İslam'ın doğuşundan bu yana küfür ile iman arasındaki mücadele ve çatışma en şiddetli hâlinde sürmektedir. Bir gün bile durmamıştır ve kılıçların şakırtısı duyulsun ya da duyulmasın, uçak seslerinin işitilmesi veya işitilmemesi fark etmeksizin asla durmayacaktır.

Since the dawn of Islaam the struggle and clash between Kufr and Imaan has been at its severest. It has not ceased for a day and it will never stop whether the striking of the swords or the sounds of aircraft are heard or not heard.

Gerçekten de Hak ile Batıl arasındaki mücadele, Allah (swt)'ın Âdem (as)'ı yaratıp ona öğrettiği, emrettiği ve yasakladığı andan itibaren başladı ve şiddetlendi. Allah'ın emri ve yasağı Hakk'ı temsil ediyordu; ona muhalif olan veya ondan sapan her şey ise Batılı temsil ediyordu.

Indeed the struggle between the Haqq and the Baatil began and became severe from the time that Allah (swt) created Aadam (as) and taught, commanded and forbade him. The command of Allah and his forbidding represented the Haqq and everything that was in opposition to it or diverted away from it represented the Baatil.

Allah (SWT) Âdem (AS) ile eşini yarattı ve ikisine şöyle buyurdu:

Allah (swt) created Aadam (as) and his wife and said to them both:

Ancak sapıklığın ve bâtılın başı onlara fısıldadı ve dedi ki:

However the chief of misguidance and falsehood whispered to them and said:

Bu nedenle bu, aldatma ve saptırmanın ilk eylemini temsil ediyordu ve Allah (swt), Âdem (as)'a Şeytan'ın onun düşmanı olduğunu uyarmış ve öğretmişti:

This therefore represented the very first act of deception and misguidance and Allah (swt) had warned and taught Aadam (as) that Shaytaan was his enemy:

Şüphesiz Hak ve İman davetinin temeli, hakikatleri ortaya koymak ve onları savunmak üzerine kuruludur; ayrıca her mesele ve her durumda doğruyu yanlıştan ayırt etmek üzerine kuruludur. Şeylerin ve olayların hakikatleri, insanı imana götüren yoldur. Bu sebeple birçok ayet, insanın yaratılmış olan her şeyi incelemesini ve üzerinde düşünmesini emreder; böylece hakikatleri bilebilsin, onlara bağlansın ve onları savunsun. Meselelerin hakikatleri, gerçeği bilmeye, doğru olanı tanımaya ve hata ile yanılgıya düşmekten korunmaya götürür; bunun sonucunda da şeytanın yollarına uymaktan kurtulunur.

Indeed the Da’wah of the Haqq and Imaan is established upon revealing the Haqaa’iq (truths) and upholding them and it is established upon distinguishing the right from the wrong in every issue and case. The Haqaa’iq (triuths) of matters and things is what leads to the Imaan and it is for this reason that many Aayaat have come demanding from the human to examine and think about all what has been created so that he can know the Haqaa’iq, stick to them and uphold them. The Haqaa’iq (truths) of matters is what leads to knowing the truth, what is correct and protects from falling into error and mistake and what results from that in terms of following the paths of Shaytaan.

Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Allah (swt) said:

Bunların yanı sıra insanı inceleme, düşünme, tefekkür etme ve akıl yürütmeye çağıran başka birçok âyet de vardır.

In addition to these there are many other Aayaat that call and invite the human being to examine, think, ponder and reflect.

Hakikatleri (gerçekleri) düşüncesinin temeli yapan ve bunun üzerine sağlam bir şekilde inşa eden kimseye, Allah hakka ulaşması için tevfik verir. Hakka davet etmek ve çağrıda bulunmak, meselelerin gerçek hakikatleri üzerinde açıklık kazanıp ortaya çıktıkça sağlamlık ve kesinlik bakımından artar. İslam, insanlardan iman etmelerini talep ettiğinde, onlardan hakikatlerle çelişen veya bunların üzerine sağlam bir şekilde bina edilmemiş hiçbir konuda iman etmelerini talep etmemiştir.

