Daha önce ele alınan üç terimde olduğu gibi, dördüncü ve son temel Kur'an terimi olan Dîn de Araplar arasında farklı çağrışımlara sahipti ve onun ile türevlerinin kullanımı, aşağıdaki dört temel kavram veya ilişkiden birinin etrafında dönüyordu, vb., yani:

Like the three terms already dealt with, the fourth, and last of the basic Qur'ānic terms, namely, Deen, had different connotations among the Arabs, and their use of it and its various derivatives revolved round one or other of the following four basic concepts or relationships, etc., namely:

• Yetkili konumdaki birinin üstünlüğü veya nüfuzu.

• Dominance, or sway, on the part of someone in authority.

• Otoriteye boyun eğen kişinin itaati, kulluğu veya ibadeti.

• Obedience, servitude, or worship on the part of the one submitting to the authority.

• Bu ilişki bağlamında uyulması gereken ve dayatılan kanunlar, kurallar, düzenlemeler veya yasalar.

• Laws, rules or regulations or code imposed, and required to be observed, in the context of the above relationship.

• Hesap sorma (itaat edip etmeme veya Otoriteye bağlılık ya da bağlılığın reddi açısından, Otoritenin emirlerine uyup uymama bakımından), hüküm verme ve ödül ya da ceza bildirme.

• Calling to account (for obedience or non-obedience to the Authority or for compliance or non-compliance with its dictates), passing judgement, and pronouncing reward or punishment.

Ancak bu kelime, Kur'ân'ın indirilmesinden önce resmî bir terim niteliğine ulaşmış değildi. Araplar, bu kavramları içeren düşünceler konusunda zihinlerinde pek açık değillerdi ve bu bağlamdaki fikirleri de yüce değildi. Bu yüzden kelime, sistemli ve tanınmış herhangi bir düşünce okulunun terminolojisine girmemişti. Kelimeyi amacına özellikle uygun bulunduğu için Kur'ân'da kullanılmış ve kendisine çok net ve belirli anlamlar verilmiştir. Kelimeyi Kur'ânî terminolojinin en önemli kelimelerinden biri yapan da bu yönüdür. Bu terminolojide kelime, bileşen unsurları şunlar olan bütün bir yaşam tarzını ifade eder:

The word had not, however, attained the status of a formal term as such before the revelation of the Qur'ān. The Arabs were not very clear in their minds as to the concepts involved nor were their ideas lofty in this context and that is the reason why the word had not found its way into the terminology of any systematic and recognized school of thought. It was in the Qur'ān in which, obviously because the word was particularly suited to its purpose, that it was given very clearcut and definite connotations, and it was this aspect which made the word one of the most important in the Qur'ānic terminology. In that terminology, it stands for the entire way of life, of which the composite factors are:

• Egemenlik ve yüce otorite.

• Sovereignty and supreme authority.

• Bu tür otoriteye itaat ve boyun eğme.

• Obedience and submission to such authority.

• Bu yetkinin kullanılmasıyla kurulan düşünce ve eylem sistemi.

• The system of thought and action established through the exercise of that authority.

• Otoritenin, ona bağlılık ve itaat ya da ona karşı isyan ve taşkınlık gösterilmesi gözetilerek uyguladığı karşılık.

• Retribution meted out by the authority, in consideration of loyalty and obedience to it, or rebellion and transgression against it.

Ve diğer durumlarda olduğu gibi, Kur'an bu terimi farklı vesilelerle, yukarıdaki dört anlamdan biri ya da birkaçında kullanır; ancak bütün bir yaşam tarzını ima etmek istendiğinde, kelimenin önüne belirli artikel 'al'ı getirerek 'al-Deen' şeklinde okunmasını sağlar. Bu farklı kullanımlara ilişkin örnekler şöyledir:

And, as in other cases, the Qur'ān employs the term, on different occasions, in one or more of the above four senses, but where the intention is to imply the whole way of life, it uses the definite article ‘al’ before the word, to make it read ‘al-Deen’. Examples of such different uses are as follows: