Empati, ilişkilerin yapı taşıdır; kişinin başka birinde kendisinden bir şeyi, ya da kendisinden beklenen bir şeyi, ya da başkasından beklenen bir şeyi kendisinde görmesini sağlayan belirleyicidir. Bu kitapta sunulan vaka incelemelerinin tümü ikili ayrımların sorgulanmasını amaçladığından, örnekler yalnızca merhametin duygusal bulaşıcılığı anlayışını değil, etkileşimde olduğumuz ve bazen bizi zorlayan öteki insanlardaki ayrıcalığı bulma anlayışını da benimser. Bir kişinin başkasıyla ne ölçüde empati kurabildiği, o "Öteki"nin esenliği üzerinde nedensel bir etkiye sahiptir. Bu, hayat ile ölüm, yaralanma ile güvenlik meselesi olabilir. Gerçekleşmiş bir duygu olarak kabul edilebilecek empati, bir eylem, fiziksel bir caydırıcılık ya da yardım olarak başlamaz. Aslında başka bir insanın önemli bir eylemine dönüşebilecek bir süreci harekete geçirir. Kimliklerin zihinsel olarak değişmesini gerektirmez; bunun yerine mekânsal bir yer değiştirmeyi ve insani ayrım kodlarının iç içe geçmesini harekete geçirir.

Empathy is the building block of relationships, the determinant that enables one to see something of himself in another, or something of his expected self, or something expected in another, in himself. Since the case studies presented in this book all seek to determine a challenging of binary distinctions the examples embrace the ethos not entirely of the emotional contagion of compassion but of finding distinctness in others we interact with and are sometimes challenged by. The extent to which one can empathise with another has a causative bearing on the wellbeing of that ‘Other’. It can be a matter of life and death, of injury and safety. Empathy, what might be considered an actualised emotion, does not begin as an action, a physical deterrent or assistance. It actually puts into motion what might become a substantial action of another person. It does not call for a mental shifting of identities in as much as it acts on a spatial shifting and an overlapping of human codes of distinction.

Empati, başka bir insanın, geçmişle şimdi arasında, bir zamanlar neyin var olduğunu düşünmek ile o kişinin hayatında neyin gerçekleşebileceğini veya gerçekleşebileceğini düşünmek arasında, kendi insani varoluşunun ipliklerini bir araya getirmek ile “Öteki”ni aynı zamansallıklara karşı savunmasız ve bu nedenle aynı zaman “çerçevesi” içinde bağlı görmek arasında gidip gelen zamanın kaymasını hayal etmektir. Bazen, ırksal ya da etnik olsun, kendi kimliğine meydan okumak, empati üretmek için zorunlu bir araç olabilir. Birçok Alman için, Beyaz Gül Hareketi'nden Sophie Scholl'ün Nazi gözdağına karşı gösterdiği direniş, geriye dönüp bakıldığında özünde “Alman” bir tepkiydi.175 Sophie'nin Yahudilere atfedilen Ötekilik bilincinin erken bir örneği, öz/öteki yapılarındaki paradoksu ve fiziksel sınırların zamansallıklarını düşünmemizi sağlar. Sınıf arkadaşı olan Yahudi kızlar Anneliese Wallersteiner ve Luise Nathaan, BDM (Bund Deutscher Mädel, Alman Kızlar Birliği) üyeliğinden reddedildiğinde Scholl şöyle dedi: “Sarı saçları ve mavi gözleriyle Luise neden üye olamıyor [da], koyu saçım ve koyu gözlerimle ben üyeyim?”176 Ayrıca popüler genç bir erkek öğretmen birdenbire işinden çıkarıldığında Sophie'nin şunu söylediğini öğreniyoruz: “Ne yaptı? Hiçbir şey… Sadece Nazi değildi, bu yüzden aidiyet göstermesi imkânsızdı. Suçu buydu.”177 Her iki örnek de Sophie'nin kimlik ve yer üzerine daha geniş kurgusunu ortaya koyar. Arkadaşlarının ve öğretmeninin uzaklaştırılması, varsayılan bir yerleşim ve aidiyete işaret eder; Nazizm onun için, o mekânın sakinlerini etkilediği gibi mekânın normalliğine de meydan okuyordu. Onun mesafesi, kendisi, ahlakı, toplumu ve tercihleri üzerine etik bir öz-incelemedir; duygusal tepkiyi engellemeyen, aksine harekete geçiren bir mesafedir.

