We zeiden dat het nakomen traagheid van denken behandelt. Met andere woorden, het behandelt spontaniteit. De nakoming die traagheid van denken behandelt, heeft echter de toevoeging van een andere factor nodig om spontaniteit te behandelen. Dit komt doordat spontaniteit weliswaar voortvloeit uit denken en intelligentie, het in werkelijkheid echter afkomstig kan zijn van degenen die niet intelligent zijn. Of het kan aanwezig zijn bij degenen die minder intelligentie hebben dan degenen die simpelweg een gebrek aan spontaniteit hebben. Bovendien kan snel denken voorkomen terwijl spontaniteit niet bestaat.

We said pursuance treats slowness of thinking. In other words, it treats spontaniety. However, the pursuance that treats slowness of thinking needs the addition of another factor so as to treat spontaniety. This is because though spontaniety results from thinking and intelligence, in reality it might originate from those who are not intelligent. Or it might be present in those who have less intelligence than those who just lack spontaniety. Moreover, quick thinking might occur while spontaniety does not exist.

Daarom is de aanname dat de behandeling van spontaniteit kan plaatsvinden door enkel snel denken te genereren op basis van streven, overdreven optimistisch; het kent (streven) meer gewicht toe dan de realiteit of de mensen kunnen dragen. Het voorbeeld van de klacht van de vrouw aan Omar bin al-Khattab is een praktisch bewijs hiervan. De vrouw kwam naar Omar bin al-Khattab om te klagen over haar echtgenoot.

Therefore, to assume that the treatment of spontaniety can occur just by generating quick thinking based on pursuance is overly optimistic, awarding (pursuance) more weight than the reality or the people can afford. The example of the woman’s complaint to Omar bin al-Khattab is a practical evidence of this. The woman came to Omar bin al-Khattab to complain about her husband.

Zij klaagde echter niet expliciet. Ze suggereerde eerder wat iemand met intuïtie zou kunnen begrijpen. Ze zei tegen Omar: “Mijn echtgenoot brengt de nacht door in gebed en vast tijdens de dag.” Omar antwoordde haar: “Wat een goede man is deze echtgenoot!” Daarna ging zij weg. Een van de aanwezigen, die minder intelligent was dan Omar en minder snel dacht, zei tegen hem: “Zij benadrukte haar klacht, maar u bent niet rechtvaardig met haar omgegaan.” Omar vroeg aan hem: “Hoe?” Hij zei: “Als haar echtgenoot de hele nacht bidt en de hele dag vast, wanneer zal hij dan voor haar zorgen?” Omar zei tegen hem: “U spreekt de waarheid.” Daarna probeerde hij de klacht te regelen. Omar had in dit geval geen intuïtie en snelheid van denken hielp hem niet.

However, she did not complain explicitly. She rather implied what the one who has spontaniety can understand. She said to Omar, “My husband stands the night praying and fasts in the day.” Omar answered her: “What a good man this husband is!” Then she went away. One of the attendants, who had less intelligence than Omar and less speed in thinking, said to him, “She emphasised her complaint but you did not deal fairly with her.” Omar said to him, “How?” He said, “If her husband stands all the night and fasts all the day, when will he tend to her?” Omar said to him, “You said the truth.” Then he tried to settle the complaint. Omar did not have spontaniety in this case and speed of thinking did not benefit him.

