Önceki bölümde, İslam Devleti'nin İslam'ı uygulayan yürütücü bir organ olduğunu ve dünyada, bunu yapabilecek güce sahip bir iktidar olmaksızın hiçbir şeyin uygulanmasının mümkün olmadığını belirtmiştik. İnsanları bir nizama veya kanuna uymaya zorlamak, devleti içeride ve dışarıda korumak, bunu gerçekleştirecek yetkin ve kabiliyetli bir güç gerektirir.

We have mentioned in the previous section that the Islamic State is an executive implementing body for Islaam and that it is not possible to implement anything in the Dunyaa in the absence of the power that is capable of doing that. Making the people abide by a Nizhaam (system) or Qanoon (Law), protecting the State internally and externally requires a competent and capable power to accomplish that.

Eğer Devleti kurmak amacıyla ortaya konan ve arzu edilen düşünceler varlık kazanmaya ve yayılmaya başlamış, insanlar da Hilafet'in kurulması ve İslam'ın uygulanması için Da'vet taşıyanların Hak'tan (hakikatten) yana olduğunu, karşıtlarının ise Batıl'dan (bâtıldan) yana bulunduğunu görmeye başlamışsa, bu durumda İslam'ın uygulanmasını koruyup destekleyecek bir gücün ortaya çıkarılması zorunludur. Bu desteğin nasıl ortaya çıkarılacağı konusunda ciddi ve samimi bir düşünce yoğunlaştırılmalıdır.

If the thoughts upon which it is intended and desired to establish the State have began to have a presence and to spread and the people have began to see that those carrying the Da’wah for the establishment of the Khilafah and the application of Islaam are representative of the people of the Haqq (truth) whilst their adversaries are from amongst the people of Baatil (falsehood), then in this case it is necessary to bring into existence a power which will support and protect the application of Islaam. The serious and sincere thought must be focused upon the manner of bringing this support into existence.

Gerçek ve yapılan girişimler, bunu gerçekleştirmenin yollarını göstermiştir; bu yollar üç başlık altında sınıflandırılabilir:

The reality and attempts have indicated the paths towards accomplishing this which can be categorized into three:

Destek ve güç kazanmak; bu iki niteliğe sahip bir yönden veya kurumdan elde edilip, bazı düşüncelerde ve Şer'î hükümlerde tavizler içeren bir anlaşmayla tamamlanan, ya da söz konusu yön veya kurumun çıkarlarını güvence altına alan bir anlaşmayla gerçekleşen bir durumdur. Bu durum, İslam'ın uygulanmasını koşullu veya eksik hale getirir. Ayrıca, Devleti kendisine güç ve koruma sağlayan tarafa tabi kılan bir anlaşma da olabilir. Bunun bir örneği, belirli bir rejimi devirmek amacıyla sağlanan desteğin başka bir ülkeye bağlı olmasıdır. Eğer böyle bir durum gerçekleşirse, yeni Devlet kâfirlere veya ajanlara bağımlı hale gelecek ve sonuç olarak İslam'ı yalnızca kâfirlerin veya ajanların izin verdiği ölçüde uygulayacaktır. Böylece küfrü (inkârı) uygulayacaklar, güç ve koruma kendilerine ilk olarak verildiği amaç, yani onlar için çizilmiş olan rol tamamlandığında ise sona erecek ve ortadan kaybolacaklardır.

Gaining the support and the power from a direction or entity that possesses these two attributes where this is completed by a deal which includes some compromises in respect to some thoughts and Shar’iyah rulings or a deal which secures the attainment of interests for that direction or entity making the application of Islaam based on conditions or incomplete. It could also be an agreement that makes the State subservient to the one that has provided it with the power and protection. An example of which could be when the support is reliant upon another country which was provided to bring down a certain regime. If this was to happen then this would then make the new State reliant upon the disbelievers or agents and as a result will only apply Islaam in accordance to the amount that the disbelievers or agents permit. As such they will implement Kufr (disbelief) and then they will come to an end and disappear when the role that has been drawn out for them, for which the power and protection was original given, is accomplished.

Bu, yanlış ve geçersiz bir yöntem ve yaklaşımdır. Çünkü amaç, İslam'ı yönetime ve hükme getirmektir; görünüşü İslami olan insanları yönetime getirmek değildir.

