Traagheid in het denken is het probleem. Deze traagheid komt voort uit de dominantie van het Westen over het land en de dominantie van diens denkwijze over de mensen. Daarom kan het voor de geest in eerste instantie lijken dat de aanpak van deze oorsprong de oplossing voor het probleem is. Echter, na nauwkeurige bestudering vallen twee zaken op:

Slowness in thinking is the problem. This slowness comes from the domination of the West over the country and the domination of its thoughts over the people. Therefore, it may seem at first to the mind that the treatment of this origin is the solution to the problem. However, after close examination, two matters are noticed:

Ten eerste is dit een oversimplificatie van het probleem. Ten tweede betekent dit een ontwijking van het aanpakken van het probleem. Daarom hoeft deze oorsprong alleen te worden opgemerkt tijdens de behandeling, maar de oplossing hangt er niet van af. Wat betreft de simplificatie van het probleem: het Westen en de dominantie ervan is de bron van alle belemmeringen, inclusief traagheid in het denken. De behandeling richten op de basis betekent dat de verwijdering ervan de traagheid zou wegnemen. Hoewel dit als geheel waar is, vereist het voortzetting. Het gebrek aan het naleven van voortzetting is dus een simplificatie van het probleem. Dus het probleem is de verwijdering van de basis en de aanwezigheid van voortzetting. De aanwezigheid van voortzetting is noodzakelijk, zelfs als de basis wordt verwijderd. De voortzetting is wat leidt tot de verwijdering van wat de basis heeft achtergelaten, niet de basis zelf. Daarom is voortzetting de oorsprong van de behandeling en niet de verwijdering van de basis. Dus voortzetting is de oplossing, of de basis, zijnde de dominantie van het Westen, nu gebleven is of niet. Echter, de verwijdering van de basis vermindert de noodzaak voor voortzetting en maakt deze effectiever.

firstly, this is an over-simplification of the problem. Secondly, this means escape from treating the problem. Therefore, this origin has only to be noted during treatment, but the solution does not depend on it. As for the simplification of the problem, the West and its domination is the source of all the predicaments, including slowness of thinking. Focusing the treatment on the basis means that its removal would remove the slowness. Though this is true as a whole, it needs pursuance. Thus, the lack of observance of pursuance is a simplification of the problem. So, the problem is the removal of the basis and the presence of pursuance. The presence of pursuance is necessary, even if the basis is removed. The pursuance is what leads to the removal of what the basis left, not the basis itself. Therefore, pursuance is the origin of the treatment and not the removal of the basis. So pursuance is the solution whether the basis, which is the domination of the West, remained or not. However, the removal of the basis reduces the pursuance and makes it more effective.

Overeenkomstig hiermee is het opvolgen waar de behandeling mee begint. Het opvolgen is wat de effecten van deze basis wegneemt. Daarom is het opvolgen noodzakelijk vóór alles wat dan ook.

Accordingly, pursuance is what the treatment starts with. Pursuance is what removes the effects of this basis. Thus, pursuance is necessary before anything else.

Zo is de behandeling van traag denken het nastreven. Het nastreven is onvermijdelijk, want er is geen oplossing zonder het. Daarom is de ware behandeling van de traagheid in het denken, dat wil zeggen het ontbreken van spontaniteit of de ontwikkeling ervan, het nastreven. Het nastreven richt zich op de traagheid van het denken als volgt:

Thus, the treatment of slow thinking is pursuance. Pursuance is inevitable, for there is no solution without it. Therefore, the true treatment of the slowness in thinking, i.e. of the absence of spontaniety or its development, is pursuance. Pursuance is focused on slowness of thinking as follows:

