لا يمكن أن تتحقق النهضة إلا بعد أن يفهم الإنسان معنى وجوده في الحياة أو الغاية منه، حتى يكون قادرًا على تكوين المفاهيم الصحيحة عنه. وبعبارة أخرى: حتى يستطيع تنظيم علاقاته، وتحديد سلوكه، وإشباع حاجاته وغرائزه (الحاجات العضوية والغرائز). ولا بد أن يتم ذلك مع غيره من الناس، ومع سائر الكائنات الحية والأشياء المادية التي يحتاج إليها في حياته. وذلك لأنه إنسان يعيش بين غيره من البشر، ومع أمم أخرى، ومن بين مختلف المخلوقات على هذه الأرض، في هذا الكون الفسيح. فكيف يتعامل مع الناس أو مع غيرهم من الكائنات الحية أو الأشياء المادية لإشباع حاجاته وتحقيق رغباته، إذا لم تكن له رؤية لهذه الحياة التي يعيشها، ولم يكن يفهم هذه الحياة ومكانه فيها؟

We have stated: It is not possible to bring the revival except after the human has understood the meaning or purpose of his existence within the life so that he is able to form the correct concepts about it. In other words: Until he is able to organise his relationships, define his conduct and satisfy his hungers and urges (organic needs and instincts). This must inevitably take place with other than him from amongst the people, other living creatures and the material things that he requires in life. This is because he is a human who lives amongst other people and other nations from amongst the different creations upon this earth within this vast universe. So how can he interact with the people or with other living creatures or material things to fulfil his needs and satisfy his wants if he does not possess a viewpoint for this life that he is living and if he doesn’t understand this life and his position within it?

از این رو، لازم است که پاسخ او به معنای وجودش در زندگی، با شناخت و درک صحیحِ همهٔ این امور با هم همراه باشد. پس او باید اندیشهٔ بنیادینی درباره‌ی انسان، موجودات زنده و هستی داشته باشد؛ یعنی باید برای همهٔ این امور با هم، اندیشه‌ای بنیادین و جامع داشته باشد. این اندیشهٔ بنیادین، اصل و مبنای تفکر او خواهد بود و جایگاهی که هر تصوری دربارهٔ این زندگی از آن برمی‌خیزد، و تنظیم‌کنندهٔ و سامان‌دهندهٔ هر رفتار و هر رابطه‌ای خواهد بود. اگر او واقعاً بخواهد احیا شود و به آن منزلت و مرتبه‌ای برسد که الله (سبحانه و تعالی) او را به آن گرامی داشته، یعنی به مرتبهٔ انسان، باید این اندیشه را داشته باشد. در اینجاست که او با آنچه الله (سبحانه و تعالی) از نظر عقل به او عطا کرده است، اوج می‌گیرد؛ عقلی که مختص خود اوست و با دیگر اجزای زندگیِ بدنش که از نظر ترکیب مادی و عنصری با سایر موجودات موجود مشترک است، تفاوت دارد. اما اگر بخواهد همواره به زمین وابسته بماند، سخت به آن بچسبد و همانند دیگر موجودات زنده، مانند چارپایان، زندگی کند، در این صورت گوش‌هایش را نسبت به آنچه می‌شنود کر، و چشم‌هایش را نسبت به آنچه می‌بیند بسته کرده و نعمت و لطفی را که الله (سبحانه و تعالی) برای او مقرر کرده، رها کرده است.

For this reason it is necessary for his answer to the meaning of his existence in the life to be preceded by a true knowledge and understanding of all of these things together. So he must have a fundamental thought about the human, the living creatures and the universe which means that he must have a fundamental and comprehensive thought for all of these things together. This fundamental thought will be the principle (or basis) of his thought and the place from which every concept about this life springs from, and it will be the regulator and organiser of every conduct and relationship. If he truly wants to revive and elevate to the status and level that Allah (swt) has honoured him with, to the level of the human being, he must possess this. This is where he elevates with that which Allah (swt) has bestowed upon him in terms of his mind, that is unique to him and differs from the other life components of his body that he shares in common with other existing things in regards to their material and elemental composition. However if he wishes to remain forever attached to the earth, stick firmly to it and live in the same way as other living creatures like cattle for example, then he would be making his ears deaf to what he hears and his eyes closed to what he sees and he would have abandoned the blessing and favour that Allah (swt) had specified for him.