Empathy is imagining what another person is in relation to the shifting of his or her time between the past and present, between considering what once was and what can or might transpire in the life of that person, between drawing together of the strands of one’s own human existence and considering the ‘Other’ as vulnerable to the same temporalities and thus bound in the same ‘frame’ of time. Sometimes the challenging of self-identity, racial or ethnic, is at times a necessary medium for generating empathy. For many Germans, Sophie Scholl’s (of the White Rose Movement) defiance in the face of Nazi intimidation was, in retrospection, a quintessentially ‘German’ response.175 An early example of Sophie’s consciousness of the Otherness ascribed to Jews challenges us to consider the paradox in self/other constructs and the temporalities of physical boundaries. When Jewish friends from her class, Anneliese Wallersteiner and Luise Nathaan, were refused entry into the BDM (Bund Deutscher Mädel), the League of German Girls, Scholl remarked, ‘Why can’t Luise, with her blonde hair and blue eyes [not] be a member, while I with my dark hair and dark eyes am a member?’176 We also learn that when a popular young male teacher was suddenly dismissed Sophie commented: ‘What did he do? Nothing…He just wasn’t a Nazi, so it was impossible for him to belong. That was his crime.’177 Both examples speak of Sophie’s broader construct of identity and place. The removal of her friends and teacher suggest a presumed allocation and belonging; Nazism for her challenged the normality of space as it did the occupants of that space. Her distance is an ethical self-examination of herself, her morals, her society and her choice-making; it is a distance which activates and does not prevent emotional response.

Dünyamız hızla değişiyor. Yerli vatanlarının dışında yaşayan 300 milyondan fazla insan var ve ortalama insan bugün dünyasına her zamankinden daha duyarlı. Benlik ile Öteki, bazen de seyirci ile seyredilen arasındaki ikili ilişki daha belirgin hale geldi. Myanmar'daki Arakanlı Müslümanların (Rohingya) krizi ya da Suriyelilerin devam eden çatışmadan kaçmak için ülkelerinden kitlesel olarak göç etmeleri; DEAŞ, neo-Nazi beyaz üstünlükçüleri veya Hindu milliyetçileri tarafından gerçekleştirilen terör saldırıları ve ayrım gözetmeksizin yapılan katliamlar dünyamızda kaygı yaratıyor ve hissettiğimiz güvensizlik bazen kaygı, güvensizlik ve nefretten oluşan bir yelpazede duygular doğuruyor. Bu kavşak noktalarında insanlar bir araya toplanıyor, korkuyor ve güvensizlik duymaya başlıyoruz. Korku, güvensizlik, genelleştirmeler, öteki hakkındaki önyargılara uyma yönünde grup içi baskı, ihanet duyguları ve düşmanca topluluklarda tekrarlayan ayrımcılık gibi bu duygular, empatinin önünde potansiyel engeller hâline geliyor.

Our world is rapidly changing. More than 300 million people live outside of their native homelands and the average person is today more alert to his world than ever before. The dichotomous relationship between Self and Other, sometimes between spectator and spectated, has become more pronounced. The crisis of refugees of the Rohingya in Myanmar or Syrians in their mass exodus out of their country to escape the ongoing conflict; terrorist attacks and indiscriminate killings committed by ISIS, by neo-Nazi white supremacists or by Hindu nationalists create anxiety in our world and sometimes the insecurity we feel generates feelings that can range from anxiety, insecurity and abhorrence. At these junctions, humans group together, we become fearful and untrusting. These feelings of fear, mistrust, generalisations, in-group pressure to conform to prejudices of the other, feelings of betrayal and recurrent discrimination in hostile communities become potential barriers to empathy.

Harper Lee'nin *To Kill a Mockingbird* eserinde, Büyük Buhran'ın etkileriyle yaşayan Maycomb County, gizemli Boo Radley ve suçlu muamelesi gören siyahi karakter Tom Robinson gibi insanlara karşı artan bir kaygı ve güvensizlikle büyür.178 Tom Robinson'ın yargılanması, ağırlıklı olarak beyaz olan sakinler arasındaki grup içi ayrışmayı derinleştirir ve Maycomb County'nin siyahi sakinlerinin korku ve güvensizliğini artırır. Toplumda büyük ve hızlı değişimler yaşandığında, insanların kimin grubun içinde olduğunu, kimin toplumun gerçek bir üyesi, gerçek bir yurttaş ve vatansever olduğunu dar biçimde tanımlaması çok kolaylaşır. Aynı zamanda bu tür dönemlerde toplumlarda işleyebilecek başka bir akım daha vardır; ancak bu akım empati, hoşgörü ve anlayış gerektirir. Bu akım, ötekileştirme ve dışlamanın yerine aidiyet duygusunu ve köprü kurmayı öne çıkaran, daha normatif tepkileri doğurur.

