(33) Farz (zorunlu) oruçlarda niyet şarttır; bu, kaza oruçları ile keffâret olarak tutulan oruçlar gibi diğer zorunlu oruçlar için de geçerlidir. Çünkü Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Gecesinden oruca niyet etmeyen kimsenin orucu yoktur." (Ebû Dâvûd, no. 2454. el-Buhârî, en-Nesâî, et-Tirmizî ve diğer bazı âlimler, bu hadisin mevkûf olmasının muhtemel olduğunu düşünmüşlerdir. Bkz. Telhîsü'l-Habîr, 2/188)

(33) Niyyah (intention) is a required condition in fard (obligatory) fasts, and in other obligatory fasts such as making up missed fasts or fasts done as an act of expiation (kafaarah), because the Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) said: “There is no fast for the person who did not intend to fast from the night before.” (Reported by Abu Dawood, no. 2454. A number of the scholars, such as al-Bukhaari, al-Nisaa'i, al-Tirmidhi and others thought it was likely to be mawqoof. See Talkhees al-Hubayr, 2/188)

Niyet, gecenin herhangi bir anında, Fecr'e sadece bir an kala bile yapılabilir. Niyet, bir şeyi yapmaya dair kalpte kararlılık demektir; bunu yüksek sesle dile getirmek bid'attir (kınanan bir yenilik), ve yarının Ramazan günlerinden biri olduğunu bilen ve oruç tutmak isteyen herkes niyet etmiş olur. (Mecmûu Fetâvâ Şeyhü'l-İslâm, 25/215). Bir kimse gün içinde orucunu bozmaya niyet eder ama bozmazsa, en doğru görüşe göre orucu bundan olumsuz etkilenmez; o, namaz esnasında konuşmak isteyip de konuşmayan kimseye benzer. Bazı âlimler ise oruç tutma niyetinden vazgeçtiği anda orucunun geçersiz olduğunu düşünür; bu nedenle ihtiyaten, o orucu daha sonra kaza etmesi gerekir. Ancak irtidat (dinden dönme), niyeti geçersiz kılar; bu konuda bir ihtilaf yoktur.

The intention may be made at any point during the night, even if it is just a moment before Fajr. Niyyah means the resolution in the heart to do something; speaking it aloud is bid’ah (a reprehensible innovation), and anyone who knows that tomorrow is one of the days of Ramadaan and wants to fast has made the intention. (Majmoo’ Fataawa Shaykh al-Islam, 25/215). If a person intends to break his fast during the day but does not do so, then according to the most correct opinion, his fast is not adversely affected by this; he is like a person who wants to speak during the prayer but does not speak. Some of the scholars think that he is not fasting as soon as he stops intending to fast, so to be on the safe side, he should make up that fast later on. Apostasy, however, invalidates the intention; there is no dispute on this matter.

Ramazan orucunu tutan kişinin her gece Ramazan boyunca niyeti tekrarlaması gerekmez; ayın başında niyet etmesi yeterlidir. Seferde veya hastalıkta olması gibi bir sebeple orucunu bozarsa ve niyet kesilmiş olursa, orucu bozmasına yol açan sebep ortadan kalktığında orucu tutmaya yeniden niyet etmesi gerekir. (34) Gecesinden niyet etmek, genel nafile oruçların bir şartı değildir. Bunun delili, Aişe (radıyallahu anha) rivayet ettiği şu hadistir: "Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) bir gün yanıma girdi ve 'Yanınızda bir şey (yiyecek) var mı?' buyurdu. Biz 'Hayır' dedik. Bunun üzerine 'O halde ben oruçluyum' buyurdu." (Müslim, 2/809, Abdülbaki neşri) Ancak Arafe ve Aşure orucu gibi belirli nafile oruçlarda, işin ihtiyatlısı gecesinden niyet etmektir.

The person who is fasting Ramadaan does not need to repeat the intention every night during Ramadaan; it is sufficient to have the intention at the beginning of the month. If the intention is interrupted by breaking the fast due to travel or sickness – for example – he has to renew the intention to fast when the reason for breaking the fast is no longer present. (34) Making the intention the night before is not a condition of general nafl (supererogatory) fasts, because of the hadeeth narrated by ‘Aa’ishah (may Allaah be pleased with her), who said: “The Messenger of Allaah (peace and blessings of Allaah be upon him) entered upon me one day and said, ‘Do you have anything [food]?’ We said, ‘No.’ He said, ‘In that case I am fasting.’” (Reported by Muslim, 2/809, ‘Abd al-Baaqi). But in the case of specific nafl fasts such as ‘Arafaah and ‘Aashooraa’, it is better to be on the safe side and make the intention the night before.

