Şâri'in (Kanun Koyucunun) yaratılıştan maksadı budur; dolayısıyla mükellefin hayatta bunu hedef edinmesi farzdır ve bu, onun hayattaki gayesi olmalıdır. Allah'a (SWT) kulluk, mükellefin yalnızca kendisi ile Rabbi arasındaki özel ilişkiye ait ibadet fiilleriyle sınırlı değildir; ve bazı amellere uyup diğerlerini bırakmakla da sınırlı değildir. Aksine, Allah'ın (SWT) ...

This was what the Shaari’ (Legislator) intended from the creation and as such this is obligatory to be the objective of the Mukallaf (responsible person) within life and it must be his purpose in it. The worship to Allah (swt) is not restricted to the Mukallaf’s acts of ‘Ibaadah in that which relates to the private or specific relationship between him and his Rabb, and it is not restricted to some actions whilst leaving others. Rather it relates to everything that Allah (swt)

...bağlanır: Allah'ın (SWT) emrettiği veya yasakladığı şeylerden her biri. Bu bakımdan, insanın bireysel ve toplu her türlü eylemine ve tüm ilişkilerine ilişkindir. Bu nedenle her akıllı ve ergenlik çağına ulaşmış kişinin, Allah'ın (SWT) hükmünden başka hiçbir hükmü kabul etmesi farzdır.

has commanded him with or forbidden him from doing. As such it relates to every one of man’s actions as individuals and collective groupings and in all of their relationships. For this reason it is obligatory upon every ‘Aaqil (reasoning) and Baaligh (mature) person to not accept any Hukm (rule) other than the Hukm of Allah (swt).

Dolayısıyla o, Allah'ın indirdiği dışında bir şeyle hükmetmez ve Allah'ın (c.c.) indirdiği dışında bir şeyle yönetilmez ve yönlendirilmez. Allah Teâlâ'nın indirdiği dışında bir şeyden hüküm istemez; bu hususu gerçekleştirmek için çalışmak ona farzdır, çünkü bu, yaratılış amacını, hayattaki gayesini temsil eder ve Kıyamet Günü'nde hesaba çekileceği temel de budur. Bu, büyük ya da küçük her mesele için geçerlidir; ister siyaset ve yönetimle ilgili meseleler, ister genel konular, ister özel ve kısmi meseleler olsun. Allah (c.c.), imanı bu farza iman etmeye ve onu üstlenmeye bağlamıştır.

So he does not judge or rule by other than what Allah has revealed and is not ruled or governed by other than what He (swt) has revealed. He does not seek judgement from other than what Allah TaAalaa has revealed and it is obligatory upon him to work to realise this matter, as this represents the purpose for which he was created, it is his purpose in life and it is upon this basis that he will be held accountable on the Day of Judgment. This relates to every Mas’alah (issue), large or small, whether it relates to the issues of politics and ruling, the general matters or the specific and partial issues. Allah (swt) has made Imaan rest upon having Imaan in this obligation and undertaking it.

Allah (SWT) şöyle buyurdu:

Allah (swt) said:

Bu Teklif (hukuki sorumluluk), Allah'ın (cc) insanoğluna sunup teklif ettiği Emanet'tir; insan da bu yükü kendi zayıflığını ve yetersizliğini fark etmeden üstlenmeyi kabul etti. Allah'ın yaratığı diğer varlıklar ise bu yükü taşımayı kabul edemedi, sorumluluğu üstlenmekten çekinip geri durdu.

This Takleef (legal responsibility) is the Amaanah (trust) that Allah (swt) presented and offered to mankind and so he accepted to carry it without realising his own weakness and incapability, whilst other than him from Allah’s creation were unable to accept to carry the burden and responsibility and refused to undertake it.

Allah (SWT) şöyle buyurdu:

Allah (swt) said:

Bu zayıflık, Allah'ın (swt) yarattığı ilk insan olan Âdem (as) ile ilk kez ortaya çıkmıştır. Allah (swt), onu ve eşini Cennet'te yaşamaya yerleştirdi. Onlara Cennet'ten yemelerine ve genişliklerinden faydalanmalarına izin verdi; yalnızca yaklaşmalarını yasakladığı tek bir ağaç hariç. Ancak onlar, Şeytan'ın kendilerine fısıldadığına uydular, ondan yediler ve bunun sonucunda Cennet'ten çıkarıldılar. İnsanın sürekli hali budur: itaatsizlik, sapkınlık ve Emanet'e karşı ihmalkârlık. Ancak Allah (swt) ona yardım etti ve destekledi, onu hidayete erdirdi; ona hidayet ve Rahmet (merhamet) mesajları göndererek, bunlarla yol gösterilecek, işlerini bunlarla düzene koyacak ve böylece yalnız Allah'a ibadet edecekti. Allah (swt), insana Enbiyâ (peygamberler) ve Resûller (elçiler) gönderdi. Bunlar Emanet'i tam olarak taşıyan ve ona hakkını veren kimselerdi. Ma'rûf'u (iyi olanı) emrettiler, Münker'i (kötü olanı) yasakladılar ve bu yolda Allah'ın dilediği her şeye sabrettiler. İnsanları, sapkınlıklarından ve kibirlerinden döndürerek Allah'a imana ve O'na itaate ulaştırıp Sırâtu'l-Müstakîm (doğru yol) üzerinde taşıdılar.

This weakness was made apparent with the very first human that Allah (swt) created, Aadam (as), when Allah (swt) placed him and his wife to live in Jannah. He (swt) allowed them to eat from it and enjoy it’s expanses with the exception of one single tree that he had forbidden them to approach. However they followed that which Shaytaan whispered to them, they ate from it and as a result they were expelled from Jannah. This is the continuous state of the human being, disobedience and misguidance and being negligent with the Amaanah. However Allah (swt) aided and assisted him, he guided him, sending him messages of guidance and Rahmah (mercy) which he would be guided with, by which he would take care of and straighten his affairs so that he would then worship Allah alone. He (swt) sent Anbiyaa’ (prophets) and Rusul (Messengers) to man who carried the Amaanah (trust) in full and gave it its true right. They ordered the Ma’rouf (what was good) and forbade the Munkar (what was bad) whilst enduring upon that path all that Allah (swt) willed them to endure. They carried the people upon the Siraat ulMustaqeem (straight path) whilst returning them from their misguidance and arrogance to Imaan in Allah and His obedience.

Bu husus, Kur'an-ı Kerim'de Âdem (as)'dan itibaren anlatılan peygamberlerin kıssalarında, Peygamberlerin mührü Muhammed (sav)'in, İslam'ın ebedi ve korunmuş mesajıyla gönderilmesine kadar açıkça ortaya konmuştur. Bu kıssalarda, yaratılış meselesinin her zaman en hayati mesele olduğu kesin bir şekilde ve apaçık biçimde gösterilmiştir. Yaratılış meselesi, Allah'ın (c.c.) yaratılmışları yaratmasının gayesidir; gerçek ve mutlak meseledir: Lâ ilâhe illallah, yani yalnızca Allah'a ibadet etmek ve O'ndan başkasına ibadet etmemektir. Bütün bunlar, Nebi Muhammed (sav)'in gönderilmesinden bugüne kadar hakiki mahiyetiyle anlaşılamaz ve gerçek bir hakikat hâline gelemez; ancak "Muhammed Resulullah" (Allah'ın Elçisi) olduğuna şahitlik etmenin gerçeği ve hakikatiyle bağlantılı olduğunda mümkün olur.