Avrupalıların Arapları, Müslümanları ve Türkleri karanlık ve şeytani Ötekiler olarak algılaması, Balkanlar'daki Osmanlı askeri çatışmalarından kaynaklanmış ve Ötekinin yaratılmasında, ayrıca öz-imajın oluşturulmasında çok önemli bir rol oynamıştır: "Bu tutumlar kilise tarihinin büyük bölümüne, ortaya çıkan egemenlik anlayışlarına ve Avrupa kültürü ile öz-imajına yayılmış ve bir ölçüde Amerikalılara da aktarılmıştır."91

European perception of Arab, Muslims and Turks as dark and devilish Others emanated from Ottoman military engagements in the Balkans and played a most significant role in creating the Other, as well as in self-image making: “These attitudes thread through much of church history, emerging notions of sovereignty, and European culture and self-image, and to some degree were handed on to Americans.”91

Bir halkın aşağılanması, beraberinde bir propaganda silsilesi getirir. Hristiyan hacıların Kudüs'e dair anlatımları, on ikinci yüzyıldan önce Müslümanların düşman, 'Kudüs'ü yağmalayanlar' ve 'putperest' olarak görüldüğü büyük bir anlatının var olmadığını ortaya koymaktadır. Sahne henüz hazırlanmamıştı. Selçukluların Konstantinopolis'e doğru ilerlemesi ve Bizans'ın Fransa'daki Papa II. Urban'dan yardım istemesi gibi siyasi koşullar, Müslümanların savaşılması gereken Tanrı düşmanları olarak zihinsel bir tasavvur ya da yeniden tasavvur sürecini başlattı. Urban'ın konuşmasına dair dört günümüze ulaşmış anlatının her biri, konuşmasının ne içerdiğine dair birbirinden farklı bir versiyon sunar; ancak Müslümanlara karşı kurulan retorik birikimi açıkça görülmektedir. Urban, Kudüs'ün 'kötü' bir ırkın tehdidi altında olduğunu, bu ırkın 'iğrenç' uygulamalarda bulunduğunu anlatmıştır. 1095'te Clermont'taki konuşmasından itibaren, Papa II. Urban'ın konuşmasından sonraki on yıllarda düzenlenen haçlı seferlerine kadar haçlı propagandacıları, Müslümanı Hristiyan kutsallarını kirleten Tanrısız, Hristiyanlara işkence eden vahşi bir zalim ve put tapıcısı olarak tasvir ettiler. Müslümanların ötekileştirilmesi başlamıştı ve Müslümanlar normatif medeni toplumun sınırlarının dışına itildiklerinde, hayvan gibi görüldüklerinde daha belirgin hale geldi; bu durum, Urban'ın konuşmasının şu anlatımında görülmektedir: "işkence etmeyi seçtikleri kişilerin göbeklerini kesip açanlar..."

The vilification of a people carries with it a train of propaganda. The accounts of Christian pilgrims to Jerusalem reveal that before the twelfth century, a grand narrative of Muslims as enemies, as ‘despoilers of Jerusalem’ and as ‘heathens’, did not exist. The stage had not yet been set. The political circumstances involving the Seljuqs’ encroaching into Constantinople and Byzantine requesting assistance from Pope Urban II in France, set in motion a mental imagining or re-imagining of Muslims as the enemies of God who had to be fought. The four surviving accounts of Urban’s speech each present a distinctly different version of what his speech entailed, but the build-up of anti-Muslim rhetoric is unmistakable. He presented a city of Jerusalem under threat of a ‘wicked’ race who partake in ‘abominable’ practices. Crusade propagandists from Pope Urban II’s speech in Clermont in 1095 to further crusades in subsequent decades produced the image of the Muslim as a godless defiler of Christian sanctities, as a barbaric torturer of Christians, as an idol worshipper. The Othering of the Muslims had begun and became more pronounced when Muslims were outside the bounds of normative civilised society, as animals, which is illustrated in “who cut open the navels of those whom they choose to torment...”, taken from the following account of Urban’s speech:

“Yakın Doğu'daki Kudüs çevresinden ciddi bir haber geldi… Tanrı'ya kesinlikle yabancı bir ırkın Hristiyanların topraklarını istilâ ettiği… Ya Tanrı'nın kiliselerini yerle bir etmiş ya da onları kendi ritüellerine boyun eğdirmişler. İşkence etmeyi seçtikleri kişilerin göbeklerini yarıyor, bağırsakları dışarıda, yerde yatarlarken… Kadınlara yapılan korkunç tecavüzlerden ne söyleyebilirim ki? Bunun intikamını almak, sizden başka kimin görevi olabilir?… Kutsal Mezar'a giden yola çıkın, o topraklara özgürlük getirin ve oraya kendiniz hükmedin; çünkü Kutsal Yazı'nın dediği gibi o topraklar süt ve bal akıtır… Günahlarınızın bağışlanması için bu yola çıkın; göklerin krallığının solmayan yüceliğinden emin olarak.’ Papa Urban bunları söylediğinde… herkes bir ağızdan haykırdı: Deus vult! Deus vult!, ‘Tanrı istiyor! Tanrı istiyor!’”92