In Harper Lee’s To Kill a Mockingbird, Maycomb County, living with the effects of the Great Depression grows in anxiety and distrust of others like the enigmatic Boo Radley and the criminalised black character, Tom Robinson.178 The trial of Tom Robinson furthers and heightens the in-grouping between predominantly white inhabitants and exacerbates fear and insecurity of Maycomb County’s black inhabitants. When big and rapid changes are experienced in society, it becomes all too easy for people to narrowly define who belongs to the in-group, who is a true member of society, a true citizen, and patriot. Simultaneously there is another current that can also operate in such societies during such times, but this one requires empathy, forbearance and understanding. This generates more normative responses, such as a sense of belonging and bridging as opposed to Othering and ostracising.

Halkı damgalayarak, onlar toplumun Öteki'si, barbarlar, insanlığın kenarındaki kişiler olarak ortaya çıkarlar. Onlarla egemen olanlar arasında, varsayılan bir ötekilik bulunur.

By stigmatising people, they come to emerge as society’s Others, barbarians, those on the margins of humanity. Between them and the dominants, there exists a supposed marginality.

İsraillililer için, yüz binlerce Filistinliyi gündelik yaşamdan, işten, seyahatten, tarlalarından koparan ve ailelerine, sağlık tesislerine ve okullarına giden yolu zorlaştıran ayrım duvarı, Filistinlileri bölgesel yapılanmalara mahkûm etmektedir. Bu durum, Ben ile Öteki arasındaki karşıtlığın daha da keskinleşmesine olanak tanımaktadır. Bu uzak Ötekiler, peyzaj çerçeveleri içinde olduğundan çok, fiziksel olarak uzakta olanın kültürel ya da başka biçimlerde yakınlaştırılamadığı davranışsal başka kodlar içinde kısıtlanmaktadır. Onlarla egemen konumdakiler arasında varsayılan bir marjinallik bulunmaktadır.

For Israelis, the separation wall, cutting off hundreds of thousands of Palestinians from everyday life, work, travel, from their farmlands and making strenuous the journey to families, medical facilities and schools mean the Palestinians are bound by territorial constructions. This allows the opposition between the Self and Other to be aggravated. These distant Others are restricted, not so much in frames of landscaping, but in other codes of behaviourism by which the physically distant cannot be rendered close, culturally or otherwise. Between them and the dominants there exists a supposed marginality.

Kendimizin başkalarında nasıl göründüğü ve başkaları tarafından nasıl görüldüğünü hayal ettiğimiz şey, kolektif öz-kimliğimiz üzerinde ve Ben ile Öteki arasındaki ilişkilerde etkili olur; bu ilişkiler ikili bir yapıda var olabilir ya da empatik bakış açıları bu eğilimlere meydan okuyabilir. I. Dharker'ın 'The Right Word' (Doğru Kelime) adlı şiirine bakıyoruz.179 Saldırgan bir düşmanın çerçevesinin içinden savunmasız bir kurban ortaya çıkar. Şiirinde, şiir öznesinin sesiyle tam olarak kavranmamış bir çocukla ilgili doğrusal bir farkındalıkla karşılaşırız: "Yüzünü görüyorum. Artık hiçbir söz yardım edemez bana / Kapının hemen dışında, / gölgelerin içinde kaybolmuş, / benimkine benzeyen bir çocuk var." Bunu bir farkındalık, bir kabullenme izler. Çocuğa yüklenen imge bir terörist, bir özgürlük savaşçısı, düşmanca bir militan ve bir gerilla savaşçısı arasında değişse de, "gölgelerin içinde kaybolmuş" olan çocuk, tanınma yoluyla, fiziksel bir benzerlik aracılığıyla insanlaştırılır. Konuşanın çocuk hakkındaki önceki önyargılarını ve çocuğun geldiği dünyayı yeniden düşünmesini sağlayan şey, çocuğa atfedilen imgeden çocukta bulunan kendi imgesine geçiştir. Şair, eğer insanları daha az aceleyle yargılasaydık, belki de onlara taktığımız etiketlere uymak zorunda kalmayacaklarını öğretir: "Kapıyı açarım. / Gel, derim. / Gel ve bizimle yemek ye. / Çocuk içeri girer / ve kapımda dikkatlice / ayakkabılarını çıkarır." İnsanlıktan çıkarma, ayrımların bulanıklaşması, Ötekilerin yüzsüz ve bizden farklı olarak resmedilmesidir. Daha önce tartışıldığı gibi, günümüz gökyüzünde drone savaşının, uzaktan kumandalı hava savaşının yükselişi, kişiliksizleştirilmiş öldürmelerin, insanlıktan çıkarmanın, uzaklığın ve kopukluğun yeni bir biçimini doğurmuştur. Chamayou, Drone Theory'de şöyle açıklar: "Bir kişinin parmağının dayandığı tetik ile topun fırlatıldığı top namlusu arasına artık binlerce mil girebilmektedir."180 İnsanlıktan çıkarma mekanizması ve bu mekanizmanın, kendisinin önünde kendisine ait olanın ne olduğundan "gözünü kaçırmaya" yönelik zorlayıcı kendini karşıt kılmada insan vicdanının gerçekliğine nasıl ihanet ettiği. Bunun bir yansıması, İkinci Dünya Savaşı sırasında bir Japon esir kampında görülür:

