Önyargı ve başkalarını dışlamak, toplumsal birlik ve beraberlik önündeki en büyük engellerden biridir.

Prejudice and ostracising others is one of the greatest impediments to social cohesion.

Araştırmacılar, bebeklerin yaşamlarının ilk saatlerinde, başka bebeklerin ağladığını duyduklarında kendilerinin de ağladığını bulmuşlardır. Bunu, başkalarının duygusal ifadelerini, bu durumda da acı çekme kalıplarını taklit etme eylemi olan taklit (mimicry) olarak adlandırıyorlar. Bu, empatinin ilkel bir biçimidir. İlkel duygusal bulaşma (primitive emotional contagion) kuramına göre, insan başkasının bedensel, yüz veya ses yoluyla yaptığı duygusal ifadeleri bilinçsizce ve kendiliğinden taklit eder. Dinleyen için bu, karşısındakinin sıkıntısının farkına varmayı ifade eder. Bebeklerdeki bu taklit örneği, insanların önyargıya yatkın doğmadığını, bunun onların sonradan öğrendiği bir şey olduğunu gösteriyor gibi görünmektedir. Eğer insanlar birbirlerine önyargı göstermeye, dışlamaya, zorbalık yapmaya, mağdur etmeye, nefret etmeye ve öldürmeye yatkın olsaydık, dünyamız işlemekten tamamen çıkardı; birbirimizi çoktan yok etmiş olurduk. Önyargı öğrenilen bir şeydir ve bu yüzden onu unutmayı da öğrenebiliriz. Harry Bridges şöyle demiştir: “Hiç kimse bir Zenci düşmanı, bir Yahudi düşmanı ya da başka türden bir nefret taşıyıcısı olarak doğmamıştır. Doğa, bu tür intihar niteliğindeki uygulamalara karışmayı reddeder.”36

Researchers have found that during their first hours of life, babies will cry if they hear other babies crying. They call this mimicry, the act of mimicking emotional expressions of others - in this case, the patterns of grieving. It is a rudimentary form of empathy. According to the theory of primitive emotional contagion, one unconsciously and spontaneously mimics the emotional bodily, facial or vocal expressions of another. For the audience it suggests an acknowledgement of the other’s distress. This example of mimicry in babies appears to suggest that humans are not born with a disposition towards prejudice; it is instead something they learn. If we were predisposed to show prejudice to one another, to ostracise, bully, victimise, hate and kill, our world would simply cease to function, we would readily have destroyed each other. Prejudice is something we learn, and it is therefore something we can also unlearn. Harry Bridges said, “No one has ever been born a Negro hater, a Jew hater, or any other kind of hater. Nature refuses to be involved in such suicidal practices.”36

İslam ile diğer inanç ve düşünce sistemleri arasındaki ilişki her zaman karmaşık ve çok yönlü olmuştur. İslam'ın ortaya çıkışından itibaren Müslümanlar, gayrimüslimlerle ve onların kültürleriyle anlamlı bir temas kurmuşlardır. Jacques Waardenburg şöyle betimler: “Müslüman medeniyeti, kuruluşundan bu yana diğer kültür ve medeniyetlerle sürekli bir ilişki içinde olmuştur.

The relationship between Islam and other faith and belief systems has always been intricate and multifaceted. From the advent of Islam, Muslims established meaningful contact with non-Muslims and their cultures. Jacques Waardenburg describes: “Since its inception the Muslim civilization has been in continuous relationship with other cultures and civilizations.

Bu topraklar Atlantik Okyanusu'ndan Pasifik Okyanusu'na kadar uzanmakta ve uzun zamandır kültürün taşıyıcısı olmuş bölgelerden geçmektedir. Sonuç olarak Müslümanlar birçok dinle temas kurmuşlardır.

It extends from the Atlantic to the Pacific Oceans and through regions which have long been carriers of culture. As a consequence, Muslims have come into contact with many religions.

