Birçok Ötekilik türü, "Ötekileştirme"nin "yapısal" ifadelerini ilerletir.

There are many types of Otherness which advance ‘structural’ expressions of “Othering”.

Aramızdaki mesafeler, Lawrence Ferlinghetti'nin "Bir Kamyondaki İki Çöpçü" ile "Bir Mercedes'teki İki Güzel İnsan"ın yakınlaştığı şiirindeki "yüksek uçurum" gibi:

The distances between us, like the “high gulf” in Lawrence Ferlinghetti’s poem in which “Two Scavengers In A Truck” come into close proximity with “Two Beautiful People In A Mercedes”:

“Ve ikisinden daha genç olanı/Gözlüklü ve uzun saçlı da/Mercedes sürücüsüyle yaklaşık aynı yaşta/Ve her iki çöpçü de aşağıya bakıyor/Çok uzaktan bakar gibi/Şu havalı çifte/Sanki kokusuz bir televizyon reklamı izliyorlarmış gibi/Her şeyin mümkün olduğu bir reklam/Ve çok kırmızı ışık bir an için/Dördünü birbirine yakın tutarken/Sanki aralarında/Hiçbir şey mümkünmüş gibi”.

“And the younger of the two/Also with sunglasses and long hair/About the same age as the Mercedes driver/And both scavengers gazing down/As from a great distance/At the cool couple/As if they were watching some odorless TV ad/In which everything is possible/And the very red light for an instant/Holding all four close together/As if anything at all were possible/Between them”.

Şiir, "iki kırmızı plastik ceketli çöpçüden oluşan parlak bir çöp kamyonunu" anlatır; adamlar "zarif bir çiftin oturduğu zarif, açık bir Mercedes"e aşağı bakarlar. Çöpçüler "kambur, / Kamburlu Quasimodo gibi" görünürken, zengin adam "omuz hizasına kadar uzanan sarı saçlı ve güneş gözlüklü"dür. Sosyal sınıfın kenarında yaşayanlara ilişkin algılarımızca Öteki kılınan bu adamın göze çarpan karşıtına ise daha sade bir betimleme verilir. Yapısal ötekileştirme, yani bu Ötekiye bir değersiz yaşam alanının ayrılıp atanması ve "evcilleştirilmemiş" olanı dışarıda tutmak için fiziksel engellerin dikilmesi, Filistin'in Hebron kentinin manzarasında çarpıcı biçimde görülür. Masjid al-Khalil'e (İbrahim Camisi) giden, bir çitle ve dikenli telle birbirinden ayrılmış iki yol vardır. Yollardan biri temiz ve asfalt kaplı, yaşlıların ve çocukların kolayca ulaşabildiği, korunaklı ve hoş bir yoldur. Bu yol Yahudi yerleşimcilere aittir. Diğer yol ise düzensiz, toprak bir patikadır; çöplerle dolu, dar ve özellikle engelliler ile yaşlılar için yürümeye elverişsizdir. Bu karşıtlık göz kamaştırıcıdır. Filistinlilere ayrılmış yollar, onlarca kontrol noktası ve bariyerle kısıtlanmakta, erişim ciddi biçimde geciktirilmektedir. Kontrol noktalarının girişleri, bir maksimum güvenlikli cezaevinin önünü andırır.

The poem describes a “bright garbage truck with two garbage men in red plastic blazers”, the men look down into “an elegant open Mercedes with an elegant couple in it.” The men are “hunched back/Looking like some/Gargoyle Quasimodo”, while the wealthy man in the Mercedes has “shoulder-length blond hair & sunglasses”. His apparent opposite, Othered by our perceptions of those who exist on the margins of social class yards, is afforded a more plain description. Structural otherness, the separating and designating to that Other a substandard living space, an erecting of physical barriers to keep out the ‘untamed’ is vivid in the landscape of Hebron in Palestine. There are two roads leading to Masjid al-Khalil (Abraham Mosque) separated by a fence and barbed wire. One of the roads is clean and asphalt-paved, easily accessible for the elderly and children, guarded and pleasant. This road is for Jewish settlers. The other road is an uneven dirt path, littered and narrow and unsuitable for walking particularly for the disabled and elderly. The contrast is glaring. Roads designated for Palestinians are restricted by dozens of checkpoints and barriers, severely delaying access. The entrances to the checkpoints resemble the front of a maximum-security prison.

Yirminci yüzyılda Güney Afrika'daki ırk ayrımcılığı (apartheid) rejimi, Kuzey Amerika'da siyahlara zorla uygulanan ayrımcılık, İsrail'in ayrım duvarı ve Hebron'daki "apartheid yolları", hepsi başkalarını insani ilgi çemberinin dışına itmek için tasarlanmıştır. Bu düzenlemelerin mesajı, bu başkalarının topluma ait olmadığı, "biz" olmanın bir parçası olmadığıdır. Her biri "sen buraya ait değilsin" demenin yapısal bir ifadesidir ve toplum içinde ötekileştirilmiş bir yapısal konum yaratır.