The one who makes the Haqaa’iq (truths/facts) the basis of his thought and builds upon that in a sound manner then Allah will give him the Tawfeeq to arrive to the truth. Calling and inviting to the Haqq (truth) increases in firmness and certainty as long as matters have been made clear and manifest upon their true reality. When Islaam demanded from the people to have Imaan it did not demand from them to have Imaan in any matter that contradicted with the Haqaa’iq or was not built upon them in a sound manner.

Allah (swt), insanlara meleklere, kitaplara, peygamberlere, Kıyamet Günü'ne, Cennet'e ve Cehennem ateşine iman etmelerini emretmiştir; bunlar, aklın tasdik edip ispat edemeyeceği konulardır. Bu nedenle, Allah (swt)'ın bu gerçekleri duyularımızın kapsamına girmeyen ve dolayısıyla düşünce ve incelemenin alanına giremeyen konularda bilgilendirmek üzere bir Elçi göndermesine kadar, bunlara iman etmek talep edilmemiştir.

Allah (swt) commanded the people to believe in the Malaa’ikah (angels), the Kutub (books), the Rusul (Messengers), the Day of Judgment and Al-Jannah (paradise) and the Naar (fire of hell) which are all matters that the mind cannot affirm and prove. Therefore belief in these was not demanded until after He (swt) had sent a Messenger to inform them about these Haqaa’iq (truths/facts) which do not fall within the scope of the senses and as such they cannot fall under the area of thought and examination.

Allah (SWT), Nebisi Muhammed'i (ﷺ) ve bütün Peygamberleri (Anbiyâ) gönderdiğinde — onların hepsine salât ve selam olsun — insanlara aklın ulaşamayacağı Hakîkatleri (gerçekleri) bildirmek ve onlara emir ve yasaklarını tebliğ etmek için, O (SWT), doğruluğa, yalana, unutkanlığa veya hataya yatkınlık bakımından diğer herhangi bir insan gibi bir insan göndermedi.

And when Allah (swt) sent His Nabi Muhammad (saw) and all of His Anbiyaa (prophets), peace and prayers upon them all, to inform the people of the Haqaa’iq (truths) that cannot possibly be arrived at by way of the mind and to inform them of his commands and prohibitions, He (swt) did not send a man like any other man in respect to his susceptibility to truth, lying, forgetfulness or mistake.

Bu nedenle Kur'an, yaratılışın gerçekliğini incelemeye ve onun Hakâik'ini (hakikatlerini) kavramaya çağırır; böylece her mesele ve durum için doğru ve isabetli anlayışlara bu temel üzerinden ulaşılabilsin. Kur'an, Hakâik'i mutlak bir biçimde tesis etmiştir:

Therefore the Qur’aan invites study of the reality of the creation and to comprehend its Haqaa’iq (truths) so that the truth and right understandings for every issue and case can be arrived at built upon it. It has established the Haqaa’iq in an absolute manner:

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

İman ehlinin ve hakkın, hak ile batıl arasındaki mücadelede dayandığı temel, İslam dininin hakikatlerinin yanı sıra kâinata, insana ve hayata ilişkin hakikatlerdir.

The basis which the people of Imaan and the Haqq rely upon in the struggle between the Haqq and the Baatil (truth and falsehood) is the Haqaa’iq related to the creation (universe), the human and the life in addition to the Haqaa’iq of the Deen of Islaam.

Hakk'a çağrı, şeylerin, meselelerin ve gerçeklerin hakiki gerçekliği (Hakîkah) üzerinde açıklanmasıyla ilgilidir. Bâtıla çağrı ise, insanları Hakâik'ten (gerçeklerden) gözünü kör etmekle, duyuların aldatılması veya doğru görüşün ve sağlam düşüncenin bozulması ya da Bâtılın Hakk sanılması, Hakk'ın da Bâtıl sanılması için onların içine yanlış kavramlar sokmakla ilgilenir. Bu çağrının başlıca kaygısı, Bâtılı süslemek, güzelleştirmek ve ona kabul görmesi için çekici kılmaktır.