“A grave report has come from the lands around Jerusalem ...that a race absolutely alien to God...has invaded the land of the Christians...They have either razed the churches of God to the ground or enslaved them to their own rites...They cut open the navels of those whom they choose to torment...them as they lie on the ground with all their entrails out.... What can I say of the appalling violation of women? On whom does the task lie of avenging this, if not on you?...Take the road to the Holy Sepulchre, rescue that land and rule over it yourselves, for that land, as scripture says, floweth with milk and honey...Take this road for the remission of your sins, assured of the unfading glory of the kingdom of heaven.’ When Pope Urban had said these things...everyone shouted in unison: Deus vult! Deus vult!, ‘God wills it! God wills it!’”92

Bu nedenle, Haçlı Seferleri'nin hazırlanışında propaganda önemli bir rol oynamıştır. Papa II. Urban'ın konuşması, ahlaki öfke uyandırmak için son derece kışkırtıcı imgeler kullanmıştır ve konuşmasında en belirgin olan, Müslümanların "öteki" olarak gösterilmesi ve bunun Hristiyan kutsal mekânlarının yağmalanması fikriyle bağlantılandırılmasıydı. Dinleyicilerine Müslümanların kim olduğunu öğreten, diğer Hristiyanlara karşı gösterdikleri barbarlık hakkında vaaz ettikleri olmuştur. Kutsal Topraklar'daki Müslümanların Hristiyanlara karşı sistematik bir zulüm uyguladığına dair bir kanıt olmamasına rağmen, Papa II. Urban'ın konuşması bu çağrıya kitlesel ve tutkulu bir tepki doğurmaya yetmiştir.

Propaganda therefore played an essential part in the build-up to the crusades. Pope Urban II’s speech used highly inflammatory imagery to provoke moral outrage and what was most prominent in his address was the Otherising of Muslims and he connected that to the idea of despoiling of Christian sites. It was what he preached of the barbarity towards other Christians that came to inform his audience about who the Muslims were. Though there had been no systematic persecution of Christians by the Muslims of the Holy Land, Pope Urban II’s speech did enough to generate a mass passionate response to the appeal.

Antakya kuşatmasında ve Kudüs'ün ele geçirilmesinde sonradan ortaya çıkan vahşet; üç yıllık yürüyüş, dini coşku ve Müslümanlara yöneltilen uzlaşmaz bir ötekileştirmenin de aralarında bulunduğu birçok etkenin bileşimiydi. Haçlılar tarif edilemez bir vahşet sergiledi ve Kutsal Şehir'i – Müslümanlardan ve Yahudilerden – inançsızlardan arındırmaya çalıştı.

The savagery later unleashed in the siege of Antioch and the capture of Jerusalem was a combination of factors including the three-year march, religious fervour and an uncompromising Othering levelled against the Muslims. The Crusaders unleashed an unspeakable savagery and sought to purge the Holy City of unbelievers – Muslims and Jews.

Şehrin sakinleri başları kesilerek, oklarla delinerek, kulelerden aşağı atılarak, işkence görerek ve yakılarak öldürüldü. Teslim olmuş gruplar da idam edildi; kadınlar ve çocuklar da bağışlanmadı. Haçlılar “bebekleri annelerinin kucağından ya da beşiklerinden ayak bileklerinden tutup duvarlara çarptılar ya da boyunlarını kırdılar”. Bu vahşi yıkım çılgınlığının bir kısmı, Kutsal Topraklardaki Müslümanlar hakkında anlatılan çok olumsuz ama gerçek dışı hikâyelerin sonucuydu. Olayları bizzat gören biri şöyle dedi: “Putperestlerin bu kadar büyük bir katliamını kimse görmemiş ya da duymamıştı, çünkü piramitler gibi yığınlar halinde ateşe atılıyorlardı.”93 İnsanlıktan çıkarma süreci, silahsız Müslüman sivillere yöneltilen vahşi zulmü büyük ölçüde açıklamaktadır. Haçlılar, Papa II. Urban'ın çağrısından önce Müslümanlarla hiç karşılaşmamıştı ve insani etkileşimin bulunmaması, hiçbir koşulda etkili bir bakış açısı almayı mümkün kılmazdı. Haçlı propagandasında Müslümanlar, “öteki” düşmanın her türlü klişesiyle karşımıza çıktı.

