Yukarıdaki örneklerde bu kelime, İslam'dan önce Araplar'ın kullandığı dört farklı anlamda hemen hemen kullanılmıştır. Şimdi, bir insanın kendisine nihai otorite atfettiği bir varlığa boyun eğdiği, itaat ettiği, davranışını o varlığın koyduğu sınırlara, kanunlara ve kurallara göre şekillendirdiği, sadık hizmeti karşılığında ondan tanınma, şeref ve ödül beklediği ve kendi tarafındaki herhangi bir eksiklik yüzünden gelebilecek rezillik veya cezadan korktuğu bir yaşam biçimini ifade eden kullanımlarına birkaç örnek vermek gerekir. Müslümanlar dışındaki hiçbir ülke ve halkın terminolojisinde bu faktörlerin tamamını kapsayan bir kelime belki de yoktur. Kendi günümüzde kullanılan "devlet" kelimesi bir ölçüde bu anlama yaklaşır, ancak bu kelime bile deen kelimesini onunla eşdeğer kılacak kadar geniş bir çağrışıma sahip değildir. Kur'an'da deen kelimesinin bu kapsamlı anlamda kullanımına ilişkin örnekler şunlardır:

In the examples given above, the word has been used more or less in the four different senses in which the Arabs employed it before the advent of Islam. It remains to give a few examples of its use to mean a whole way of life in which a person gives his submission and obedience to someone whom he regards as having the ultimate authority, shapes his conduct according to the bounds and laws and rules prescribed by that being, looks to him for recognition honour, and reward for loyal service, and fears the disgrace or punishment that could follow any lack on his part. There is perhaps no word in the terminology of any country or people - other than Muslims - which would comprehensively embrace all these factors. The word ‘state’ as employed in our own day does, to some extent, approximate to the sense, but even this word lacks the far wider connotation which would bring it on a par with the word Deen. Examples of the Qur'ānic use of deen in this comprehensive sense are as follows:

Allah'a ve ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve Resulü'nün haram kıldığını haram saymayan ve hak dini din edinmeyen kimselerle, cizye verip boyun eğinceye kadar savaşın… [Cizye, İslam yönetimine boyun eğen ve bu nedenle onun korumasından yararlanma hakkı kazanan gayrimüslimlerin ödediği bir vergiydi. Miktarı hafifti ve yalnızca silah taşıyabilecek durumda olan ve ödeme gücü bulunanlardan alınırdı. Karşılığında, Müslümanlara farz olan askerlik hizmetinden muaf tutulurlardı. Ebu Esad] (et-Tevbe 9:29)

Fight those people who do not believe in Allah, nor in the Day of Judgement, nor do they treat as forbidden that which has been forbidden by Allah and His Prophet, and who do not make the true deen their deen; fight them until they decide to submit and agree to pay the Jizyah…. [This was a tax paid by all non-Muslim, who submitted to Islamic rule and were therefore entitled to its protection. Its incidence was light and was only paid by those who were capable of bearing arms and had the means to pay. In return, they were excused from military service; which is obligatory on the Muslims. Abu Asad] (at-Tawbah 9:29)

Burada "deen" kelimesi; Allah'a, Yüce Otorite olarak inanmayı, böyle bir kabulün mantıksal sonucu olarak Ona boyun eğmeyi ve itaat etmeyi, ölümden sonra diriltilmeyi ve hesaba çekilmeyi, hüküm vermeyi, ödül ya da cezayı ilan edip uygulamayı, ayrıca neyin helal neyin haram olduğunu belirleyen kuralları da kapsar. Kur'an, bu dört unsuru ayrıntılarıyla anlattıktan sonra, ilgili insanları gerçek dini kendi dinleri hâline getirmemekle suçlamaktadır.

Here, the word deen obviously embraces belief in Allah, as the Supreme Authority, and submission and obedience to Him as a logical requirement following on from such recognition, the raising after death and calling to account, pronouncing judgement, and pronouncing and implementing reward or punishment, as also the code which prescribes what is permitted and what is forbidden. It is after having detailed these four factors that the Qur'ān accuses the people involved of not making the true deen their deen too.

Firavun dedi ki: "Bırakın beni, Musa'yı öldüreyim; o da Rabbine yalvarsın. Gerçekten korkarım ki o, dininizi değiştirir ya da yeryüzünde fesat çıkarır."

And, said the Pharaoh: Leave me to slay Musa, and then let him call upon his Rabb (to save him). (I must slay him for) I am very much afraid that he might change your deen or disturb the peace of land. (al-Ghaafir 40:26)

Kur'an'da Firavun ile Hz. Musa (aleyhisselam) arasında geçen olayların tüm ayrıntılarının ışığında, burada kullanılan "din" kelimesinin yalnızca "din" anlamına gelmediği, siyasi, toplumsal ve kültürel düzenin tamamını da kapsadığı açıktır.

