این پژوهش به انسان و شناخت سطح رفعت یا انحطاط او می‌پردازد، و به روشِ دریافتنِ آنچه از کنش‌ها و رفتارهای او برمی‌خیزد، خواه این امر بر فرد اعمال شود یا بر گروه، از آن رو که این پژوهش انسان را از آن جهت که انسان است بررسی می‌کند. از این رو ضروری است که این انسان را بر حقیقت واقعی‌اش بشناسیم، تا بدانیم کی منحط است و کی متعالی. شناخت انسان مستلزم فهم عاملِ انگیزاننده‌ی کنش‌ها و رفتارها، فهم شیوه‌ای است که این کنش‌ها بر آن جریان می‌یابند، و نیز فهم آنچه رفتار این انسان را مهار می‌کند و میزان همرنگی‌اش با رفتار گروه یا جمعی از کسانی که پیرامون او هستند.

This study concerns the human and understanding his level of elevation or decline and the way of ascertaining that emanates from his actions and behaviours whether this applies upon an individual or a group, as the study relates to the human in his capacity as a human being. Therefore it is essential to understand this human upon his true reality, so that we can know when he is declined and when he is elevated. Understanding the human requires an understanding of the motivating factor for the actions and behaviours, understanding the manner in which they proceed in addition to that which controls the behaviour of this human and his conformity to the behaviour of the group or collective from amongst those who surround him.

درست است که نگاه به انسان زیرمجموعهٔ نگرش کلی به جهان هستی و آنچه در آن از حیات وجود دارد به شمار می‌آید، با این حال انسانی که در این جهان جای می‌گیرد، با ویژگی‌ها و صفاتی که منحصر به خود اوست، از همهٔ دیگر مخلوقات متمایز است. با آنکه او بخشی مادی از جهان و آفرینش است و از اشکال حیاتی به شمار می‌رود که بر روی زمین راه می‌رود، اما به سبب آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) در زمینهٔ عقل و آنچه از فهم و درک به او عطا فرموده، کاملاً از این آفرینش متمایز است. این همان دلیلی است که آنچه در آفرینش وجود دارد، در خدمت انسان قرار داده شده است؛ به عنوان رحمت و لطفی از جانب خداوند (سبحانه و تعالی) به او.

Yes, it is correct to say that taking a view of the human falls under the overall view of the universe as a whole and what is included within it in terms of life however the human who fits into this universe differs from all other creations with characteristics and attributes that are unique to him. Despite being a material part of the universe and creation and from the forms of life that walks upon the earth, he does however differ completely from this creation due to what Allah (swt) made special with him in terms of his ‘Aql (mind) and that which has been bestowed upon him in terms of comprehension and understanding. This is the reason for subjecting that which exists in the creation to the service of man, as a mercy and favour from Allah (swt) to him.

و اوست که آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمین است، همگی از جانب خود، برای شما رام ساخته است. قطعاً در این، نشانههایی است برای گروهی که میاندیشند. (الجاثیه: ۱۳)

And He has subjected for you all that is in the heavens and all that is on the earth - from Him. Indeed in that are signs for a people who give thought (Al-Jaathiyah 13).

و او خورشید و ماه را برای شما رام گردانید که پیوسته [در مدار خود] هستند، و شب و روز را برای شما رام گردانید. (ابراهیم: ۳۳)

And He subjected for you the sun and the moon, continuous [in orbit], and subjected for you the night and the day (Ibrahim 33).

و خداوند کشتی‌ها را برای شما رام کرد تا به فرمان او در دریا روان شوند، و رودخانه‌ها را برای شما مسخر ساخت. (ابراهیم: ۳۲)

And He subjected for you the ships to sail through the sea by His command and subjected for you the rivers (Ibrahim 32).

علاوه بر این‌ها، آیات دیگری نیز وجود دارد که بیان می‌کند آنچه را که الله (سبحانه و تعالی) از روی لطف خود بر این انسان ارزانی داشته است، یعنی نعمت عقل و فهم، و آنچه از پی آن می‌آید، یعنی فراهم کردن و رام ساختن همه آنچه در هستی است برای او، و اجازه دادن به او که از آنچه می‌خواهد بهره ببرد، به هر شیوه‌ای که بتواند آن‌ها را به کار گیرد.

There are in addition to these other Aayaat (verses) which explain that which Allah (swt) has bestowed out of his favour upon this human being in terms of the blessing of the mind and comprehension and what follows this in terms of providing and subjugating all that is in existence to him and allowing him to seek benefit from what he wishes and in whatever way he can find to utilise them.

