Kendimizi nasıl gördüğümüz ve başkalarının bizi nasıl gördüğünü hayal ettiğimiz, öz-kimliğimizi ve "ben" ile "öteki" arasındaki ilişkiyi etkiler. Bu durum, aşağıda yer alan "The Fear Is Still Me" (Korku Hâlâ Benim) başlıklı etkileyici bir imgede görsel olarak yansıtılmaktadır. İmge, kimliğini gizleyen bir kukuleta takmış, ayı benzeri bir işkence görmüş mahkûmun vahşi bir kişiliğini düşündürmektedir.18

How we see ourselves and how we imagine ourselves being seen has a bearing on our self-identity and on the relationship between ‘self’ and ‘other’. This is reflected visually here in an evocative image entitled ‘The Fear Is Still Me’ (see below). The image suggests a bestial persona of a tortured prisoner donning a hood that conceals his bear-like identity.18

"Görme engeli olmasına rağmen" o, sanki cezaevi gardiyanları tarafından takdim edilmiş gibi bir merkez figür olarak kesinlikle dikkat çekiyor. Resimde etrafında bir hale görünüyor. Bu halenin, arkasındaki bir fenerin ışık hüzmesi mi, yoksa üzerine vuran bir projektör mü olduğunu merak ediyoruz; yoksa sanatçı, insanileştirilmiş ve insanlıktan çıkarılmış yaşam sembollerinin yan yana geldiği ikili karşıtlıkları düşünmemizi mi istiyor? Arkasındaki gardiyanların birlikteliği, mahkûmun yalnızlığıyla tezat oluşturuyor; gardiyanların sürü benzeri dizilişi ile tek başına, ayı benzeri mahkûm arasındaki ilişki çarpıcı bir biçimde ironik. Avlanmış ve yaralanmış olan, ayı benzeri bu mahkûmdur ve gardiyanlar onun geldiğini duyuruyor.

Though “he cannot see” he is very much to be seen as a centre-piece as if heralded by the prison guards. In the image, there appears a halo. We wonder whether the halo etched around him is the beam of a torch from behind him, a floodlight shining onto him or whether the artist challenges us to consider binary oppositions wherein symbols of humanised and dehumanised life become juxtaposed. The togetherness of the guards behind him is set against the isolation of the prisoner though the pack-like formation of the guards and the lone bear-like prisoner is strikingly ironic. It is the wounded bear-like prisoner who has been hunted and the prison guards herald him.

Görülecek çok şey var. Karikatür olağanüstü boyutlarda bir birey öneriyor; ancak dışarı çıkmış ayakları, dayaktan şişmiş uzuvları yansıtıyor olabilir ve bu durumda mahkûm dengesiz görünüyor. Yine de ayaklarında herhangi bir yara bulunmadığına göre, bunlar bunun yerine ya da bunun yanı sıra, onun damgalanmış varlığını mı ima ediyor olabilir? Ellerini ise göremiyoruz ve hangi yaralara sahip olabileceklerini hayal ediyoruz.

There is much to be seen. The cartoon suggests a larger-than-life individual though his protruding feet perhaps reflect limbs swollen by beating, and in this the prisoner appears imbalanced. Since however his feet bear no injuries might they instead or simultaneously suggest his stamped presence? We cannot see his hands however and imagine what injuries they might bear.

Hapishanedeki mahkûmun düzensiz, özensiz kıyafetleri, gömleğinin düğmeleri ve pantolonunun fermuarı açık olması, gardiyanların "medeni" ve düzenli giyimiyle bir başka tezat oluşturur. Mahkûmun kapüşonlu olması kimlik eksikliğini ortaya koyar. Ancak onun varsayılan korku, endişe ve acısının yerine, ayı benzeri kapüşon meydan okuma ve güç yansıtır.

The scruffy clothes of the prisoner with shirt buttons and trouser zip undone are a further contrast to the ‘civilised’ and neat attire of the prison guards. The fact that the prisoner is hooded reveals a lack of self-identity. Though, in place of his assumed fear, worry and pain, the bear-like hood projects defiance and strength.

Şüphesiz Müslümanlar, dinlerini veya diğer Müslümanları aşağılayan basın haberlerinin sürekli bombardımanıyla karşı karşıyadır. Bu sürekli ötekileştirme kaygıları artırır ve kendimizi büyük ölçüde şiddetle tanımlanan bir halk olarak görme biçimimizi şekillendirir. Barbarlık ve geri kalmışlık temaları ile korku ve bilinmezlik anlatıları etrafında çerçevelenmiş, başörtülü veya burka giyen kadın imajları yaygındır. Butler şöyle der: "Başkalarının hayatlarını kayıp veya yaralı (kaybedilebilir, zarar görebilir) olarak kavradığımız veya, gerçekte, kavrayamadığımız çerçeveler siyasi olarak doymuştur. Bunlar bizzat iktidarın işleyişleridir. Görünümün koşullarını tek taraflı olarak belirlemezler, ama amaçları yine de görünümün kendi alanını sınırlamaktır."19

