Alfred Rosenberg, Nazi ideolojisinin oluşumunda ve Nazi liderliği içinde önemli bir figürdü. Siyasi açıdan çok etkili olmasa da, onu kötü şöhrete kavuşturan, insanlıktan çıkarmaya yönelik kapsamlı ve geniş kapsamlı bir stratejiyi ortaya koyan, Der Mythus des 20. Jahrhunderts (Yirminci Yüzyılın Mitosu) adlı temel eseri oldu. Ulusal Sosyalizm dünya görüşünün kökünde, insanın kendini anlayışını ırk ve etnik hakimiyet mücadelesiyle tanımlayan, yeni bir dünyaya dair tarihsel bir vizyon yer alır. Kitap şunları anlatır:

Alfred Rosenberg was an important character in the formation of Nazi ideology and within the Nazi leadership. Though he was not so politically relevant, it was his seminal work, Der Mythus des 20. Jahrhunderts (The Myth of the 20th Century), which came to present a thorough and far-ranging strategy of dehumanisation for which he earned his disrepute. At the root of the worldview of National Socialism is a historical vision of a new world, a worldview that positioned human self-understanding as characterised by race and struggle for ethnic domination. The book describes:

“Geçmiş ve şimdi birdenbire yeni bir ışık altında görünmeye başlıyor ve bunun sonucunda gelecek için yeni bir görevimiz var. Tarihin ve geleceğin eylemleri artık sınıf mücadelesini ya da Kilise dogmaları arasındaki savaşı değil, kan ile kan, ırk ile ırk, halk ile halk arasındaki çatışmayı ifade ediyor. Bu da manevi değerler arasındaki bir mücadele anlamına geliyor.”64

“Present and past are suddenly appearing in a new light, and as a result we have a new misson for the future. The actions of history and the future no longer signify class struggle or warfare between Church dogmas, but rather the conflict between blood and blood, race and race, people and people. And this means combat between spiritual values.”64

Rosenberg’s work formed an image of the Jewish person as a “parasite”, defining them as an ‘anti-race’ who were not fully human and could not be part of a German or even global social identity. Jews were furthermore devoid, he argued, of a metaphysical and cultural dimension and could not be prescribed to a human race, rendering them instead animal-like. Jews were henceforth often compared to rats in Nazi propaganda - including art pieces, posters, speeches and films. The same kinds of animalistic imagery were prevalent in Rwanda when Tutsis were called “cockroaches” and so too were black slaves in the Americas, viewed as subhuman animals. Interestingly, in all the aforementioned instances, we observe a pattern of referencing animals that are mostly feared, such as snakes, rats and lizards. It was this Othering, such a castigating of others as disposable and less-than-human entities that both made possible and accelerated the development of genocidal tendencies. The untermenschen for the Nazis was not a description to describe those who were like subhuman entities, but to describe those who were subhuman. Principal prosecutor Telford Taylor of the 1946 Rosenberg’in çalışmaları, Yahudi insanın bir “parazit” olarak algılanmasına yol açtı; onları, tam anlamıyla insan olmayan ve ne Alman ne de küresel bir toplumsal kimliğin parçası olabilecek bir “anti-ırk” olarak tanımladı. Ayrıca ona göre Yahudiler metafizik ve kültürel bir boyuttan yoksundu, bu yüzden bir insan ırkına dahil edilemezlerdi; bunun yerine hayvan benzeri bir konumda görülüyorlardı. Bu nedenle Yahudiler, sanat eserleri, afişler, konuşmalar ve filmler dahil olmak üzere Nazi propagandasında sıklıkla sıçanlara benzetildi. Aynı tür hayvansı imgeler Ruanda'da da yaygındı; Tutsiler “hamamböceği” olarak adlandırılıyordu. Amerika'daki siyah köleler de hayvan düzeyinde insanlar olarak görülüyordu. İlginç olarak, sözü edilen tüm bu örneklerde, yılanlar, sıçanlar ve kertenkeleler gibi çoğunlukla korkulan hayvanlara göndermede bulunulan bir örüntü gözlemleniyor. Diğerleşme, yani başkalarının kullanılıp atılabilir ve insandan aşağı varlıklar olarak aşağılanması, soykırımcı eğilimlerin hem ortaya çıkmasını mümkün kılan hem de hızlandıran şeydi. Nazilerin “untermenschen” (aşağı insanlar) kavramı, alt insanlara benzeyen kimseleri değil, gerçekten alt insan olanları tanımlamak içindi. 1946'daki başsavcı Telford Taylor...