بنابراین انسان یک جسم زنده است و همه‌ی ویژگی‌هایی را دارد که هر جسم زنده‌ی دیگری دارد. او رشد می‌کند و بزرگ می‌شود، می‌خورد و می‌آشامد، استراحت می‌کند، فرزند می‌آورد و زمین را آباد می‌کند. او از خود مراقبت و محافظت می‌کند، ناتوانی‌ها و نیاز خود را حس می‌کند و در پی برآوردن آن برمی‌آید. به همین ترتیب، او دلسوزی و مهربانی، پدری و فرزندی را احساس می‌کند، همان‌گونه که ترس و امنیت، دوستی با خود، دوستی با قدرت و مالکیت را نیز احساس می‌کند. او خشمگین و خشنود می‌شود، جشن می‌گیرد و غمگین می‌گردد، و افزون بر این‌ها، احساسات و عواطف دیگری نیز در او پدید می‌آیند که میل را در او برمی‌انگیزند و انگیزه‌ای برای او فراهم می‌کنند تا برای برآوردن این خواسته‌ها و فرونشاندن این گرسنگی‌ها اقدام کند؛ و این‌ها محصول انرژی حیاتی است که به‌طور ذاتی در او نهفته است.

So the human is a living body and has everything that any other living body has in terms of attributes. So he develops, grows, eats, drinks, rests, produces offspring, populates, he takes care and protects himself, he senses and feels his inabilities and need whilst seeking to cater for this. Similarly he feels compassion and tenderness, paternity and sonship, just as he feels fear and security, love of the self, of authority and ownership and he gets angry and pleased, he celebrates and he is sad amongst other sensations or feelings that generate within him the desire and provide for him an incentive to go forth in order to satisfy these wants and deal with these hungers, that are a product of the life energy that lies inherently within him.

همچنین این بدنی که شبیه یک موتور است نیازهایی دارد از نظر حرکتش، تداومش، ساختنش، شکل‌دادنش، ترمیم آنچه شکسته یا آسیب‌دیده است، و دورکردن آنچه به آن آسیب می‌رساند، از نظر پسماند. بنابراین طاقت حیوانی (انرژی یا نیروی حیاتی) او را وادار می‌کند تا هرگاه بدن به آن نیاز داشته باشد، غذا و آب به دست آورد، یا آنچه را در درونش می‌سوزد یا آسیب می‌بیند دور کند. از این رو این انسان، از هنگام تولد تا هنگام مرگ، در حالتی از حرکت پیوسته و مستمر به سر می‌برد و به همین سبب به انرژی لازم برای این حرکت و به آنچه بدن از نظر اجزا و ابزار نیاز دارد محتاج است. انسان بدین ترتیب همواره مشغول تأمین نیاز خود یا رفع گرسنگی‌اش است که از این بدن، در ساختار اندامی و ساختار غریزی‌اش، مطالبه می‌شود، و به این شیوه همانند هر موجود زنده دیگری است. با این همه او از سایر آفریدگان یا موجودات زنده در شیوه دستیابی به آنچه گرسنگی‌هایش را برطرف می‌کند و در شیوه برآوردن آنها متفاوت است. سایر موجودات زنده و جانداران بر پایه واکنش غریزی (رَجْعِی غَرِیزی) و مطابق با فطرتی که الله سبحانه به آنها داده است عمل می‌کنند.

Also this body that resembles a motor has needs in terms of its movement, continuation, building, forming, fixing what is broken or damaged and removing that which causes it damage in terms of waste. As such the Taaqah Al-Hayyawiyah (Life energy/force) drives him to obtain nourishment and water whenever the body requires this or to remove that which burns or is damaged within it. Therefore this human from the time of his birth until the time of his death is in a state of continuous and sustained movement and due to this he requires what he needs in terms of energy for this movement and what the body requires in terms of components and tools. The human is as such always busy in securing his need or driving away his hunger that is demanded from this body in its organ structure and instinctive structure, and in this way he is like any other living entity or being. However he differs from all other creatures or living things in regards to the manner in which he fulfils the attainment of that which satisfies his hungers and in regards to the manner of satisfying them. Other living things and creatures act by instinctive reaction (Raj’i Ghareezi) according to the Fitrah (nature) that Allah (swt) has given them.

و آن‌که اندازه‌گیری کرد و هدایت نمود (الأعلى ۳).