The inhabitants of the city were beheaded, pierced by arrows, plunged from towers, tortured and burned to death. Groups who had surrendered were also put to death, and women and children were not spared. The Crusaders “seized infants by the soles of their feet from their mothers’ laps or their cradles and dashed them against walls or broke their necks”. The brutal orgy of destruction was a result, in part, of the very negative though untrue stories told about Muslims in the Holy Land. One eyewitness said, “No one has ever seen or heard of such a slaughter of the pagans, for they were burned on pyres like pyramids.”93 The process of dehumanisation goes a long way in explaining the savage cruelty unleashed onto unarmed Muslim civilians. The Crusaders had not been exposed to Muslims prior to the appeal of Pope Urban II and the void of human interactions would in any situation disallow effective perspective taking. Muslims emerged in Crusade propaganda as every stereotype of an Othered enemy.

On the Spanish Inquisition in the sixteenth century, Muslims were depicted as ‘Saracens’, ‘Hagarenes’ and ‘Hagarene beasts’. In the sixteenth-century Hapsburg Empire, Muslim Turks were portrayed as “terrible Turk” and as a subhuman enemy. Spaniards described the Moors as greedy and sadistic. In official documents, the Moriscos were routinely referred to as a “pestilence,” a “plague,” a “fever,” a “pestilential horde,” or “beasts” or “vipers” within the “bosom of Spain.” This was the kind of language used in polemic texts, in texts written in support of the expulsion of Muslims. One of them, a former preacher in Valencia, Fonseca wrote how the “treason and bad customs” of the Moriscos were inherited in their “corrupted blood and their mother’s milk.”94

In the Spanish Inquisition during the sixteenth century, Muslims were depicted as ‘Saracens’, ‘Hagarenes’ and ‘Hagarene beasts’. In the sixteenth-century Hapsburg Empire, Muslim Turks were portrayed as “terrible Turk” and as a subhuman enemy. Spaniards described the Moors as greedy and sadistic. In official documents, the Moriscos were routinely referred to as a “pestilence,” a “plague,” a “fever,” a “pestilential horde,” or “beasts” or “vipers” within the “bosom of Spain.” This was the kind of language used in polemic texts, in texts written in support of the expulsion of Muslims. One of them, a former preacher in Valencia, Fonseca wrote how the “treason and bad customs” of the Moriscos were inherited in their “corrupted blood and their mother’s milk.”94

Othering ve insanlıktan çıkarma (dehumanisation) kavramı, 1992-95 yılları arasında Bosna'daki Müslümanlara yönelik soykırımın ardındaki ideolojiyi anlamada merkezi bir öneme sahiptir. Bu kavram, 2019'da Linwood İslam Merkezi'nde ve Al Noor Camii'nde namaz kılan 50 Müslümanın hayatını kaybettiği Christchurch terör saldırısını gerçekleştiren Yeni Zelanda cami katili Brenton Tarrant'ın zihniyetini kavramak açısından da kritik öneme sahiptir. Tarrant'ın manifestosunda Müslümanlara yönelik derinlere kök salmış bir ötekileştirme duygusu vardır. Bosna soykırımının mimarı Radovan Karadžić ile Tarrant arasında birçok ortak nokta bulunmaktadır. Radovan Karadžić, Bosnalı Müslümanları pislik, hain ve yok edilmesi gereken zararlılar olarak tanımlamasıyla bilinirdi. Karadžić'in yardımcısı Biljana Plavsić'in sözleriyle, "İslam'ı benimseyen şey [Sırp] genetik olarak bozulmuş bir maddeydi."95

The concept of Othering and dehumanisation is central to understanding the ideology behind the genocide of Muslims in Bosnia (1992-95). This concept is critical in understanding the mindset of the New Zealand mosque gunman Brenton Tarrant, who carried out the Christchurch terror attack which claimed the lives of 50 Muslims praying at the Al Noor Mosque and the Linwood Islamic Centre in 2019. There existed an entrenched sense of othering of Muslims in Tarrant’s manifesto. There is much that connects the mastermind of the Bosnian genocide, Radovan Karadžić and Tarrant. Radovan Karadžić was infamous in describing Bosnian Muslims as filth, as traitors and vermin that needed to be annihilated. In the words of Biljana Plavsić, Karadžić’s deputy, “It was [Serb] genetically deformed material that embraced Islam.”95