Apartheid in South Africa which forced segregation of Blacks in North America in the twentieth century, the Israel’s separation wall, the “Apartheid roads” in Hebron are all designed to remove others from the circle of human concern. This is to relay the message that those Others are not part of the society, not a part of who “we are”. Each is a structural expression of saying “you don’t belong”, creating an Otherised structural position within society.

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bize, zenginliğin mutlaka bir kişinin servetinin büyüklüğünde olmadığını, özellikle bu servet sorumlulukla kullanılmadığında, asıl büyüklüğün kalbin zenginliğinde yattığını öğretmiştir. Müslüman, kendisiyle temas ettiği hiçbir kişiyi giyimine, dış görünüşüne ya da sergileyebileceği herhangi bir görünür tuhaflığa bakarak yargılamamalıdır. Bunların hepsi, o kişinin kalbindeki işleyişle karşılaştırıldığında yüzeyseldir. Peygamberin birçok sahabesi, yüksek toplumsal konumlarına rağmen görünüşlerinde bir sadeliği sürdürmeyi âdet edinmişti. Nitekim Kur'ân-ı Kerim şöyle öğretmektedir:

The Prophet (peace be upon him) taught us that greatness does not lie necessarily in the extent of a person’s wealth, particularly if that wealth is not used in a responsible way, but that greatness lies in the richness of a person’s heart. The Muslim must never judge a person he comes into contact with by his clothing, by his physical appearance or any seeming abnormality he might exhibit. Each of these is superficial in contrast to the workings of that individual’s heart. It was the practice of many of the Prophet’s companions to exhibit a simplicity in their appearances despite their lofty social standings. The Qur’ān in fact teaches that:

17:37 "Yeryüzünde kibirle yürüme; çünkü sen ne yeri yarabilirsin, ne de dağların boyuna ulaşabilirsin." 25:63 "Rahman'ın kulları, yeryüzünde tevazuyla yürüyenler ve cahiller kendilerine hitap ettiğinde 'Selam' diyenlerdir."

17:37 “Do not strut arrogantly about the earth: you cannot break it open, nor match the mountains in height.” And 25:63 “The servants of the Lord of Mercy are those who walk humbly on the earth, and who, when the foolish address them, reply, ‘Peace’”.

Bir kişinin kendini yüceltici bir tavır takınmaması ve toplumun kenarında yaşayanlara yaklaşmasını, onlarla iletişim kurmasını ve onlarla birlikte olmasını engelleyecek bir kibir ruhuna bürünmemesi uygundur. Nitekim Peygamber ﷺ, Ebû Hâmid el-Gazâlî tarafından şu şekilde güzel bir biçimde tasvir edilmiştir:

It is befitting one to not carry himself in an exalted way nor to adopt a spirit of arrogance which would inhibit his approaching, communicating with or keeping company with those who exist on the margins of society. The Prophet (peace be upon him) in fact was described beautifully by Abū Hāmid al-Ghazālī in the following way:

"O, insanların en sabırlısı, en cesuru, en adili ve en iffetlisiydi. Eli, sahip olduğu bir cariye ya da evlendiği bir kadın yahut kan bağıyla kendisine mahrem olan biri dışında hiçbir kadının eline asla değmezdi."

“He was the most forbearing of people, the most courageous of people, the most just of people, the most chaste of people. His hand never touched the hand of any woman unless he owned her as a slave or was married to her or was closely related to her by blood (mahram).

O, insanların en cömerdiydi; yanında bir dinar ya da bir dirhem olarak geceyi asla geçirmezdi.

He was the most generous of people, who never kept a dinar or a dirham with him overnight.

Eğer elinde artan bir şey olsaydı ve gece olmadan onu verecek birini bulamazsa, bunu ihtiyacı olan birine bağışlayana kadar eve dönmezdi. Allah'ın kendisine lütfettiği şeylerden, Allah rızası için verdiği bir yıllık en sade erzak olan hurma ve arpadan başka hiçbir şey almadı. Kendisinden bir şey istenmedi ki vermesin; sonra yıllık erzaklarına dönerdi ve onlardan daha çok muhtaç olanlara bağışlardı, bu yüzden yıl bitmeden erzağı tükenebilirdi. Kendi sandaletlerini onarır, kendi elbiselerini yamalardı; ailesine evde yardım eder, onlar için et doğrardı. İnsanların en mütevazı olanıydı ve hiç kimseye doğrudan gözünün içine bakmazdı. Köle ya da hür ayırt etmeksizin davetlere icabet eder, bir bardak süt bile olsa hediyeyi kabul eder ve karşılığını verirdi. Sadaka olarak verilen yiyeceği yemezdi; cariyeler ve yoksullar bir şey istediklerinde onlara cevap verirdi. Rabbi için öfkelenirdi, kendisi için asla öfkelenmezdi. Kendisine veya ashabına zarar verse bile hakka bağlı kalırdı. Yahudilerin yaşadığı bir bölgede ashabının en iyilerinden birinin öldürülmüş olarak bulunduğunu gördü; ancak onlara sert davranmadı ve şeriatın emrettiğinden fazlasını yapmadı.