Rosenberg’s work formed an image of the Jewish person as a “parasite”, defining them as an ‘anti-race’ who were not fully human and could not be part of a German or even global social identity. Jews were furthermore devoid, he argued, of a metaphysical and cultural dimension and could not be prescribed to a human race, rendering them instead animal-like. Jews were henceforth often compared to rats in Nazi propaganda - including art pieces, posters, speeches and films. The same kinds of animalistic imagery were prevalent in Rwanda when Tutsis were called “cockroaches” and so too were black slaves in the Americas, viewed as subhuman animals. Interestingly, in all the aforementioned instances, we observe a pattern of referencing animals that are mostly feared, such as snakes, rats and lizards. It was this Othering, such a castigating of others as disposable and less-than-human entities that both made possible and accelerated the development of genocidal tendencies. The untermenschen for the Nazis was not a description to describe those who were like subhuman entities, but to describe those who were subhuman. Principal prosecutor Telford Taylor of the 1946

Nürnberg doktorlar davası şu açıklamayla başladı:

Nuremburg doctors’ trial opened with this statement:

“Bu davadaki sanıklar, tıp bilimi adına işlenen cinayetler, işkenceler ve diğer vahşetlerle suçlanmaktadır. Bu suçların mağdurlarının sayısı yüz binlerle ifade edilmektedir. Geriye yalnızca birkaçı hayatta kalmıştır; hayatta kalanlardan birkaçı bu mahkeme salonunda ifade verecektir. Ancak bu zavallı mağdurların çoğu doğrudan katledilmiş ya da uğradıkları işkenceler sırasında ölmüştür ... Katillerinin gözünde bu talihsiz insanlar birey değildi. Toplu hâlde getirilip hayvanlardan daha kötü muamele görüyorlardı.”65

“The defendants in this case are charged with murders, tortures and other atrocities committed in the name of medical science. The victims of these crimes are numbered in the hundreds of thousands. A handful only are still alive; a few of the survivors will appear in this courtroom. But most of these miserable victims were slaughtered outright or died in the course of the tortures to which they were subjected ... To their murderers, these wretched people were not individuals at all. They came in wholesale lots and were treated worse than animals.”65

Son iki cümle, Nazi Almanya'sının Yahudilere yönelik insanlıktan çıkarma politikasını, yani Holokost'u hedef almaktadır. Ancak böylesine karmaşık bir yok etme programı, birkaç cümleyle ya da tek bir mimarın adına bağlanarak yeterince açıklanamaz. Harekete geçmenin gündemini belirleyen, endüstriyel ölçekte değişen bir düşünce biçimidir; Taylor'ın tarif ettiği akla sığmaz vahşetin önünü açan ise insanların insandan aşağı görülmesi düşüncesidir. Yahudiler ve Çingeneler kamuoyunun gözünde bir kez untermenschen (aşağı insanlar) hâline gelip insanları birbirine bağlayan normal ahlaki haklar sisteminin dışına itildiklerinde, insanlar Yahudilerin ve Çingenelerin artık insan olmadığına, bertaraf edilmesi toplumsal bir zorunluluk olan enfeksiyonlu fareler olduğuna inandırılmıştı.

The last two sentences strike at the horrific policy of Nazi dehumanisation of Jews in the Holocaust. Such a sophisticated program of extermination cannot however be adequately explained in a few words or with reference to a single architect. It is a changed thinking on an industrial scale that sets the agenda for action, and the thinking of humans as less than human that paved the way for the unspeakable atrocities that Taylor described. Once the Jews and Gypsies became, in the public mind, the untermenschen, and thus excluded from the normal system of moral rights that bind humans together. People had been conditioned to think that Jews and Gypsies were no longer human but infected rats whose disposal was a social necessity.