In the light of all the details contained in the Qur'ān of what transpired between the Pharaoh and Hazrat Musa (on whom be peace), it is clear that the word deen as used here does not stand only for ‘religion’ but covers also the whole politico-social and cultural set-up.

Firavun'un iddiası şuydu: Hazreti Musa (aleyhisselam) misyonunda başarılı olursa, Firavun'un en yüksek otorite olduğu mevcut yaşam düzeninde, bütün kanun, kural, âdet vb. ile birlikte, köklü bir değişim meydana gelecekti. Bu durumda ya tamamen yeni temeller üzerine kurulmuş bambaşka bir yaşam düzeni onun yerini alacak, ya da hiçbir yeni düzen kurulamayacak ve ülke anarşiye kurban gidecekti.

The Pharaoh’s contention was that if Hazrat Musa (on whom be peace) succeeded in his mission, there would come about a revolutionary change in which the prevailing way of life with the Pharaoh as the ultimate authority, together with all the laws, rules, and customs etc., would be uprooted, and either a whole new way of life would take its place on completely new foundations, or no new way of life would establish itself at all and the land would fall a prey to anarchy.

Allah'ın insanlar için düzenine gelince, insan için tek din "İslam"dır, başka hiçbir din yoktur.... (Âl-i İmrân 3:19)

Insofar as Allah’s scheme for man goes, the only Deen for him is ‘Islam’ and none other…. (aal-’Imran 3:19)

"Kim İslam'dan başka bir din ararsa, bu asla kendisinden kabul edilmeyecektir…" (Âl-i İmrân 3:85)

And whosoever seeks any deen other than ‘Islam’, it shall never receive acceptance…. (aal-’Imran 3:85)

O, Allah'tır ki Elçisini doğru hidayetle ve hak dinle gönderdi; onu diğer tüm dinlerin üzerine çıkarsın diye. Bu, ortak koşanları ne kadar rahatsız etse de böyledir.

It is He - Allah - Who sent his Messenger with true Guidance, and with the True Deen to make it triumph over other deens, caring naught what annoyance this may cause to those who associate others with Him. (at-Tawbah 9:33)

Ve onlarla, fitne tamamen ortadan kalkıncaya ve din yalnızca Allah'ın dini olup başka hiçbir din kalmayıncaya kadar savaşmaya devam edin.

And continue the fight against them until all mischief is effectively destroyed and the only deen holding away is Allah’s deen and none other.

(al-Enfâl 8:39)

(al-Anfaal 8:39)

Allah'ın yardımı geldiğinde, zafer kazanıldığında ve insanların Allah'ın dinine topluluklar halinde girdiğini gördüğünde, Rabbini tesbih et ve O'ndan bağışlanma dile; çünkü O, tevbeleri çok kabul eden (Tevvâb)'dır.

When Allah’s help arrives, and victory results, and you see people joining in Allah’s deen in crowd, then Glorify your Rabb, and beg forgiveness of Him, for He is the Oft-Forgiving?

[Belki de seçtiğim bu çeviriden daha doğru olanı şudur: Allah'ın özel yardımı geldiğinde ve zafer elde edildiğinde, o zaman Rabbinizi (yardımı gönderen ve size zaferi veren Rabbi) tesbih etmeniz ve Ondan (farkına varmadan işlemiş olabileceğiniz herhangi bir kusur için) bağışlanma dilemeniz gerekir; şüphesiz O, çok bağışlayandır. Ebu Esad] (en-Nasr 110)

[Perhaps the more correct translation than the one I have acutely chosen would be when Allah’s special help arrived, and victory resulted, then it is your duty that you Glorify your Rabb (Who sent the help and gave you the victory) and that you seek forgiveness of Him (for any failing you may have unwittingly committed); Verily He is the Oft-Forgiving. Abu Asad] (an-Nasr 110)

Tüm bu ayetlerde "Din" kelimesi, insanın inançlarını, ahlaki ilkelerini ve hayatın bütün alanlarındaki davranışlarını kapsayan eksiksiz yaşam tarzını ifade eder.

In all these verses, the word Deen stands for the complete way of life, including man’s beliefs, his moral principles, and his behaviour in all walks of life.

İlk iki ayette, Allah'ın insan için istediği doğru ve uygun yaşam biçiminin, O'na itaat ve O'nun Yasalarına uygunluk üzerine kurulu olduğu belirtilmektedir. Bunun dışında, bir başkasının sanal bir üstün otoriteye sahip olduğu ve bu otoriteye boyun eğilmesi gerektiği esasına dayanan herhangi bir yaşam biçiminin, Allah'ın insan için tasarladığı düzende en küçük bir yeri yoktur ve bu nedenle O'nun katında tamamen kabul edilemezdir.

In the first two verses it is said that the right and proper way of life intended by God for man is that founded on obedience to Him and conformity to His Laws. Any other way of life, based on someone else’s supposed right to ultimate authority and submission to it, has not the slightest place in Allah’s scheme for man and is hence wholly unacceptable to Him.