The Da’wah to the Haqq is concerned with the explanation of things, matters and realities upon their true reality (Haqeeqah). The Da’wah to Baatil (falsehood) on the other hand concerns itself with blinding people from the Haqaa’iq (true realities), inserting false concepts within them so that the senses are deceived or so that the correct view and sound thought is corrupted or so that the Baatil is imagined to be the Haqq or the Haqq imagined to be Baatil. Its Da’wah’s main concern is to adorn the Baatil, beautify it and entice towards it so that it becomes accepted.

Bu durum şu Yüce Ayet ile açıklanmıştır:

This has been illustrated in the following Noble Aayah:

Bu nedenle İblis, Âdem'i (as) yoldan çıkarmaya çalıştığında işte bunu yaptı:

This therefore is what Iblees did when he sought to cause Aadam (as) to slip (up):

Gerçekte, hakla batıl arasındaki mücadelenin özünü özetleyen açık ve doğru gerçeklik şudur: Batıl ehli, yanlışları, yanlış anlayışları ve sapkınlıkları, bunların hakikat ve gerçek olduğunu ısrarla öne sürerek ve sürdürerek süsleyecektir. Yaratılışın ve hayatın Sünenini (işleyişteki değişmez yasalarını), ilerlemenin, gelişmenin ve dirilişin Sünenini temsil ettiklerini iddia ederler; kurtuluşun amaçlarını, umudunu ve yollarını temsil ettiklerini söylerler. Aynı zamanda gerçek Hakâik'e (hakikatlere) yaklaşır, onları yalan ve aldatmaca olarak gösterip çarpıtırlar; ya da onların imkânsız şeyler, hayal ve serap olduğunu söylerler, bu sırada insanları kendi iddia ve sahtekârlıkları konusunda aldatırlar.

Indeed the clear true reality which summarizes the essence of the struggle between the truth and the falsehood is that the people of Baatil (falsehood) will beautify the falsehoods, misconceptions and misguidance whilst insisting and maintaining that they represent the truths and facts. They claim that they represent the Sunan (natural recurring laws) of the creation and life, the Sunan of progress, development and revival, and they represent the aims, hope and means to salvation. At the same time they approach the real Haqaa’iq (truths/facts) and distort them portraying them as falsehoods and deceptions or that they are impossible matters, illusionary and a mirage whilst deceiving the people in respect to their own claims and pretences.

Bireyler ya da gruplar için en belirgin ve en tehlikeli gerileme işaretlerinden biri, hata, yanılgı ve yanlışlara tutunup bunları hakikat (Haqaa'iq) sanmak ve kavram (Mafaaheem) olarak benimsemektir. Bunlar kavram hâline geldiğinde, üzerlerine düşünceler inşa edilir; davranış, tutum ve eylemler de bu düşüncelere dayanır. Bu yanlış düşüncelerin benimsenmesi ise umutsuzluğa, başarısızlığa ve düşmanla iş birliğine yol açar. Asıl kayıp budur; bu da karışıklık, şaşkınlık ve teslimiyetin yanı sıra çöküş ve gerilemenin artmasına neden olur.

From amongst the most prominent and dangerous signs of the decline, whether this applies to individuals or groups, is the holding on to the errors, delusions and falsehoods whilst believing them to be Haqaa’iq (truths) and adopting them as concepts (Mafaaheem). If they were to become concepts, thoughts would then be built upon them, which the behaviour, conduct and actions in turn are built upon. The adoption of these erroneous thoughts would then lead to despair, failure and a partnership with the enemy. This is the real loss and it generates confusion, bewilderment and surrender in addition to increased deterioration and decline.

Örnek: Arap halklarını ve İslam dünyasındaki topraklarda yaşayan Müslüman halkları ele alalım. Bunlar, Arap veya İslami birliği sağlamak, sömürgeciliği kovmak, toprakları ve halkı özgürleştirmek için çalıştıklarını ileri sürdüklerinde, liderlerine, onların yalanlarına ve aldatmacalarına inandılar; ayrıca azgelişmişlikle ve Yahudi Devleti ile kararlı bir biçimde mücadele edeceklerini iddia ettiklerinde de öyle.

