact that the whims and opinions of the clergy, and not even the Christian doctrine itself, was used as a basis for rule; and the incorrectness of the manner in which the Europeans attempted to resolve their intellectual dilemma, which produced an incorrect solution that inherently contradicted itself. None of these factors could be generalized to the Muslim World because the Islamic text is proven correct and was never polluted, which made Islam capable of addressing the life affairs at any time or place. And Islam, unlike the existing Christian doctrine in Europe at the time, is intellectually conclusive and directs the human being to build his Aqeedah based on the intellectual method. Furthermore, the Islamic Aqeedah is comprehensive in its nature, and from it emanates a comprehensive system of life. Therefore, there was never a conflict between the reality deduced from the intellect and the Islamic Aqeedah. And the Islamic System addresses all aspects of life, leaving no aspect of the life affairs unanswered. Because of these attributes that were unique to the Islamic Aqeedah, the Muslims never had a "Dark Ages" which the West experienced. The decline which the Muslims were undergoing was a result of misunderstanding Islam, which resulted from the accumulation of several factors, none of which had any relation to the factors contributing to the European Dark Ages. However, the West capitalized upon the decline of the Muslims and their intellectual confusion by misleading them to believe that the presence of Islam in the political arena was the central cause of their decline. As a result, the Muslims were diverted into perceiving their decline as well as the issue of revival using the West as a model, which caused them to call for the separation of Islam from the life affairs and abandoning the Islamic political system as necessary to revive the Muslims.

Vandaag de dag is de scheiding tussen de Islam en politiek diep geworteld geraakt onder de moslims in het algemeen en onder moslimpolitici en intellectuelen in het bijzonder. Daarnaast verergeren twee recente factoren het probleem. Ten eerste de onderwijscurricula die zijn vastgesteld door de westerse kolonialisten waaraan de moslims werden blootgesteld, die de islamitische geschiedenis onder het kalifaat afbeeldden als een meedogenloos en barbaars tijdperk waarin de moslimwereld werd verscheurd door conflicten, instabiliteit en eindeloze moorden direct volgend op het tijdperk van de metgezellen (Sahabah). De Khulafaa werden voor het grootste deel gepresenteerd als bloeddorstige dictators die geobsedeerd waren door weelde en vrouwen. Dergelijke beelden werden zo succesvol in de hoofden van de moslims geplant dat zij hun geschiedenis met schaamte begonnen te bekijken, denkend dat het kalifaat iets was dat het beeld van de Islam schaadde. Toegevoegd aan de geschiedenisboeken is het bestaan van sommige regimes in de moslimwereld die zichzelf als islamitisch claimen, evenals het gedrag van moslimpolitieke partijen en individuen die dezelfde vuile politiek bedrijven die kenmerkend is voor de westerse politiek. Dergelijke regimes, hoewel zij niets meer zijn dan seculiere regimes die fragmenten van de Islam toepassen, presenteren desondanks een zeer negatief portret van de Islam. Vanwege het onvermogen van de meeste moslims om onderscheid te maken tussen wat een islamitische staat vormt en de bestaande staten die zichzelf als islamitisch claimen, en hun onvermogen om te differentiëren tussen politiek die gebaseerd is op de Islam en "politiek in de naam van de Islam", breken dergelijke regimes en individuen het vertrouwen van moslims in het vermogen van de Islam om de zaken van het leven te regelen verder af.

Today, the separation of Islam and politics has become deeply rooted among the Muslims in general and among Muslim politicians and intellectuals in particular. In addition, two recent factors compound the problem. First, the educational curricula laid down by the Western Colonialists which the Muslims were exposed to depicted the Islamic history under the Khilafah as a ruthless and barbaric era in which the Muslim world was engulfed in conflicts, instability, and endless killings immediately following the Era of the Sahabah. The Khulafaa were presented for the most part as bloodthirsty dictators preoccupied with lavishness and women. Such images were so successfully implanted in the minds of the Muslims that they began to view their history with shame, thinking that the Khilafah was something that spoiled the image of Islam. Added to the history books are the existence of some regimes in the Muslim world which claim themselves as Islamic, as well as the behavior of Muslim political parties and individuals who play the same dirty politics characteristic of Western politics. Such regimes, although they are nothing more than Secular regimes which apply fragments of Islam, nevertheless present a very negative portrayal of Islam. Because of the inability of most Muslims to distinguish between what constitutes an Islamic state and the existing states which claim themselves as Islamic, and their inability to differentiate between politics practiced based on Islam and "Politics in the name of Islam," such regimes and individuals further shatter the confidence of Muslims in Islam's ability to address the life's affairs.

Als gevolg hiervan kiezen veel moslims, uit wanhoop en frustratie, het gemakkelijke pad en scheiden zij de islam volledig van de politiek.

As a result, many Muslims, out of despair and frustration, take the easy path and separate Islam from politics altogether.