Daarom, hoewel het nastreven gericht is op de snelheid van het denken, moet er iets anders worden toegevoegd wanneer de creatie van spontaniteit beoogd wordt. Dit is de uitleg van de bewijzen die op de aanwezigheid van spontaniteit wijzen. Wat dus wordt gepresenteerd, herhaald en gevarieerd, creëert snel denken. Echter, wanneer het enkel spontaniteit behandelt en niet de snelheid van het denken, is het noodzakelijk om daar een uitleg aan toe te voegen van de gepresenteerde zaken die op spontaniteit wijzen, of zaken waarvan het begrip de aanwezigheid of afwezigheid van spontaniteit aangeeft. Wanneer wordt gezegd dat spontaniteit voortvloeit uit snel denken, dan is dit waar in de zin dat het het resultaat is van snel denken. Dit betekent echter niet dat dit resultaat noodzakelijkerwijs zal bestaan; het is eerder van zijn aard om te bestaan. Daarom behandelt de behandeling van de snelheid van het denken de creatie van spontaniteit. Echter, het kan wel of niet bestaan. Dus snel denken leidt tot spontaniteit, maar creëert het niet. Wat het creëert is een snel begrip van wat er in het snelle denken bestaat, of kenmerken die leiden tot de creatie ervan. Bijvoorbeeld wanneer de dichter de leider (Ameer) prees met het beroemde vers, waarin hij tegen hem zei:

Therefore, though pursuance is focused on speed of thinking, when the creation of spontaniety is intended, something else has to be added. This is the explanation of the evidences that indicate the presence of spontaniety. So what is presented, repeated and diversified creates quick thinking. However, when it treats spontaniety alone and not the speed of thinking, it is necessary to add to it an explanation of the presented things indicated by spontaniety, or things whose understanding indicates the presence or absence of spontaniety. When it is said spontaniety results from quick thinking, then this is true in terms of it being the result of quick thinking. However, this does not mean that this result will necessarily exist; rather it is of its nature to exist. Therefore, the treatment of the speed of thinking treats the creation of spontaniety. However, it might or might not exist. Thus, quick thinking leads to spontaniety, but does not create it. What creates it is quick understanding of what exists in quick thinking, or characteristics that lead to its creation. For example when the poet praised the Ameer with the famous verse, where he said to him:

“De durf van Amru met de vrijgevigheid van Hatim, met de geduldzaamheid van Ahnaf met de intelligentie van Iyas.” Een van de begeleiders zei: “De leider (Ameer) staat boven uw beschrijving.” De dichter begreep snel dat de leider (Ameer), met zijn moed, vrijgevigheid, geduldzaamheid en intelligentie, boven degenen stond die hij noemde. Dus veranderde hij de zaak in een vergelijking en voegde de twee beroemde verzen toe:

“Daring of Amru with the generosity of Hatim With the forbearance of Ahnaf with the Intelligence of Iyas” One of the attendants said, “The Ameer is above your description.” The poet quickly understood that the Ameer, with his courage, generosity, forbearance and intelligence was above those whom he mentioned. So he changed the matter into comparison and added the two famous verses:

“Ontken niet dat Ik hem gaf, door hen die minder zijn dan hij, een bijzonder voorbeeld in vrijgevigheid en macht. Want Allah gaf de minderwaardige, voor Zijn Licht, een voorbeeld van de nis en de lamp.” Dus, deze spontaniteit deed hem zijn misstap verontschuldigen in de vorm van een uitleg. Zo voegde hij de twee beroemde verzen toe om uit te leggen dat datgene wat werd begrepen als een belediging voor de leider (Ameer), een misverstand was. Dit komt omdat de zaak niet in haar ware betekenis werd gegeven, maar eerder een vergelijking was. Want Allah, Die groter is dan alles, heeft de vergelijking van Zichzelf niet gemaakt met het sterkere, maar met het lichtere en kleinere ding. Als de dichter geen spontaniteit of snel begrip had gehad van waar hij in was vervallen, dan zou zijn deel de dood zijn; hij zou in het gevaar van kritiek zijn gevallen terwijl hij de bedoeling had om te prijzen. Zo werd hij gered door spontaniteit. Als hij dat niet had gehad, zou hij in gevaar zijn gestort. Dus, spontaniteit vloeit voort uit snel begrip; het kan niet voortkomen uit iets anders dan snel begrip. Echter, snel begrip leidt niet noodzakelijkerwijs tot spontaniteit. Het voorbeeld van de klacht van de vrouw aan Omar bin al-Khattab, een man van snel begrip, is een bewijs dat snel begrip niet noodzakelijkerwijs tot spontaniteit leidt. In de twee beroemde verzen van de dichter kwam de spontaniteit daarin voort uit snel begrip.

