Yukarıda ortaya konan ilah kavramlarının tamamı arasında açık bir mantıksal bağlantı vardır. Kendisine doğaüstü anlamda yardımcı ya da koruyucu olarak bakan, sorunlarını çözebilecek ya da ihtiyaçlarını karşılayabilecek, dualarını işitip kabul edebilecek ya da kendisine zarar ya da fayda verebilecek herhangi bir kişi veya varlığı kabul eden kimse, bunu yalnızca o "kişi" ya da "varlık"ın evrenin yönetiminde belli bir ölçüde yetkiye sahip olduğuna inandığı için yapar.

There is a clear logical inter-connection between all the different concepts of ilaah set out above. Whosoever regards any other person or being to be his helper or patron in the supernatural sense, or capable of solving his problems or fulfilling his needs, of hearing and granting his prayers, or of doing him harm or good, does so only because he believes that ‘person’ or ‘being’ to enjoy some measure of authority in the management of the universe.

Benzer şekilde, bir kişinin belirli eylemlerden kaçınması veya başkalarını yerine getirmesi, onun bu sayede başka bir kişinin ya da varlığın hoşnutluğunu kazanacağı ya da hoşnutsuzluğuna yol açacağı umut ve korkusuyla yönlendiriliyorsa, bunu açıkça, o kişinin ya da varlığın insanların işlerini şekillendirmede bir tür doğaüstü yetkiye sahip olduğuna inanmasından dolayı yapar. Tanrı'ya inanıp yine de ihtiyaçlarının karşılanması için başkalarına yönelen kişi ise, ancak onların Tanrı'nın yetkisinden bir pay taşıdığına inanmasıyla bunu yapabilir.

Similarly, if a person’s avoidance of certain actions or performance of others is governed by the hope or fear that they would win him the pleasure or displeasure of some other person or being, he does so obviously because of belief that that person or being possesses some kind of supernatural authority in shaping the affairs of men. As for him who believes in God and yet turns to others for the fulfilment of his needs, he too can do so only because he believes them to have some share in God’s authority.

Ve nihayet, Tanrı'dan başkasının buyruklarına yasa statüsü tanıyan ve kendisini o kişinin emirlerine veya yasaklarına uymakla yükümlü sayan kimsenin durumu da bundan farklı değildir; çünkü bu yolla fiilen ona mutlak otorite vermiş olur.

And, lastly, no different is the case of the person who accords the status of law to the commandments of someone other than God, and binds himself to obey the injunctions or prohibitions of that someone, for he in effect thereby accords him supreme authority.

Buradan güvenle şu sonuca varabiliriz: uluhiyyetin özü "otorite"dir; bu otorite, evrenin tamamı üzerindeki doğaüstü türden bir egemenlik olarak ele alınsın ya da insanın dünyevi hayatında Tanrı'nın yasasına bağlı olması ve O'ndan kaynaklandıkları için bütün emirlerine uyulması gerektiği temeline dayansın.

We can therefore safely conclude that the essence of godhood is ‘authority’, whether it is conceived as sovereignty of a supernatural kind over the whole universe, or on the basis that man is bound by God’s law in his worldly life and that all of His injunctions are to be complied with because they emanate from Him.