د هغه هدف د پوره کیدو لپاره چې الله (ج) انسانان ورله پیدا کړي دي، داسې کارونه کول اړین دي چې په خپل ماهیت سره یې د هغه د ترلاسه کیدو لاره هواروي. دا په عمومي سنتونو (قوانینو/پیښو)، د چارو، ټولنو او اړیکو په ځانګړتیاوو، او همدارنګه د هغو احکامو سره سم دي چې حلال او حرام ټاکي، یعنې احکام الشرعیه۔ په دې ډول د هغه ګامونه یا پړاوونه به عملي او د شریعت سره سم وي، او هغه کسان چې د دې هدف د ترلاسه کولو لپاره هڅه کوي، به ریښتیني، مخلص، جدي او ژمن وي۔

The fulfilment of the objective for which Allah (swt) created mankind for requires the undertaking of actions which by their nature lead to its accomplishment. This is in accordance to the universal Sunan (rules/occurrences), the specificities of matters, societies and relationships, and in accordance to the Ahkaam AshShar’iyah which specify the Halaal and the Haraam. In this way the steps that it undertakes or its stages will be practical and in accordance to the Shar’iyah whilst those striving to achieve the accomplishment of this objective will be truthful, sincere, serious and committed.

هدف او مقصد داسې یو سیاسي او اجرائیه ادارې ته رسیدل دي چې اسلام پلي کړي. دا د اسلامي دولت دی، او دا کار د هغو اسبابو پرته چې دې ته لاره هواروي، یا د داسې څه په واسطه چې د دې لپاره سبب نه دی، ترسره کېدل ممکن نه دي. دا د هغه څه په اړه ده چې په خپل طبیعت کې دولت جوړولو ته، چې نو اسلامي دولت ته، نه رسي. له همدې امله د یو مفکر یا جدي انسان لپاره سمه نده چې فکر وکړي چې دا موخه به د تعلیمي فعالیتونو، یا د ښوونځیو، مهدونو، زده کړې مرکزونو او روغتونونو په جوړولو، یا د شتمنو څخه د بې وزلو ترمنځ د ویشلو لپاره د پیسو راټولولو په واسطه تر لاسه او پوره شي. که څه هم دا کارونه او نور داسې کارونه د ښې نیت سره ترسره شي، او که څه هم دوی د نیکۍ، خیرات او مستحب کارونو په توګه شمېرل کېږي، بیا هم دوی د طاغوتانو (ظالمانو) او د هغوی د نظامونو د له مینځه وړلو لامل نه کېږي، او نه د اسلامي دولت یا کوم بل دولت د جوړولو لامل کېږي. بلکې په أحسن نظر، دا کارونه له خپل ځای څخه پورته نه ځي.

The aim and objective is to bring into existence a political and executive body that implements Islaam. This is the Islamic State and it is not possible to accomplish this matter in the absence of its causes or by that which is not a cause for it. This refers to anything that by its nature does not lead to the establishment of the State, let alone an Islamic State. It is therefore not correct for a thinker or serious person to think that this will be achieved and accomplished by educational actions or by establishing schools, nurseries, educational centres and hospitals, or by collecting money from the rich to be distributed amongst the poor. Even if these actions amongst others were undertaken with a sound intention and even if they are counted amongst the actions of goodness, charity and are recommended, they nevertheless do not lead to the removal of the Tawaagheet (tyrants) and their systems, and they do not lead to the establish of the Islamic State or any other State. Rather and with the best of considerations these actions do not go beyond what they are.

دا داسې دی لکه څوک چې غواړي د دښمن برید د غریبانو سره د مرستې په ذریعه یا د ښوونځیو او روغتونونو د جوړولو په ذریعه دفع کړي، یا لکه هغه چې غواړي د خیریه ټولنو د جوړولو په ذریعه کافرانو ته د مسلمانانو د وینې، عزت او شتمنیو په وړاندې تېرې کولو مخه ونیسي. دا نه عملي دی او نه اغیزمن، او دا هغه څه نه دي چې شرع یې امر کړی دی. سربیره پردې، دا کارونه د کفر د نظامونو، د هغوی د قوانینو او شرایطو لخوا حکم او اداره کیږي.

This is like someone wanting to repel an attack of the enemy by assisting the poor or by establishing schools and hospitals, or like the one who wants to prevent the disbelievers from aggressing against the blood, honour and resources of the Muslims via the establishment of charitable associations. This is not practical or effective and it is not what the Shar’a has commanded. On top of this, these actions are ruled and governed by the systems of Kufr, their laws and their conditions.