“Do not deny that I gave him, by those who are less than him, A peculiar example in generosity and power For Allah gave the less, for His Light An example of the niche and the lamp.” So, this spontaniety made him apologise for his lapse by the form of explanation. Thus, he added the two famous verses to explain that what was understood to be an insult to the Ameer, was a misunderstanding. This is because the matter was not given in its true meaning, but rather a comparison. For Allah, Who is greater than everything, has made the comparison of Himself not with the stronger, but with the lighter and smaller thing. If the poet had no spontaniety or quick understanding of what he had fallen into, then his share would be death, he would have fallen into the danger of criticism when he intended to praise. Thus, he was saved by spontaniety. If he did not have that he would have fallen into danger. Thus, spontaniety results from quick understanding; it cannot come from anything except quick understanding. However, quick understanding does not necessarily lead to spontaniety. The example of the woman’s complaint to Omar bin al-Khattab, a man of quick understanding, is evidence that quick understanding does not necessarily lead to spontaniety. In the two famous verses from the poet, spontaniety in them came from quick understanding.

Daarom geven deze gebeurtenissen duidelijk aan dat spontaniteit alleen voortkomt uit een snel begrip. Om spontaniteit te creëren, is het noodzakelijk om een snel begrip te creëren. Daarom moet de inspanning gericht worden op het creëren van een snel begrip bij de mensen. Echter, snel begrip kan wel of geen spontaniteit voortbrengen.

Therefore, these events indicate clearly that spontaniety does not come except from quick understanding. To create spontaniety, it is necessary to create quick understanding. Therefore, effort has to be focused on creating quick understanding with the people. However, quick understanding might or might not produce spontaniety.

Daarom moeten er andere zaken worden toegevoegd om dit te creëren. Dat wil zeggen, er moet iets anders worden toegevoegd aan wat wordt gepresenteerd, namelijk de uitleg van de zaken die in het gepresenteerde materiaal zijn opgenomen. Het is niet voldoende dat zij bestaan en dat het zaken zijn die begrepen kunnen worden. Als een van de aanwezigen in de vergadering van Omar bin al-Khattab niet over spontaniteit had beschikt, of als hij zijn aandacht niet had gevestigd op wat achter de woorden van de vrouw lag, zou Omar bin al-Khattab het niet begrepen hebben. Als de dichter ook niet de geldigheid van de woorden van degene had opgemerkt die zijn vers betwistte, zou hij zijn fout niet hebben begrepen, waardoor hij deze niet met de laatste twee verzen zou hebben gecorrigeerd. Het is dus noodzakelijk om de aandacht op de zaak of het gesprokene te vestigen, of dit nu door spontaniteit gebeurt of door wat spontaniteit vereist. Daarom moet er dus een andere zaak zijn naast het nastreven van snel denken, indien het de bedoeling is dat dit nastreven onmiddellijk spontaniteit creëert, en niet slechts snel denken. Het voorbeeld hiervan is het presenteren van de toekomst voor de mensen, of het nu de toekomst van het individu, de moslimgemeenschap (Ummah) of het land is. Laten we als voorbeeld de toekomst van een land als Egypte nemen. Het is niet voldoende om de aandacht te vestigen op de levensstandaard van de mensen of de sociale onrechtvaardigheden die hen treffen. Dit komt doordat wat er ook in dit opzicht gezegd wordt, voldoende zal zijn om snel denken bij de mensen te creëren, waardoor zij onmiddellijk voor socialisme zullen kiezen. Dit komt doordat het door zijn vooruitgang de productie veiligstelt en zo de levensstandaard stijgt, en door die stijging de sociale onrechtvaardigheid wordt weggenomen. Dus snel denken kan leiden tot het tegenovergestelde van wat de bedoeling is. Echter, hieraan toegevoegd is dat de mensen moslims zijn; de Islam streeft er niet naar om het leven een extravagant leven te maken, noch is het de bedoeling dat het wegnemen van sociale onrechtvaardigheid de waarden moet ruïneren en de voordelen van intelligentie en bekwaamheid die de mensen bezitten, moet vernietigen. Het verlies hiervan kan leiden tot de verkeerde keuze en het falen in het bereiken van de waarheid, hetzij door spontaniteit of door vlug denken. Daarom moet hieraan worden toegevoegd dat de mensen in Egypte moslims zijn, of het toevoegen van de Islam als oplossing voor de toekomst van een land, zoals Frankrijk bijvoorbeeld.