Holokost'taki Yahudilerin insanlıktan çıkarılmasıyla olan paralellikler fazlasıyla benzer. Müslümanlar her türlü insani değerden yoksun bırakıldı, yabancılaştırıldı, aşağı ve çirkin gösterildi. Komşularına yönelik bu tutum yavaş yavaş dönüştü. Masum komşuluk nezaketleri artık şüpheli sayılıyordu; Bosnalı Sırp faillerin zihninde, karşılarındaki Müslüman bir başkalaşıma uğradı. İnsanlıktan çıkarma süreci, Sırp elitinin siyasi, dini ve entelektüel kesimlerinin koordineli bir çabasıyla Bosnalı Müslümanları "öteki" ilan etmesiyle hayata geçirildi ve ardından medyada sıradanlaştırıldı. Kutuplaştırıcı propaganda, Sırp ve Bosnalı Sırp medyasının kurbanlarını "öteki" olarak göstermesinin gündelik dili haline geldi.

The parallels with the dehumanising of Jews in the Holocaust are all too similar. Muslims were stripped of all human value and rendered alien, inferior and hideous. This attitude towards their Muslim neighbours slowly transformed. Any innocent neighbourly pleasantries were now suspect, the Muslim in the frame underwent a metamorphosis in the mind of Bosnian Serb perpetrators. The process of dehumanisation was implemented through a concerted effort of Othering the Bosnian Muslims by political, religious and intellectual strands of the Serb elite, and then normalised in the media. Polarising propaganda became the flavour of the day for Serbian and Bosnian Serb media to Otherise their victims.

Sarajevo kuşatması, Ötekileştirmenin şiddeti meşrulaştırmak için kullanılan bir süreç olarak ne kadar ileri gidebildiğini gösteren, korkunç bir örnektir. Devlete ait Belgrad TV, nefreti körüklemek ve kuşatmayı haklı göstermek amacıyla uydurma bir haber yayınladı; haberde şu cümle yer alıyordu: “Müslüman aşırıcılar dünyanın en korkunç işkence yöntemini buldu. Dün gece şehrin ‘Pionirska Dolina’ hayvanat bahçesinde Sırp çocukları aslanlara yedirildi.”96

In one horrifying case which reflects the extent of Othering as a process to legitimise violence is the siege of Sarajevo. The state-run Belgrade TV aired a false story intended to fuel hatred and justify the siege, including the line: “Muslim extremists have come up with the most horrifying way in the world of torturing people. Last night they fed the Serb children to the lions in the city’s ‘Pionirska Dolina’ zoo.”96

Bu haber akşam haber bültenlerinde yayınlandı ve birkaç milyon izleyici tarafından izlendi. Failler, Müslüman halkın yok edilmesinin Devletin talep ettiği zorunlu bir görev olduğuna ve kendi özgürlük ve güvenliklerinin Müslüman "işgalcilerin" varlığıyla tehlikeye girdiğine inandırılmıştı. "Ötekileştirme" süreci tamamlanmıştı.

This was reported on the evening news and was watched by several million viewers. The perpetrators were led to think that the annihilation of the Muslim people was necessary work demanded of the State and that their own freedom and security was compromised by the presence of Muslim “invaders”. The process of Othering was complete.

1991 Ekim ayında yakın bir yardımcısıyla yapılan ve ele geçirilen bir konuşmada Karadžić şunu açıkça ortaya koydu:

In an intercepted conversation with a close associate from October 1991, Karadžić made clear:

"Müslümanlar yeryüzünden silinecek, eğer şimdi başlarlarsa o halk yok olacak. Bizim teklifimiz onların tek şansıydı. Boyunlarına kadar kana bulanacaklar ve Müslüman halk [BiH'de] yok olacak. Birkaç gün içinde Saraybosna ortadan kalkacak ve beş yüz bin kişi ölmüş olacak; bir ay içinde BiH'de Müslümanlar tamamen yok edilecek."97

“Muslims will disappear, that people will disappear from the face of the earth if they start now. Our offer was their only chance. They will be up to their necks in blood and the Muslim people [in BiH] would disappear. In just a couple of days, Sarajevo will be gone and there will be five hundred thousand dead, in one month Muslims will be annihilated in BiH.”97

Karadžić, "kardeşlik ve birlik" ideolojisine ve toplulukların karışmasına karşı konuştu; bunun yerine, Sırp tepkisini çerçeveleyen bir mağduriyet söylemine izin verdi.

Karadžić spoke against an ideology of “brotherhood and unity” and the mixing of communities, and instead allowed a discourse of victimhood to frame the Serbian response.