Ten eerste: Het is noodzakelijk om veel zaken aan de mensen en aan individuen te presenteren, zodat zij erover nadenken. Door hun nadenken over deze zaken en over wat zich voor hen voordoet, kan een traagheid in het denken worden opgemerkt. Deze waarneming of sensatie van de traagheid wordt genomen als het startpunt in de behandeling. Daarom zouden wij een dergelijke waarneming of dergelijke sensatie moeten nemen en deze grondig moeten bestuderen totdat wij de realiteit ervan begrijpen. Bijvoorbeeld, wij presenteren iets aan de mensen, zoals hun toekomst, hun huidige situatie of hun geschiedenis. Wij merken dat zij deze toekomst traag analyseren totdat deze uit hun handen glipt. Zij analyseren hun realiteit en hun geschiedenis op dezelfde wijze. Dit is ondanks het feit dat de analyse van de toekomst verschilt van de analyse van de realiteit en van de analyse van de geschiedenis. Echter, hun gebruik van traag denken en het feit dat het aangeleerd is geworden, zorgt ervoor dat zij een lange tijd nodig hebben voor de analyse en dat zij de automatische zaken gaan filosoferen, totdat de toekomst, de realiteit of de geschiedenis vaag wordt in plaats van duidelijker te worden. Deze traagheid in het denken is het prominente fenomeen in al deze zaken. Daarom bespreken wij niet wat wij hebben gepresenteerd, wat het ook mag zijn; maar nemen wij het fenomeen dat in al deze zaken zichtbaar is. Wij houden het vast, grijpen het aan en vallen het krachtig aan; wij leggen uit dat het een van de meest prominente gebreken is, wat het afstotelijk maakt voor de mensen, tot het punt waarop het juist is om tegen hen te zeggen dat honing de uitwerpselen van de bijen zijn. Als zij een afkeer zouden hebben van traagheid in het denken, oftewel zij zouden haten om traag te analyseren, dan zou er een neiging bij hen ontstaan naar snelheid in het denken. Deze neiging is het eerste teken van herstel. Als deze neiging niet duidelijk verschijnt, dan moeten wij deze in hen creëren. Dit kan door middel van suggestie, of door snelle behandelingen en het effect van de snelheid. Zo zal deze neiging bij sommigen van hen bestaan, zo niet bij allen. Het zal echter niet lang duren voordat het bij allen bestaat. Zo zou het presenteren van de zaak en het aanvallen van het schijnbare fenomeen ons naar de neiging naar snelheid leiden. Dit zou de eerste indicatie van succes zijn. De behandeling van traagheid vloeit niet voort uit uitleg en demonstratie, of door middel van toespraken en het schrijven van boeken. Het vloeit eerder voort uit het gebruik van een beperkt aantal woorden die daden bevatten, of door de daden zelf. Dit is navolging. Dienovereenkomstig is navolging een beperkt aantal woorden en schijnbare daden.

Firstly: It is necessary to present many things to the people and to the individuals so that they think of them. Through their thinking about these things and about what occurs in front of them, slowness in thinking might be noticed. This observance or sensation of the slowness is taken as the starting point in the treatment. So we should take such observance or such sensation and study it thoroughly until we understand its reality. For example, we present to the people something, like their future, their current situation or their history. We find them analyse this future slowly until it slips away from their hands. They also analyse their reality and their history in the same manner. This is despite the fact that analysis of the future is different to the analysis of the reality and to the analysis of history. However, their use of slow thinking and the fact that it became innate to them, makes them take a long time in analysis and they philosophise the automatic things, until the future, the reality or the history becomes vague instead of increasing in clarity. This slowness in thinking is the prominent phenomenon in all of them. So we do not discuss what we presented, whatever it is; rather we take the phenomenon apparent in all of them. We hold it, seize it and attack it strongly; we explain that it is one of the most prominent faults, making it loathsome to the people, to the point that it is right to say to them that honey is the excrement of the bees. If they disliked slowness in thinking, i.e. they hated slow analysis, inclination in them towards speed in thinking would appear. This tendency is the first sign of recovery. If this tendency does not appear clearly, then we have to create it in them. This can be through allusion, or by quick treatments and the effect of the speed. Thus this tendency will exist in some of them, if not in all of them. However, it will not take a long time before it exists in all of them. Thus, presenting the matter and attacking the apparent phenomenon would lead us to the tendency towards speed. This would be the first indication of success. The treatment of slowness does not result from explanation and demonstration, or through speeches and writing books. It rather results from the use of a limited number of words that contain actions, or through the actions themselves. This is pursuance. Accordingly, pursuance is a limited number of words and apparent actions.

Ten tweede: Het is noodzakelijk om de presentatie en de volharding in dit streven voort te zetten, totdat er bij de mensen of de individuen verveling ontstaat over dit streven, alsof zij zouden zeggen: “alsjeblieft, het is genoeg”. Het is niet te verwachten dat alle mensen zullen zeggen dat het genoeg is. Ook is het niet bevredigend als één of twee mensen dat zeggen.

Secondly: It is necessary to follow up the presentation and the insistence in this pursuance, until boredom appears to the people or the individuals from this pursuance, as if they were to say, “please, it is enough”. It is not expected that all of the people will say that it is enough. Nor is it satisfactory that one or two people said that.

In plaats daarvan zou men moeten voelen dat de mensen klaar waren met de vervolging. Op dat punt wordt de vervolging gestaakt. Het is niet juist om dit voort te zetten totdat alle mensen er klaar mee zijn, zonder het te voelen of aan te voelen. De vervolging mag niet stoppen enkel vanwege een paar intelligente individuen, of een klein aantal mensen. Het is eerder noodzakelijk dat men doorgaat totdat men voelt dat vervolging geen zin meer heeft. Op dat punt staakt men de vervolging, zodra men dat heeft gevoeld.

