دا د اسلامي امت دی، او د دې دلیل هغه څه دي چې علي بن ابي طالب (رض) ولیکل او د رسول الله ﷺ له خوا هغه ته املا شوي وو، په لومړۍ لیکلي اساسي قانون کې چې خلکو لاسلیک کړی و، کله چې د رسول الله ﷺ له مکې څخه مدینې ته هجرت وکړ. د اساسي قانون لومړۍ ماده د دې امت تعریف وړاندې کړ کله چې ویې ویل: <<محمد د الله رسول دی او هغه مسلمانان چې له هغه سره ایمان لري یو امت دي، د نورو ټولو څخه بېل>>. دا هغه امت دی چې الله (سبحانه و تعالی) یې امت وسط (غوره/عادل امت) ګرځولی، یعنی د انسانانو لپاره راپورته شوی غوره امت. دا امت په نړۍ کې د مرکزي ځای لرونکی دی، ترڅو هغه مأموریت پوره کړي چې د انسانانو په اړه د شاهد اوسیدو لپاره ورسپارل شوی، او دا ښې ورته هغه مأموریت دی چې رسول الله ﷺ یې ترسره کړ. هغه د دې امت په مرکز کې و، پیغام یې ورساوه، امانت یې ادا کړ، امت ته یې اخلاص درلود، او د الله په لاره کې یې جهاد وکړ او خپل ټول توان یې ورکړ ﷺ.

It is the Islamic Ummah and the evidence for this is what ‘Ali Ibn Abi Taalib (ra) wrote and was dictated to him by Muhammad the Messenger of Allah (saw) in the very first written constitution which the people signed upon when the Messenger of Allah (saw) made Hijrah from Makkah to Al-Madinah. The first article in the constitution provided the definition of this Ummah when it stated: <<Muhammad the Messenger of Allah and those believing Muslims with him are one Ummah to the exclusion of all others>>. This is the Ummah that Allah (swt) has made the Ummatan Wasatan (The best/just Ummah) meaning the best Ummah raised up for mankind. It occupies the centre stage in the world so that it can fulfil the mission that it has be entrusted with to bear witness over mankind which is exactly the same mission that the Messenger of Allah (saw) undertook. He was at the centre stage of this Ummah, he conveyed the message, fulfilled the trust, was sincere to the Ummah and performed Al-Jihaad in the way of Allah and gave it his all (saw).