And (the One) who gave proportion and guided (AL-‘Aalaa 3).

یہ جانداروں (مخلوقات) اپنی زندگی کو برقرار رکھنے، اپنے آپ کو محفوظ رکھنے اور اپنی نسل کو باقی رکھنے کے لیے، یا اپنی بھوک مٹانے کے لیے مخصوص طریقوں سے برتاؤ کرتے ہیں، جو حیرت انگیز اور عجیب و غریب انداز و ذرائع پر مشتمل ہوتے ہیں۔ تاہم انسان ان سے مختلف ہے، کیونکہ وہ اس عقل کے مطابق عمل کرتا ہے جو اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے اسے عطا کی ہے، نہ کہ دوسرے جانداروں کی طرح جبلی ردِ عمل کے مطابق۔ جب وہ اپنی بھوک مٹانے، اپنی ضرورت یا خواہش پوری کرنے کے لیے آگے بڑھتا ہے تو وہ ایسا صرف فکری فہم کی بنیاد پر کرتا ہے، اور اس معاملے کے بارے میں ایک تصور قائم کر کے جس سے وہ دوچار ہے، کہ آیا وہ تسکین کا باعث بن سکتا ہے یا نہیں؟ اور کیا اس سے فائدہ اٹھانا اس کے لیے جائز ہے یا نہیں؟ اس طرح انسان کسی بھی معاملے پر اس وقت تک قدم نہیں اٹھاتا جب تک وہ خود سے دو سوال نہ کر لے۔

So these creatures behave in specific ways to maintain their life, to preserve themselves and maintain their species or to fulfil their hungers with mind boggling and wondrous styles and means. However the human being differs from them because he acts in accordance to his mind that Allah (swt) has bestowed upon him and not in accordance to instinctive reaction like the other living creatures. When he goes forth to satisfy his hunger or fulfil his need or desire he only does this based on a intellectual comprehension and by forming a concept about a matter that he is addressing, in regards to whether it can lead to satisfaction or not? And whether it is permitted for him to seek utilisation by it or not? As such the human does not proceed upon a matter from amongst matters until he has posed two questions to himself.

این چیز یا امر آیا آنچه را که گرسنگی‌هایش را برطرف می‌کند، نیازهایش را برآورده می‌سازد یا خواسته‌هایش را ارضا می‌کند، در خود دارد؟ و پاسخ به این پرسش بر پایه مفاهیمی استوار است که انسان در خود دارد. پس اگر مفهوم او درباره آن امر این باشد که گرسنگی‌اش را برطرف می‌کند، یا نیازی را برمی‌آورد، یا خواسته‌اش را ارضا می‌کند (خواه این مفهوم از خودش سرچشمه گرفته باشد یا از دیگران اخذ شده باشد)، آنگاه تنها به همین مفهومی که دارد، به سوی آن گرایش پیدا می‌کند و فشار و میل به گرفتن آن را احساس می‌کند. این همان چیزی است که ما آن را «مفهوم درباره یک چیز یا امر» می‌نامیم. با این حال، او از گرفتن آن و بهره‌برداری از آن خودداری می‌کند تا پاسخ پرسش دوم را بشنود، که این است: آیا بهره‌گیری از این چیز یا امر و برطرف ساختن گرسنگی با آن جایز است یا جایز نیست؟ پس اگر پاسخ به این پرسش منفی باشد، از آن روی می‌گرداند، گرایشش را از آن برمی‌گرداند یا می‌کوشد چنین کند، زیرا بهره‌گیری از آن یا برطرف ساختن گرسنگی با آن جایز نیست. اما اگر پاسخ مثبت باشد، یعنی بهره‌گیری از آن جایز باشد، آنگاه آن را می‌گیرد، انجامش می‌دهد و گرسنگی‌اش را با آن برطرف می‌سازد. این همان چیزی است که ما آن را «مفهوم درباره زندگی» می‌نامیم.

The first question: Does this thing or matter contain that which satisfies his hungers, meets his needs or satisfies his desires? And the answer to this question rests upon the concepts that he carries, so if his concept about the matter is that is satisfies his hunger or meets a need or satisfies his desire (whether this concept has originated from him or has been taken from others) then by this concept alone that he possesses, he will attain the inclination towards it and will feel the pressure and hunger towards taking it and this is what we call ‘the concept about a thing or matter’. However he refrains from engaging in taking it and seeking utility from it until he has heard the answer to the second question which is: Is it permissible to utilise or benefit from this thing or matter and satisfy his hunger from or by it or is it not permissible to do so? Then if the answer to this is negative he will incline away from it, turn his inclination away from it or attempt to do so because it is not permissible to benefit from it or meet his hunger by it. If however the answer is positive in the case where it is permissible to benefit from its use, then he will take it, perform it and satisfy his hunger by it. This is what we call ‘The concept about life’.