Example: Take the Arab peoples and Muslim peoples in the lands of the Islamic world who have believed their leaders, their lies and their deceptions when they claimed that they were working towards Arab or Islamic unity, to expel colonialism, liberate the lands and its people and when they claimed that they will deal decisively with underdevelopment and with the State of the Yahood.

Ümmet ve halkı o dönemde, yöneticilerinin kendilerine ve dinlerine düşman olduğunu tam olarak kavrayamadı. Bunlar Ümmetin bir parçası değildir; yalnızca yalancı ve aldatıcıdırlar. Ancak Ümmet bunu tam olarak anlamadı, aksine onlara inandı ve hatta onları alkışladı. Sonuçların hedeflerin tam tersi olduğunu görüyoruz: geri kalmışlık ve yoksulluk düzeyleri artarken bölünme ve parçalanma yoğunlaştı ve topraklar daha da fazla bölünme ve parçalanmaya açık hale geldi. Sömürgeci güçleri kovmak yerine, sömürge devletleri birçok askeri üs kurdu ve Müslüman topraklar üzerindeki hakimiyetlerini daha da hassas bir şekilde yoğunlaştırdı. Büyük devletler, şirketleri, güçleri ve yasalarıyla topraklara ve halklarına egemen oldu. Filistin'i özgürleştirmek yerine ise Yahudilerin devletini tanımayı tamamladılar; üstelik barış içinde var olma hakkını da tanıdılar.

Zalimler, ajanlar ve hainler, gerçek çirkin yüzlerini gizlemiş, bunu güzel sözler ve süslü sloganlarla örtbas etmişlerdir. Aynı zamanda sahteciliklerini ortaya çıkarmayı ve sahte sloganlarını ile düşünce temellerini açığa çıkarmayı amaçlayanları hedef alırlar. Böylece gerçek durumun ortaya çıkmaması için sesleri boğmaya ve dilleri susturmaya çalışırlar. Onlara karşı asılsız suçlamalar yayarlar; onlara ateş ve demirle, hapisle ve öldürmeyle muamele ederler. Bu da Hak ile Batıl arasındaki mücadele bakımından Hakaik (hakikatler) veya Sünen (tekrar eden doğal yasalar) sayılabilecek hususlardan birini temsil eder. Küfür ve sapkınlığın önderleri, Allah'ın Resulü ﷺ'yi şair, kâhin, sihirbaz olmakla, bir insan tarafından öğretildiği ve yalnızca eski hikâye ve efsaneleri anlattığı iddiasıyla suçlamışlardır.

The tyrants, agents and traitors have hidden their true hideous reality and covered it up with beautiful statements and adorned slogans. At the same time they target those who aim to expose their forgery and reveal their fake slogans and bases of thought. So they work to muffle the voices and silence the tongues so that the true reality is not revealed. He will spread false accusations against them whilst dealing with them with fire and iron, imprisonment and murder. This also represents one of the Haqaa’iq (truths) or Sunan (natural recurring laws) in respect to the struggle between the Haqq and the Baatil. The leaders of Kufr and falsehood accused the Messenger of Allah (saw) of being a poet, soothsayer, magician, that he was taught by a human and that he merely related the stories and legends of old.

Onu (saw) işkenceye tuttular ve Sahabelerini (rah) de işkenceye tuttular; kabilelerin kâfir ileri gelenleri ise kendi kabilelerinden İslam'ı kabul edenlerin üzerine çullanıyor, onlara işkence ediyor ve onları dinlerinden döndürmeye çalışıyorlardı. Gerçekten de bu, Hak ile Batıl arasındaki mücadelenin Sünnetlerinden biridir.

They tortured him (saw) and they tortured his Sahaabah (rah) whilst the chiefs of the disbelievers from every tribe pounced upon those who had embraced Islaam from their tribes, torturing them and attempting to take them away from their Deen. Indeed this is a Sunnah from amongst the Sunan of the struggle between Al-Haqq and Al-Baatil.