Therefore, other things must be added to create it. That is, something else must be added to what is presented, which is the explanation of the matters included in the presented material. It is not enough that they exist and they are things that can be understood. If one of the attendants in the assembly of Omar bin al-Khattab did not have spontaniety, or he did not draw his attention to what lay behind the words of the woman, Omar bin al- Khattab would have not understood. If the poet also did not notice the validity of the words of the one who disputed his verse, he would have not understood his mistake, so he would not have rectified it with the last two verses. Thus, it is necessary to draw the attention to the matter or the speech, whether this draws to the attention by spontaniety or by what spontaniety requires. Therefore, there must be another matter in addition to pursuance in quick thinking, if it is intended that this pursuance create spontaniety straightaway, not just quick thinking. The example of this is presenting the future before the people, whether the future of the individual, the Ummah, or the country. Let us take, as an example, the future of a country like Egypt. It is not enough to draw the attention to the standard of living of the people or the social injustices befalling them. This is because whatever is said in this regard will be enough to create quick thinking in the people and they will immediately choose socialism. This is because through its progress it secures the production and thus the standard of living rises and through its rise the social injustice is removed. So quick thinking might lead to the opposite of what is intended. However, added to this, the people are Muslims, Islam does not aim at making living an extravagant life, nor does it intend that removing the social injustices should ruin the values and destroy what the people have of the advantage of intelligence and capability. The loss of this might lead to the wrong choice and the failure in reaching the truth, from spontaniety or from quick thinking. Therefore, there must be added to this that the people in Egypt are Muslims, or adding Islam as a solution to the future of a country, like France, for example.

De toevoeging is noodzakelijk om spontaniteit te creëren, en opdat spontaniteit effectief en productief is, en niet louter snel denken op zich. Hoewel het nastreven van iets spontaniteit creëert, creëert het deze niet definitief, en dienovereenkomstig bestaat de productieve spontaniteit niet.

The addition is necessary to create spontaniety and in order that spontaniety be effective and productive, not quick thinking on its own. Though pursuance creates spontaniety, it does not create it definitely and accordingly the productive spontaniety does not exist.

Zo kan het nastreven ervan, zelfs alleen, snel denken in gang zetten. Om echter spontaniteit te creëren en deze vruchtbaar en productief te maken, moet er iets anders worden toegevoegd. Dit houdt in dat de aandacht wordt gevestigd op wat er wordt gepresenteerd; hetzij door de tekortkomingen ervan aan te tonen, hetzij door de verborgen zaken erin te tonen, zoals het voorbeeld van de vrouw die bij Omar bin al-Khattab klaagde over haar echtgenoot.

Thus, pursuance, even alone, can initiate quick thinking. However, for creating spontaniety and making it fruitful and productive, another thing must be added. This thing is to draw the attention to what is presented; whether by showing the deficiency in it or showing the hidden matters in it, like the example of the woman who complained about her husband to Omar bin al-Khattab.

Wat moet er eerst worden gedaan?

What should be done first?