If he had anything left over and he could not find someone to give it to before night came, he would not go home until he had donated it to someone who needed it. He did not take anything from that which Allāh had bestowed upon him except one year’s supply of the simplest provisions, dates and barley, giving all of that for the sake of Allāh. He was never asked for anything but he gave it, then he would go back to his annual supplies and donate from them to those who needed it more, then he might run out before the year ended. He used to repair his own sandals and mend his own clothes, and he would help his family in the home and cut meat for them. He was the most modest of people and would not look anyone straight in the eye. He would respond to the invitations of slave and free alike, and accept a gift even if it was a cup of milk, and he would reward a person for it. He did not eat food that had been given in charity, and he would respond to slave women and the poor when they asked him for something. He got angry for the sake of his Lord but he did not get angry for his own sake. He would adhere to the truth even if that resulted in harm for himself or his companions. He found one of the best of his companions slain in an area where Jews lived, but he did not treat them harshly or do more than what which is prescribed by sharīʿah.

Bilakis, o, bir adamın diyetini yüz deve olarak ödedi; oysa sahabelerinden bazıları yalnızca bir deveye bile çok muhtaçtı. Açlığın acısını dindirmek için karnına bir taş bağlardı; helal yiyeceği de reddetmezdi, ayrıca yaslanarak veya sofra üzerinde yemek yemezdi.

Rather he paid a diyah for him of one hundred camels even though some of his companions were in desperate need of just one camel. He would tie a rock to his stomach to ward off hunger pangs, and he did not refuse halal food or and he would not eat reclining or at a table.

Allah'a kavuşuncaya kadar hiçbir zaman üst üste üç gün karnını doyurarak ekmek yemedi; yoksulluktan ya da cimrilikten değil, elindekini karnını doyurmaya tercih ederek başkalarına vermeyi yeğlerdi. Yemeğe davetleri kabul eder, hastaları ziyaret eder, cenazelere katılırdı. Düşmanları arasında bile korumasız, yalnız yürürdü. İnsanların en alçakgönüllü ve en sessiz olanıydı, kibirli değildi; en fasih konuşanıydı, ama uzun uzadıya konuşmazdı; yüzü en neşeli olandı. Dünya işleri için kaygılanmazdı. Ne bulursa onu giyer, kölesinin ya da başkalarının kendi binitinin arkasında binmesine izin verirdi. Elinde ne varsa ona binerdi: bazen at, bazen deve, bazen katır, bazen eşek. Kimi zaman yalınayak, pelerinsiz, sarıksız ve takkesiz yürür, Medine'nin en uzak köşelerindeki hastaları ziyaret ederdi. Güzel kokuyu sever, kötü kokudan hoşlanmazdı. Yoksullarla birlikte oturur, muhtaçlara yemek ikram eder, onlarla birlikte yerdi; erdemlilere değer verir, itibar sahibi kişileri de nazik davranarak yumuşatırdı. Akrabalık bağlarını gözetirdi, ama akrabalarını kendisinden daha hayırlı olanlara tercih etmezdi; kimseye sert davranmazdı. Özür dileyenlerin mazeretini kabul ederdi; şaka yapardı, ama yalnızca doğruyu söylerdi; gülmeden, yalnızca gülümserdi.

He never ate his fill of bread for three days in a row until he met Allāh, may He be exalted, as he would prefer to give away what he had rather than eat his fill, not because of poverty or miserliness. He would accept invitations to meals, visit the sick, and attend funerals. He walked alone among his enemies without a guard. He was the most humble and quiet of people without being arrogant, the most eloquent without being long-winded, the most cheerful of countenance. He did not worry about worldly matters. He wore whatever he found, and let his slave or others ride behind him on his mount. He rode whatever was available, sometimes a horse, sometimes a camel, sometimes a mule and sometimes a donkey. Sometimes he walked barefoot, with no cloak, turban or cap, visiting the sick in the furthest parts of Madina. He loved perfume and hated foul smells. He would sit with the poor and offer food to and eat with the needy, honouring the virtuous and softening the hearts of people of status by treating them kindly. He upheld ties of kinship without favouring his relatives over those who were better than them, and he did not treat anyone harshly. He accepted the excuses of those who apologized to him; he would joke but he only spoke the truth, and he would smile without laughing out loud.

