شیخ فرید صالح (حافظ صالح)، د الله رحمت دی وي پر ده، د فلسطین په یوه کلي کې زیږیدلی و. د لومړني زده کړې بشپړولو وروسته هغه ښوونځی پرېښود او د کابلې پخوا له دې چې په ۱۹۵۰ لسیزه کې کویت ته لاړ شي، په فلسطین کې کار وکړ. د ۱۹۶۰ لسیزې په پای کې یې په اردن کې منځنۍ زده کړه ترلاسه کړه، او د ۱۹۸۰ لسیزې په منځ کې یې په پاکستان کې د اسلامي پوهنو په برخه کې د لیسانس او ماسټرۍ درجې ترلاسه کړې.

Sheikh Fareed Saalih (Haafizh Saalih) May Allah’s mercy be upon him, was born in a Palestinian village. After completing his primary education he left school and worked in Palestine before moving to Kuwait in the early 1950’s. He obtained his secondary education at the end of the 1960’s in Jordan and attained a Baccalaureus degree and Masters in Islamic Studies in Pakistan in the mid 1980’s.

هغه واده شوی و او دولس اولادونه یې درلودل او څلویښت او څلور لمسیان یې درلودل.

He was married and had twelve children and thirty-four grandchildren.

هغه د ۱۹۵۰ مو کلونو څخه د اسلامي دعوت کار پیل کړ او دا کار یې د نورو ټولو لومړیتوبونو څخه مخکې وګاڼه. هغه په عراق، اردن، لبنان، مصر، پاکستان او تونس کې دعوت ولګاوه. هغه په ۱۹۶۹ کال کې په اردن کې زندان ته واچول شو او د ژوند بند ورکړل شو. هغه د عبدالاله په دوره، د عبدالکریم قاسم په دوره، احمد حسن البکر او صدام په دوره کې په عراق کې زندان ته واچول شو. هغه د سادات په دوره کې په مصر کې هم زندان ته واچول شو، او د حبیب بورقیبه (تونس) او حافظ الاسد (سوریه) د استخباراتي ادارو لخوا تعقیب شو.

He began to carry the Islamic Da’wah from the 1950’s and prioritised this work above all other priorities. He carried the Da’wah in Iraq, Jordan, Lebanon, Egypt, Pakistan and Tunisia. He was imprisoned in Jordan in 1969 and was given a life-sentence. He was imprisoned in Iraq in the days of Abd Al-Ilah, the days of Abdul Karim Qasim, Ahmad Hasaan Al-Bakr and Saddam. He was also imprisoned in Egypt in the days of Sadat in Egypt and hunted by the intelligence agencies of Habib Bourguiba (Tunisia) and Hafez Al-Asad (Syria).

هغه د ویستمې لسیزې په ډیرو کې د لویدیځ ساحل او عراق کې دعوت وکړ، بیا یوه مهال اردن ته راستون شو، وروسته د سادات په وخت کې مصر ته لاړ. زندان ته د اچولو وروسته بیرته اردن ته راغی، بیا عراق ته ولاړ چیرې چې هم زندان ته واچول شو. د هغه وروسته لږ وخت لپاره بیرته اردن ته راغی، بیا پټ له لارې لبنان ته ولاړ چیرې چې درې کاله د شیخ تقي الدین النبهاني (رح) سره تیر کړل، تر دې چې شیخ وفات شو. بیا لږ وخت د شیخ ابو یوسف (عبدالقدیم الزلوم) (رح) سره ملګرتیا وکړه، وروسته تونس ته ولاړ، چیرې چې یادونه شوې ده چې هلته هره اونۍ له څلوېښتو زیاتو کلتوري حلقو کې برخه اخیستې. بیا تونس پرېښود او بیرته لبنان ته راستون شو، وروسته پاکستان ته ولېږل شو، چیرې چې دوه کاله پاتې شو، بیا بیرته لبنان ته راغی. په همدې وخت کې د هغه روغتیا خرابه شوه او د دماغي پیښې (سټروک) په اغېز یوه مهال د هغه فعالیت مخه ونیول شوه. په دې سربېره د شامي استخباراتو لخوا هم تعقیب کېده، نو هغه پرېکړه وکړه چې د ۱۹۹۰ لسیزې په وروستیو کې بیرته اردن ته راستون شي او تر وفات پورې هلته پاتې شو (رح). په همدې وخت کې د یوه کتاب په پېښندګه کې، چې هېڅکله یې بشپړ نه کړ، ویلي وو چې روغتیا یې د فعاله دعوت له کولو مخه نیولې، نو پرېکړه یې وکړه چې خپل وخت د لیکلو لپاره وقف کړي، په دې هیله چې دې سره د هغه هغه دنده یوه برخه پوره شي چې ورباندې دنده وه.