This is an incorrect and invalid method and approach. This is because the objective and goal is to bring Islaam to the rule and ruling whilst it is not to bring men to the rule whose appearance is Islamic.

Uzlaşmacılık, İslam'ın uygulanması konusunda ya da bir kısmında, küfrü küfürle değiştirmekten başka bir şey anlamına gelmez. Devlet üzerine herhangi bir yön veya kurum tarafından koşullar konulması ise bu kurumun bu devlet üzerinde yetki sahibi olması anlamına gelir ki bu haramdır.

Compromising in regards to the application of Islaam or some of it means no more than swopping Kufr for Kufr whilst placing conditions upon the State by any direction or entity would mean that this entity would hold authority over this State which is Haraam.

Allah'ın Elçisi (sav), bu tür uzlaşma ve anlaşmaları reddetti; bunlar, kendisine kısıtlanmış ve sınırlandırılmış bir otorite sağlayacak olan veya kâfirlerin bir yıl boyunca onun Rabbine ibadet edip, ardından bir yıl kendi ilahlarına ibadet edecekleri anlaşmalardı.

The Messenger of Allah (saw) rejected the likes of these types of arrangements and deals which would provide him with an authority which would be compromised and restricted or where they (the disbelievers) would worship his God for a year which would then be followed by worshipping their God for a year.

Bu nedenle, küfür rejimlerine dayanıp güvenenlerin, başka bir küfürle yüzleşirken daha da büyük yenilgilere sürüklendiğini gördük. Nitekim Afganistan'daki Mücahidler, Pakistan ve Suudi Arabistan aracılığıyla gelen Amerikan desteği ve yardımını kabul etmeye yöneldiler. Bunun sonucunda Amerikalıların Ruslardan kurtulma hedefi gerçekleşirken, Mücahidler ise savunageldikleri İslam Devleti hedefini gerçekleştirmekte başarısız oldular.

As such we have seen those who have depended and relied upon the Kufr regimes, whilst confronting another Kufr, being led to even greater defeats. So the Mujaahideen in Afghanistan inclined towards accepting the American support and assistance via Pakistan and Saudi Arabia. The result of which was the realisation of the American’s objective of expelling the Russians whilst the Mujaahideen failed in realising what they had been calling for in terms of an Islamic State.

Onlar sonunda Şeytan'la iş birliği yaptılar ve onun pençesine düştüler.

They ended up participating with the Shaytaan and falling in to its clutches.

Benzer şekilde, kâfirlerin ajanı olan rejimlerden güç ve destek alıp bunlara dayanan Filistinli örgütler, Filistin adına ayaklandıklarını iddia ettiler; Filistin halkının çoğunluğu da başlangıçta onlara inandı. Sonra birden bu örgütler topraktan vazgeçtiler, bu toprak üzerindeki Yahudi Devleti'nin egemenliğini ve onun barış içinde ve güvenli bir varlık sürdürme hakkını tanıdılar; aynı zamanda bu varlık adına onlar için bir polis gücü gibi çalışmaya devam ettiler.

Similarly the Palestinian organisations which relied and depended upon power and support from the regimes which were agents to the disbelievers claimed to be rising up for the sake of Palestine whilst the majority of its people initially believed them. And then all of the sudden these same organisations give up the land and then recognise the sovereignty of the Jewish State upon it, in addition to its right to a peaceful and secure existence, whilst at the same time working on behalf of this entity as a police force for them.

Bu, Da'vet taşıyıcılarının veya bir hareketin, bâtılın gücüne ve kuvvetine karşı durabilecek, onu yenip alt edecek ve ardından yerine İslâm Devleti'ni kuracak bir güç inşa etmeyi hedeflediği ve bu yönde çaba gösterdiği bir yöntemdir. Bu, hayalî ve imkânsız bir yöntemdir; çünkü para, silâh, ordu, medya, araç ve gereçlerin tamamı bâtıl devletin elindedir. Bâtıl devletin sahip olduklarıyla karşılaştırıldığında, ancak önemsiz ve zayıf bir güç ya da kuvvet inşa etmek mümkündür. Ayrıca, dünyadaki bütün devletlerin İslâm'a düşman ve karşı olduğu bir durumda, onlara sağlanan her türlü yardım ya da destek, ancak Hakk'ın davetinin sınırlandırılması karşılığında verilmektedir.