What others see of themselves and how they imagine themselves being seen have a bearing on collective self-identity and relationships between self and Other can exist in a binary, or empathic outlooks can challenge those tendencies. We look upon I. Dharker’s poem, ‘The Right Word’.179 Out of a frame of a hostile aggressor emerges a vulnerable victim. We are confronted with a linear realisation in her poem concerning a boy whose description in the oetic voice has not been fully discerned, “I see his face. No words can help me now/Just outside the door,/lost in shadows,/is a child who looks like mine.” What follows is a realisation, an acceptance. Though the image of the child traverses from a terrorist, a freedom-fighter, a hostile militant to a guerrilla warrior, the child who was ‘lost in shadows’ is humanised through a code of recognition, a physical similarity. It is this separation from an image imputed onto the boy to an image of oneself found in the boy that enabled the speaker to reconsider her previous prejudices about the boy and the world from which he arises. The poet teaches that if we were less quick to judge perhaps people would not have to live up to the labels that we give them, “I open the door./Come in, I say./Come in and eat with us./The child steps in/and carefully, at my door,/takes off his shoes.” Dehumanisation is a blurring of distinctions, a rendering of Others as faceless, and unlike ourselves. As discussed, the rise of drone warfare in our skies today, of remote-controlled air war, has generated a new mode of depersonalised killings, of dehumanisation, distance and detachment. Chamayou in Drone Theory explained: “Thousands of miles can now be interposed between the trigger on which one’s finger rests and the cannon from which the cannonball will fly.”180 The mechanism of dehumanisation and the way it betrays the trueness of human conscience in its forcible self-antagonising to ‘look away’ from what lies of ‘itself’ before itself. The latter is reflected here in a Japanese prison camp during World War II:

"Japonlar, günlük temaslarımız sırasında gözlerimizle karşılaşmaktan birdenbire kaçınır oldular. Bizim hakkımızda içlerinde bir tür şeytani önyargının yarattığı karikatürle çelişebilecek, kişinin açıkça görünen ve savunmasız insanlığına dair tek bir bakışın bile kendi savunmalarından sızmamasını sağlamak için tedbir aldıklarını biliyorduk. Fırtına yaklaştıkça bu mekanizmanın işleyişi de o kadar yoğunlaşıyordu. Bunun en çarpıcı tezahürünü bir Japon subayının gözlerinde görmüştüm; önünde ölüme mahkûm edilmiş bir Ambonlu askerle, kılıcını çekip adamın kafasını kesebilmek için önce ensesindeki uzun siyah saçları, mahkûmun başının ve gözlerinin üzerinden savurması gerekmişti. Darbe inmeden önce, ölüme mahkûm kafanın üzerinden düz ileriye bakmak zorunda kalmıştı; ne o kafayı ne de önünde dağınık bir sıra halinde duran bizleri görüyordu."181