Caiz olan bir oyun gördüğünde onu yermezdi; eşiyle yarış yapardı. Aleyhine sesler yükseldiğinde buna sabırla katlanırdı. Erkek ve kadın kölesi vardı, ama onlardan daha iyi yemez ve daha iyi giyinmezdi. Allah yolunda çalışmadan veya kendini geliştirmek için gerekli olanı yapmadan vaktini boşa harcamazdı. Hiçbir fakiri yoksulluğu veya süregelen bir hastalığı yüzünden küçümsemezdi ve hiçbir hükümdardan gücü yüzünden korkmazdı. Her ikisini de eşit koşullarda Allah'a çağırırdı.55

If he saw permissible play he did not denounce it, and he raced with his wife. When voices were raised against him, he bore that with patience. He had slaves, male and female, but he did not eat or dress any better than they did. He did not waste time without striving for the sake of Allāh or doing that which was essential to better himself. He did not look down on any poor person because of his poverty or chronic sickness, and he did not fear any king because of his power. He called both of them to Allāh on equal terms.”55

Böyle bir dünyayı görmekte, yani mekânların ve sınırların kendilik, aidiyet duygusu ileri sürebildiği bir dünyayı görmekte, bunların Öteki için de, Öteki'ye rağmen değil, var olduğunu kabul etmeliyiz. Bunu yapmak, 'mekânın' tanıdığı ayrıcalığı kabul etmeye dayanan bir empatiyi gerektirir. Savaş ve çatışma mekânla ve mekânın yerleriyle ilgili olduğunda, direnenler de kendilerini, karşı çıktıkları çatışmalar hakkında algıladıkları şeyle tanımlanan mekânın içine yerleştirirler. Brian Haw, 2003'te, Irak savaşına karşı protestosunun sahnesini Parliament Square'in dışındaki döşeli zeminde bir yer yaptı. Kamp kurmasının nedeni, Irak savaşına karşı çıkmak ve özellikle savaşın Irak'ta birçok yetimin doğmasına nasıl yol açtığını protesto etmekti. Bu kendi kendini sınırlandırmasında, özdeşleştiği Öteki'nin gerçekleşmesini görüyoruz; uyandırdığı empati yalnızca 'mekân' kısıtlamalarında değil, Öteki'nin 'yerini almak' biçiminde de fark edilebilir. Protestosunda, yalnızca protesto eylemini değil, aynı zamanda seyircilerine benlik ve Ötekilik arasındaki genişletilmiş sınırları da 'göstermeye' çalıştığını takdir ediyoruz; Parliament ile çadırı arasındaki boyut farkı, yapı ile kumaş arasındaki fark, onun kurban ile saldırgan arasındaki fark olarak gördüğü şeyle bağlantılı olabilir.

So, in the viewing of a different world, a world in which spaces and boundaries can assert a self-identity, a sense of belonging, we must appreciate these also exist for the Other and not in spite of the Other. Doing this, involves an empathy founded on acknowledging the privilege that ‘space’ accords. Where war and conflict have to do with space and locations of space, those who resist also situate themselves within space defined by what they perceive about the conflicts they challenge. Brian Haw in 2003 chose to make the scene of his anti-war protest a site on the paved floor outside Parliament Square. The reason for his encampment was to protest against the war in Iraq and in particular how the war gave birth to many orphans in Iraq. We see in his self-confinement an actualising of the Other he identified with; the empathy he stimulated is discernible not only in ‘space’ restrictions, but in its way of ‘taking the place’ of the Other. In his protest, we appreciate how he sought to ‘show’ his spectators not only his act of protest, but also the broadened demarcations of self and Otherness in which the disparity in size between Parliament and his tent, between structure and cloth might connect to what he viewed as the disparity between victim and aggressor.