Yukarıdakiler ışığında, Müslümanın kendisiyle temas kurduğu halklar hakkında iyi bir tarihsel anlayışa sahip olması çok önemlidir. Toplumsal ve tarihsel açıdan insanlar için büyük öneme sahip olayları bilmek, empati ve daha iyi anlayış için yollar açabilir. Tarihsel bağlamlarımız, dünyaya ve başkalarına karşı tutumlarımız üzerinde açık bir etkiye sahiptir; bu bağlamlar karakterimizin ve kişiliğimizin bir parçasını oluşturur. Başkalarının çektiği acıyı anlamak, başkasının bakış açısını benimsemeyi kolaylaştırabilir ve takdir duygusunu güçlendirebilir. Nürnberg Davaları'ndan, Holokost kurbanlarının ötekileştirilmesi ve insanlıktan çıkarılması psikolojisi hakkında, ayrıca faillerin psikolojisi hakkında çok şey öğrenilmiştir. Nazi faillerinin ifadelerinde, Yahudileri toplumsal bir politika olarak aşağılamakta ısrar eden iktidarın ağır suistimali yansımaktadır. Bu aşağılama, başlangıçta hoşgörüsüzlük ve istismar olarak ortaya çıkan tutumun yaygın bir ötekileştirmeye dönüşmesinde ve nihayetinde toplu katliamla sonuçlanmasında temel bir unsurdu.

In light of the above, it is very important for the Muslim to have a good historical understanding of the peoples with who he or she engages. Knowing of events that have immense socio-historical importance for people can open avenues for empathy and better understanding. Our historical contexts have an obvious bearing on our attitudes towards the world and towards others; they form part of our characters and personalities. Understanding the pain that others have endured can better facilitate perspective taking and harness appreciation. Much was learnt from the Nuremburg Trials about the psychology of Othering and dehumanising of the Holocaust victims, as well as the psychology of the perpetrators. The gross abuse of power is reflected in the testimonies of Nazi perpetrators who had insisted on a policy of debasing Jews as a matter of social policy. Their degrading was a fundamental component of eliciting what began as intolerance and abuse into a widespread othering, culminating in their mass murder.

Mahkemelerde Gitta Sereny, Stangl'a şunu sordu: "Eğer onları zaten öldürecekseniz, tüm bu aşağılamanın, bu zulmün amacı neydi?" Stangl şu karşılığı verdi: "Politikaları fiilen uygulamak zorunda olanları koşullandırmak için. Yaptıklarını yapabilmeleri için."66

In the trials, Gitta Sereny asked Stangl, “if they were going to kill them anyway, what was the point of all the humiliation, why the cruelty?” Stangl replied, “To condition those who actually had to carry out the policies. To make it possible for them to do what they did.”66

Nazi muhafızlarının ortaya koyduğu şey, kurbanlarının insani kimliğinin silinmesi gerektiğiydi. Onların "insan dışı", "hayvan benzeri" hale getirilmesi ve davranışlarının, toplumsal çevrelerinde – medyada, okullarda ve sıradan halk arasında – yaymış oldukları karikatüre uygun olması gerekiyordu. Bu politika ayrıca insanın doğuştan gelen, doğal olan öldürme nefretini de açığa çıkarır. Böylesine endüstriyel bir ölçekte cinayet işlemek kolay değildi; bu yüzden zihnin programlanması, koşullandırılması, namlunun yalnızca bir kemirgene, bir zararlıya doğrulttuğuna, eşit bir insana değil, inanmaya zorlanması gerekiyordu.

What the Nazi guards revealed was that the human identity of their victims needed to be effaced. They needed to become ‘unhuman’, ‘animal-like’ and their behaviour needed to fit the caricature they had promulgated in their social environment – in the media, in schools and among the lay population. What the policy further reveals is the natural, innate abhorrence to murder. It was not so easy to commit murder on such an industrial scale and so the mind had to be programmed, conditioned to believe that the barrel points only at a rodent, a pest and not at an equal human being.

Müslüman'ın insanlık tarihinin daha geniş bağlamlarından haberdar olması, nerede ve ne zaman hassas davranması gerektiğini bilmesi ve belirli bir bağlamı bu daha geniş yankıları ışığında anlaması çok önemlidir. Herhangi bir ilişki bağlamında, Müslümanlar arasındaki ilişkilerde de dahil olmak üzere, bazen gereken sınırları aşmak ve edep ile kabul edilebilirliğin sınırlarını ihlal etmek oldukça kolaydır. İnsanlar arasında ayrım yapamadığımızda, onları tamamen ve çok genel terimlerle karikatürize etme riskiyle karşı karşıya kalabiliriz; öyle ki, aynı inanca mensup olmalarına rağmen başkalarını doğuştan ve kalıcı olarak "öteki" olarak görmeye başlarız. Böyle bir zihniyetle, başkalarıyla etkileşim sorunlu hale gelir, çünkü başkalarının bizim hakkımızda sahip olduğu aynı soruna düşeriz: Onları, kendilerine öğretildiği ve koşullandırıldığı şekilde görmek.