ځکه څنګه چې لمونځ د روژې ځای نشي نیولی او روژه د لمانځه ځای نشي نیولی، یا لکه څنګه چې زکات، حج او جهاد ټول جلا عبادتونه دي چې یو د بل ځای نشي نیولی، همدارنګه خیراتي ټولنې او مالي او تعليمي بنسټونه د شرعي منهج د عملي او جدي کار ځای نشي نیولی، نه یې بدلولی شي او نه یې ځای نیولی شي، هغه منهج چې د حکومت (واکمنۍ) د قیام لپاره دی.

Just as the Salaah cannot compensate for the Sawm and vice versa or just as the Zakaah, Hajj and Al-Jihaad are all separate actions that cannot compensate for each other, similarly the charitable associations and financial and educational organisations cannot compensate for, substitute or take the place of the practical and serious Shar’iy methodology for the establishment of the Hukm (rule)

د الله (ج) له خوا نازل شوي شریعت سره. بلکه که دا کارونه د الله د شریعت د قایمولو د میتود په توګه واخیستل شي، یا داسې دعوه وشي، نو دا د امت لپاره خطر دی، د هغه د دوکې او د هغې سره تړلې انرژۍ د ضایع کیدو له امله، او د هغه پایلو له امله چې د ناهیلۍ د پیدا کیدو او د دین د بدلون په ډول راځي. همدارنګه د هڅو د ضایع کیدو خطر هم شته، او هغه پایلې چې د ډیر خرابوالي او د کفارو او د امت دننه د هغوی د اجنټانو د ځای د پیاوړتیا په توګه راوتلی شي.

by what Allah (swt) has revealed. Rather if these actions are taken as a method to establish the Shar’a of Allah, or if this is claimed, then this would represent a danger for the Ummah due to the deception and venting of energy attached to it and due to what follows in respect to causing despair and what results from it in terms of the distortion of the Deen. There is also the danger of wasting efforts and what can result in terms of increased deterioration and strengthening the foothold of the Kuffaar and their agents within the Ummah.

عملي طريقه چې د هدف د ترلاسه کولو لپاره، په مجموعي توګه، هغه ده چې د هغو کسانو څخه واک ونیول شي چې د هغه څه پر خلاف حکومت کوي چې الله (سبحانه وتعالی) نازل کړي دي. دا کار د یوې ډلې په جوړولو سره بشپړیږي چې دا موضوع خپل هدف ګرځوي. ډله به د امت په منځ کې کار کوي ترڅو امت د دې هدف په اړه قانع کړي، او هغه به د ژوند د طرز، د ژوند د نظام، د حکومتولي د نظام او د واکمنانو په اړه فکرونه بدل کړي. دا ډله به د سالم، سم عامه نظر د پیدا کولو لپاره کار کوي چې د دې هدف سره سمون ولري. دا ترڅو امت چمتو شي چې اوسني ولاړ نظامونه د خپلو قوانینو، قانونونو او واکمنانو سره رد کړي، هغه ړنګ او بدل کړي، او اسلام، د هغه دولت او د هغه د ساتنې لپاره خپله ملاتړ وړاندې کړي.

The practical method for achieving the objective, as a whole, is that which targets the taking of the authority from those who are ruling by other than what Allah (swt) has revealed. This is completed by founding a group that adopts this matter as its objective. It would work in the Ummah to convince her of this objective and it would work to change the thoughts related to the manner of living, the system of life, the ruling system and the rulers. It would work to generate a sound upright public opinion that is in line with this objective. This is so that the Ummah is prepared to reject the current standing systems along with their legislations, laws and rulers, to bring them down and change them, and to provide their support to Islaam, its State and towards its protection.

او لکه څنګه چې طریقه باید عملي وي، همداراز دا هم باید د شریعت سره سم وي. دا ځکه چې موخه د هغه څه له مخې د حکم قائمول دي چې الله (ج) نازل کړي دي، نه دا چې هر ډول حکم. نو د شریعت تقدس ماتول او د الله د امر خلاف عمل کول، په دې دلیل سره چې دا د احکامو شرعیه د قائمولو لپاره دي، جایز نه دي. دا ډول دلیل یوازې ښکاره دروغ او بدشکله توجیه ده. د اسلام احکام بدلول، دهوکه کول، یا د بهرني سره نږدې کیدل په دې دلیل سره چې د ګټو تبادله روانه ده یا ګټې ساتل کیږي، معتبر نه دي. په همدې ډول د ضرورت، کمزورۍ یا د ګټو د ساتلو دلیلونه هم معتبر نه دي، ځکه دا ټول د شریعت له مخې منع دي، او داسې توجیه کول چې دا د مسلمانانو د خدمت یا د اسلامي دولت د قائمولو لپاره کارول کیږي، د دین او امت پر ضد دروغ او لومړي درجې خیانت دی.