بنابراین آنچه رفتار یا کردار انسان را تعیین می‌کند، مفاهیم او درباره‌ی چیزها و امور است از این جهت که آیا رضایت‌بخش هستند یا نه، و سپس مفاهیم او درباره‌ی زندگی از این جهت که آیا آن امر جایز است یا نه.

Therefore that which determines the conduct or behaviour of a person is his concepts about things or matters in terms of them being satisfying or not satisfying and then his concepts about life in terms of the matter being permissible or not.

تصورات درباره‌ی امور و اشیاء، در مورد فرزندان آدم (انسان‌ها) تقریباً یکسان است و میان آنان تفاوتی نیست جز تفاوت در سلیقه‌ها و خواسته‌ها. بنابراین از نظر تصورات درباره‌ی اشیاء و درک یا شناخت صفات آن‌ها و فوایدی که در بر دارند، این‌ها برای نوع بشر یکسان است. از این رو، این تصورات بر رفتار یا منش انسان از جهت بلندی مرتبه یا سطح انحطاط او تأثیری ندارند. پس میوه‌ها، سبزیجات و گوشت‌ها در شکل‌ها و انواع گوناگون و متفاوتشان، و این دانسته که زن نیاز مربوط به تولیدمثل را برطرف می‌کند، و این که عبادت نیاز مربوط به تزکیه را برطرف می‌سازد، و این که لباس انسان را از سرما و گرما محفوظ می‌دارد یا به دلایل زیبایی پوشیده می‌شود، همه‌ی این تصورات درباره‌ی امور یا اشیاء برای انسان یکسان است، زیرا نمایانگر دانشی آموخته‌شده یا درکی از صفات اشیاء است، از این جهت که آیا آن‌ها نیاز را برطرف می‌کنند یا نه.

The concepts about matters or things could virtually be the same in respect to the sons of Adam (humans) and there are no differences between them apart from differences in tastes and desires. As such in terms of the concepts about things and understanding or knowing the attributes they consist of and the benefits that they contain, then these are one and the same in respect to humankind. As such these do not affect the conduct or behaviour of the human in terms of his elevation or level of decline. So fruits, vegetables and meats in their different and various forms and categories, knowing that the female satisfies the hunger related to procreation, that worship satisfies the hunger related to sanctification, that clothing protects the person from the cold and heat or is worn for reasons of appearance, then all of these concepts about matters or things are the same in respect to the human being because they represent studied knowledge or a comprehension of the attributes of things in respect to them satisfying the hunger or not satisfying it.

در مورد مفاهیمی که درباره زندگی مطرح است، یعنی اینکه آیا جایز است از چیزی یا امری لذت و رضایت جست یا نه، این مسئله نه در خود آن چیز یا امر قرار دارد و نه در خود انسان. بلکه لازم است به یک اصل یا اصولی بازگشت که به عنوان معیار و میزانی برای اعمال او و مقیاسی برای رفتارهایش به کار می‌رود. یعنی بازگشت به دیدگاه او نسبت به زندگی در مورد انجام دادن یک کار یا خودداری از آن. و دیدگاه مسلمان در زندگی، حلال و حرام است. بنابراین هرگاه گرسنگی‌ای به او دست دهد، مانند گرسنگی‌ای که به معده مربوط می‌شود، و او ظرفی غذا ببیند و بداند که به دلیل آگاهی‌اش از اینکه این غذایی است که خورده می‌شود، خوردن آن مناسب است، آنگاه به سوی آن تمایل پیدا می‌کند. اما آن را برنمی‌دارد تا به پرسش دوم پاسخ دهد: آیا بهره بردن از آن جایز است یا نه؟ به عبارت دیگر از خود می‌پرسد که آیا برداشتن و خوردن آن حلال است یا حرام. پس اگر بداند که این غذا چیزی در بر دارد که با معیاری که به آن بازمی‌گردد، یعنی دیدگاهش در زندگی، مخالف و در تضاد است، مانند اینکه بداند نجس است، یا گوشت خوک در آن هست، یا صاحبش اجازه نداده که آن را بردارد، در چنین شرایطی از برداشتن آن خودداری می‌کند، با وجود تمایلی که به آن دارد، و سپس می‌کوشد این تمایل را از خود دور کند. این مثال را می‌توان بر هر چیزی تطبیق داد که انسان در رابطه با برآوردن هر گرسنگی از گرسنگی‌ها یا هر خواسته‌ای از خواسته‌هایش با آن روبه‌رو می‌شود، خواه از نیازهای ارگانیک مانند خوردن و آشامیدن باشد یا از نیازهای غریزی مانند تقدیس، تولیدمثل و بقا.