Undoubtedly, Muslims face a constant barrage of press reports that vilify their faith or other Muslims. This constant othering heightens anxieties and comes to shape the way we see ourselves as a people largely defined through violence. Motifs of barbarity, backwardness, images of women in hijab or burqa framed around narratives of fear and the unknown are commonplace. Butler notes that ‘the frames through which we apprehend or, indeed, fail to apprehend the lives of others as lost or injured (lose-able or injurable) are politically saturated. They are themselves operations of power. They do not unilaterally decide the conditions of appearance, but their aim is nevertheless to delimit the sphere of appearance itself.’19

Tudor (2011), çeşitli tutum ve algıların, başkalarına karşı duyulan yakınlık veya empatik bakış açıları üzerinde güçlü bir etkisi olduğunu göstermek için şu örneği verir. Genellemelere karşı uyarıda bulunmakla birlikte şöyle yazar:

Tudor (2011) strikes the following example to reflect how attitudes and perceptions of others have a strong bearing on sympathetic or empathic outlooks. Though cautioning against generalisations, he writes:

“İşkenceciler kurbanlarına baktıklarında acıyı yüzlerinde, aşağılanmayı duruşlarında kuşkusuz doğrudan görebilirler. Ancak sorun, bunu hangi ışıkta gördükleridir. Burada mesele, işkenceci için, karşısındakinin durumunun ‘ahlaki niteliklerinin’ ortaya çıkacağı, daha derin ve ‘daha iç’ bir alana biraz daha çıkarım yapması gerektiği değildir. Mesele, karşısındakinin halini nasıl gördüğüdür. İşkenceci, karşısındaki kişinin acısının gerçekliğini açık bir ışık altında tam önünde bulur; fakat o ışık bir şekilde yanlıştır. Tuhaf biçimde soğuk ve sert bir ışıktır; karşısındakini düzleştiren ve açığa çıkaran, onu kesip açan, onunla oynamak ve onu kurcalamak için elverişli kılan bir ışık. Gereken, farklı bir ışıktır.”

Lendenman’nın (1983) araştırması, The Washington Post, The Washington Star, The Miami News, The Baltimore Sun ve diğerleri gibi Amerikan gazetelerindeki siyasi karikatürlerde Arapların art arda olumsuz biçimde tasvir edildiğini ortaya koymuştur. Palmer’ın (1995) The Washington Post’taki siyasi karikatürler üzerine yaptığı analiz, İsrail’in 1956, 1957 ve 1973 savaşlarını ve Filistin İntifadası’nı izleyen dönemi kapsamaktadır. İlk Körfez Savaşı’ndan önce bile Arapların, ve sıklıkla özellikle Filistinli Arapların, olumsuz ve insanlıktan çıkarıcı biçimde tasvir edilmesi yönünde aynı eğilim görülmüştür. Bu tür olumsuz imgeler çoğu zaman Amerikan savaşlarını desteklemek için kullanılmış, Palmer’ın (1995) analizinde ise İsrail’in Filistinlilere yönelik kampanyalarını meşrulaştırmak için kullanılmıştır.26 Nasir’in (1979) 1894 ile 1960 yılları arasında Amerikan filmlerinde Arapların tasviri üzerine yaptığı çalışma ise

Lendenman’s (1983) research has revealed successive negative portrayals of Arabs in political cartoons in American newspapers such as The Washington Post, The Washington Star, The Miami News, The Baltimore Sun and others. Palmer’s (1995) analysis of political cartoons in The Washington Post following Israel’s wars of 1956, 1957 and 1973, the Palestinian Intifida. Even prior to the first Gulf War, there was reflected the same tendency of negative and dehumanising portrayals of Arabs, and oftentimes specifically Palestinian Arabs. Such negative images are often used to promote American wars, or in the case of Palmer’s (1995) analysis, to promote Israel’s campaigns against Palestinians.26 Nasir’s (1979) study of the portrayal of Arabs in American movies between 1894 and 1960

...ortaya çıkardı: Arapların geri kalmış, kötü ve insanlıktan yoksun olduğu yönünde baskın bir imaj. Shaheen'in 1896 ile 2001 yılları arasında vizyona giren 900'den fazla Hollywood filmini kapsayan kapsamlı çalışmasında, Arapların insanlıktan çıkarılmış bir kötü karakter olarak sunulduğu baskın bir eğilim açıkça görülmektedir.28

revealed a predominant image of Arabs as backwards, evil and inhumane.27 In Shaheen’s comprehensive study of over 900 Hollywood movies released between 1896 and 2001, a dominant trend of media presentations of Arabs as the dehumanised villain is evident.28

Benzer şekilde Kamalipour (2000), radyo, televizyon ve filmlerde Arapların olumsuz tasvirini incelemiş ve Arapların Amerikalılara karşı terör eylemleri gerçekleştirmeye yatkın olarak gösterildiğini ortaya koymuştur.29 Ayish (1994) ve Qazzaz'ın (1975) daha sonraki çalışmaları ise Arapların doğuştan kötü, şiddet yanlısı, kültürsüz ve tehdit edici olduğu yönündeki bu tür efsanevi imajların ilkokul, ortaokul ve lisedeki sosyal bilgiler ders kitaplarında öne çıktığını ve Araplar hakkındaki olumsuz klişeleri sürdürdüğünü göstermiştir.