(36) Bir kimse farz bir orucu başlarsa, örneğin Ramazan'da tutamadığı bir günün kazası ya da bir adakla ya da keffaret olarak tutulan bir oruç ise, onu tamamlamak zorundadır ve geçerli bir özrü olmadıkça orucunu bozmasına izin yoktur. Nafile oruca gelince, "nafile oruç tutan kimse, orucunu tamamlamakta veya bozmakta serbesttir" (Ahmed, 6/342'de rivayet etmiştir); bozmak için bir sebep olmasa bile durum böyledir. Peygamber ﷺ bir sabah oruçlu olarak kalktı, sonra yemek yedi. (Sahih Müslim'de, Âişe'nin evinde bulunduğu sırada kendisine hediye edilen el-hays (bir tür yiyecek) hadisesinde rivayet edilmiştir; no. 1154, Abdulbaki.) Ancak sebepsiz yere orucunu bozan kimse, daha önce tuttuğu oruç için sevap alır mı? Bazı âlimler, onun sevap alamayacağını söylemişlerdir (el-Mevsûatü'l-Fıkhiyye, 28/13). Bu nedenle nafile oruç tutan kişinin, orucu bozmak için geçerli ve zorlayıcı bir sebep bulunmadıkça onu tamamlaması daha iyidir.

(36) If a person embarks on an obligatory fast, such as making up for a day missed in Ramadaan, or fulfilling a vow, or fasting as an act of expiation (kafaarah), he must complete the fast, and he is not permitted to break it unless he has a valid excuse for doing so. In the case of a naafil fast, “the person who is observing a voluntary fast has the choice either to complete the fast or to break it” (reported by Ahmad, 6/342) – even if there is no reason to break it. The Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) got up fasting one morning, then he ate. (As reported in Saheeh Muslim, in the story of the al-hais (a type of food) that was given to him as a gift when he was in ‘Aa’ishah’s house; no. 1154, ‘Abd al-Baaqi). But will the person who breaks his fast for no reason be rewarded for the fasting that he has already done? Some of the scholars say that he will not be rewarded (al-Mawsoo’ah al-Fiqhiyyah, 28/13), so it is better for the person who is observing a voluntary fast to complete it, unless there is a valid, pressing reason for him to stop fasting.

(36) Bir kişi Ramazan'ın başladığını fecirden sonrasına kadar bilmiyorsa, çoğunluk âlimlere göre o günün geri kalanında yemekten ve içmekten kaçınması gerekir ve o günü daha sonra kaza etmesi gerekir; çünkü Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Geceden oruca niyet etmeyenin orucu yoktur." (Ebû Dâvûd, 2454'te rivayet etmiştir).

(36) If a person does not know that Ramadaan has started until after dawn, he has to stop eating and drinking for the rest of the day, and he has to make that day up later on, according to the majority of scholars, because the Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) said: “There is no fasting for the one who does not have the intention to fast from the night before.” (Reported by Abu Dawood, 2454).

(37) Bir esir veya tutsak, Ramazan'ın başladığını ya kendisi hilali görerek ya da güvenilir bir kimsenin haber vermesiyle biliyorsa, oruç tutmakla yükümlüdür. Ayın ne zaman başlayacağını bilmiyorsa, kendi başına içtihad ederek (ictihad) durumu tahmin etmeye çalışmalı ve en olası gördüğü şeye göre hareket etmelidir. Sonradan orucunun Ramazan'a denk geldiğini anlarsa, çoğu âlime göre bu caizdir; orucu Ramazan'dan sonraya denk gelmişse, çoğu fakihe göre yine caizdir; ancak orucu Ramazan'dan önceye denk gelmişse, bu kabul edilmez ve kendisi o orucu kazâ etmek zorundadır. Orucunun bir kısmı Ramazan'a denk gelmiş, bir kısmı ise denk gelmemişse, Ramazan'a denk gelen veya ondan sonra gelen kısım caizdir, ama ondan önce gelen kısım caiz değildir. Eğer mesele kendisine hiçbir zaman açıklık kazanmazsa, o zaman gücünün yettiğince en iyisini yaptığı için orucu caizdir, çünkü Allah hiçbir kişiyi gücünün yettiğinden fazlasıyla yükümlü kılmaz. (el-Mevsûatü'l-Fıkhiyye, 28/84).

(37) If a prisoner or captive knows that Ramadaan has begun by sighting the moon himself or by being told by a trustworthy person, he has to fast. If he does not know when the month is beginning, he must try to work it out for himself (ijtihaad) and act according what he thinks is most likely. If he later finds out that his fasting coincided with Ramadaan, this is fine according to the majority of scholars, and if his fasting came after Ramadaan, this is fine according to the majority of fuqahaa’, but if his fasting came before Ramadaan, this is not acceptable, and he has to make up the fast. If part of his fasting coincided with Ramadaan and part of it did not, what coincided with it or came after it is fine, but what came before is not OK. If the matter never becomes clear to him, then his fasting is fine because he did the best he could, and Allaah burdens not a person beyond his scope. (Al-Mawsoo’ah al-Fiqhiyyah, 28/84).