Rather, it should be felt that the people were fed up with the pursuance. At that point, pursuance is ceased. It is not correct to pursue this until all the people were fed up of it, without feeling or sensing it. Pursuance should not cease just because of a few intelligent individuals, or a small number of the people. It is rather necessary that one follow up till one feels that pursuance would be of no use. At that point one stops pursuance once one felt that.

Dit komt doordat men ervan uitgaat dat dit gevoel bestond op basis van een allesomvattende realiteit en niet op basis van de realiteit van enkele intelligente individuen.

This is because it is supposed that this feeling existed based on a comprehensive reality and not a reality of a few intelligent individuals.

Ten derde: De wijze van het nastreven moet variëren. Dit betekent dat het, na het presenteren van hun toekomstige en huidige situatie en hun geschiedenis aan de mensen, noodzakelijk is om hun leven, de eentonigheid van dit leven en de wijze daarvan aan hen te presenteren. Hun levenswijze wordt ook aan hen gepresenteerd, evenals de bescherming van deze levenswijze, zelfs met het zwaard, oftewel door middel van dwang.

Thirdly: Pursuance has to vary. This means, after presenting to the people their future, current situation and their history, it is necessary to present to them their life, the monotony of this life and its manner. Their way of life is also presented to them and the protection of this way of life, even by the sword, i.e. force.

Bovendien moet de houding tegenover degene die van deze weg afwijkt, zonder tolerantie of nalatigheid zijn; het zou zelfs een houding moeten zijn die uitmondt in vijandigheid. Andere zaken worden vervolgens op een gevarieerde wijze gepresenteerd. Dit moet die zaken omvatten die nadenken vereisen en geen automatische zaken zijn, zoals het avontuur, de stoel en het bord.

Moreover, the outlook towards the one who disagrees with this way should be without tolerance or negligence; it should even be an outlook that reaches hostility. Other matters are then presented, in a varied way. This should include those matters that require thinking and not automatic ones, like the venture, the chair and the plate.

Ze zouden eerder behoren tot degenen die nadenken.

They rather should be of those that need thinking.

Ten vierde: Men moet zich bewust zijn van de zaken wanneer men deze aan de mensen presenteert, bewust van hun effect en van het denken van de mensen hierover. Dit is om zijn reflectie, oftewel bewustzijn, een middel te maken om de geldigheid van de oordelen die hij uitspreekt en de juistheid van de voorschriften die hij uit, te toetsen. Dit is ook om de aanval op de juiste plaats te lanceren, in de ogen van zowel de luisteraar als de spreker. Als men het bewustzijn verliest, verliest men alles, want er is geen voordeel te halen uit de voortzetting, de herhaling of de diversiteit, zonder de aanwezigheid van bewustzijn en reflectie. Dus zijn bewustzijn en reflectie behoren tot de noodzakelijkheden voor succes.

Fourthly: One has to be in a state of awareness of the matters when he presents them to the people, aware of their effect and of the people’s thinking regarding them. This is in order that his reflection, i.e. awareness, is a means of testing the validity of the judgements he issues and the correctness of the observances that he expresses. This is also in order to launch the attack in the right place, in the view of the listener and the speaker. If one lost awareness one would lose everything, for there is no advantage from the pursuance or the repetition or the diversity, without the presence of awareness and reflection. Thus, awareness and reflection are among the necessities for success.

Wat betreft degenen die de behandeling zullen uitvoeren, lijkt het de geest in eerste instantie dat dit de leiders, de oprechte mensen of degenen die verantwoordelijk zijn voor de mensen of individuen zouden moeten zijn. In werkelijkheid kan iedere persoon dat doen met mensen of met zichzelf, zolang hij de vier voorwaarden heeft gevolgd. Daarom is de behandeling niet ontworpen voor een specifiek persoon om uit te voeren. Het is eerder op een algemene wijze ontworpen die de leiders, de oprechte mensen, voogden en iedere mogelijke persoon uit de moslimgemeenschap (Ummah) omvat. Zelfs als je de zaak aan jezelf presenteerde en jezelf behandelde, zou je correct behandeld worden en zou dat voldoende zijn. Daarom moet goed bekend zijn dat deze behandeling het eigendom is van iedere man; iedere man kan het ondernemen, zelfs als hij één persoon is en zelfs als het op hemzelf is. Dus wat telt is de behandeling, niet wie deze uitvoert.

As for the ones who will carry out the treatment, it appears at first to the mind that it should be the leaders, sincere ones or those in charge of the people or individuals. In reality, any person can do that with people or with himself, as long as he followed the four conditions. Therefore, the treatment is not designed for a particular person to undertake. It is rather designed in a general way that includes the leaders, sincere ones, guardians and any possible person from the Ummah. Even if you presented the matter to yourself and treated yourself, you would be treated correctly and it would be enough. Therefore, it must be well known that this treatment is the property of every man; every man can undertake it, even if he was one person and even if it was on himself. So what counts is the treatment, not who carries it out.