It is essential for the Muslim to be aware of the broader contexts of human history, to know when and where to be sensitive and how to understand a specific context in light of its broader resonances. It is quite easy, in any relational context, including one between Muslims, to sometimes go beyond what is required and to overstep the boundaries of what is decent and acceptable. In our failing to make distinctions between people, we can run the risk of caricaturing them completely and in very general terms to the point where we see others as inherently and permanently Othered despite belonging to the same faith. With such a frame of mind, engaging with others is problematised since we fall into the same problem that others have of Muslims - of seeing others as they have been indoctrinated and conditioned to see us.

Adem'in iki oğlunun kıssası, bir insanı cinayete sürükleyebilecek dürtüye dair anlattıkları kadar, o katilin cinayet işlenirken neler hissedebileceğine, vicdanının neler fısıldadığına dair de öğretici niteliktedir. Milgram'ın Obedience to Authority (Otoriteye İtaat) adlı çalışması ise, kötülük işlemek ile itaat arasındaki ilişkiyi, ayrıca zulüm eylemlerini gerçekleştirmek ile kayıtsızlık arasındaki ilişkiyi iyi anlamamıza yardımcı olmaktadır. Milgram'ın itaat deneylerine katılanlardan biri şunu hatırlamıştır: "Komik olan, dışarıda bir adamın olduğunu gerçekten unutmaya başlamanız, oysa onu duyabiliyorsunuz. Uzun bir süre sadece düğmelere basmaya ve kelimeleri okumaya odaklandım."67

The story of the two sons of Adam is revealing not only for what it describes of the impulse that might drive a person to murder, but also about what that murderer can feel, what the conscience speaks as the crime is committed. Milgram’s study and work Obedience to Authority provides us with a good understanding of the relationship between committing acts of evil and of obedience, as well as the relationship between the committing of acts of cruelty and of indifference. One of the participants in Milgram’s obedience studies recalled: “It’s funny how you really begin to forget that there’s a guy out there, even though you can hear him. For a long time, I just concentrated on pressing the switches and reading the words.”67

Failler ile mağduru arasındaki bilişsel alan daraltılır; bu nedenle ayrışma ve kayıtsızlık duyguları, eylemin daha az iğrenç ve daha kabul edilebilir görünmesini sağlar.

The cognitive field between the perpetrator and his victim is narrowed and so feelings of detachment and indifference enable the act to appear less heinous and more acceptable.

Buna karşılık, mağdur ile fail arasında yakınlık olduğunda, failin insana özgü tanınabilirlik kodlarının — acının, kanın, rahatsızlığın ve korku duygularının — bilincinde olması daha fazladır. Mağdurunu görebilir ve gözlemleyebilir ve onda kendinden bir şeylerle ilişki kurmaya başlayabilir — empatinin doğduğu zemin. Bunu Albay Barry Bridges'in aşağıdaki sözleri de yankılamaktadır:

Contrastingly, when there is proximity between victim and perpetrator the latter is more conscious of human codes of recognisability – pain, blood, unease, and feelings of fear. He can see and observe his victim and in him he can begin to relate to some of himself – the breeding ground of empathy. This is echoed by Colonel Barry Bridges in the following statement:

“Bir ayrımı yapardım: hava savaşçısı olmakla yerde düşmanla yüz yüze savaşmak arasında. Hava ortamında her şey çok klinik, çok temiz ve pek kişisel değildir. Bir uçak görürsün, yerde bir hedef görürsün; savaşın teri ve duygularıyla göz göze gelmezsin, bu yüzden iş senin için o kadar duygusal ve kişisel hale gelmez. Bence bu anlamda yapması daha kolaydır – etkilenmezsin.”68 (ABD Hava Kuvvetleri Albay Barry Bridges)

“I would draw one distinction between being a combat aviator and being someone who is fighting the enemy face-to-face on the ground. In the air environment, it’s very clinical, very clean, and it’s not so personalized. You see an aircraft; you see a target on the ground – you’re not eyeball to eyeball with the sweat and the emotions of combat, and so it doesn’t become so emotional for you and so personalised. And I think it is easier to do in that sense – you’re not affected.”68 (Colonel Barry Bridges of the U.S. Air Force)