Şeytanların, hem insanlardan hem de cinlerden olanların, yaptığı aldatmacalardan biri şudur: Dirilişin (ihyanın), onlara bağlanmaya ve onların entelektüel ve kültürel programlarını ve müfredatlarını benimsemeye bağlı olduğu fikrini yaymışlardır. Sömürge ajanı yöneticiler ve çeşitli biçimleriyle medya bu konuda onlara yardımcı olmuştur. Ayrıca Ümmetin evlatlarından, onların parıltısına kapılmış olanları da eğitmişlerdir. Bu yolla, kâfir sömürgeci, sömürgeleştirilenler için en yüksek örnek haline gelmiştir. Hatta onların ve topraklarının üzerindeki egemenliğini ve kavrayışını pekiştirmeye ve güçlendirmeye çalışanlar bile vardır; oysa bunlar, aslında ona karşı savaştıklarına inandırılmış durumdadırlar. Örneğin, derler ki: Diriliş, ilerleme ve kalkınmanın şartı ekonomik istikrardır ve bu da ortalama bir bireyin gelirine göre ölçülür. Onurlu bir insanın hayatı ise, ona asgari (uygun) bir seviye belirlemek için kullanılan bu gelirle ölçülür. Ayrıca ekonomik istikrarı sağlamak için gelir kaynaklarını çeşitlendirmek ya da belirli projeler üstlenmek gerektiği söylenir. Bu sayede İblis'in ve soyunun takipçileri, aldatmalarını ve yoldan çıkarmalarını ülkeler ve halkları üzerinde uygulayabilmişlerdir. Bu konuda onların araçları, kendilerinin büyülediği, laikler ve bozulmuş kesimlerden gelen yöneticiler ve onların ajanlarıydı. Her ülkeye ve her gruba, kendi çıkarlarını koruyacak biçimde öğütlerini sunar ve yönlendirirler; bu arada Ümmetimizi Akidesinden ve Dininden soyup almaya çalışırlar.

Bu düşünceler, bozuk tanımlar ve aldatmaca yüzünden Müslümanların sorunu ya da hedefi artık topraklarını küfürden kurtarmak, Dinlerini uygulamak ve Da'veti insanlığa taşımak olmaktan çıkmış; sömürgeci kâfirle yüzleşip onu topraklardan çıkarmak olmaktan çıkıp yalnızca ekonomik kalkınmayla sınırlı hale gelmişti. Müslümanlar buna inanınca, ekonomik açıdan uzman ve ilerlemiş olan sömürgeciden yardım isteyip ona güvenmeleri onlara farz olmuş gibi görüldü. Bunun üzerine sömürgeci onlara planlar hazırladı ve onlara öğütler verdi.

Due to these thoughts, corrupt definitions and deception the problem of the Muslims or their objective was no longer the liberation of their lands from Kufr, the application of their Deen and carrying its Da’wah to mankind, and it was no longer confronting the colonial disbeliever and expelling him, but rather it had become confined to economic development. When the Muslims believed this, it then became obligatory upon them to seek assistance and reliance upon the colonialist because he is an expert and economically progressed. They then provided the plans for them and provided their advice.

Örnek: Suudi Arabistan gibi bir devlet, yöneticilerinin talimatıyla, diğer kafirlerin yanı sıra Amerikalılara doğru yönelmiştir.

For example: A State like Saudi has inclined, by way of instruction from its rulers, towards the Americans amongst other disbelievers.

Onlar onlara çeşitlendirmeleri, yani gelir kaynaklarını çoğaltmaları gerektiğini, diriliş için yalnızca petrol ve benzine dayanmalarının yanlış olduğunu tavsiye ettiler. Sonra Suudi Arabistan'da gelir kaynaklarını çeşitlendirmek ve artırmak istediğimizde, modern ve ileri düzeyde imalat ve sanayi kurmayı ve geliştirmeyi hedeflemek yerine, Şeytan bize (bizlere olan derin şefkati ve ilgisiyle) ilerlemenin ve kalkınmanın başlangıcının tarımla başlaması gerektiğini tavsiye ediyor. Nitekim öyle de oldu; Suudi Arabistan, aldatıcıların yardımıyla Sahra'yı ıslah etmeyi, tarımda kullanmayı ve buğday yetiştirmeyi amaçlayan projeler kurdu. Bunun sonucu, buğdayın piyasa fiyatını ve değerini kat kat aşan bir maliyetle üretilmesi oldu. Ancak bu, diriliş uğruna zorunlu olduğu için Devlet bu tarım projesini teşvik etmeye devam etti ve halka, ürünlerini zaten inanılmaz derecede yüksek olan maliyetlerinin de üzerinde fiyatlarla satın alacağını söyleyerek destek sağladı. Bunun üzerine insanlar ürünü ithal etmeye, kaçırmaya veya piyasadan olağan fiyatına satın alıp sonra Devlete satmaya başladılar. Peki bu planlamaya ikna olabilen ve bunun diriliş yolunu temsil ettiğine inanabilen nasıl bir akıl olabilir? Bu, işitme, görme ve aklın işlevini yitirdiğinin bir örneği değil midir?

