په دې تیرو ټولو مفهومونو کې د الٰه (معبود) ترمنځ یو واضح منطقي تړاو شتون لري. هر هغه څوک چې کوم بل شخص یا موجود د ماورايي معنا کې خپل مرستندوی یا سرپرست بولي، یا داسې څوک بولي چې د هغه ستونزې حل کولای شي، غوښتنې پوره کولای شي، دعاګانې اوري او قبولې يې کولای شي، یا هغه ته زیان یا ګټه رسولای شي، دا کار یوازې په دې باور کوي چې دغه شخص یا موجود د کائنات په چلولو کې یو ډول واک لري.

There is a clear logical inter-connection between all the different concepts of ilaah set out above. Whosoever regards any other person or being to be his helper or patron in the supernatural sense, or capable of solving his problems or fulfilling his needs, of hearing and granting his prayers, or of doing him harm or good, does so only because he believes that ‘person’ or ‘being’ to enjoy some measure of authority in the management of the universe.

په ورته ډول، که د یو سړي د ځینو کارونو پرېښودل یا د ځینو نورو ترسره کول د هغه هیله یا ویره پر بنسټ وي چې دا کارونه به ده ته د بل یوه شخص یا وجود رضا یا غضب راولي، نو دا خبره په ښکاره توګه د دې باور له امله ده چې هغه شخص یا وجود د انسانانو د کارونو په جوړولو کې یو ډول ماورايي واک لري. او هغه څوک چې په خدای ایمان لري خو سره د دې هم چې د خپلو اړتیاوو د پوره کېدو لپاره بلو ته رجوع کوي، هغه هم دا کار یوازې په دې باور کولو سره کولی شي چې دوی د خدای په واک کې کومه برخه لري.

Similarly, if a person’s avoidance of certain actions or performance of others is governed by the hope or fear that they would win him the pleasure or displeasure of some other person or being, he does so obviously because of belief that that person or being possesses some kind of supernatural authority in shaping the affairs of men. As for him who believes in God and yet turns to others for the fulfilment of his needs, he too can do so only because he believes them to have some share in God’s authority.

او په همدې ډول هیڅ توپیر نشته د هغه شخص لپاره چې د بل چا د امرونو ته د شریعت حیثیت ورکوي او ځان داسې پابند کوي چې د هغه چا د امرونو یا منعونو تابعداري وکړي، ځکه دی په حقیقت کې د هغه چا ته د لوړ واکمنۍ مقام ورکوي.

And, lastly, no different is the case of the person who accords the status of law to the commandments of someone other than God, and binds himself to obey the injunctions or prohibitions of that someone, for he in effect thereby accords him supreme authority.

نو کولی شو په اطمینان سره دا نتیجه واخلو چې د خدایۍ جوهر «اقتدار» دی، که دا اقتدار د ټول کائنات په سر یو ماورایي ډول حاکمیت وي، یا په دې بنسټ وي چې انسان په خپل دنیوي ژوند کې د خدای قانون پابند دی او د هغه ټول امرونه باید ومنل شي، ځکه دوی له هغه څخه صادریږي.

We can therefore safely conclude that the essence of godhood is ‘authority’, whether it is conceived as sovereignty of a supernatural kind over the whole universe, or on the basis that man is bound by God’s law in his worldly life and that all of His injunctions are to be complied with because they emanate from Him.