Bağlantılı olarak bir failin, bu tür suçlar yakın mesafeden işlendiğinde ne hissedebileceğini ve bunun insan vicdanı üzerindeki etkisini, Christopher Browning çok öğretici bir çalışması olan Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland (London, 1992) adlı kitabında inceler. Holokost'u gerçekleştiren sıradan Almanların yüreklerinde neler değişti? Bunlar arasında yalnızca bir azınlığı Nazi Partisi üyesi olan on binlerce sıradan asker ve polis, iş insanı, kamyon şoförü, yazar ve öğretmen, milyonlarca Yahudiyi toplayıp metodik biçimde öldüren kişilerdi. Browning, Doğu-Orta Polonya'daki Józefów köyünde 1.800 Yahudinin toplanmasını anlatır. Bu operasyonda çalışma çağındaki Yahudiler Lublin'deki bir kampa gönderilecek, kadınlar, çocuklar ve yaşlılar ise olduğu yerde vurulacaktı. O gün birçok kişi bu emri reddetti. Teğmen Heinz Buchmann da bunlardan biriydi. 1937'de Nazilere katılmış ve 1942'ye gelindiğinde Birinci Bölük'ün Birinci Müfrezesi'nin komutanı olmuştu. Sivillerin yakında yapılacak katliamını öğrendiğinde, "savunmasız kadınların ve çocukların vurulduğu böyle bir harekâta hiçbir koşulda katılmayacağını" söyleyerek protesto etti.69

In relation to what a perpetrator might feel when such crimes are committed from proximity and the bearing this has on a human conscience, Christopher Browning explores in his very revealing study about what changed in the ordinary Germans who made the Holocaust happen, Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland (London, 1992). What changed in the hearts of tens of thousands of ordinary soldiers and policemen, businessmen, truck drivers, writers and teachers, only a minority of who were members of the Nazi party? These people who rounded up and methodically executed millions of Jews? Browning describes the rounding up of 1,800 Jews in the village of Józefów, east-central Poland. In the operation, Jews of working age were to be sent to a camp in Lublin whilst the women, children and elderly were to be shot on the spot. Many refused the order that day. Lieutenant Heinz Buchmann was one of them. He had joined the Nazis in 1937 and by 1942 was commander of the First Platoon of First Company. When hearing of the impending massacre of civilians, Buchmann protested that he “would in no case participate in such an action, in which defenceless women and children are shot.”69

Yaklaşık on ila on iki kişi daha tüfeklerini teslim etti; 500 kişi arasından bir düzine adam. O gün verilen emirler, pazar yerine yürüyemeyecek kadar halsiz olanları ve saklanmaya çalışan herkesi vurmaktı; yine de birçok durumda erkekler operasyon sırasında bebekleri vurmaktan kaçındı. Sahnenin dehşetinin ve duygusal vicdan azabının farkında olan bir polis memuru şöyle dedi: “…kasabanın bizim bölgemizde vurulan Yahudileri arasında bebek ya da küçük çocuk yoktu. Neredeyse herkesin, sessiz bir anlaşmayla, bebekleri ve küçük çocukları vurmaktan kaçındığını söylemek isterim.” Başka bir polis memuru da benzer şekilde şunu kaydetti: “…bebeklerin ve küçük çocukların vurulmasından, ilgili adamların neredeyse hepsi sessizce kaçındı. Sabah boyunca, götürülürken birçok kadının kollarında bebek taşıdığını ve küçük çocukların elinden tuttuğunu gözlemleyebildim.”70

Some ten to twelve other men also turned in their rifles, a dozen men out of 500. The orders that day were to shoot those too frail to walk to the marketplace and anyone trying to hide, though in many cases men shied from shooting infants during the operation. Alert to the ghastliness of the scene and emotional guilt, one policeman said that “…among the Jews shot in our section of town there were no infants or small children. I would like to say that almost tacitly everyone refrained from shooting infants and small children.” Another policeman likewise noted that “…tacitly the shooting of infants and small children was avoided by almost all the men involved. During the entire morning I was able to observe that when being taken away many women carried infants in their arms and led small children by the hand.”70