This is where the carriers of the Da’wah or a movement aims at and targets the building of a power from themselves in order to confront the power and force of the falsehood, defeat and overcome it and then establish the State of Islaam in its place. This is a delusional and impossible methodology because the money, weaponry, military, media, tools and devices are all in the hands of the State of falsehood. It is only possible to build an insignificant and meagre power or strength in comparison to what the State of falsehood possesses. Additionally any help or support provided to them is only given in return for limiting the call to the Haqq in the case where all States in the world are hostile and against Islaam.

Bu rejimlerin, kendilerine İslam'ın tehlikesini sezdiklerinde kasabaları, halklarını bombalamaları ve yok etmelerini engelleyecek hiçbir şey yoktur; bunun da dünyadaki bütün devletlerin teşvik etmesi, medya sansürü veya yönlendirmesiyle gerçekleşeceği söylenebilir.

These regimes do not have anything preventing them from bombing towns, their populations and wiping them out if they sense the danger of Islaam to them and this would occur with the encouragement and accompanying media blackouts or misdirection from all of the world’s States.

Bu tür maddi askeri mücadele, Da'vet taşıyıcılarını, zayıflığa ve hayatın yüklerine düşmemek için sürekli maddi, askeri ve teknik yardıma muhtaç hale getirirdi. Bu yardımı elde etmek onları fidye ödemeye ve yardım edeni destekleyen kişiye bağımlı kılmak olurdu; bu da Şeytan'a ve Şeriat'ın hiçbir delil getirmediği gerekçelere kapı açardı. Bunun ardından ajanlar harekete geçirilir ve Da'vet, farklı (İslam'a aykırı) gündemleri olan kimselerin katılımıyla zarar görür. Bu, yakın tarihimizde Afganistan, Mısır, Cezayir, Lübnan ve Suriye'de tam olarak yaşanmıştır.

This kind of material military struggle would make the carriers of the Da’wah in continual need of financial, military and technical assistance to prevent weakness and the burdens of the life. Obtaining this would ransom them and make them dependent upon the one who has provided the assistance and would open the door to Shaytaan and justifications that the Shar’iyah has not brought any proof for. The agents are then activated and the Da’wah ends up being compromised by the participation of those with different (UnIslamic) agendas. This is exactly what has already happened in Afghanistan, Egypt, Algeria, Lebanon and Syria (in our recent history).

Îmân sahiplerinin, imanlarına güvenerek, güçleri yettiğince her şeyi hazırladıkları burada söylenmemelidir; bu düşünce şuna dayanmaktadır:

It should not be said here that the people of Imaan prepare all that they are able to whilst relying upon their Imaan based on:

Ya da güçler arasındaki maddi kuvvet ve güç farklarına, bu farklar çok büyük olsa bile hiçbir önem verilmemesi gerektiği.

Or that no regard should be given to the differences in material strength and power between the forces and even if they are huge.

Bu konu tartışılmamalı ya da ileri sürülmemelidir, çünkü bu, mevcut tartışmanın bağlamına ve konu alanına girmemektedir. Zira Allah'ın Resûlü ﷺ, benzer bir durumda iken maddi güç veya iktidarın kullanılmasını reddetmiş ve bu nedenle Resûlullah ﷺ'in davranışı...

This should not be argued or stated because it is not the context of this discussion and subject area. This is because the Messenger of Allah (saw) rejected the use of material strength or power whilst in a similar reality and as such the action of the Messenger (saw)

Bu, bu belirli gerçeklikle ilgili Hukm Ash-Shar'iy'yi temsil eder.

represents the Hukm Ash-Shar’iy that relates to this particular reality.

Birçok gerçeklik ve olay, bu tür bir eylem ve yaklaşımın ya umutsuzluğa ve eylemsizliğe yol açtığını ya da yönetimin, İslam ve Da'vet adına kâfirlere hizmet sunan sızıcıların eline geçtiğini doğrulamıştır. Mevcut rejimler, bu konuyu en alçakça yöntemlerle istismar edecektir; çünkü hakikatleri çarpıtır, Da'vet taşıyıcılarını karalar ve Müslümanları aldatarak yanıltırlar.