این گونه از انسان‌ها در توصیف خداوند (سبحانه و تعالی) آمده است:

This type of person has been described by Allah (swt):

آنان دل‌هایی دارند که با آن نمی‌فهمند، چشم‌هایی دارند که با آن نمی‌بینند، و گوش‌هایی دارند که با آن نمی‌شنوند. آنان مانند چهارپایانند؛ بلکه گمراه‌ترند. ایشان همان غافلانند. (الأعراف: ۱۷۹)

They have hearts with which they do not understand, they have eyes with which they do not see, and they have ears with which they do not hear. Those are like livestock; rather, they are more astray. It is they who are the heedless (Al-A’araaf 179).

یا گفتارِ او (سبحانه و تعالی):

Or His statement (swt):

و بر آنان خبر آن کسی را بخوان که آیات خود را به او داده بودیم، ولی او خود را از آنها جدا کرد؛ پس شیطان او را دنبال کرد و از گمراهان شد.

And recite to them, [O Muhammad], the news of him to whom we gave [knowledge of] Our signs, but he detached himself from them; so Satan pursued him, and he became of the deviators.

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَٰكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ۚ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ ۖ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ۚ ذَّٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (الأعراف: ۱۷۵-۱۷۶)

And if We had willed, we could have elevated him thereby, but he adhered [instead] to the earth and followed his own desire. So his example is like that of the dog: if you chase him, he pants, or if you leave him, he [still] pants. That is the example of the people who denied Our signs. So relate the stories that perhaps they will give thought (AL-A’araaf 175-176).

از همین رو، کسی که آرزوی احیاء را دارد باید دیدی جامع درباره جهان، انسان و زندگی داشته باشد؛ درباره آنچه پیش از این زندگی دنیا وجود داشته، و درباره پیوند همه اینها با آنچه پس از زندگی دنیا خواهد آمد. بنابراین باید عقیدهای عقلی داشته باشد که پایه اندیشه او را تشکیل دهد و همه نظامها و قوانینش از آن سرچشمه بگیرد. این عقیده همچنین دیدگاه او نسبت به زندگی را معین میکند؛ یعنی برای او روشن میسازد که بر چه اساسی باید با مردم و اشیائی که در زندگی با آنها روبهرو میشود، رفتار و تعامل کند. از سویی دیگر، این اندیشه جامع باید مبانیای را دربر گیرد که شیوه اجرای این نظامها و قوانین را توضیح دهد، همانگونه که باید روشی را شامل شود که چگونگی تحقق آن در واقعیت زندگی و رساندن آن به همه مردم را بیان کند. خلاصه آنکه باید مکتبی (مبدأ) داشته باشد که با آن هدایت میشود، با آن رهبری میکند و دیگر انسانها را با آن رهبری میکند. از این رو لازم است که در مجموعه خود، گویی مکتبی زنده باشد که در میان مردم جریان دارد؛ زیرا خود او، فرهنگ، رفتار و منش او آینه تصویر مکتبی است که حمل میکند، و اندیشهای که به آن فرا میخواند، بر وجود او نقش بسته باشد. همچنین بر او واجب است که، در حالی که کارش احیای امت و حرکت دادن جامعه به سوی وضعیت و شرایطی بهتر است، از واقعیتی که در آن کار میکند آگاه باشد. او به دانشی نیاز دارد که به او امکان دهد برای هر مسئله، رویداد یا واقعیت، درمانی مناسب یا نسخهای شایسته تجویز کند؛ از بیماریهای بنیادین یا بیماریهای فرعی که پیکر امت را میخورد، جامعه را پاره پاره میکند و فضاها را مسموم میسازد. بنابراین کافی نیست که علم یا آنچه به آن دعوت داده می‌شود، صرفاً به عقیده و فهم اندیشه‌ها و احکام آن محدود شود.

For this reason the one who desires revival must possess a comprehensive idea about the universe, the human and the life, and about what is before the life of this world and about their relationship altogether with what is after the life of the Dunyaa (world). Therefore they must possess an intellectual (rational) Aqeedah that forms the basis of their thinking and from which all of their systems and laws emanate. It will also define their viewpoint in life which means that it specifies for them the basis upon which they must interact and behave with the people and things that they come across within life. This is from one angle and from another angle this comprehensive thought must include bases that explain the manner of implementing these systems and laws, just as this comprehensive thought must include the method that explains the manner of bringing it into existence within life’s reality and make it reach all people. In summary they must have an ideology (Mabda’) that they are led by, lead with and lead others from mankind with. This therefore dictates that they should be in their collective, as if they are the live ideology that runs through the people. This is because they, their culture and conduct and behaviour represent the mirror of the image of the ideology that they carry and so that the thought that they are calling for is imprinted upon them. Similarly it is a duty upon them, whilst their work is aimed at reviving the Ummah and moving the society towards a better state and condition, to be knowledgeable of the reality that they are working in. They need the knowledge that will enable them to present a fitting treatment or a suitable prescription for every issue, incident or reality from the fundamental diseases or the side diseases which eat away at the Ummah’s body, tear apart the society and poison the atmospheres. Therefore it is not sufficient for the knowledge or what is being called for to be restricted to the Aqeedah and the understanding of its thoughts and rulings.