"Yalnızca Orta Doğu'nun içinde ve dışındaki çeşitli Hristiyanlık ve Yahudilik biçimlerini değil, aynı zamanda Zerdüştlük ve Manihaizm, Hinduizm ve hatta Budizmi de düşünebilir; Asya ve Afrika'nın birçok bölgesindeki yazısız dinlerden ise hiç söz etmeye gerek yok."37

One may think not only of various forms of Christianity and Judaism inside and outside the Middle East but also of Zoroastrianism and Manicheism, Hinduism, and even Buddhism, not to speak of non-literate religions in many parts of Asia and Africa.”37

Kur'an, İslam'ın, Peygamberi'nin (ﷺ) ve Tanrı'ya kulluk yolunun hakikat değerini vurgulamakta çok açık olmakla birlikte, farklı görüşlere, yaşam tarzlarına, inançlara, ırklara, dillere ve medeniyetlere sahip başkalarının da bulunduğunu bize bildirmektedir. İnsanlık tek bir topluluktur, ancak insanlar arasındaki farklılıklar sürmektedir: "Rabbinin merhamet ettikleri hariç. Zira onları bu şekilde yaratmıştır" (11:118-119). Bazı müfessirler bunu, insanın fikirsel olarak birbirinden ayrılabilme yeteneğiyle ilişkilendirmektedir.38

Though the Qur’ān is very clear in stressing the truth value of Islam, of its Prophet (peace be upon him), and of the path servitude to God, it also informs us that there are others with differing views, lives, faiths, race, languages and civilisation. The human community is a single community but mankind continues to have differences – “except those on whom your Lord has mercy – for He created them to be this way” (11:118-119). Some commentators relate this to man’s ability to differ intellectually from one another.38

Kur'an'daki karakterler; peygamberler ve elçiler, doğruluk ve takvayla donanmış kimseler, kibirli ve inatla inkâr edenler, erkekler ve kadınlar, çocuklar ve yaşlılar, sağlıklı ve hasta kimseler gibi, sayısız yaşam deneyiminden oluşan geniş bir yelpaze oluşturur. Peygamber ﷺ'in sahabelerinin ve Kureyş'in inkârcılarının biyografilerinde bulduğumuz dersler, farklı insanların yaşam deneyimlerinin birbiriyle nasıl etkileştiğine dair sonsuz örnekler sunar. Bu deneyimler bazen birbirini tamamlar, bazen de birbiriyle çatışır.

Personalities in the Qur’ān, from prophets and messengers; those endowed with positive qualities of uprightness and piety; the arrogant and obstinately rejecting; men and women; children and elderly; healthy and infirm - form a myriad of life experiences. The lessons we find in the biographies of the companions of the Prophet (peace be upon him), as well as the disbelievers of the Quraysh actually provide endless examples of how different people’s life experiences interact with one another. Sometimes complimenting and other times colliding.

Kur'an, hayatın kendisinin sürekli bir değişim içinde olduğunu öğretir; insanın varlığının her düzeyinde ve gözlemlediğimiz dünyada değişimler meydana gelir. Gece ile gündüz birbirini izler, gezegenler yörüngelerinde dönerler; hiçlikten çıkıp bir yaşam evresinden diğerine geçeriz, bebeklikten başlayarak, insan fiziksel varlığında, zihinsel yeteneğinde ve bilincinde dönüşür. Bir insanın yaşadığı en önemli dönüşüm, inancı ve imanıyla ilgilidir. İnsanların değişebilmesi gerçeğinin kendisi, en inatçı kişinin bile kalbinin yön değiştirebileceğinin, en sabırlı ve yumuşak huylu kişinin de inatçılaşabileceğinin yeterli bir kanıtıdır. İnsanlar inançlarını değiştirebilir, iman edebilir ya da imanı tamamen terk edebilirler. Bu nedenle Müslüman, hiç kimsenin hidayetten uzak olduğunu asla varsaymamalıdır.

The Qur’ān teaches that life itself is in flux, that changes occur at every level of a person’s existence, and in our observable world. The night and day alternate, planets swim in orbit, from nothingness we pass through stages of life, of infancy, and man transitions in his physical being, his mental aptitude and in his consciousness. The most significant transitioning of any person relates to his or her faith and belief. The simple fact that people do transition is a proof enough that the most obstinate can have a turn of heart and so too can the forbearing and mild become obstinate. People can change faith, embrace faith and leave faith altogether. It is essential that the Muslim thus never assume that anybody is beyond guidance.

Herhangi birini bu şekilde küçümsemek, onları kalbi olmayan, dolayısıyla bizim kalbimizin değişip dönebildiği gibi değişip dönebilecek bir kalbi bulunmayan varlıklar gibi göstereceği için insanlıktan çıkarmak anlamına gelebilir; oysa kalbi ne kadar bozulmuş olursa olsun, her insanın kalbi de tıpkı bizimki gibi değişebilir ve yönünü değiştirebilir.