Buna benzer bir duyguyla, Auschwitz'deki Holokost anıtında fotoğraf tanıklıkları, bireyselliği ve birlikteliği simgeleyecek ve Nazilerin kurbanlarını kişiliksizleştirmesini dengeleyecek biçimde yerleştirilmiştir. Bireysel kayıtlar, toplu acının ölçeğini yansıtacak şekilde düzenlenmiş bir mekânda yer alabilmekte; Yahudi mahpusların kolektif deneyimini yansıtmakta, aynı zamanda her birinin adını ve mesleğini vurgulamaktadır. Böylece bu mekân, müze ziyaretçileri için tasavvur edilen kolektif bir geçmişi, tek tek mahpuslarla kurulan bireysel görsel bağlantıyla birleştirmektedir. Ziyaretçi, bu mahpusları insanlıktan çıkarmış olanın geri alınmasıyla karşılaşır. Giysileri, ayakkabıları, bavulları, saçları ve el yazıları gibi fiziksel özellikleri, reddedilmiş, soyutlanmış ve uzaklaştırılmış olanı yakınlaştırmaya hizmet eder. Müzenin mekânı ve yeri, Holokost'un hafızasını güçlendirmede elbette tamamen mevcuttur; oysa Auschwitz'in kendisi hiç de izotropik bir mekân değildi. Aksine, alt kamplardan gelen mahpusların bitmeyen hareketiyle parçalanmıştı. Her bir portre, mahpusun adını, altında hapishane numarasını ve etnik kökeni, doğum tarihi, hapse girmeden önceki mesleği, sürgün tarihi ve ölüm tarihi gibi ayrıntıları içeren bir fotoğrafla sergileniyordu. Portrelerin düzeni dayanışmaya, kurbanlık konumunda bir eşitlenmeye ve Auschwitz'de ölümün kesinliğine işaret eder. Bu portreler, kamp hayatı tarafından lekelenmiş ama hâlâ bütün olan, fiziksel, duygusal ve zihinsel olarak henüz tümüyle yıkılmamış "şimdiki" bir yaşamın tanıklığı olarak işlev görür. Portrelerden oluşan duvar, ikincisini grafik biçimde betimleyen diğer fotoğraf ve çizimlerle bir denge kurar. Rachel Aliene Corrie, Filistinli çiftçilerin evlerini savunmak için çalıştığı, Filistinli liderliğindeki bir insan hakları ve şiddet içermeyen direniş grubu olan Uluslararası Dayanışma Hareketi (bundan sonra ISM) ile birlikte yaptığı çalışmasında, yapısal ötekileştirmeye meydan okudu. Rachel Aliene Corrie, Amerikalı bir barış aktivistiydi. 2003 Ocak ayında İsrail'e, ardından Batı Şeria'ya seyahat etti; burada ISM'den eğitim aldı. Filistinli evlerinin yıkılmasına karşı çıkan birkaç Amerikalı ve İngiliz aktivistle sık sık bir araya geliyordu. 2003'ün 16 Mart gününde, İkinci İntifada sırasında, bir Filistinli eczacının evinin önünde diğer aktivistlerle toplanmışken zırhlı bir IDF (İsrail Savunma Kuvvetleri) buldozerinin altında ezilerek öldü. Mekân, kimlik ve özdeşleşme ile bunların nasıl ilişkili olduğu üzerine "benlik" ve "öteki" hakkındaki sözleri çok önemli bir ışık tutmaktadır; bu sözler, ebeveynleri tarafından sonradan yayımlanmak üzere seçilmiş günlük kayıtları ve e-postalardan oluşan Let Me Stand Alone: The Journals of Rachel Corrie kitabından alınmıştır.

In a similar sentiment, at the holocaust memorial in Auschwitz, photographic testimony is positioned in a way that symbolises individuality and togetherness and offsets Nazi depersonalisation of its victims. Individualised entries can exist in a space arranged to reflect the scale of collective suffering, the collectivised experience of Jewish prisoners, as well as to emphasise their individual names and occupations. The space thus meshes an imagined collective past for the museum visitors with an individualised visual connection with single prisoners. One is confronted with an undoing of what had dehumanised those prisoners. Their clothes, shoes, suitcases, physical features of hair, handwriting, all serve to bring into proximity what was denied, abstracted and distanced. The site and space of the museum is of course altogether present in accentuating the memory of the holocaust though Auschwitz itself was anything but an isotropic space. It was instead fragmented with the endless movement of prisoners from sub-camps. Each displayed a photographic portrait of the prisoner including his or her name, under which is the prison number and details of ethnicity, date of birth, occupation before imprisonment, date of deportation and date of death. The arrangement of the portraits suggests solidarity, as well as an equalising in victimhood and the finality of death at Auschwitz. They serve as a testimony to a ‘present’ life, sullied though still complete and not yet physically, emotionally and mentally decimated by camp life. The wall of portraits offsets other photographs and drawings which do graphically portray the latter. Rachel Aliene Corrie who was an American peace activist working with the Palestinian-led human rights and non-violent resistance group International Solidarity Movement (ISM henceforth) challenged a structural otherness in her work to defend the homes of Palestinian farmers. She travelled to Israel in January 2003 and then to the West Bank where she received training from the ISM. She would frequently gather with several American and British activists resisting the demolition of Palestinian homes. On March 16, 2003 during the Second Intifada she gathered with other activists outside the home of a Palestinian pharmacist when she was crushed to death under an armoured IDF (Israeli Defence Forces) bulldozer. Her statements which shed very important light on ‘self’ and ‘other’ considerations and the way they relate to space, identity and identification are taken from Let Me Stand Alone: The Journals of Rachel Corrie, made up of journal entries and emails later selected for publication by her parents.