Bir polis memuru, o gün kadınların, yaşlıların, hastaların ve bebeklerin hiçbirinin sağ olarak eve dönemeyeceğini fark ettiğini itiraf etti. Erkekler müdahale etmedi. Bazıları ise daha önce reddetmediklerine pişman oldu ve katliamları “iğrenç” olarak nitelendirdi. Bazıları çocukları olan babalar olduklarını, devam edemediklerini söyleyerek yalvardı. O gün kaçamak yapmaya çalışan başkaları da vardı. Makineli tüfeklerle silahlandırılmış astsubayların kurbanlarının “yanından geçip ateş ettikleri” biliniyordu. Operasyon sırasında, bazı adamlar bir Katolik rahibin bahçesine saklandı, bazıları Yahudileri toplamak istemedikleri için pazar yerinde oyalandı; bazıları ise infaz mangalarında yer alacakları pazar yerlerinden kaçınmak için evleri aramaya ek zaman harcayarak katılımlarını geciktirdi. Yahudileri ormana götürmekle görevlendirilen bir şoför yalnızca bir sefer yaptıktan sonra yerine başka birinin verilmesini istedi. Birçok adam o gün kadın ve çocuklara ateş edemeyeceklerinden yakındı ve bunun sonucunda birçoğu operasyondan alındı. Walter Niehaus adında bir asker, yaşlı bir kadını vurmakla görevlendirildi ve bu cinayetten sonra devam edemedi: “Bu tek bir ateşle sinirlerim tamamen bitti.” Başkaları ise şöyle şikâyet etti: “O kadar hasta olmuştum ki artık dayanamıyordum”; “Bütün bu iş bana o kadar iğrenç geldi ki bölük komutanıma dönüp hasta olduğumu söyledim ve serbest bırakılmamı istedim.”73

One policeman confessed to finding that none of the victims – women, elderly, sick, infants, would return home alive that day. The men did not intervene. Some however regretted not having refused earlier, describing the killings as “repugnant.”71 Some pleaded they too were fathers with children and were unable to continue. There were others still who sought evasion on that day. Non-commissioned officers armed with submachine guns were known to have “shot past” their victims.72 During the operation, other men hid in a Catholic priest’s garden, others hung around a marketplace, because of their reluctance to round up Jews; others delayed their participation by spending additional time in the searching of houses so they could avoid the marketplaces in which they would participate in the firing squads. A driver assigned to take Jews to the forest made only one trip before he asked to be relieved. Many men complained that day that they could not shoot at women and children, and consequently many were relieved from the operation. One soldier, Walter Niehaus was instructed to shoot an elderly woman and was unable to continue after her murder, “my nerves were totally finished from this one shooting.” Others decried, “I had become so sick that I simply couldn’t anymore”; “the entire business was now so repugnant to me that I returned to my platoon leader and told him that I was sick and asked for my release.”73

Browning'in aktardığı en çarpıcı anlatımlardan biri, Yedek Polis Taburu 101 ile yaptığı lanetli katılımı daha sonra itiraf eden Franz Kastenbaum'u anlatır:

One of the most evocative accounts cited by Browning describes Franz Kastenbaum who confessed later to his damning participation with Reserve Police Batallion 101:

“Erkeklerin vurulması bana o kadar iğrenç geldi ki dördüncü adamı ıskaladım. Artık doğru nişan almam mümkün değildi. Birden midem bulandı ve infaz yerinden kaçtım. Az önce kendimi yanlış ifade ettim. Doğru nişan alamıyordum değil, dördüncü seferde kasten ıskaladım. Sonra ormana koştum, kustum ve bir ağacın dibine oturdum. Yakınlarda kimse olmadığından emin olmak için, yalnız kalmak istediğim için ormanın içine yüksek sesle seslendim. Bugün söyleyebilirim ki sinirlerim tamamen bitmişti. Sanırım ormanda yalnız başıma iki ya da üç saat kaldım.”74

“The shooting of the men was so repugnant to me that I missed the fourth man. It was simply no longer possible for me to aim accurately. I suddenly felt nauseous and ran away from the shooting site. I have expressed myself incorrectly just now. It was not that I could no longer aim accurately, rather that the fourth time I intentionally missed. I then ran into the woods, vomited, and sat down against a tree. To make sure that no one was nearby, I called loudly into the woods, because I wanted to be alone. Today I can say that my nerves were totally finished. I think that I remained alone in the woods for some two or three hours.”74