They advised them that they must diversify or multiply the sources of income in order to revive and that it is incorrect for them to rely on oil and petrol alone. Then when we want to diversify and increase the sources of income in Saudi, instead of aiming to establish and develop modern and advanced manufacturing and industry, the Shaytaan advises us (out of his deep care and concern for us) that the beginnings of progress and development must start with agriculture. And so it was, Saudi established with the assistance of the people of deception, projects aimed at reclaiming the Sahara, utilising it for agriculture and growing wheat. The result of this was the production of wheat at a cost exceeding its market price and value many times over. However, because this was essential for the sake of revival, the State continued to encourage this agricultural project and provided the incentive to the people by saying that they would purchase their produce from them at even higher prices than their already incredibly high costs. The people then went about importing it, or smuggling it or buying it from the markets at its usual price before then selling it to the State. So what kind of intellect is it that can be convinced of this planning and that it represents the path towards revival? Is this not an example of the hearing, sight and mind not functioning?

Tüm bu aldatmacaların yanı sıra, insanların hakikatlerden gözlerinin bağlanması da söz konusudur; çünkü bâtılın liderleri, Müslümanların dirilişin gerçek hakikatine ve bunun nasıl gerçekleşeceğine uyanmaması konusunda son derece tedbirli ve dikkatlidirler. Bu yüzden Müslümanların ümmetin Akîdesine ve Şeriatına dikkat etmelerini engellemek için çaba gösterirler. Ümmetin Akîdesi, meseleleri açıklayan tek geçerli ve doğru ölçüttür ve birliğinin ve büyüklüğünün temel etkenidir. Şeriatı ise, ümmetin bütün sorunlarına çözüm kaynağıdır ve birliğinin en önemli etkenlerinden biridir. İnsanları doğru hükme yönlendiren, görüşlerini birleştiren, onlara düşmanlarını ve dostlarını, iyi olanı ve kınanan şeyi belirleyen ve onları Hakâik'e (hakikatlere) olduğu gibi sarılmaya ve bağlanmaya emreden de odur.

All of this deception is combined with blinding people from the truths because the leaders of falsehood are extremely guarded and attentive in respect to the Muslims not awakening to the true reality of revival and the manner by which it is realised. For this reason they are dedicated to preventing the Muslims from paying attention to her Aqeedah and her Sharee’ah. Her Aqeedah is the only valid and true explainer of matters and the main factor for her unity and her greatness. And her Sharee’ah is the source of all solutions for all of her problems and is also one of the most important factors of her unity. It is what directs the people to the correct judgement, unifies their viewpoints and specifies for them their enemies and friends, that which is good and that which is objectionable, and it commands them to stick and bind to the Haqaa’iq (truths) as they are.

Bugün Müslümanların sayıca çokluğu, geniş ve engin toprakları, tükenmez doğal kaynakları ve hazineleri ile milyarlarca servetleri, onlar için bir nimet olmaktan çok bir lanet ve öfke kaynağı hâline gelmiştir. Çünkü diriliş, servet, doğal kaynaklar, hazineler ve ekonomi ile gerçekleşmez; tıpkı çok sayıda âlimin bulunmasının da bir sonucu olmadığı gibi.

The huge number of Muslims today, their wide and expansive lands, their endless natural resources and treasures and their billions in wealth have been a curse and source of indignation upon them rather than a blessing. This is because revival does not occur by way of wealth, natural resources, treasures and the economy just as it is not the result of having great numbers of ‘Ulamaa’.