Kendi halkının travmatize edildiğine dair bir anlatı oluşturmak için Osmanlı'nın elinde Sırpların çektiği acılardan örnekler seçti. Bosnalı Sırp faillerin soykırımlarıyla bağlantılı olan, Müslümanlara, yani Ötekine karşı bir korku yaratmaya dayanan bir yol izledi. Biljana Plavsić, ICTY önündeki suçunu kabul ettiği duruşmasında şunu açıkladı:

He picked out examples of Serb suffering at the hands of the Ottomans and wove a narrative of traumatisation of his own people. He played on generating a fear of the Muslims, a fear of the Other, which connected the Bosnia Serb perpetrators in their genocide. In Biljana Plavsić’s guilty plea before the ICTY, she explained:

“O sırada, bunun bir hayatta kalma ve kendini savunma meselesi olduğuna kendimi kolayca inandırdım. Oysa mesele bundan fazlasıydı. Bir parçası olduğum liderliğimiz, sayısız masum insanın mağdur edilmesine yol açan bir çabayı yönetti. Kendini savunma ve hayatta kalma gerekçeleri hiçbir haklılık sağlamaz. Sonunda, kendi halkımız arasında bile şunlar söylendi: bu savaşta asaletimizi, karakterimizin yüceliğini yitirmiştik. Akla gelen açık sorular şunlardır: Bu gerçek bugün bu kadar apaçıksa, neden onu daha önce görmedim? Ve liderlerimiz ile onların ardından gelenler nasıl böyle eylemlerde bulunabildi? Bence her iki soruya da verilecek cevap korkudur; özellikle İkinci Dünya Savaşı'nın canlı bir hatırası olanlar için, Sırpların bir daha asla mağdur olmaya izin vermeyeceği yönünde gözleri kamaştıran, bir takıntıya dönüşen bir korku. Bu konuda liderlik olarak biz, her insanın en temel görevini, yani kendini frenleme ve başkalarının insan onuruna saygı gösterme görevini ihlal ettik. Galip gelmek için gerekli olan her şeyi yapmaya kararlıydık.”98

“At the time, I easily convinced myself that this was a matter of survival and self-defence. In fact, it was more. Our leadership, of which I was a necessary part, led an effort which victimised countless innocent people. Explanations of self-defence and survival offer no justification. By the end, it was said, even among our own people, that in this war we had lost our nobility of character. The obvious questions become: if this truth is now self-evident, why did I not see it earlier? And how could our leaders and those who followed have committed such acts? The answer to both questions is, I believe, fear, a blinding fear that led to an obsession, especially for those of us for whom the Second World War was a living memory, that Serbs would never again allow themselves to become victims. In this, we in the leadership violated the most basic duty of every human being, the duty to restrain oneself and to respect the human dignity of others. We were committed to do whatever was necessary to prevail.”98

Bosanski Srbi, Drina'nın batısında bir Sırp devleti kurma hedeflerine ulaşmak için kendilerini Müslüman nüfustan ayırmanın gerekli olduğuna karar verdiler ve bunun bu Müslümanların yok edilmesi anlamına geldiğine inandılar. Böyle bir girişim, faillerin onları artık insan olarak değil, öldürülmesi gereken kemirgenler olarak görmeyeceği bir noktaya gelinceye kadar Müslüman nüfusun önce insanlıktan çıkarılması olmadan mümkün olamazdı. Karadžić, bugün aşırı sağcı milliyetçilere ilham kaynağı olan, devlet eliyle yürütülen bir insanlıktan çıkarma programının kurulmasından sorumludur.

To achieve the goals of a Serb state west of Drina, Bosnian Serbs deemed it necessary to separate themselves from the Muslim population and they believed this meant the extermination of those Muslims. Such an undertaking could not be possible without first dehumanising the Muslim population to such an extent that perpetrators would no longer see them as human beings, but as rodents that needed to be killed. Karadžić is responsible for putting in place a state-run program of dehumanisation that serves as inspiration for far-right nationalists today.

