Spontaniteit en snelle naleving komen beide voort uit één zaak, namelijk snel begrip. Spontaniteit gaat echter gepaard met de resultaten ervan, zoals toen de vrouw tegen Omar zei dat haar echtgenoot de nacht doorbracht met bidden en de dag met vasten; evenals toen de vrouw de appel aan de Boodschapper van Allah ﷺ gaf en hij deze in twee delen splitste en haar één deel gaf. In het voorbeeld van de vrouw die bij Omar klaagde, begreep de Bedoeïen die bij Omar was dat zij klaagde over haar echtgenoot en hem niet prees.

Spontaniety and quick observance both come from one matter, which is quick understanding. However, spontaniety comes together with its results, such as when the woman said to Omar that her husband stood the night praying and fasted the day; also when the woman gave the apple to the Messenger  and he divided it into two parts and gave her one part. In the example of the woman that complained to Omar, the Bedouin who was with Omar understood that she complained about her husband and did not praise him.

Het begrip dat dit een klacht is en geen lof, is spontaniteit. Wat betreft de vrouw die de appel aan de Boodschapper ﷺ gaf, zij was van plan om informatie te krijgen over menstruatie, dus de Boodschapper ﷺ begreep haar doel en antwoordde haar. Dit voorbeeld is snelle waarneming en geen spontaniteit. Dit komt doordat de Boodschapper ﷺ uit de appel begreep dat zij menstruatie bedoelde, dus dit was snelle waarneming, hoewel het gebaseerd was op snel begrip.

The understanding that this is a complaint and not praise is spontaniety. As for the woman who gave the apple to the Messenger , she intended to know about menstruation, so the Messenger understood her purpose and answered her. This example is quick observance and not spontaniety. This is because the Messenger understood from the apple that she meant menstruation, so this was quick observance, though it was based on quick understanding.

Snelle waarneming is het snel begrijpen van het doel van de spreker of de dader, terwijl spontaniteit het snel begrijpen van het doel van de spreker en de dader is, maar met een verschil. Bij spontaniteit begrijpt men het doel van de spreker aan de hand van de spraak. De spraak kan echter vele betekenissen hebben; als men de juiste betekenis begrijpt, dan is dit spontaniteit. Snelle waarneming is daarentegen dat de spreker of de dader zijn spraak vertroebelt, terwijl hij streeft naar één specifieke betekenis die u begrijpt.

Quick observance is to understand the purpose of the speaker or the doer quickly, whereas spontaniety is to understand the purpose of the speaker and the doer quickly but with a difference. In spontaniety, one understands the purpose of the speaker from the speech. However, the speech may have many meanings, if one understood the correct meaning then this is spontaniety. While quick observance is that the speaker or the doer obscures his speech, while he aims at one particular meaning that you grasp.

Zo is uw begrip van hem snelle observatie en niet spontaniteit. Zo wordt de spraak of de handeling snel begrepen; spontaniteit en snelle observatie delen dat aspect, maar ze lopen daarna van elkaar af. Als het doel van de spreker of de dader slechts één ding is, maar hij verduistert zijn woorden of handeling, dan is dit snelle observatie. Echter, wanneer hij vele zaken bedoelt, maar hij deze zaken verduistert, dan dient u spontaniteit te gebruiken en niet snelle observatie. Zo leidt het verduisteren van de spraak of de handeling tot snelle observatie, terwijl het verduisteren van het doel leidt tot spontaniteit.

Thus, your understanding of him is quick observance and not spontaniety. Thus, the speech or the action is understood quickly; spontaniety and quick observance share that aspect, but they then depart from each other. If the purpose of the speaker or the doer is only one thing, but he obscures his words or action, then this is quick observance. However, when he means many matters, but he obscures these matters, then you should use spontaniety and not quick observance. Thus, obscuring the speech or the action leads to quick observance, while obscuring the purpose leads to spontaniety.

De twee zaken, spontaniteit en snelle naleving, kunnen niet bestaan zonder snel denken. Daarom kunnen beide alleen bestaan bij intelligente mensen. Deze snelle begrip leidt echter slechts tot één ding: ofwel tot snelle naleving, ofwel tot spontaniteit. Als de onduidelijkheid of vaagheid in de spraak of de handeling zelf zat, zou het snelle naleving zijn. Als de onduidelijkheid of vaagheid in het doel van de spraak of de handeling zat, zou het spontaniteit zijn.

The two matters, spontaniety and quick observance, can’t exist except with quick thinking. Therefore, both can only exist in intelligent people. However, this quick understanding only leads to one thing, either to quick observance or to spontaniety. If the obscurity or vagueness were in the speech or the action itself, it would be quick observance. If the obscurity or vagueness were in the purpose of the speech or action, it would be spontaniety.

Daarom maakte de vrouw in haar verklaring aan Omar over haar echtgenoot haar doel onduidelijk en maakte zij het vaag. Terwijl de vrouw die een appel aan de Boodschapper ﷺ gaf de handeling onduidelijk maakte, maar niet het doel. Daarom was de handeling met betrekking tot de vrouw bij de Boodschapper ﷺ een snelle naleving, terwijl de handeling met betrekking tot de vrouw bij Omar spontaniteit was. Dit is het verschil tussen het vaag maken van het doel, wat spontaniteit zou zijn, en het vaag maken van de spraak of de daad, wat snelle naleving zou zijn. Wat gewenst is, is de ontwikkeling van spontaniteit en niet van snelle naleving.

Therefore, in her statement to Omar about her husband, the woman obscured her purpose and made it vague. While the woman who gave an apple to the Messenger obscured the action but did not obscure the purpose. Therefore, the action regarding the woman with the Messenger was quick observance, while the action regarding the woman with Omar was spontaniety. This is the difference between making the purpose vague, so it would be spontaniety, and making the speech or the work vague, so it would be quick observance. What is hoped for is the development of spontaniety and not quick observance.