Müslümanlar akidelerini entelektüel ve siyasi bir biçimde taşıdıklarında, çok kısa bir süre içinde dünyanın en büyük ve en kalabalık ümmeti olmaya ve dünyanın bir numaralı devleti konumunu almaya muktedir oldular. Bu durum, insanın içinde ve gerçeklikte ortaya çıkan bütün sorunları ve ihtiyaçları ele alıp çözen, kendisinden bir sistemin ya da sistemlerin ve yasaların çıktığı temel düşüncenin varlığının önemini ve değerini bize göstermektedir. Düşüncesi doğru, sahih ve işlerin ve gerçekliklerin gerçek hakikatleriyle uyumlu olan İslam'ın durumu da budur.

Değişim ve diriliş yolu, evrenin, insanın ve hayatın Hakâik'i (hakikatleri) üzerine düşünmek ve incelemekle başlar. Bu yol, entelektüel bir farkındalık yoluyla gerçekleşir; hakikatlere sımsıkı sarılmak ve bağlanmak, bu hakikatlerden sapmaya ve sapkınlığa düşmeye yol açan yanlış anlayışlara karşı dikkatli olmakla birlikte. Hakikatlere bağlılık, İman'a giden yoldur ve bundan sonra da tüm gerçekliklerin Hakâik'ine göre kavranmasına giden yoldur. Bu, tüm insanlar, tüm durumlar ve tüm önermeler için bir ölçüdür.

The path towards change and revival begins by study and thought about the Haqaa’iq (true realities) of the universe, the human and the life. It therefore occurs by way of an intellectual awareness and by holding fast and adhering to the truths whilst being attentive to the misconceptions that divert from these Haqaa’iq and make one fall into misguidance. This adherence to the Haqaa’iq represents the path towards Imaan and the path, after that, towards comprehending all realities according to their true realities (Al-Haqaa’iq). It is the measure for all people, for all situations and for all propositions.

Şeyh Takiyyuddin en-Nebhani'ye Allah'ın rahmeti nazil olsun; O'nun, "İnsanlar arasındaki meselelere dair kavramların bütünüyle düzeltilmesi gerekir" sözü (et-Tekettül el-Hizbi, s. 20). Ve şöyle demiştir: "İki hususa dikkat çekmek gerekir: Birincisi: Hakâik (hakikatler) konusunda ortaya çıkan yanlış anlayışlar. İkincisi: Hakâik'ten uzaklaştıran yanlış anlayışlar... Bu sebeple yanlış anlayışlara dikkat etmek gerekir; ayrıca hakikatlere bağlı kalmak ve onları sıkı sıkıya tutmak gerekir; hakikatlere ulaşmak için düşüncede derinlik ve düşünmede samimiyet olması gerekir" (et-Tefkir, s. 88).

May Allah’s mercy be granted to Ash-Sheikh Taqiy ud Deen AnNabhaani due to his statement: ‘It is necessary to correct the concepts about matters amongst the people as a whole’. (At-Takattul Al-Hizbiy p20). And he said: ‘It is necessary to bring the attention to two matters: The first: The misconceptions that have occurred in respect to the Haqaa’iq. Secondly: The misconceptions that divert away from the Haqaa’iq.... For that reason it is necessary to pay attention to the misconceptions and it is also necessary to adhere to the Haqaa’iq and to take hold of them with an iron grip, and it is necessary to have depth in the thought and sincerity in the thinking to arrive at the Haqaa’iq (truths/true realities). (At-Tafkeer p88).

Müslümanlar bu nedenle aralarında yayılmakta olan düşüncelere, görüşlere, yöntemlere, planlara ve tanımlara dikkat etmeli, bunları inceleyip eleştirmeli ve içlerinde bulunan hata ve yanlışlardan arınmak için süzgeçten geçirmelidir.

The Muslims must therefore pay attention to the thoughts, opinions, methodologies, plans and definitions that are being propagated amongst them and they must examine, critique and sift through them so as to get rid of the errors and falsehoods that exist within them.