Christchurch saldırganı Brenton Tarrant, mahkûm edilmiş savaş suçlusu Radovan Karadžić'ten büyük ilham aldı. Katliamına giden yolda Tarrant, Radovan Karadzic'in yüceltildiği ve Sırpları yönetmeye çağrıldığı bir Sırp milliyetçisi şarkısı dinledi. Şarkı ayrıca Sırp savaşçılarını yüceltiyor ve aşırı Sırp milliyetçilerinin Boşnak Müslümanları kastetmek için kullandığı Türklerin öldürülmesi çağrısında bulunuyor. Tarrant'ın "Büyük Yer Değiştirme" adlı manifestosu, saldırısının nedeninin korku yaratmak olduğunu belirtiyor ve Avrupa'daki Müslümanların öldürülmesi çağrısı yapıyor. Türkleri insanlıktan çıkaran "hamamböceği" ifadesiyle anarak onları tehdit ediyor: "Ama Avrupa topraklarında, Boğaz'ın batısında herhangi bir yerde yaşamaya kalkışırsanız, sizi öldüreceğiz ve sizi topraklarımızdan hamamböceği gibi süpüreceğiz."99

Christchurch gunman Brenton Tarrant drew much inspiration from the convicted war criminal Radovan Karadžić. En route to his killing spree, Tarrant played a Serbian nationalist song in which Radovan Karadzic is glorified and called on to lead Serbs. The song further glorifies Serbian fighters and calls for the killing of Turks who hard-line Serb nationalists use to refer to Bosnian Muslims. Tarrant’s manifesto ‘The Great Replacement’ describes that the motive for his attack was to create fear and calls for the killing of Muslims in Europe. It threatens Turks, referring to them with the dehumanising “roaches”: “But if you attempt to live in European lands, anywhere west of the Bosphorus. We will kill you and drive you roaches from our lands.”99

Tarrant, Haçlı Seferi'nin başlangıcında Papa II. Urban'ın yaptığı konuşmaya atıfta bulundu. Bu konuşmada Müslümanlar barbar, putperest ve Tanrı'nın kutsal yerlerini yağmalayanlar olarak gösterilmiştir. Papa II. Urban'ın konuşmasında Müslümanların bu şekilde ötekileştirilmesi dinleyicilerinin yüreğine dokundu. İsnatların yalnızca asılsız olması değildi sorun; farklı bir dine mensup, farklı bir dil konuşan ve farklı bir Tanrı'ya ibadet eden bir Türk ötekisinin imgesi, Birinci Haçlı Seferi'ndeki katliamları körükledi. Müslümanların ötekileştirilmesi böylece başlamış oldu ve Tarrant'ın "Hıristiyanlara" hitabında yeniden karşımıza çıkıyor.

Tarrant cited Pope Urban II’s First Crusade speech in which Muslims are presented as barbarians, heathen, and despoilers of the sanctities of God. The Othering of Muslims as presented in Pope Urban II’s speech struck a chord with his audience. Not only were the allegations false, but the image of a Turkish Other who belonged to a different faith, spoke a different language and who prayed to a different God spurred the carnage of the First Crusade. The Othering of the Muslims had begun, and returns here with Tarrant’s address “To Christians”:

"Övgüye değer insanlar, Rabbimiz Tanrı'nın kutsadığı insanlar, bu hakaretlerin ve en utanç verici aşağılanmaların ağırlığı altında inliyor ve yere yığılıyor. Seçilmişlerin soyu korkunç zulümlere uğruyor; din dışı Saraseni ırk ne Rab'bin bakire kızlarına ne de rahiplerin okullarına saygı gösteriyor. Zayıfları ve yaşlıları eziyorlar, çocukları annelerinden alıyorlar ki barbarlar arasında Tanrı'nın adını unutsunlar. O sapkın ulus misafirhaneleri kirletiyor… Rab'bin tapınağına bir suçlu gibi davranılıyor ve kutsal mekânın süsleri çalınıyor. KENDİNE SOR, PAPA II. URBAN NE YAPARDI?" Tarrant ayrıca "Avrupa Avrupalılar İçin" önerisinde bulundu:

“The people worthy of glory, the people blessed by God Our Lord, moan and fall under the weight of these outrages and most shameful humiliations. The race of the elect suffers outrageous persecutions, and the impious race of the Saracens respects neither the virgins of the Lord nor the colleges of priests. They run over the weak and the elderly, they seize the children from their mothers so that they might forget, among the barbarians, the name of God. That perverse nation profanes the hospices … The temple of the Lord is treated like a criminal and the ornaments of the sanctuary are robbed. ASK YOURSELF, WHAT WOULD POPE URBAN II DO?” Tarrant further proposed a “Europe for Europeans”:

“İstilacılar Avrupa topraklarından çıkarılmalıdır; nereden geldikleri ya da ne zaman geldikleri fark etmez. Roman, Afrikalı, Hintli, Türk, Sami ya da başka. Halkımızdan değillerse ama topraklarımızda yaşıyorlarsa, çıkarılmalıdırlar. Nereye çıkarıldıkları bizim sorumluluğumuz ya da ilgimiz değildir. Topraklarımız onların evi değildir; kendi topraklarına dönebilirler ya da yurtlarını başka yerde kurabilirler. Ancak bizim topraklarımızı işgal etmeyecekler. Nasıl çıkarıldıkları önemli değildir; barışçıl, zorla, memnuniyetle, şiddetle ya da diplomatik yollarla. Çıkarılmalıdırlar.”

