Uislamu ni dini aliyoteremshwa na Allah (SWT) kwa Muhammad ﷺ ili kupanga uhusiano wa mwanadamu na Muumba wake, na nafsi yake, na wanadamu wengine. Uhusiano wa mwanadamu na Muumba wake unajumuisha ‘aqaid (imani za msingi) na ibada. Uhusiano wa mwanadamu na nafsi yake unajumuisha kanuni za maadili, chakula, na mavazi. Uhusiano wa mwanadamu na wanadamu wengine unahusisha miamala ya kijamii na sheria ya adhabu. Kwa hiyo, Uislamu ni itikadi inayoshughulikia mambo yote ya maisha. Si theolojia inayoshughulikia mambo ya kipadri hata kidogo. Unaondoa udikteta (mgawanyiko wa makasisi), kwani hakuna kundi linaloitwa makasisi na kundi jingine linaloitwa wa kidunia. Wote wanaoukubali Uislamu wanachukuliwa kuwa Waislamu na ni sawa (kwa upande wa wajibu na haki) kwa mtazamo wa Uislamu. Kwa hiyo hakuna makasisi na watu wa kidunia, kwa kuwa upande wake wa kiroho unamaanisha kwamba vitu vyote vimeumbwa na Muumba na vimepangwa kwa amri yake. Mtazamo wa kina kiasi hiki kuhusu mwanadamu, maisha, ulimwengu, na kila kilicho kinachowazunguka na kinachohusiana nao, unaonyesha kwa lazima kwamba haya yote ni yenye upungufu (naaqis), dhaifu (a'ajiz), na yenye kuhitaji (muhtaaj). Hili linathibitisha bila shaka kwamba haya yote yameumbwa na Muumba, yanatawaliwa na amri zake, na kwamba mwanadamu, anapoendelea na maisha haya, anahitaji mfumo wa kupanga utimizaji na kuridhisha silika zake na mahitaji yake ya kimwili. Mfumo huu hauwezi kutoka kwa mwanadamu kwa kuwa ana upungufu na hana elimu kamili. Zaidi ya hayo, uwezo wa mwanadamu wa kuweka mfumo kama huo unakabiliwa na tofauti, kutokuwepo kwa mshikamano, na mgongano. Hili litazalisha mfumo uliojaa mgongano utakaomfikisha mwanadamu kwenye taabu. Mfumo lazima, kwa hiyo, utoke kwa Allah (SWT). Hivyo ni wajibu kwa mwanadamu kuendesha vitendo vyake kulingana na mfumo kutoka kwa Allah (SWT). Lakini, ikiwa mtu atafuata mfumo wa Kiislamu kwa lengo la kupata manufaa ya kimaada ya mfumo huu, na si kwa sababu mfumo huo unatoka kwa Allah (swt), basi hatua hiyo itakosa upande wa kiroho. Kwa hiyo, mtu lazima apange matendo yake maishani kwa kufuata amri na makatazo ya Allah (swt), kwa kuzingatia ufahamu wake wa uhusiano wake na Allah (swt), ili roho iwepo wakati mtu anapotekeleza matendo yake. Hii ni kwa sababu roho ni uangalizi wa mtu juu ya uhusiano wake na Allah (swt). Kuchanganya jambo la kimaada na roho ni kuwepo kwa ufahamu wa uhusiano na Allah (swt) wakati tendo linafanywa, hivyo mtu huenda kulingana na amri na makatazo ya Allah, kwa kuelewa uhusiano huu na Allah (swt). Tendo ni jambo la kimaada, na ufahamu wa uhusiano na Allah wakati wa kutekeleza tendo hilo ni roho (ruH). Hivyo, kuelekeza matendo ya mtu kulingana na amri na makatazo ya Allah (swt) kwa kuzingatia ufahamu wa uhusiano huu ni kuchanganya jambo la kimaada na roho. Kwa mantiki hiyo, pale asiye Mwislamu anapotenda kulingana na Ahkam Shar'iyyah zinazotokana na Qur'ani na Sunnah, matendo yake hayaongozwi na roho, na mchanganyiko wa jambo la kimaada na roho haupo katika matendo yake. Hii ni kwa sababu hakuamini Uislamu na hakuelewa uhusiano wake na Allah (swt). Alithamini tu mfumo huo, na hivyo akapanga matendo yake kulingana nao. Hii inatofautiana na Mwislamu anayetekeleza matendo yake kulingana na amri na makatazo ya Allah (swt), kwa kuzingatia ufahamu wake wa uhusiano wake na Allah (swt), na ambaye lengo lake katika kutii amri na makatazo ya Allah (swt) ni kupata radhi za Allah (swt) na si manufaa tu yanayotolewa na mfumo huo. Kwa hiyo, ni lazima upande wa kiroho uwepo katika mambo, na roho (ruH) iwepo wakati wa kutekeleza matendo. Ni lazima iwe wazi kwa wote kwamba upande wa kiroho maana yake ni kwamba kitu kimeumbwa na Muumba, yaani uhusiano wa kiumbe (kitu) na Muumba, wakati roho ni ufahamu wa uhusiano huu, yaani ufahamu wa mwanadamu wa uhusiano wake na Allah (SWT). Hii ndiyo dhana sahihi (ya upande wa kiroho na ya roho), na dhana nyingine zote ni za uongo. Ni mtazamo wa kina na wenye nuru kuhusu ulimwengu, mwanadamu, na maisha ambao umepelekea matokeo sahihi na dhana hii sahihi.