Many realities and occurrences have confirmed that the like of this action and approach either lead to despair and inaction or that the reigns are handed over to those who are infiltrators who then go on to provide services to the disbelievers in the name of Islaam and Da’wah. The current regimes will exploit such a matter in the dirtiest of manners as they distort the Haqaa’iq (truths), malign the Da’wah carriers and mislead the Muslims by deception.

Bu nedenle, İslam Devleti'ni ilan etmek amacıyla bir güç veya kudret oluşturmaya ya da kurmaya yönelik bu yöntem veya yol yanlış ve tehlikelidir. Davet taşıyıcılarını tüketirken davetin de çarpıtılmasına yol açar, içinde münkerleri (kötü fiilleri) barındırır ve umutsuzluğa sevk edip buna neden olur.

Therefore this method or path towards generating or establishing a force or power in order to announce the Islamic State is incorrect and dangerous. It consumes the carriers of the Da’wah whilst distorting the Da’wah and it also includes Munkaraat (evil acts) within it and it leads to and causes despair.

Bu, toplumda ya da onun bir bölümünde mevcut olan bir gücü, Batıl'ı ve onun sistemini destekleyen ve ayakta tutan bir güç olmak yerine, Hakk'ın Da'veti için bir destek ve dayanak haline gelecek şekilde dönüştürmektir. Bu noktada, Hilafet'in kurulması için hazırlanmış ve donatılmış bir yerde, Ahl ul-Quwwah Wal Man'ah (Güç ve Koruyucu Kuvvet Sahipleri), güç ve imkânlarını Hakk'ın ve İslam'ın uygulanması için bir destek ve dayanak olarak ortaya koyarlar. Hakâik (hakikatler)

This is to transform an existing power present within the society or part of it so that it can become a support and prop for the Da’wah of Haqq instead of being a support and prop for Baatil and its system. This is where the Ahl ul-Quwwah Wal Man’ah (People of power and preventative force), in a place which has been made ready and prepared for the establishment of the Khilafah, place their power and capabilities as a support and prop for the Haqq and for the application of Islaam. The Haqaa’iq (truths)

…insanların düşünceleri, kavramları ve bağlılıkları üzerinde etki yaratır; İslam'a davet ise insanları karanlıktan aydınlığa çıkarır. Onları Hak davetinin destekçilerine, davetin taşıyıcılarına ve kendilerine düşmanlık besleyen yönetim sistemlerinin ve rejimlerin düşmanlarına dönüştürür. Ümmetin dönüşümünün gerçekleştiği gibi, insanların bu kesiminin dönüşümü de gerçekleşir ve tamamlanır; böylece İslam'ın uygulanmasının ve hayata geçirilmesinin koruyucuları haline gelirler.

have an effect upon the thoughts of the people, their concepts and loyalties, whilst the Da’wah to Islaam takes people out of darkness and into the light. It transforms them into supporters of the Da’wah of the Haqq and of the carriers of the Da’wah and enemies of the ruling systems and regimes who carry hatred towards them. In the same way as the Ummah is transformed, the transformation of this faction of the people takes place and is completed so that they become protectors of the application and implementation of Islaam.

İslam'ın davetinin devam ettirilmesine ek olarak; fikrî mücadele ve siyasi mücadeleye girmek ve bu arada ümmeti İslam'ın kavram ve düşünceleriyle beslemek yoluyla yürütülen davetin, bu grupla özel bir program ile ilgilenen bir yaklaşıma da ihtiyacı vardır. Bu, onların İslam'ın tam olarak uygulanması için herhangi bir koşul ya da şart öne sürmeksizin tam bağlılıklarını sunmaya hazır olmaları içindir. İşte bu, Talab An-Nusrah'tır (otoriteyi kurmak için desteğin talep edilmesi). Bu fikre bağlılıklarının alınabilmesi için gereken güç, Devleti ilan etmek, otoritesini genişletmek, içinde isyanı önlemek ve onu hem içeriden hem dışarıdan korumak için yeterli olan gerekli gücü temsil eder.