He carried the Da’wah in the West Bank and Iraq in the sixties before returning to Jordan for a time before moving to Egypt in the days of Sadat. After being imprisoned he returned to Jordan and then went to Iraq where he was imprisoned. After that he returned for a short time to Jordan and then secretly went to Lebanon where he accompanied Sheikh Taqi ud Deen An-Nabhani (rh) for three years until the Sheikh passed away. He then accompanied Sheikh Abu Yusuf (Abdul Qadeem Az-Zaloum) (rh) for a short time before moving to Tunisia where it has been mentioned that he conducted more than forty cultural Halaqaat (circles) weekly. He then left Tunis to return to Lebanon before being sent to Pakistan where he remained for two years before returning to Lebanon. At this time his health declined and he suffered a stroke that prevented his activity for a while. He was also being hunted by the Syrian intelligence and so he decided to return to live in Jordan in the latter 1990’s where he remained until he passed away (rh). At this time he stated in the introduction to a book that he never completed that his health prevented him from engaging in the active Da’wah and so he decided to spend his time writing in the hope that this would fulfil some of what he had been obliged with.

په خپل تعلق او وابستگۍ کې، هغو کسانو چې هغه پېژندل، شاهدي او ګواهي ورکوي چې هغه خپل ځان د دعوت تحریک د کورنۍ څخه بلله. هر مشر د هغه تره وو، د هغه د عمر هر څوک د هغه ورور وو، او هر کوچنی د هغه د زوی په شان وو. او که هغه د کوم یو له دوی څخه خفه کېده، نو هغه د هغه زوی نه وو، بلکې د هغه د خور زوی وو.

As for his affiliation and belonging then those who knew him bear witness and testimony to the fact that he saw himself as being from the family of the Da’wah movement. Every elder was his uncle, everyone from his age was his brother and everyone who was younger was like his son and if he was annoyed by any of them then they would not be his son but rather his nephew.

النهضة کې د هغو کتابونو له جملې څخه و چې هغه یې لیکلي او شامل یې کړي وو۔

An-Nahdah was from amongst some of the books that he wrote and included.

ډیموکراسي او د هغې اسلامي حکم

- Democracy and the Islamic ruling in regards to it.

د قرآن کریم په دعوت کې د طریقې کار

- The methodology of the Qur’an Al-Kareem in the Da’wah.

د دعوت څېړنه د مکي سورتونو په رڼا کې۔

- Examination of the Da’wah in light of the Makki Surahs.

د دعوت څېړنه د مدني سورتونو په رڼا کې۔

- Examination of the Da’wah in light of the Madani Surahs.

هغه نورې کتابونه او شرحې هم لیکلې، سربیره پر دې چې يو شمېر نثري شعرونه (قصائد) يې هم ليکلي دي.

He also wrote other books and explanations in addition to some prose poetry (Qasaa’id).

الله تعالیٰ دا له هغه څخه قبول کړي او هغه د پرهېزګارانو، صادقانو، شهیدانو او انبیاوو په ډلو کې پورته کړي۔

May Allah Ta’Alaa accept this from him and raise him amongst the ranks of the pious, truthful, Shuhadaa’ and Anbiyaa’.