(30) هغه خورو سړي او ښځې چې ډېر پیر دي، خپل ځواک یې له لاسه ورکړی دی او هره ورځ د مرګ له نږدېوالي سره یو ځل بیا ډېر کمزوری کیږي، نو روژه نه نیسي، او دوی ته اجازه ده چې روژه ونه نیسي، تر هغه وخته چې روژه نیول ورته ډېره ستونزمنه وي. ابن عباس (رضي الله عنه) به دا آیت چې ژباړه یې دا ده: «او هغه کسان چې روژه په سختۍ سره نیولای شي (لکه یو زوړ سړی او نور)، دوی ته دا اختیار دی چې روژه ونیسي یا د هر ورځې لپاره یو مسکین ته خواړه ورکړي» [البقرة ۲:۱۸۴] په اړه ویل: «دا حکم منسوخ نه دی. دا د هغه زوړ سړي او هغې زوړې ښځې په اړه دی چې روژه نشي نیولای، نو دوی باید د هره ورځې لپاره یو مسکین ته خواړه ورکړي.» ([البخاري]، کتاب التفسیر، باب أیاماً معدودات…) هغه کسان چې ځوږ شوي او ذهني توازن یې له لاسه ورکړی دی، روژه نه نیسي او نور هیڅ کار هم نه کوي، او د دوی کورنۍ د دوی په استازولۍ هیڅ کار نه کوي، ځکه دا ډول کسان نور د مسؤلیت وړ نه ګڼل کیږي. که دوی یو وخت په سمه ذهنیت کې وي او یو وخت ځوږ وي، نو کله چې ښه وي باید روژه ونیسي، او کله چې ځوږ وي روژه نه نیسي. (وګورئ: مجالس شهر رمضان، لابن عثیمین، ص ۲۸).

(30) The very elderly who have lost their strength and are getting weaker every day as death approaches, do not have to fast, and they are allowed not to fast so long as fasting would be too difficult for them. Ibn ‘Abbaas (may Allaah be pleased with him) used to say, concerning the aayah (interpretation of the meaning), “And as for those who can fast with difficulty (e.g., an old man, etc.), they have (a choice either to fast or) to feed a poor person (for every day)” [al-Baqarah 2:184]: “This has not been abrogated. It refers to the old man and the old woman who cannot fast, so they should feed a poor person for every day.” (Al Bukhaari, Kitaab al-Tafseer, Baab Ayaaman Ma’doodaat…) Those who have become senile and confused do not have to fast or do anything else, and their family does not have to do anything on their behalf, because such people are no longer counted as responsible. If they are of sound mind sometimes and confused at other times, they have to fast when they are OK and they do not have to fast when they are confused. (See Majaalis Shahr Ramadaan by Ibn ‘Uthyameen, p. 28).