(۱۶) د سفر کونکي لپاره د روژې ماتولو اجازه له یو شمېر شرطونو سره تړلې ده. د هغه سفر اوږد باید وي، یا په عام عرف کې سفر بلل کېږي (که څه هم د علماوو ترمنځ دې مسئلې کې یو مشهور اختلاف دی)، او باید د ښار او د هغه د مضافاتو څخه بهر وي. (ډېرې علما وايي چې هغه باید تر هغه روژه نه ماتوي چې ښار له ځانه پرې نه کړي. دوی وايي چې سفر حقیقتاً تر هغه نه پیلېږي چې انسان د ښار حدود تېر کړي، او هغه څوک چې لا په ښار کې دی "مقیم" او "حاضر" شمېرل کېږي. الله تعالی فرمایي (د معنا ژباړه): "... نو په تاسو کې هر څوک چې دا میاشت وویني (یعنې د رمضان په لومړۍ شپه کور کې حاضر وي)، باید دا میاشت روژه ونیسي..." [البقرۃ ۲:۱۸۵]. هغه تر هغه مسافر نه شمېرل کېږي تر څو چې له ښار ووځي؛ که لا په ښار کې وي، هغه مقیم ګڼل کېږي، نو د لمانځه د لنډولو اجازه نه لري). همدارنګه سفر باید د ګناه هدف لپاره نه وي (د ډېرو علماوو په نزد)، او نه د دې لپاره چې روژه ونه نیول شي.

(16) For a traveller to be allowed to break his fast, certain conditions must be met. His journey should be lengthy, or else be known as travelling (although there is a well-known difference of opinion among the scholars on this matter), and should go beyond the city and its suburbs. (The majority of scholars say that he should not break his fast before he passes the city limits. They say that a journey has not really begun until a person passes the city limits, and a person who is still in the city is “settled” and “present”. Allaah says (interpretation of the meaning): “… So whoever of you sights (the crescent on the first night of) the month (of Ramadaan, i.e., is present at his home), he must observes sawm (fasts) that month…” [al-Baqarah 2:185]. He is not counted as a traveller until he has left the city; if he is still within the city, he is regarded as one who is settled, so he is not permitted to shorten his prayers). His journey should also not be a journey for sinful purposes (according to the majority of scholars), or for the purpose of trying to get out of having to fast.