Het is waar dat het probleem de preoccupatie van de mensen met het denken en hun heiliggaking van het denken is. De enige manier om deze kwestie op te lossen, is door de schade ervan duidelijk te maken. De preoccupatie van de mensen met het denken is aanbevolen, en hun afwijking daarvan is een afwijking van de basis van succes in het leven. Het respecteren van het denken is ook aanbevolen; het is eerder verplicht, aangezien het een van de hoogste waarden is. De vernietiging van de bestaande waarden, of van die waarden die gecreëerd moeten worden, zal schade toebrengen aan de moslimgemeenschap (Ummah) en aan de individuen.

It is true that the problem is the people’s preoccupation in thinking and their sanctification of thinking. The only way to solve this matter is to make its harm clear. The preoccupation of the people in thinking is recommended and their deviation from it is deviation from the basis of success in life. Respecting thinking is also recommended; it is rather obligatory, for it is one of the highest values. The destruction of the existent values, or those that must be created will cause harm to the Ummah and to the individuals.

Daarom moet er respect zijn voor het denken. Om deze schade niet aan te richten, dat wil zeggen, om de bezigheid van mensen met het denken niet te vernietigen en noch hun eerbied voor het denken, moeten we dit denken corrigeren. Dus, naast de bezigheid van de mensen met het denken, zouden we dit denken zijn passende realiteit moeten geven, of de realiteit van zijn onderwerp. Zo zou er geen denken moeten zijn in de automatische zaken. Het is eerder voldoende om ze te zien of hun naam te horen. Zo is het voor de onderneming, het bord en de stoel niet juist om de geest over hen te laten nadenken. Met andere woorden, zij zijn geen onderwerpen voor de bezigheid met het denken. Op deze manier zouden we de bezigheid met het denken niet vernietigen, noch de eerbied voor het denken als denken vernietigen. We plaatsen het denken eerder op zijn passende plaats. Dienovereenkomstig zullen mensen zich afkeren van het denken in de automatische zaken, terwijl zij de bezigheid met het denken en de eerbied voor het denken behouden. Een ander voorbeeld is om het denken te laten verlopen in overeenstemming met datgene waarover wordt gedacht. Als het snelheid vereist, dan creëert men de snelheid door de uitvoering. Als het traagheid vereist, dan moet er traagheid zijn, zoals het denken in politiek of het denken in de indicatie die door de gedachten wordt aangeduid. Voor dergelijke onderwerpen is de snelheid van het denken niet goed; er zou eerder traagheid moeten zijn. Dus laten we het denken verlopen in overeenstemming met datgene waarover wordt gedacht (dat wil zeggen in overeenstemming met het onderwerp van het denken), en niet in overeenstemming met wat we eruit beogen. Dit creëert snel denken en de afwezigheid van snel denken. Hoewel snelheid vereist is om spontaniteit te creëren, moeten we in het leven weten dat het niet alles is. Daarom moeten we het creëren voor zover dat voldoende is voor succes in het domein van het leven, zonder het over alles te laten domineren. Dit geldt in termen van woorden en gebeurtenissen. Wat echter eerst en voor alles wordt beoogd, is dat te creëren in de zielen, dat wil zeggen, De zielen zouden zich niet moeten bezighouden met het denken en zouden het denken niet mogen heiligen. Dit moet in de eerste plaats op een manier worden uitgevoerd die niet wegdraait van het denken en niet leidt tot een behandeling met ongemak; noch mag het de eerbied voor het denken vernietigen of verminderen. Men moet dus eerst beginnen bij het centrum van emotie in de mens en in het leven, en de mensen vervolgens dat centrum laten begrijpen. Dit centrum van emotie bestaat in mensen. Als mensen dit centrum van emotie en de invloed ervan op de mens blijven ontkennen, zal de mens zich blijven afkeren van de emotie. Hij zou zich dan bezighouden met het denken en de eerbied ervoor zou overheersen boven de emotie en alles wat daarop volgt. Als de bedoeling is om het denken te behandelen, dan is het noodzakelijk om te focussen op de emotie, haar centrum, haar effect en de noodzaak van haar aanwezigheid, want de mens is samengesteld uit zowel het intellect als de emotie. Toen de Islam kwam, kwam zij met het intellect en de emotie samen. Zo is emotie een onscheidbaar deel van de mens, net als het intellect. Liefde en haat, activiteit en luiheid, verdriet en geluk; geen mens is vrij van deze en dergelijke zaken.