“The invaders must be removed from European soil, regardless from where they came or when they came. Roma, African, Indian, Turkish, Semitic or other. If they are not of our people, but live in our lands, they must be removed. Where they are removed to is not our concern, or responsibility. Our lands are not their home, they can return to their own lands or found their homelands elsewhere. But they will not occupy our soil. How they are removed is irrelevant, peacefully, forcefully, happily, violently or diplomatically. They must be removed.

Bu işgalciler kendi halklarının topraklarına geri gönderilmedikçe, Avrupa'nın gerçek bir egemenliği yoktur ve etnisiyeti ya da inancı ne olursa olsun herhangi biri Avrupa'yı kendisine ait sayabilir.

Until these interlopers are repatriated to their people’s lands, then Europe has no true sovereignty, and anyone, no matter their ethnicity or beliefs can call Europe their own.

"AVRUPA'YI GERİ ALIN, İŞGALCİLERİ ÇIKARIN"100

REMOVE THE INVADERS, RETAKE EUROPE”100

W. E. Dubois, Souls of Black Folk'un açılış satırlarında bize şu soruyu yöneltir: "Bir problem olmak nasıl bir his?"101 Bu soru, bir "problem" olmamış ve olmadığı için Dubois'in kastettiği pek çok insanın "sorunlu" kendini tanımlamasını anlayamayacak birinin duygusal uzaklığına meydan okur. 17 Temmuz 2014'te, 43 yaşındaki Eric Garner, New York Şehri Polis Departmanı'na bağlı bir memur tarafından boğazı sıkılarak öldürüldü; bu sırada en az on bir kez "Nefes alamıyorum" demişti. Garner, kendisiyle karşılaşan New York polis memurlarına masumiyetini protesto ederken ellerini kaldırdığında fiziksel olarak hareketsiz değildi. Duruşu, kendisi ile memurlar arasında bir boşluk yaratmaya çalışan bir duruştu. Alanında tehdit altında ve ihlal edilmiş hissetmişti. Aktivistler, ellerini kaldırmanın masumiyet beyanı olarak simgesel kodunu kullanarak, 43 yaşındaki adamın öldürülmesini "metonimleştirmeye" çalıştılar; böylece kendilerini Garner'ın çerçevesine yerleştirdiler ve sembolik olarak yeni bir alan yarattılar. Garner'ın söylediği üç kelime, "Nefes alamıyorum", Yale Alıntılar Kitabı'na göre 2014'ün en dikkat çekici alıntıları listesinin başına yerleşti.102 Ancak bu sözlerin ilkidir, yani basit ama son derece çağrıştırıcı olan "Ben" zamiri, hayal edilen bir dizi tonu düşünerek bizi Eric Garner'ın bakış açısını benimsemeye çeker. Zimmer'ın (2014) anlattığı gibi: "'Nefes alamıyorum' sözlerini, aynı şeyi yapan binlercesinin ortasında seslendirmek, yoğun bir empati ve dayanışma eylemidir. Empati, o an hayatı elinden alınırken Eric Garner'ın kişiliğine bir an için bürünmekten gelir. 'Ben' zamirini üstlenerek ve onun çaresizce on bir kez tekrarladığı sözleri tekrarlayarak, onun öznel konumunu benimsemek bir tür retorik bir saygı gösterisidir." 103 Ünlü sanatçıların ölmüş şarkılarını söylemek ya da hac ritüelleri sırasında veya anma törenlerinde sözleri okumak gibi, hatırlanan sözlerin tamamı, taklit yoluyla bir empatik dayanışma duygusu taşır.