“The Japanese showed a sudden reluctance to meet our eyes in the course of our daily contacts. We knew that they were taking precautions to ensure that not a single glimpse of one’s obvious and defenceless humanity should slip through their defences and contradict the caricature some demoniac a priori image had made of us within them. The nearer the storm came the more intense the working of this mechanism became. I had seen its most striking manifestation in the eyes of a Japanese officer who, with a condemned Ambonese soldier before him, had had to lean forward and brush the long black hair from the back of the neck over the head and eyes of the condemned man before he could draw his sword and cut off the man’s head. Before the blow fell he had been compelled to look straight ahead over the doomed head seeing neither it nor us who stood, raggedly, in a long line in front of him.”181

Hangi "Öteki"nin öteklediğimizin kim olduğu açık değil ve bu paradoks, ötekileştirmeyi ayakta tutan şeyin ta kendisi. "Öteki", bir "benlik"in, kişisel temastan ziyade çoğunlukla siyasetçiler ve medya tarafından korkmaya ve şüphelenmeye yönlendirildiği biri hakkındaki paranoyasının bir sonucudur. Bazen siyasetçiler, özellikle Başkan Trump'ın seçim kampanyalarında çok belirgin biçimde, etnik ya da dini grupları dolaylı bir yolla ötekileştirerek insanların kaygı ve korku duygusunu harekete geçirir. Trump'ın 2017'deki bütün Müslümanlara yönelik seyahat yasağı, tüm Müslümanların potansiyel terörist olarak ayrım gözetmeksizin karikatürize edilmesinin bir belirtisiydi. Bu durum, grup içi tutum ve bağlılıkları güçlendirmede büyük rol oynadı ve insanların Müslüman karşıtı duygularını daha açık biçimde dile getirebilecekleri bir alan açtı.

It is not clear who the Othered we are otherising are, and this paradox is precisely what sustains the Othering. An ‘Other’ is a result of a ‘self’s paranoia about someone he has been led to fear and suspect, which is usually driven by politicians and the media as opposed to personal contact. Sometimes politicians, very noticeable during President Trump’s election campaigns, Otherise ethnic or religious groups in a coded way and therefore activate people’s sense of anxiety and fear. Trump’s 2017 travel ban on all Muslims was symptomatic of an indiscriminate caricaturing of all Muslims as potential terrorists. This did much to harness in-group attitudes and loyalties, which opened up a space where people could be more explicit in expressing anti-Muslim sentiments.

Meksikalıları tecavüzcü ve uyuşturucu satıcısı olarak karikatürize etmek için kullanılan söylem, "ötekileştirme"nin normalleşmesine katkıda bulunmuş; onların sınır dışı edilmesi ve bir duvar inşa edilmesi yönündeki çağrıları desteklemeyi daha kabul edilebilir, hatta arzu edilir hale getirmiştir. İronik olarak, duvar tam da ötekileştirmenin yaptığı şeydir. Bizi böler ve ayırır. Ötekileştirme, bu nedenle hem toplumsal hem de kültürel olarak yaratılır ve huzursuzluk anlarında doruğa ulaşır. Ancak insani karşılaşmalar, klişeleri yalnızca tersine çevirmekle kalmayıp insanlar arasındaki ayrımları da köprüleme konusunda dikkate değer bir etkiye sahip olabilir; böylece farklılıklarımız ortak bir insanlık ışığında ve Allāh'ın harika yaratışının bir işareti olarak görülür.

The rhetoric employed to caricature Mexicans as rapists and drug dealers furthered the normalising of Othering, making it more acceptable and even desirable to support calls for their deportation and for a building of a wall. Ironically, the wall is precisely what Othering does. It divides and separates us. Othering is thus both socially and culturally created and peaks at moments of unease. Human encounters, however, can have a remarkable effect of not only reversing stereotypes but also to bridge the distinctions between people so that our differences are viewed in light of a shared humanity and a sign of the amazing creation of Allāh.