On 29 Ocak 2003'te Corrie Gazze'de görevliyken, mekân kısıtlamalarının, hareket özgürlüğünün kısıtlanmasının, toprakla duyusal ilişkinin ve çocukların şiddetten etkilenme biçiminin Filistinliler için peyzaj ve peyzaj düzenlemesi üzerinde önemli bir etkisi olduğunu gözlemledi ve bu konuda yorumda bulundu. Bu bir hapishane; hapishane bekçileri onu çok büyük bulup şimdi daha da küçültüyorlar. Buradaki insanlar okyanusun kokusu içinde yaşıyor ama artık onu görmeye gidemiyorlar. "Güzel olan ne var ki? Okyanusu görmeye gidebilirdik. Güzel bir şey. Şimdi okyanusu göremiyorum. Çocuklar için güzel olan ne var? Ben gelmeden bir gün önce sekiz yaşındaki Ali öldü. Sadece tanka bakmak istemişti, tankı görmek istemişti ve kafası patlatıldı."56 Okyanusun genişliği, Gazze'nin daraltılmış topraklarıyla karşıtlık oluşturuyor. Halkının acısı, kendilerine ait olduğuna inandıkları bir manzaraya bakma imkânlarının elinden alınmasıyla daha da ağırlaşıyor. Herhangi bir toprağın "peyzajı" aynı toplumsal süreçlerden oluşurken, fiil olarak "peyzaj düzenlemesi" (landscaping), toprağın insan etkisiyle dönüştürülmesi ve üzerinde yerleşimlerin kurulduğu özgün mekânların yaratılması anlamına gelir.57

On January 29, 2003 whilst Corrie was stationed in Gaza she observed and commented on how limitations of space, restrictions of movement, of sensory relationship with land and the way children are affected by violence come to have an important bearing on landscape and landscaping for the Palestinians. This is a jail that the jailkeepers decided was too big, so now they are squeezing it smaller. The people here live within the smell of the ocean but they can’t go see it anymore. “What is there beautiful? We could go see the ocean. One thing beautiful. Now I cannot see the ocean. What is for the children that is beautiful? An eight-year old named Ali died the day before I came. He just wanted to look at the tank – see the tank – and they explode his head.”56 The expanse of the ocean is set against the constricted land of Gaza. The suffering of its people is exacerbated through their denial of vision of a landscape that they believe is inherently theirs. While ‘landscape’ of any land is made up of the same societal processes, ‘landscaping’ understood as a verb is about the way in which land is transformed by human agency, creating unique spaces upon which sites are located.57

Gazze'deki insanlar için bu, okyanusu "koklayabildikleri" ama "göremedikleri" anlamına geliyor; yerlilerin çocukları için güzel olan "var olanı" görememesi ise onun empatik bakış açısını şekillendiriyor.58 Rachel'ın burada Benlik ve Ötekilik tanımları alıcıldır; Filistinlilerle kendisi arasındaki ilişkilerde karşılıklılığı savunmaz, bunun yerine ilişki tek yönlüdür. Rachel'ın çocuk kurban Ali'yi anlatısına dahil etmesi, okyanusu görememe durumunu "tankı görmek – ve onlar kafasını patlatıyor" ile yan yana koyarak karşılaştırmasına hizmet eder. Mektubunu, gözlemlediği yıkımı vurgulamak için doğal olanı mekanik olanla yan yana getirerek kullanır.

For the residents of Gaza, this means that though they can ‘smell’ the ocean they cannot ‘see’ it and it is this inability of natives to enjoy ‘what is’ beautiful for their children that informs her empathetic outlook.58 Demarcations of Self and Otherness for Rachel here are receptive; she does not espouse mutuality in relations between her and the Palestinians, it is instead unilateral. Rachel’s inclusion of child victim Ali in her account serves to juxtapose the failing to see the ocean with seeing ‘the tank – and they explode his head.’ She uses her letter to accentuate destruction in what she observes by juxtaposing the natural with the mechanical.

Создается впечатление, что ничего не «видно»: и красота, и жестокость переплетены в пространство, в котором вещи лишь ощущаются. Рэйчел размышляет о своей привилегии как «белокожего» человека, который может видеть и быть свидетелем, и чьи чувства требуют преодоления границ между Я и Другим. Газа, которую описывает Кори, на самом деле «потеряна» «в поле зрения», смещена в визуальном восприятии и памяти. Поскольку газинские дети знают, что океан существует, но не могут его видеть, у них возникает смещенная визуальная привязанность, однако они сохраняют город через чувственную привязанность: запах и ориентиры ландшафта, которые они считают по своей сути палестинскими. Мы задаемся вопросом, можем ли мы знать, совпадает ли точка зрения Кори с точкой зрения Али? Чем запах океана у Али отличается от запаха океана у Кори?

The impression is that nothing is ‘seen’, both beauty and cruelty are meshed together into a domain in which things are only felt. Rachel reflects on her privilege as a ‘white-skinned’ person who can see and witness, and whose feelings mandate a transcending of Self/Other boundaries. The Gaza City that Corrie describes is actually ‘lost’ ‘in the field of vision’, dislocated in vision and memory. Since the Gazan children know the ocean is there, but cannot see it, they have a dislocated visual attachment but still retain the city through sensory attachment of smell, and points of landscaping they believe are inherently Palestinian. We question whether we can know if Corrie mirrors Ali’s vantage point? What is Ali’s smell of the ocean in comparison to Corrie’s?