در ارتباط با ارائه جزئیات این موضوع، بیان می‌کنیم که موارد زیر از ایشان خواسته شده است:

In regards to providing details of this we will say that the following is required from them:

مسلمان بودن دعوت اسلامی بر هر مسلمانی فرض (واجب) است، زیرا این پیامی است که به او سپرده شده تا به مردم برسانده و در میان ایشان گسترش دهد: <<اینکه خداوند به دست تو یک نفر را هدایت کند، برای تو بهتر است از آنچه آفتاب بر آن طلوع و غروب می‌کند>> (السیوطی، الجامع الصغیر، حدیث حسن) و در روایتی دیگر: <<بهتر است برای تو از آنچه آفتاب بر آن طلوع کرده است>> به روایت الطبرانی از ابن رافع.

It is well known that carrying the Islamic Da’wah is Fard (an obligation) upon every Muslim as it is a message that has been entrusted to be conveyed and spread amongst the people: <<For Allah to guide one man by your hands is better for you than all that the sun has risen and set over>> (As-Suyooti Al-Jaami’ As-Sighaar Hadeth Hasan) and in another narration: <<Better for you than what the sun has risen upon>> as reported by At-Tabaraani from Ibn Raafi’.

و خداوند متعال فرمود:

And Allah (swt) said:

ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ۖ وَجَادِلْهُم بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِ ۖ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ

Invite to the way of your Lord with wisdom and good instruction, and argue with them in a way that is best. Indeed, your Lord is most knowing of who has strayed from His way, and He is most knowing of who is [rightly] guided (An-Nahl 125).

اما مسئله صرفاً حمل یک دعوت نیست، بلکه مسئله حمل دعوتی است برای هدفی مشخص، که عبارت است از ساختن یک امت و احیای آن بر اساسی معین، و تأسیس دولتی که اسلام را در واقعیت زندگی حاضر کند. به بیان دیگر، مسئله آگاه ساختن مسلمانان است تا بتوانند حکم شرعی‌ای را که معطل مانده به اجرا درآورند، و آن بیعت دادن به خلیفه است.

However the issue is not one of just carrying a Da’wah alone but rather it is the issue of carrying a Da’wah for the sake of a specific objective which is to build an Ummah and revive her upon a specific basis and to establish a State that will make Islaam present in the reality of life. With another expression it means the issue of making the Muslims aware so that they can implement a Shar’iy ruling which has been suspended, which is the giving of the pledge of allegiance to the Khaleefah.

پیامبر ﷺ فرمودند:

The Messenger (saw) said:

و هرکس بمیرد در حالی که بیعت (با امام) بر گردن او نباشد، به مرگ جاهلیت مرده است (مسلم).

<<And whosoever dies without having a Bay’ah upon his neck, he dies a death of Jahilliyah (Muslim)>>.

بنابراین دعوت باید برای هدفی مشخص انجام شود، و تحقق این هدف با کار فردی و با موعظه و اندرز ممکن نیست. از این رو ضروری است که این کار در چارچوب یک حزب یا ساختار گروهی (کتلة) انجام شود و کار فردی باید از ذهن مردم دور نگه داشته شود. این همان معنای وجود او در این زندگی است، که برای این هدف زندگی می‌کند، و برای رساندن پیام و ابلاغ آن به مردم و تحقق آن در واقعیت زندگی.

Therefore the Da’wah must be carried for a specific aim and the achievement of this aim is not possible by the individual work and by preaching and exhortation. As such it is essential for this work to be performed within a party bloc or structure (Kutlah) and the individual work must be distanced from the minds of the people. This therefore becomes the meaning of his existence in this life where he lives for the sake of this and for the sake of delivering the message and conveying it to the people and bringing it to the reality of life.