Biz, insanlık olarak, ortak bir çabanın parçasıyız. Başkalarını insani çerçeveden çıkarma ve silme girişimleri, hepimizin bir araya gelip köprü kurmasını gerektirir. Savaş, soykırım, toplumsal dışlanmış ve yapısal olarak yoksun bırakılmış kişilerin sesi olmalıyız. Savaşın bedelinin yalnızca evlerin ve devlet altyapısının fiziksel olarak yok edilmesiyle değil, kaybedilen hayatlarla, psikolojik ve manevi zararlarla, sayısız "öteki"nin yaratılmasıyla da ölçüldüğünü unutmamalıyız. Dünyamızda soykırım eğilimlerinin ortaya çıkmasına karşı durmalıyız. Theodor Adorno, 1966 tarihli çığır açan "Auschwitz'ten Sonra Eğitim" makalesinde, eğitimin ve eğitimcilerin, ötekileştirme tutumlarına meydan okuyan genç insanlarda empatik eğilimleri öne çıkarmadaki sorumluluğunu vurgulamaya çalıştı. Ancak Auschwitz'ten bu yana gelen soykırımlar, savaşlar ve kitlesel katliamlar dizisi, yapmamız gereken çok daha fazla şey olduğunun kanıtıdır. Küresel medya anlatılarına ve insanları ortak bir değer durumunun dışında tutan, başkalarını ötekileştiren ya da dışlayan, değersizleştirilmiş, insanlıktan çıkarılmış kimliklerin damgasını onların üzerine salan temsillere meydan okumalıyız. Birbirine bağlayan, köprü kuran toplumların inşasında önemli roller üstlenmek bizim görevimizdir. Köprü kurmak, yeni alanlar açmamıza, anlayışı, iletişimi ve ortak insani ruhun güçlenmesini sağlar.

We, us, humanity, are a collective effort. Attempts at disfiguring and erasing of others from the human frame requires us all to reach across and bridge. We are to give a voice unto others - victims of war, genocide, social outcasts, the structurally dispossessed. We are to remember that the cost of war is measured not only in terms of physical destruction of homes and state infrastructure but of lives that have been lost, of psychological and spiritual damage, of the creating of countless ‘others’. We must push back against the emergence of genocidal tendencies in our world. Theodor Adorno attempted in his seminal essay ‘Education After Auschwitz’ (1966) to stress the responsibility of education and educators to herald empathic tendencies in young people who challenge attitudes of otherness. The sequence of genocides, however, wars and mass killings, since Auschwitz are a testament that there is so much more for us to do. We must challenge global media narratives, and representations that otherise or exclude fellow humans from a collective state of worthiness, that unleash on others the stigma of devalued, dehumanised, identities. It is upon us to play important roles in building societies that connect people, that bridge. Bridging allows us to open spaces, to foster understanding, communication and an enhancing of the collective human spirit.

Unutmayalım ki insanları aşağılamak, insanlığımıza aykırıdır; Allah'ın doğamıza yerleştirdiği şeye, yani birbirimizi görmeye, takdir etmeye ve saygı duymaya aykırıdır. Güney Afrika'nın KwaZulu-Natal bölgesindeki kabilelerin çok güzel bir selamlaşma sözü vardır: "Sawu bona", kelimesi kelimesine "Seni görüyorum" anlamına gelir. Karşılık olarak bir başka kabile üyesi "Sikhona" der; bu da kelimesi kelimesine "Buradayım" demektir. Bu selamlaşmanın ima ettiği anlam şudur: Sen beni görmedikçe ben var değilim. Bu kitabın amaçlarından biri de, birbirimize dair algılarımızı bozan kalıp yargılardan, duvarlardan ve hem fiziksel hem kültürel mesafelerden arınarak birbirimizi görmeye çalışmaktır. Müslümanlar olarak, birbirimize ve birlikte yaşadığımız dünyaya dair derin bir bilinç taşıyan, daha yüksek bir ahlak kuralına göre yaşamakla emrolunduk. Nitekim Allah şöyle buyurmuştur:

Let us remind ourselves that it is against our humanness to dehumanise others, it is against what Allāh created naturally within us, which is to see, admire and respect each other. The South African North Natal tribes have a beautiful greeting phrase, “Sawu bona” which literally means “I see you.” Another member of the tribe would reply “Sikhona” which literally means “I am here.” The implication of such a greeting is encapsulated in the idea that until you see me I do not exist. Attempting to see each other without the stereotypes, the walls, the distance both physical and cultural, that mar our perceptions of each other has been one of the goals of this book. As Muslims we are instructed to live by a higher code of conduct, one that embodies a deep consciousness about each other and the world which we collectively inhabit. And Allāh indeed said:

Sonra o, iman edenlerden ve birbirine sabrı tavsiye edenlerden ve birbirine merhameti tavsiye edenlerden olmuştur. Kur'an, Beled Suresi 90:17

“Then he was among those who believed and advised one another to patience and advised one another to mercy.” The Quran Chapter ‘The City’ 90:17