As for the concepts about life in terms of it being permissible to seek satisfaction from a certain thing or matter or it not being permissible to do so, then this issue rests outside of the thing or matter itself and outside of the human himself. Rather it is necessary to return to a principle or principles which are used as criteria or a measurement for his actions and a measure for his behaviours. This means returning to his viewpoint in life in respect to undertaking an action or refraining from it. And the viewpoint of the Muslim in life is the Halaal and the Haraam. Therefore whenever a hunger comes to him like that related to the stomach for example and he sees a bowl of food and knows that it is suitable to be eaten due to his knowledge that it is food that is eaten, then he will be inclined towards it, however he will not take it until he has answered the second question: Is it permissible to take benefit from it or is it not? In other words he is asking himself whether it is Halaal or Haraam to take it and eat it. If he then knows that this food contains something that contravenes and is against the measurement that he returns to (for judgment) i.e. his viewpoint in life, like if he knew that is was Najas or that pork was contained within it or that its owner had not given permission for him to take it, then in the like of these circumstances he would refrain from taking it regardless of his inclination towards it and he then attempts to distance this inclination. This example can be applied to anything that the human comes across in relation to the satisfaction of any hunger from amongst his hungers or desire from amongst his desires and whether it was from the organic hungers like eating and drinking or from the instinctual hungers like sanctification, procreation and survival.

و بر این اساس می‌گوییم: که تمام کارهای انسان در چارچوب معیارها، ضابطه‌ها و اصولی محدود است که به آن‌ها باور دارد و که به‌وسیلهٔ دیدگاهش نسبت به زندگی، یعنی به‌وسیلهٔ عقیدهٔ او (باورش دربارهٔ زندگی)، تعیین شده‌اند. و هر کنشی از کنش‌های او بر اساس تصورش دربارهٔ زندگی تعیین می‌شود و جریان می‌یابد، از نظر پیش رفتن به انجام آن کار یا خودداری از آن، خواه این کار بنیادین باشد یا نه، بزرگ باشد یا کوچک، و دارای ارزش والا باشد یا ارزش پست. بنابراین عقیدهٔ او، اصل و پایهٔ بنیادین اندیشه‌ها و تصورات او دربارهٔ زندگی است و تمام نظام‌های زندگی از آن سرچشمه می‌گیرند. دیدگاهش نسبت به زندگی از همان گرفته می‌شود، به‌علاوه اصول، ضابطه‌ها و معیارهایی که خبیث (ناپاک) را از طیب (پاک) و دانه را از کاه جدا می‌کنند.

And based on this we say: That all of the actions of the human are restricted by measurements, criteria and principles that he believes in and which have been defined by his viewpoint in life i.e. by his Aqeedah (belief about life). And that every action from amongst his actions is determined and runs in accordance to his concept about life in terms of proceeding to undertake the action or refraining from it, whether this action was a fundamental one or not, great or lowly and of high value or of low worth. So his Aqeedah is the fundamental principle (or basis) for his thoughts and concepts about life and all of the systems of life emanate from it. His viewpoint in life is taken from it, in addition to the principles, criteria and measurements that distinguish the Khabeeth (filth/bad) from the Tayyib (wholesome/good) and the wheat from the chaff.

این چیزی است که انسان را از همه جانداران دیگر متمایز می‌کند و او را بر آنان برتری می‌بخشد. او ذهنی دارد که آنچه را پیرامونش است و امور گوناگون را درک می‌کند، و دیدگاهی در زندگی دارد که می‌تواند با اندیشه‌ها، راستی چیزها را به‌طور عقلی استدلال کند. او به این اندیشه‌ها باور دارد، به‌گونه‌ای که برای او به مفاهیمی تبدیل می‌شوند که رفتار او را در زندگی تعیین می‌کنند و هنگامی که برای ارضای گرسنگی‌ها و خواسته‌ها و نیازهای خود بیرون می‌رود، رفتارهایش را تنظیم می‌کنند.