In addition to the continuation of the Da’wah to Islaam by engaging in the intellectual clash and political struggle whilst feeding the Ummah with the concepts and thoughts of Islaam, the Da’wah also requires an approach that focuses upon this group with a special programme. This is so that they can be ready to offer their complete loyalty to the complete implementation of Islaam without any condition or stipulation. This then is the Talab An-Nusrah (seeking of the support to establish the authority). The force that is required for its loyalty to be taken upon this idea represents the necessary power that is sufficient to announce the State, expand its authority, prevent rebellion within it and protect it internally and externally.

Bu nedenle toplum donup kalmış ve Davet'e kapalı hale gelmişti; Müslümanlara verilen zarar dayanılmaz bir hal almıştı. Yine de Nebi ﷺ, hiçbir şeyi değiştirmeden, (kâfirlerden) herhangi birine yaltaklanarak, onu memnun etmeye çalışarak ya da pazarlık edip anlaşmalar yaparak Davet'ine devam etti. Bunu, Allah (SWT)'un desteğiyle ve Onun himayesi altında yaptı ﷺ.

The society therefore became frozen and closed off to the Da’wah, the harm inflicted upon the Muslims became unbearable and yet the Nabi (saw) continued in his Da’wah without changing anything, making flattery, seeking to please anyone (from the disbelievers) or bargaining and making deals. He (saw) undertook this with the support of Allah (swt) and under His care:

Kureyş'in liderleri, davetin soğuk karşılanmasıyla alay ettiler ve Ebu Cehil onlara şöyle dedi: "Allah aramızda ve onun arasında hüküm verene kadar atalarınızın dininde devam edin" (Sîretu İbn Hişâm).

The leaders of Quraish gloated about the coldness of reception to the Da’wah and Abu Jahl announced to them: ‘Continue upon the Deen of your forefathers until Allah brings judgment between us and him’ (Seerah Ibn Hishaam).

Bu durumda ve bu koşullar altında Allah (swt), Nebisi'ne (saw) nusret istemesini emretti. Fethu'l-Bari'de (7. cilt, s. 220) şu rivayet nakledilmiştir: El-Hakim, Ebu Nuaym ve Beyhaki, Ali bin Ebi Talib'in (ra) şöyle dediğini rivayet etmişlerdir:

In this condition and these circumstances Allah (swt) commanded His Nabi (saw) to seek the Nusrah. The following was mentioned in Fat’h ul-Baari (p220 Vol. 7): Al-Haakim, Abu Na’eem and Bayhaqi recorded that ‘Ali Bin Abi Taalib (ra) said:

Kendisini burada adı geçen kabilelere sunması, Nebi'nin (sav) kabile reislerine kendisini ve da'vetini sunarak onlardan kendisine koruma ve da'vetinin bir destek üssü sağlamalarını istemesi anlamına gelir. Dolayısıyla bu nusret talebi, salt bir görüş ya da üslup meselesi değil, Allah'ın (swt) Elçisine emrettiği bir hükm-ü şer'îdir. Belirli bir şer'î amaca ulaşmak için şer'î bir tedbir, çözüm ya da şer'iyye tarîkidir (yöntem).

Presenting himself to the tribes mentioned here means the Nabi (saw) present himself and his Da’wah to the chiefs of the tribes so that they would provide him with protection and a support base for his Da’wah. This seeking of the Nusrah is therefore not merely an opinion or s style but rather it is a Hukm Shar’iy that Allah (swt) had commanded His Messenger with. It is a Shar’iy treatment or solution or a Shar’iyah Tareeqah (method) in order to achieve a Shar’iy objective.

Nusra talep etmek (Talab un-Nusra), şer'i yoldur ve başka bir yol yoktur. Bunu, Resulullah'ın (sav) bu eylemi üstlenmesi ve ona devam ederek başka bir yönteme yönelmemesi göstermektedir. Bu, karşılaştığı bütün reddedişe ve karşı çıkışa rağmen ve önündeki bütün dünyevi yolların kapandığı bir durumda gerçekleşmiştir.

Seeking the Nusrah (Talab un-Nusrah) is the Shar’iy way and there is no other way. This is indicated by the Messenger’s (saw) undertaking this action and his continuation upon it without diverting from it and adopting another method. This was in spite of all the rejection and opposition that he encountered and in spite of all foreseeable worldly paths having been blocked in front of him.