Corrie, Filistinli çocukların oynarken gözlemlediği mekân ve onun zamansallıklarına dair algıyı yine yan yana getiriyor: "Arkamızda çocuklar oynuyor ve bizimle oynamak için enkazın içine dağılmaya kalktıklarında biz 'La! La!' diye bağırıyoruz – çünkü nasıl olduysa, bir kafeste doğmuş olsanız ve bütün gece ateş sesi duymadan hiç yaşamamış olsanız bile, yine de oynayabiliyorsunuz."59

Corrie again juxtaposes the way space and its temporalities are considered by the Palestinians she observes whilst they play: “Children play behind us and we yell, “La! La!” when they try to wander out into the rubble to play with us – because somehow even though you are born in a cage and you have never lived without shooting all night, you are still able to play.”59

Onun "kafes" tanımlaması kısıtlamayı ifade eder; tanık olduğu fiziksel hapsedilme içinde, "kafes" ve "ateş" sözcüklerini "oyun" ile yan yana getirebilmektedir. Bunu yaparken, izleyicisinin çocuklarla ilişki kurmasını sağlayan ortak simgesel kodlardan yararlanır. Corrie'nin, hayali ve kafes benzeri bir hale gelmiş bir topraklarla duyusal bir ilişkisi olan Gazzeli çocuklara dair betimlemesi, Ben/Öteki algıları hakkında öngörülü bir bakış sunmaktadır. Her iki betimleyici anlatım da Corrie'nin kendi algısıdır ve Gazze'deki çocukların yaşadıklarına dair bir yetişkin algısıdır.

Her description of a ‘cage’ denotes restriction; in the physical confinement that she witnesses she is able to juxtapose ‘cage’ and ‘shooting’ with ‘play’, drawing on the mutual iconic codes by which her audience can relate to children. Corrie’s description of children who have a sensory relationship to a land that has become ‘imagined’ and cagelike is insightful for what it tells us about Self/Other perceptions. Both descriptive accounts are her own perceptions, and an adult perception, of what children in Gaza are experiencing.

Corrie'nin annesine 19 Ocak 2003 tarihli bir mektubunda, acı ve mağduriyet söylemini aşması ve "ben" ile "öteki" sınırlarını tersine çevirmesi, bu metni daha da ileri taşıyan bir adımdır:

In a letter to her mother dated January 19, 2003, Corrie is able to further transcend the dominant discourse of suffering and victimisation by inverting ‘self’ and ‘other’ boundaries:

“Bence beyaz insanlar Amerika Birleşik Devletleri'nde bazen, hâlâ bizi renkli insanların üstüne koyan bir sistemden zarar görüyor; erkekler, onları kadınların üstüne koyan sistemden zarar görüyor; ve Yahudi İsrailliler de (ABD'deki beyaz insanlardan ve erkeklerden çok daha fazla), İsrail'deki, onları Filistinli İsrailliler ve İşgal Altındaki Topraklardaki Filistinliler üstünde tutan bir sistemden zarar görüyor. Buna rağmen sistem yine de ırkçı bir sistem olmaya devam ediyor.”60

“I think white people sometimes suffer in the United States from a system that still privileges us over people of color; men suffer from the system that privileges them over women; and Jewish Israelis suffer (much more than white people and men in the U.S.) from a system in Israel that privileges them over Palestinian-Israelis and Palestinians in the Occupied Territories. Nevertheless, the system remains a racist one.”60

Corrie'nin sözleri, baskın ile tabi olan arasındaki tek kutupluluğu temsil ederken, 5. sınıftaki okul konuşmasında söyledikleri "Onlar bizdir, biz de onlarızdır." cümlesinden kaynaklanan empatik düşüncelere dayanıyor gibi görünmektedir.61 O, Benliğin ve Ötekinin bu şekilde normalleştirilmesini empatik düşüncelerin ön koşulu olarak görmektedir. Corrie'nin anlattığı birliktelik, jeopolitik zamanselliği aşmanın ve 'benlik' ile 'öteki' algılarını yeniden şekillendirmenin gerekliliğini fark eden aktivistlerin çalışmalarında öne çıkan bir temadır. Aşağıdaki yorumunda Corrie, Benlik/Öteki kimliğini bir yer inşası aracılığıyla kurmaktadır; burada 'meyve bahçelerinin, seraların ve meyve ağaçlarının' yok edilmesi, 'Amca Craig' ve 'Büyükanne' üzerinden kişisel düzeyde bir empatik düşünceye olanak tanımaktadır: "Bunu özellikle meyve bahçeleri, seralar ve meyve ağaçları yok edildiğinde düşünüyorum; yıllarca süren bakım ve emek. Senin hakkında ve bir şeyin büyümesinin ne kadar uzun sürdüğünü, bunun ne kadar bir sevgi emeği olduğunu düşünüyorum. Gerçekten de, benzer bir durumda çoğu insanın elinden geldiğince kendini savunacağını düşünüyorum. Amca Craig'in böyle yapacağını düşünüyorum. Büyükannemin de muhtemelen böyle yapacağını düşünüyorum. Ben de öyle yapardım."62