Ve bu, doğal olan da budur. İnsan Tanrı'nın yaratığıdır, O'nun Egemenliği içinde yaşar ve Tanrı onun Efendisi ve Rızık verenidir. O hâlde Tanrı, insanın hayatını kendisi gibi bir yaratık ve muhtaç olan birine itaat ederek geçirmesine, rehberliği o kimseden araması konusunda nasıl razı olsun? Üçüncü ayet, Allah'ın Elçisi'ni {hak din} ile, yani Allah'ın insan için murat ettiği ve İslam olarak bilinen hayat yoluyla gönderdiğini bildirir; Peygamber'in risaletinin temel amacı da bu dinin onların yerine geçmesi ve diğer bütün hayat yolları üzerinde üstün gelmesini sağlamaktı ﷺ.

And this is but natural. Man is God’s creature and lives in His Domain and God is his Master and Sustainer. How then, can God be expected to consent that man may spend his life in obedience to someone else similarly His creature and dependant, and look to that someone for guidance? The third verse proclaims that Allah sent His Messenger صلى الله عليه وسلمwith the true Deen, the way of life meant by Him for man, which is known as Islam, and it was the primary purpose of the Prophet’s mission that he should make this Deen prevail in their stead and triumph over all other ways of life.

Dördüncüde, mü'minlere, fitne sona erene kadar, yani Allah'ı Yüce Otorite olarak tanımaya dayanmayan ve bu nedenle sürekli her çatışma ve huzursuzluğun kaynağı olmaya devam edecek olan her düşünce, inanç ve eylem sistemi ortadan kaldırılana ve bütün insanlık onaylanmış yaşam tarzını, Allah'ın Dinini benimseyene kadar, bütün kafirlerle savaşmaları emredilmiştir.

In the fourth, the believers have been ordered to fight all non-believers until mischief — that is, every system of thought, belief, and action which is not based on recognition of Allah as the Supreme Authority, and which therefore will perpetually remain the source of all strife and unrest — has been wiped out, and entire humanity adopts the approved way of life, Allah’s Deen.

Beşinci ayet grubu, İslam Devrimi yirmi üç yıllık uzun bir mücadelenin ardından Arabistan'daki bütün direnişi kırdığında, İslam'ın kendini kurduğu ve bir inanç, düşünce, ahlak, kültür vb. sistemi olarak hayatın bütün alanlarında, bütün ayrıntılarıyla evrensel biçimde kabul gördüğü, ülkenin her yanından heyetler birbiri ardına gelip İslam'a bağlılık yemini ettiği ve Hz. Peygamber ﷺ'in de böylece görevinin gerçekleştiğine tanık olduğu bir sırada indirilmiştir. Bu olaya değindikten sonra ayet, Peygamber ﷺ'e zihninde kendini beğenme ya da gurur duygularının yer etmesine izin vermemesini, başarıyı kendisine borçlu olduğunu hissetmemesini söyler. Herkesin Rabbi ve Peygamber ﷺ'in de Rabbi olan Allah, yalnızca her türlü kusur ve eksiklikten münezzeh, her bakımdan tam ve mükemmel olandır. Bu nedenle Peygamber'in çabalarına taç giydiren başarının bütün hakkı yalnızca O'na aittir; Peygamber de O'nu tesbih etmeli, O'na hamd etmeli ve Rabbine yirmi üç yıllık hizmeti sırasında meydana gelmiş olabilecek her türlü eksiklik için bağışlanma dilemelidir. [İnsanlığın en takvalı ve en mükemmeli olan bu zata, Kıyamet Günü'nde Allah'ın en güzel selamı ve bereketi olsun! Bu mütevazı çabada Allah'ın Dinini sunarken yapılmış olabilecek her türlü kusur ve eksiklik için Allah çevirmenini bağışlasın. - Abu Asad]

The fifth set of verses was revealed when, after twenty three years of prolonged struggle the Islamic Revolution had overcome all resistance in Arabia, when Islam had established itself and been universally accepted as a system of belief, thought, morality, culture, etc., in all its details and in all walks of life, and delegation after delegation from all parts of the country was arriving to pledge allegiance to it, and the Holy Prophet صلى الله عليه وسلمwas thus witnessing the fulfilment of his mission. After referring to this, the verse goes on to tell the Prophet صلى الله عليه وسلم not to let any sentiments of vanity or pride arise in his mind and make him feel that he owed the success to himself. Allah, the Rabb of all, and of the Prophet صلى الله عليه وسلمtoo, is alone free of all shortcomings and failings and complete and perfect in every respect. Therefore, any credit for the success which crowned the Prophet’s efforts, was due rightfully to Him alone, and the Prophet should Glorify Him, and utter His praises, and beg forgiveness for any possible shortcomings that might have occurred during his twenty three years long term of service to his Lord. [May Allah’s choicest peace and blessings be upon this most pious and perfect of human beings, our intercessor with Allah, on the Day of Judgement! May Allah forgive the translator for any failing or short-coming is this humble effort to present His Deen - Abu Asad]