This is what distinguishes the human from all other living creatures and this is what elevates him above them. He possesses a mind that comprehends the things and matters that are around him and has a viewpoint in life that can intellectually reason the truthfulness by thoughts, and he believes in these thoughts so that they become concepts for him that define his conduct in life and regulate his behaviours when he goes forth to satisfy his hungers and satisfy his desires or wants.

بر این اساس، حکم بر این انسان از طریق اعمال او صادر می‌شود. این حکمی است که بر آنچه او به آن باور دارد، و بر آنچه برای خود معیار قرار داده و همچنین بر دیدگاهی که در زندگی برگزیده، صادر می‌گردد. داوری درباره این اندیشه‌ها مستلزم وجود اصول و حقایق پذیرفته‌شده‌ای است که هنگام صدور حکم به آن‌ها بازگردانده می‌شود.

Based upon this the judgement upon this human is made through his actions. This is a judgement made upon what thoughts he believes in and what he has taken as a criterion for himself in addition to what he has made the viewpoint in life. Judgement upon these thoughts requires the presence of principles and given accepted truths that are returned to when issuing a judgement.

بنابراین مسئله در اینجا فهمیدن یک انسان مشخص است: آیا او متعالی است یا منحط؟ این داوری درباره اعمال و رفتار او است، بر پایه معیارها و مفاهیم و باورهای ما دربارهٔ اعمال و رفتارهای والا و ویژگی‌های مرتبط با آن‌ها، مانند ایثار، نیکی، جوانمردی و وفاداری یا امانت‌داری، افزون بر همسایه‌داری خوب، صداقت در معاملات، خلوص و کمال، و دیگر سنجه‌ها و معیارهایی که مردم برای دریافتن حقیقت واقعی کردارها به کار می‌برند.

Therefore the issue here is about understanding a particular human being. Is he elevated or declined? It is a judgement upon his actions and behaviours based on our criteria of concepts and convictions about the elevated actions and behaviours and its associated characteristics like selflessness, goodness, chivalry and loyalty or trustworthiness, in addition to good neighbourliness, honesty in transactions, sincerity and perfection amongst other measurements and criteria that people use to ascertain the true reality of actions.

الله (سبحانه و تعالى) فرمود:

Allah (swt) said:

إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَىٰ وَيَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ ۚ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ (النحل: ۹۰)

Verily Allah orders justice and good conduct and giving to relatives and forbids immorality and bad conduct and oppression. He admonishes you that perhaps you will be reminded (An-Nahl 90).

و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

And He (swt) said:

نیکوکاری این نیست که روی خود را به سوی مشرق یا مغرب بگردانید، بلکه نیکوکاری [واقعی] از آنِ کسی است که به الله، روز آخرت، فرشتگان، کتاب و پیامبران ایمان دارد، و مال را با وجود دوستی آن، به خویشاوندان، یتیمان، مستمندان، در راه‌ماندگان، سائلان و برای آزاد کردن بردگان می‌دهد؛ [و کسی که] نماز را برپا می‌دارد و زکات می‌دهد؛ [کسانی که] هرگاه پیمان ببندند، به پیمان خود وفا می‌کنند؛ و [کسانی که] در تنگدستی و سختی و هنگام نبرد شکیبایی می‌ورزند. آنانند که راست گفته‌اند و آنانند که پرهیزگارند. {سورۀ البقره، آیۀ ۱۷۷}

Righteousness is not that you turn your faces toward the east or the west, but [true] righteousness is [in] one who believes in Allah , the Last Day, the angels, the Book, and the prophets and gives wealth, in spite of love for it, to relatives, orphans, the needy, the traveller, those who ask [for help], and for freeing slaves; [and who] establishes prayer and gives Zakah; [those who] fulfil their promise when they promise; and [those who] are patient in poverty and hardship and during battle. Those are the ones who have been true, and it is those who are the righteous(Al-Baqarah 177).

رسول خدا ﷺ فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said:

«برای اینکه یک نفر به دست تو از سوی الله هدایت شود، برای تو بهتر است از آنچه خورشید بر آن طلوع می‌کند.» (الطبرانی از ابو رافع)

<<For one person to be guided by Allah by your hands is better for you than all that the sun rises upon>> (At-Tabaraani from Abu Raafi’).