Het intellect is een vergelijkbare zaak. De concentratie van de mens op enkel de emoties zorgt ervoor dat hij het leven voortzet zonder een controleur.

The intellect is a similar matter. Man’s concentration on the emotions alone makes him proceed in life without a controller.

De bezorgdheid van de mens over het alleen denken, of het denken met enkel het intellect, ontneemt hem het vermogen tot weerstand in het leven, omdat emotie de aanstichter is, terwijl het intellect de regisseur is. Dus als de beweging zonder richting plaatsvond, zou deze destructief kunnen zijn. Echter, als de richting bestond zonder stimulans of zonder beweging, zou deze een richting zijn die losstaat van de stimulans en van de bewegingen. Hierdoor zou het niet tot een resultaat leiden. Toen de Islam de drijvende kracht van de moslimgemeenschap (Ummah) in het leven was, door middel van het intellect en de emotie, ging zij succesvol vooruit. Toen de tijd verstreek en de gebeurtenissen elkaar opvolgden, begon de emotie te worden gedreven met de zwakste stimulans, of met de oude momentum. Zo werd de regisseur overbodig gemaakt en werd de emotie de controleur. Op dat moment kristalliseerde de strijd tussen de moslimgemeenschap (Ummah) en haar vijand zich, namelijk tussen de Islam en moslims tegen het ongeloof (Kufr) en de ongelovigen (Kafir). De moslims verloren toen de regisseur, dat wil zeggen, zij verloren het denken.

Man’s concern about thinking alone, or with the intellect alone, deprives him of the capability of resistance in life, because emotion is the instigator, while intellect is the director. So if the movement occurred without direction, it could be destructive. However, if the direction existed without a stimulator or without a motion, it would be in a direction detached from the stimulator and from the motions. Thus, it would not lead to a result. When Islam was the driving force of the Ummah in life, through the intellect and the emotion, she proceeded successfully. When time passed and the events followed one another, the emotion started to be driven with the weakest stimulation, or with the old momentum. So, the director was dispensed with and the emotion became the controller. At that time, the struggle between the Ummah and her enemy became crystallized, i.e. between Islam and Muslims against Kufr and the Kuffar. The Muslims then lost the director, i.e. they lost thinking.

Daarom droegen hun daden geen vruchten af en werd hun vijand hen verslagen. Zij dachten dat hun vijand hen met intellect en denken had verslagen, maar zij werden verslagen omdat zij met de emoties bezig waren. Daarom richtten zij hun aandacht op het denken en keerden zij zich af van de emoties. Zo verloren zij alles wat voortkwam uit het denken. Vanwege hun verering van het denken raakten zij druk met de automatische zaken, waardoor zij traag werden in het denken omdat zij daarmee bezig waren. Zo verloren zij spontaniteit door het gebrek aan emotie in hen.

Therefore, their actions did not bear fruit and their enemy defeated them. They thought that their enemy defeated them with intellect and thought, but they were defeated because they were preoccupied with the emotions. Therefore, they turned their attention to the thinking and turned away from the emotions. So they lost everything that resulted from thinking. Because of their reverence of thinking they became busy with the automatic things, hence they became slow in thinking for they were preoccupied with it. Thus they lost spontaniety due to the absence of emotion in them.