And just as the Tareeqah (method) must be practical it must also be in accordance to the Shar’a. This is because the objective is the establishment of the Hukm (rule) by what Allah (swt) has revealed and not just any rule. It is therefore not permitted to violate the sanctity of the Sharee’ah and go against the command of Allah whilst using the argument that it is for the purpose of establishing the Ahkaam Ash-Shar’iyah. The likes of this argument represents no more than a blatant lie and hideous justification. It is not valid to distort the Ahkaam of Islaam, use deception or be close to the foreigner using the argument that an exchange of interests is taking place or that interests are being safeguarded. Equally the arguments of Daroorah (necessity), weakness or preserving gains are not valid, as all of these are prohibited according to the Shar’a, whilst justifying them to be used for the service of the Muslims or for the establishment of the Islamic State represents a lie against the Deen and the Ummah and first degree treachery.

الله (سبحانه وتعالی) فرمایي:

Allah (swt) said:

ہم نے نبی ﷺ کے طریقے سے یہ سیکھا ہے کہ آپ ﷺ نے ایک جماعت قائم کی جو اسلامی معاشرے کے قیام، اللہ کی شریعت کے نفاذ اور اس کی خاطر جدوجہد پر ایمان رکھتی تھی۔ ہم نے یہ بھی جانا ہے کہ آپ ﷺ نے کفر کے عقائد، بگڑے ہوئے خیالات اور پرانے فرسودہ رسم و رواج کو ختم کرنے کے لیے کام کیا۔ آپ ﷺ نے کفر اور اس کے سرداروں کے خلاف مہم چلائی اور حکم (حکومت) حاصل کرنے کی غرض سے کئی بار نصرت طلب کی۔ پھر اللہ تعالیٰ نے مدینہ منورہ میں وہ چیز عطا فرمائی جس کی آپ ﷺ تلاش میں تھے، جہاں آپ ﷺ نے اسلامی ریاست قائم کی۔ اس پورے عمل کے دوران آپ ﷺ نے کسی بھی قسم کی سمجھوتہ بازی، پیچھے ہٹنے، سودے بازی یا خوشامد سے انکار کیا، حالانکہ آپ ﷺ کے سامنے راستے بند تھے، دعوت کو مشکلات کا سامنا تھا، اور آپ ﷺ کو بائیکاٹ اور ایذا رسانی کا نشانہ بنایا گیا۔ ان تمام حالات میں آپ ﷺ واضح، صاف گو، سچے، معروضی، سنجیدہ اور مضبوط عزم والے رہے۔

We have learnt from the method of the Nabi (saw) that he founded a Jamaa’ah (group) that believed in the establishment of the Islamic Society, the establishing of the Shar’a of Allah and working for its sake. We have also known that he (saw) worked to remove the Kufr ‘Aqaa’id (beliefs), the corrupted thoughts and worn out customs. He (saw) campaigned against Kufr and its leaders and he sought the Nusrah many times for the purpose of taking the Hukm (Rule). Then Allah (swt) willed to grant him what he was seeking in Al-Madinah Al-Munawwarah where he (saw) established the Islamic State. During this entire process he (saw) refused to make any compromises, stepdowns, bargaining or cajolery and this was despite the paths being blocked in front of him, the difficulties facing the Da’wah and being exposed to a boycott and torture. Throughout all of this he (saw) was clear, frank, truthful, objective, serious and resolutely firm.

الله (سبحانه وتعالی) فرمایي:

Allah (swt) said:

بې شکه هغه څوک چې د بدلون غوښتونکی وي او دا فکر عملي کول غواړي چې حاکمیت یوازې د الله لپاره دی، باید پوه شي او په ټوله کې ځان پوه کړي چې دا به د اسلامي دولت، د خلافت دولت له شتون پرته نه وي. هغه باید دا هم په بشپړه توګه پوه شي چې د دې د ترلاسه کولو لاره باید شرعي لاره وي او په پایله کې به دا عملي وي. په دې اړه فکر یوازې د عملي شرعي ګامونو پورې محدود باید وي. دا لاره به نو د هغې میتودولوژي وي او د دې میتودولوژۍ له لارې به امانت وړل کیږي او په غاړه اخیستل کیږي.

Indeed the one who wishes for change and to implement the idea that the Haakimiyyah (right of rule) belongs to Allah alone, must realise and comprehend that this will not exist in the absence of the Islamic State, the Khilafah State. He must also understand fully that the method for achieving that must be a Shar’iy method and as a result it will be practical. Thinking in regards to it must be restricted alone to the practical Shar’iyah steps. This path will therefore be its methodology and by way of this methodology the Amaanah (trust) will be carried and undertaken.