Nebi (sav) bize bunu, Allah'ın (subhanehu ve teala) ona nusret istemesini emrettiği zaman yaşanan durumu, da'vetin içinde bulunduğu hali, ayrıca insanların ve kendisinden nusret istediği kimselerin onu nasıl karşıladığını haber vermiştir. Âişe (radıyallahu anha), bir gün ona (sav) hayatında yaşadığı en zor günün hangisi olduğunu sormuştur; o sırada Âişe (radıyallahu anha) bunun Uhud savaşı günü olduğunu düşünmüştü. O (radıyallahu anha)

The Nabi (saw) informed us of this and about the situation of the Da’wah when Allah (swt) commanded him to seek the Nusrah, in addition to how he was received by the people and by those whom he had sought the Nusrah from. ‘Aa’ishah (ra) asked him (saw) one day about the most difficult day that he had faced in his life whilst she had thought that it was the day of the battle of Uhud. She (ra)

"Uhud gününden daha şiddetli bir gün gördün mü?" diye sordu. O da ﷺ şöyle buyurdu:

said: ‘Have you come across a day that was of greater severity than the day of Uhud?’ He (saw) replied:

Peygamber ﷺ, Nufûz (nüfuz) ve Men'a (kuvvet/koruma) sahibi kişilerden, yani Taif halkının ileri gelenlerinden koruma ve destek istemişti. Ancak onlar onu en kötü biçimde reddettiler; gençlerini ve serserilerini de onun aleyhine kışkırttılar ve iki mübarek ayağı kana bulanana kadar üzerine taş attılar. Peygamber ﷺ kendisini destekleyecek ya da koruyacak kimse bulamadı; bu yüzden amaçsızca dolaştı ve Mekke'ye girmeyi başaramadı. İşte tam bu sırada Peygamber ﷺ...

He (saw) had requested the protection and support from the people of Nufoodh (influence) and Man’ah (force/protection) i.e. The Chiefs of the people of At-Taa’if. However they rejected him with the worst forms of rejection and then incited their youth and thugs against him and they threw rocks at him to the point where his two noble feet were covered in blood. He (saw) was not able to find someone to support or protect him and so he wandered aimlessly and he was not able to enter Makkah. It was at this point when he (saw)

meşhur duasıyla dua etti:

supplicated with his famous Du’aa:

Bu şekilde Nebi (sav), Allah'a (swt) itaatten ve O'nun emirlerine uymaktan geri dönmenin ya da sapmanın olmadığını, kul önünde bütün yolların kapansa bile bunun böyle olduğunu beyan etmiştir. Metinler, Nebi'nin (sav) iki konuda nusret istediğini açıkça ortaya koymuştur.

In this way the Nabi (saw) declared that there was no swerving or diverting away from the obedience to Allah (swt) and from following His commands, and even if all the paths have been closed down in front of the servant. The texts have clearly explained that the Nabi (saw) use to seek the Nusrah for two matters:

Onu korumak ve zarar görmesini önlemek; böylece mesajı iletebilmesi ve Allah'a davet edebilmesi için rahat ve güvenli bir ortamda bulunabilmesi.

To protect him and prevent him from harm so that he would be able to convey the message and invite to Allah in a comfortable and secure environment.

Devletini kurabilmesi için, sahip oldukları tüm güç ve imkânları onun emrine vermek.

To provide him with all that they possessed of power and capability in order to be able to establish his State.

Birinci mesele için, bunun birçok gerçeklik sayesinde ortaya konduğu açıktır:

As for the first issue, then it has been made apparent from a number of realities:

İbn İshak şöyle dedi:

Ibn Ishaq said:

Bu metinler arasında, İmam el-Hâkim'in "el-Müstedrek" adlı eserinde Cabir bin Abdullah (ra) yoluyla naklettiği rivayet de vardır (Buhârî ve Müslim'in şartları üzerinedir).

From amongst these texts there is also the narration related by AlHaakim from Jaabir Bin ‘Abdullah (ra) in ‘Al-Mustadrak’ (upon the conditions of the Saheehaini):

Yukarıdaki açıklamalar, Nusrah'ın talep edilmesinin, kişinin kendisi için koruma istemesi ve davetle görevlendirilmesi ve onu tebliğ edebilmesi anlamını taşıdığını böylece ortaya koymaktadır.