Daarom is het eerste dat we moeten doen het herstellen van de emoties naar hun juiste plaats, waarna het denken zal terugkeren naar zijn eigen domein: er zou geen denken moeten zijn bij automatische zaken, en snel denken zou in de mens gecreëerd moeten worden. Zo is de kwestie gerelateerd aan emotie en haar plaats, en niet aan het denken. Daarom is het eerste dat moet gebeuren het heractiveren van de emotie, die door de schepping in de mens aanwezig is. De kwestie is dus niet de bezorgdheid van mensen over het denken of hun eerbied voor het denken. Het is eerder het herstellen van de emotie naar haar centrum. Het is waar dat de emotie in de mens is gebleven, net als het intellect; niemand heeft de emoties uit de mens verwijderd. De kwestie is echter de bezorgdheid over de emotie en de bezorgdheid over het denken.

Therefore, the first thing that we have to do is to restore the emotions to their appropriate place, where thinking will return then to its domain: no thinking should be in the automatic things and quick thinking should be created in man. Thus, the issue is related to emotion and its place, not to the thinking. Therefore, the first thing to do is to re-activate emotion, which is present in man by creation. Thus, the problem is not the people’s concern about thinking or with their reverence of it. It is rather to restore emotion to its centre. It is true that emotion remained in man, as well as the intellect; nobody removed the emotions from man. However, the issue is the concern about emotion and the concern about thinking.

Zo bleef emotie in de mens aanwezig, maar verdween de bezorgdheid erover.

So, emotion remained in man, but concern about it disappeared.

Emotioneel zijn werd zelfs aangevallen, terwijl de bezorgdheid over het denken toenam en emotie verving. Zo slaagden de ongelovigen erin de mensen weg te leiden van emotie. Omdat zij zich ervan afkeerden, keerden zij zich af van alles wat minder belangrijk was dan emotie. Dienovereenkomstig keerden zij zich af van snel denken en van spontaniteit. Zij wijdden zichzelf aan de bezigheid met het denken, totdat het gebrek aan het gebruik van het denken en het verlies van spontaniteit duidelijk werden en opgemerkt werden bij de meeste mensen. De oorsprong daarvan is het verlies van bezigheid met emotie en het beperken van zichzelf tot de bezigheid met het denken. Aangezien de mens zowel emotie als intellect heeft, betekent de verwaarlozing van één van deze twee de verwaarlozing van de andere; ook een gebrek aan productiviteit vloeit voort uit het bezorgd zijn met de factor die niet werd verwaarloosd. Met andere woorden, de verwaarlozing van emotie is de verwaarlozing van het intellect, omdat het intellect zonder emotie niet productief kan zijn. Hoewel het niet werd verwaarloosd, werd het vanwege de verwaarlozing van emotie niet-productief. Daarom kan het intellect of het denken niet productief zijn, tenzij emotie bestaat, niet alleen door aanwezig te zijn in de mens, maar ook door er mee bezig te zijn.

Being emotional was even attacked, while the concern about thinking increased and it replaced emotion. Thus, the disbelievers succeeded in deviating the people from emotion. Since they turned away from it, they turned away from everything less important than it. They accordingly turned away from quick thinking and from spontaniety. They devoted themselves to preoccupation in thinking, until the lack of use of thinking and the loss of spontaniety became apparent and was noticed in most of the people. The origin of that is the loss of preoccupation in emotion and confining themselves to preoccupation in thinking. Since man has emotion and intellect, negligence of one of these two means negligence of the other; also lack of productiveness results from being preoccupied with the factor that was not neglected. In other words, negligence of emotion is negligence of intellect, because without emotion, intellect can’t be productive. Though it was not neglected, because of the negligence of emotion, it became non-productive. Therefore, intellect or thinking can’t be productive unless emotion existed, not only being present in man but also by being concerned with it.

Betrokkenheid met emotie, samen met betrokkenheid bij het intellect, is wat het denken zijn centrum herstelt en het productief maakt.

Concern with emotion, together with concern about the intellect, is what restores to thinking its centre and makes it productive.

Daarom vereist het behandelen van de productiviteit van het denken aandacht voor emotie, naast de aandacht voor het denken.

Therefore, to treat the productiveness of thinking requires concern about emotion, besides the concern about thinking.