Corrie’s words, a representation of unipolarity between dominant and subordinate, seem to stem from empathetic considerations informed in her 5th grade school speech in which she instructed: “They are us, we are them.”61 She sees this normalising of Self and Other as prerequisite to empathetic considerations. The togetherness that Corrie describes is a salient motif in the work of activists who realise the need to transcend geo-political temporalities to reshape ‘self’ and ‘other’ perceptions. In the following comment, Corrie constructs Self/Other identity through place-making wherein the destruction of ‘orchards and greenhouses and fruit trees’ allows for an empathic consideration at a particularly personal level; by drawing on ‘Uncle Craig’ and ‘Grandma’ “I think about this especially when I see orchards and greenhouses and fruit trees destroyed - just years of care and cultivation. I think about you and how long it takes to make things grow and what a labour of love it is. I really think, in a similar situation, most people would defend themselves as best they could. I think Uncle Craig would. I think probably Grandma would. I think I would.”62

Corrie, annesini ikna etmek amacıyla, Benlik/Öteki ikililerine ilişkin çatışma tepkilerini birleştirmeye çalışır.

Corrie seeks to convince her mother by merging conflict responses of Self/Other binaries.

Corrie'nin Filistin ve Amerika'dan zihinsel manzaraları bir araya getirmesi, idealize edilmiş bir sistemi salt bir kültürel moda olarak benimsemeyi mümkün kılmaz. Her iki manzarayla da kendini özdeşleştirmesi sayesinde, tanımladığı çevresel yıkımın nedenlerinden bir "mesafe" hissetmeyiz. Corrie, Gazze'nin kutsal manzarasının herhangi bir şekilde ele alınmasının, orada yaşayanların ekolojik sorumluluklarının bir yansımasını gerektireceğini anlatır. Büyükbabasına yaptığı göndermeler, empatinin belirleyicisi olarak deneyimin zorunluluğunu yansıtır.

Corrie’s drawing together mental landscapes from Palestinian and American settings disallow an embracing of an idealised system as a mere cultural fashion. By aligning herself with both landscapes, we do not sense a ‘distance’ from the causes of the environmental destruction she describes. Corrie describes how any consideration of the sacred landscape of Gaza would necessitate a reflection of the ecological responsibilities of those who live there. Corrie’s references to her grandfather reflect the necessity of experience as a determinant of empathy.

Ona göre "Büyükanne", Filistinlilerin çektiği acıyı anlayabilirdi, çünkü zeytin ağaçlarını kaybetmenin ne hissettirebileceğini kendi deneyiminden biliyordu.

She submits that ‘Grandma’ could well understand the plight of the Palestinians since she has experience of what they might feel at the loss of their olive trees.

Mektubunda, Corrie aynı zamanda bedenlerin alanlar, konumlar ve engeller içinden geçişinin kuramsal ve pratik gerçekliğini ele alıyor; Gazze'nin yerli sakinlerini, kendisini ve akrabalarını hem var olan hem de yokluğu hissedilen aktörler olarak konumlandırıyor. Corrie'nin adaletsizlik duygularını ve Filistinlilerin direniş hakkını anlatmak için kullandığı dil, büyük ölçüde kendi tepkilerine ya da aidiyet haklarına yönelik evrensel olduğunu düşündüğü tepkilere dayanıyor. Bu nedenle Corrie, hem Filistinliler hem de Amerikalılar için tarım arazileriyle duygusal bir aidiyet bağı bulunduğunu ima ediyor; "bakım", "ekim" ve "büyütmek" gibi sözcükler, onun dayanışmasının siyasi biçimini şekillendiren anahtar kavramlar haline geliyor. Corrie'nin "bir şeyleri büyütmek" için gerekli olduğunu tarif ettiği "sevgi emeği", Filistinli çiftçilerin kullandığı annelik sembolizmiyle olan ilişkisi açısından ilginç bir betimleme.63

In her letter, she also engages the theoretical and practical reality of bodies moving through areas, locations and obstacles by situating native residents of Gaza, herself and her relatives as present and absent actors. The language Corrie uses to describe feelings of injustice and the right of the Palestinians to resist draws extensively on her own or what she considers universal responses to rights of belonging. Corrie therefore intimates that for both Palestinians and Americans, there is an emotional sense of belonging to agricultural landscapes, ‘care’, ‘cultivation’ and ‘grow’ becoming keywords that shape the political form of her solidarity. The ‘labour of love’ she describes required to ‘make things grow’ is an interesting description in light of how it correlates with the maternal symbolism used by Palestinian farmers.63