The above therefore illustrates the seeking of the Nusrah with the meaning of seeking protection for himself and to enable him to be able to undertake the Da’wah and convey it.

İkinci mesele: Bu, nusrayı (yardımı) yalnızca tebliği iletmek için değil, yönetimi ele geçirmek amacıyla ve onun uğruna talep etmektir. Bu husus, şu nasslarda işaret edilmiş ve delalet edilmiştir:

As for the second issue: This is the seeking of the Nusrah for the purpose and sake of attaining the rule and not only for the sake of conveying the message. This has been indicated and guided to in the Nusoos (texts) which include:

Bu, Nusrah'ın şartlar konularak ve koşullanarak verildiği durumda, hükümranlık (yönetim) elde etmek amacıyla yapılıyorsa, bu tür bir yardımın kabul edilmesinin reddedilmesine işaret eder ve bunu yol gösterir.

The indicates and guides to the rejection of accepting the Nusrah in which conditions are placed and stipulated in the case where the Nusrah is for the sake of taking the rule.

Ayrıca, Nebi (sav) ile Ebu Bekir (ra) bir yanda, Beni Şeyban'ın reisleri diğer yanda olmak üzere gerçekleşen diyaloğu da delil olarak elimizde bulunduruyoruz. Kitapta şu şekilde zikredilmiştir: İbn Hişam'ın 'Ar-Ravdü'l-Unuf fi Tefsiri's-Siyeti'n-Nebeviyye' adlı eserinde:

We also have as evidence the dialogue that took place between the Nabi (saw), Abu Bakr (ra) on one side and the chiefs of Bani Shaibaan on the other. The following is what was mentioned in the book: ‘Ar-Rawd Al-Anf Fee Tafseer As-Seerah An-Nabawiyah’ by Ibn Hishaam:

Ebu Bekir sordu: "Sizin sayınız ne kadar büyük?"

‘Abu Bakr asked: ‘How large is your number?’.

Onların liderlerinden Mafrooq adında biri şöyle dedi: "Biz bin kişiden fazlayız ve bin kişi kolay kolay (veya az bir grup tarafından) yenilmez (yani sayımız önemlidir)."

One of their leaders called Mafrooq said: ‘We number more than one thousand and a thousand will never be defeated easily (or by a small group) (i.e. it is substantial)’.

Ebu Bekir sordu: "Men'ah (engelleyici güç) seviyeniz nedir?"

Abu Bakr asked: ‘What is the level of your Man’ah (preventative force’?

Mafrooq dedi: "Cihad bize farz kılınmıştır ve her kavmin bir ciddiyet noktası vardır" (yani biz savaşa alışkın bir kavmiz).

Mafrooq said: ‘The struggle is obliged upon us and every people has a point of seriousness’( i.e. we are people well used to war)

Ebu Bekir: "Sizinle düşmanlarınız arasındaki savaşın sonucu nedir?" Mafrûk: "Savaşa girdiğimizde öfkelerimizden birinin içindeyiz ve çarpışma kızışır.... Çocuklarımıza yüzlerce atı tercih ederiz ve süt veren hayvanlara silahları tercih ederiz. Zafer Allah'tandır; bazen bizim lehimize, bazen aleyhimize sonuçlanır. Görünüşe göre siz Kureyş'in bir kardeşisiniz?" Ebu Bekir: "Onun Allah'ın Resûlü olduğunu size bildirdiler mi? İşte o (şurada)."

Abu Bakr: ‘What is the result of war between you and your enemies?’ Mafrooq: ‘When we fight we are in one of our furies and the battle is enraged.... We prefer our horses to our children and we prefer weapons to milking animals. The victory comes from Allah, sometimes it ends in our favour and sometimes against us. It appears that you are a brother of Quraish?’ Abu Bakr: ‘You have been informed that he is the Messenger of Allah? Here he is (over there)’.

(Ahmed ve Beyhakî rivayet etmiş, Hâkim sahih olduğunu belirtmiş ve Zehebî bunu kabul etmiştir. İbn Kesîr Siyer'inde şöyle demiştir: Bu isnad, Müslim'in şartına göre cayyiddir. İbn Hibbân da sahih olarak değerlendirmiştir.)