W. E. Dubois questions us in the opening lines of Souls of Black Folk, ‘How does it feel to be a problem?’101 His question challenges an emotional disengagement whereby one who is not and has not been a ‘problem’ could not understand the ‘problematic’ self-description of the many whom Dubois was intending. On July 17 2014, 43-year-old Eric Garner was killed in a chokehold by a New York City Police Department officer, whilst having repeated “I can’t breathe” at least eleven times. Garner was not physically still when he held up his hands, protesting his innocence to the NY police officers who encountered him. His positioning was one of trying to create space between him and the officers. He felt threatened within his space and violated. Activists sought to ‘metonymise’ the 43-year-old’s killing, using the symbolic code of holding up of hands as a declaration of innocence, as a way of placing themselves in the frame of Garner and thus symbolically creating new space. The three words spoken by Garner, “I can’t breathe” topped the list of the most notable quotations of 2014 according to the Yale Book of Quotations.102 But it is the first of his words, it is the simple but highly evocative pronoun “I” which draws us, through a consideration of a range of imagined tones to a perspective-taking with Eric Garner. As Zimmer (2014) describes, “To intone the words “I can’t breathe,” surrounded by thousands of others doing the same, is an act of intense empathy and solidarity. The empathy comes from momentarily stepping into the persona of Eric Garner at that instant the life was being choked out of him. It is a kind of rhetorical tribute to inhabit his subject position, taking on the pronoun “I” and repeating the words he helplessly repeated eleven times.”103 Words reminisced, like the singing of popular songs of deceased artists or the chanting of words during pilgrimage rituals, or during memorials, all contain a sense of empathic solidarity through mimicry.

Lynçleme öncesi ve sonrası çekilen fotoğraflar, kurbanların üzerinden çarpık bir görsel anlatı kurmayı amaçlıyordu; dehşet ve korku, ölümde uğranılan aşağılanmayla tamamen tamamlanıyordu. 1893'te Georgia eyaletinin Swainsboro kentinde Charles Johnston'ın idamına 6.000 kişi katıldı; bu olay yan gösterilerle de adeta bir şenliğe dönüşmüştü. Bu tür lynçler ve idamlar modern tiyatro eğlencesine, heyecan verici bir eğlence etkinliğine benzemekteydi. Lynç kurbanları, hayvan gösterisi attraksiyonları gibi sergilenirdi. Frederickson (2002), Jahoda (1999) ve Santa Ana (2002), insanlıktan çıkarmanın kültürel ve/veya devletçe onaylanmış şiddet için zorunlu bir ön koşul olduğunu gösterir; grupların insanlıktan çıkarılmasının onları ahlaki olarak dışlamak, dolayısıyla onlara insanlıklarını inkar eden bir biçimde davranmayı onaylamak ve caiz kılmak anlamına geldiğini belirtirler.

Pre-lynching and post-lynching pictures of victims sought to create a twisted pictorial narrative – dread and fear was altogether fulfilled with humiliation in death. 6,000 people attended the execution of Charles Johnston in Swainsboro, Georgia in 1893, an event which hosted shows as side attractions. Such lynchings and executions resemble modern theatrical entertainment, events of thrilling amusement. The victims of lynching were displayed like animal attractions. Frederickson (2002), Jahoda (1999) and Santa Ana (2002) show that dehumanization is a necessary precondition for culturally and/or state-sanctioned violence, noting that the dehumanising of groups is to morally exclude them, and thus approve and make permissible to treat then in a way that denies their humanity.

Ota Benga'nın trajedisinde bunun bir örneği görüldü. 1906'da New York'taki Bronx Hayvanat Bahçesi'nde barındırılan Ota, bazen Primat Evi'nde bir orangutanla birlikte tutuldu ve kendi görülme arzusuyla yanıp tutuşan bir halk için gerçek bir gösteri unsuruna dönüştü. Pigmi çocuğunu görmek için insanlar sürü halinde toplandı. Bir kafesin parmaklıkları ardında, bakılmak üzere kilitlendi ve insanlar gülüyordu; ama insanların ona değil, onunla alay ederek güldüğünü tam olarak anlayamıyordu.

This was seen in the tragedy of Ota Benga. Housed at the Bronx Zoo, New York, in 1906, at times with an orangutan in the Primate House, Ota became the spectacle par excellence for a population that relished in ‘seeing’ their attraction. Swarms gathered to catch a sight of the pigmy boy. He was locked behind bars in a cage to be stared at, and people would laugh, though he could not fully understand that the people were laughing not with him but at him.

Pamela Newkirk, Spectacle: The Astonishing Life of Ota Benga (Amistad, New York: 2015) adlı kitabının yazarıdır; kitabıyla ilgili bir makalesinde Ota Benga'nın New York Times'ın "Bushman Shares a Cage with Bronx Park Apes" ("Bushman, Bronx Park Maymunlarıyla Bir Kafesi Paylaşıyor") başlığıyla nasıl bir gecede ünlendiğini anlatır. Halkın, Ota'nın bir yamyam olduğu izlenimine kapılması için hayvanat bahçesindeki zeminin kemiklerle dağıtıldığını belirtir; oysa Kongolu erkeklerin diş törpüleme uygulaması âdetten sayılıyordu.