(Recorded by Ahmad and Al-Baihaqi, and was classified as Saheeh by Al-Haakim and agreed upon by Adh-Dhahabi. Ibn Katheer said in his Seerah: This Isnaad (chain) is Jayyid (good) according to the condition of Muslim. Ibn Hibbaan classified it as Saheeh).

Bu Biat, İslam'ın uygulanmasını korumak ve Nebi (sav) ile Sahabeleri (ra) korumak amacıyla kuvvet kullanımını ve kılıcın kullanılmasını onayladığı için Biatu'l-Harb (savaş biatı) olarak adlandırıldı.

This Bai’ah was called the Bai’at ul-Harb (the pledge of war) because it approved of the use of force and the sword to protect the application of Islaam and protect the Nabi (saw) and his Sahaabah (rah).

Bu Bey'at'in tamamlanmasının ardından Nebi ﷺ, ashabına Medine'ye hicret etmelerini emretti. Onlar da gittiler. Ardından Nebi ﷺ, Ebu Bekir (ra) ile birlikte, Mekke ileri gelenlerinin onu öldürmeye karar verdikleri gün, hicret yolculuğuna çıktı. Onun Medine'ye varışı, İslam Devleti'nin ve Şeriat'a dayalı egemenliğin ilan edilmesi anlamına geliyordu. Medine-i Münevvere, İslam Devleti'nin kuruluş ve destek noktasını, Allah'ın hakimiyetinin yeryüzünde gerçekleşmesini temsil ediyordu.

After the completion of this Bai’ah the Nabi (saw) commanded his companions to make Hijrah to Al-Madinah. So they went and then the Nabi (saw) accompanied by Abu Bakr (ra) began their journey of Hijrah on the very same day that the chiefs of Makkah had agreed to kill him. His arrival in Al-Madinah signified the announcement of the Islamic State and the sovereignty to the Shar’a. Al-Madinah AlMunawwarah represented the establishment and support point for the Islamic State and the realisation of the Haakimiyah of Allah upon the earth.

Bu durum, Nusrah talep etmenin gerçekliğini ve İslam Devleti'nin kurulmasıyla ilgili önemini açıkça ortaya koymaktadır. Bunun pratik olduğunu, Allah Teâlâ'nın bir emrini temsil ettiğini ve Nebi ﷺ'in İslam Devleti'ni kurduğu yol olduğunu göstermektedir. Bu nedenle, elde edilmek istenen yönetim için tercih edilen bir üslup değildir. Aksine, Tarîka'nın Ahkâm'ı (hükümleri) arasında yer alan bir Hükm-ü Şer'î'dir. Ayrıca, gerçekte bu yöntemden başka doğru bir yöntem bulunmadığını da açıkça göstermektedir.

This therefore makes clear the reality of seeking the Nusrah and its importance in respect to the establishment of the Islamic State. It shows that it is practical, that it represents a command from Allah Ta’Aalaa and that it is the way in which the Nabi (saw) established the Islamic State. As such it is not a style of choice for the rule to be attained. Rather it is a Hukm Shar’iy from amongst the Ahkaam (rulings) of the Tareeqah. It also makes clear that there is no correct method in reality other than this method.

Allah Teâlâ'dan, bize yakında, İslâm Devleti'ni kuracak ve İslâm'ı uygulayacak, İslâm ve Müslümanlara izzet ve kuvvet kazandıracak, onlardan zulmü ve haksızlığı kaldıracak, gasp eden Yahudi Devleti'ni ortadan kaldıracak, küfrü ve sömürgeciliği sürecek ve Allah yolunda cihadı üstlenecek olan, yeterli nusretin hazırlanmasını ve bize hazır kılınmasını niyaz ediyoruz. Allah için bunların hiçbiri zor bir şey değildir.

We ask Allah Ta’Aalaa to ready and prepare for us the capable Nusrah soon by which we will establish the State of Islaam that will apply Islaam, bring honour and might (‘Izzah) to Islaam and the Muslims, remove the Zhulm (oppression) and injustice from them, remove the usurping Jewish State, expel the Kufr and colonialism and undertake Al-Jihaad Fee Sabeel Allah. And none of this is a difficult matter for Allah.