هر کس که بخواهد امت را احیا کند، باید فهمی از این مکتب داشته باشد؛ با اندیشه (فکرة) و روش (طریقة) آن. عقیده باید بر پایه یقینِ عقلی گرفته شود و بر عقل بنا گردد. او باید بفهمد که از عقیده، در زمینه احکام و راه‌حل‌ها، چه چیزی برمی‌خیزد، و نیز وسایل و شیوه‌هایی را بشناسد که به گسترش آن و رساندنش به مردم می‌انجامد. این شامل فهمیدنِ آن چیزی نیز می‌شود که این عقیده با خود آورده و از آن در زمینه احکامی برمی‌خیزد که شیوه حفظ یا حمایت خودِ این مکتب را بیان می‌کنند. همچنین باید قواعدی را بفهمد که شیوه اجرای آنچه مکتب با خود آورده را تبیین می‌کنند، افزون بر فهمیدن شیوه مشخصِ گسترش خودِ این مکتب، تا آنکه به همه مردم برسد و از طریق گسترش اقتدار اسلامی (این مکتب) بر مردم، چیره شود و بدین‌سان مردم را به ایمان آوردن به آن قادر سازد.

The one who wants to revive the Ummah must have an understanding of the ideology with its thought (Fikrah) and method (Tareeqah), where the Aqeedah (belief) is taken based on rational certainty (Yaqeen) and built upon the mind. He must understand that which emanates from the Aqeedah in terms of Ahkaam and solutions and have an understanding of the means and styles that lead to spreading it and conveying it to the people. This also includes understanding what this Aqeedah has come with and what emanates from it in terms of the rulings that explain the manner of safeguarding or protecting the ideology itself. He must also understand the rules that explain the manner of implementing what the ideology has come with, in addition to understanding the specific manner of spreading the ideology itself, so that it spreads to all people and becomes dominant through the expansion of the Islamic authority (the ideology) upon the people and thus enabling them to believe in it.

باید روش و شیوه‌ای را شناخت که امکان استقرار این مکتب در زندگی را فراهم می‌کند. این شناخت از نقطه‌ای آغاز می‌شود که اندیشه برای نخستین بار در وجود یک فرد یا چند فرد پدید می‌آید و پس از آن، گروه حزبی (تکتل) بر پایه همین اندیشه شکل می‌گیرد. از این رو، این تکتل بر پایه فکری و از طریق اندیشه بنا می‌شود. حاملان این مکتب و اعضای این گروه حزبی (تکتل) با فرهنگی واحد و مشخص پرورش می‌یابند، به گونه‌ای که هر فرد نماینده‌ی آن مکتب گردد. همراه با این، تماس با مردم و دعوت ایشان به این مکتب صورت می‌گیرد، تا اعتماد و اطمینان آنان از راه این مکتب جلب شود. سپس مکتب از طریق تعامل با جامعه حمل می‌شود تا امکان قرار دادن احکام و راه‌حل‌ها در جایگاه اجرا فراهم آید، یعنی رسیدن به حکم و قدرت. بدین ترتیب مکتب همان‌گونه که رسول خدا ﷺ آن را برپا داشت، در واقعیت زندگی مستقر می‌شود. بنابراین لازم است میان شیوه رساندن مکتب به زندگی، یعنی به دست گرفتن حکومت، و میان شیوه اجرا و گسترش مکتب، یعنی انجام کارهای حکومتداری با همه احکام آن در حفظ مکتب، اجرای راه‌حل‌ها، پرورش و سرپرستی امور مردم، و رساندن مکتب به جهان از راه الجهاد، تفاوت گذاشت.

The manner or Tareeqah (method) which enables the establishment of the ideology within the life must be known. This knowledge starts from the point (in time) when the thought first begins to exist within a person or a number of people which is followed by the establishment of a party bloc (Takattul) that is established upon this thought. This Takattul is therefore built intellectually or by the thought. The carriers of this ideology and the members of this party bloc (Takattul) are cultured with a specific unified culture so that each individual becomes a representation of the ideology. This is coupled with making contact with the people and calling them to the ideology, so that their trust and confidence is taken by way of the ideology. The ideology is then carried through interaction in order to reach the possibility of placing the rulings and solutions in the position of being implemented i.e. the reaching of the rule and authority. In this way the ideology is established in the reality of the life just as the Messenger of Allah (saw) did it. It is therefore necessary to differentiate between the manner of delivering the ideology to life i.e. to the rule, and between the manner of implementing the ideology and spreading it i.e. undertaking the actions of ruling with all of its Ahkaam in terms of safeguarding the ideology, implementing the solutions, fostering and caretaking the affairs of the people and carrying the ideology to the world by way of Al-Jihaad.

پیامبر خدا ﷺ بر اساس روش نخست حرکت کرد، از زمان نزول وحی تا هجرت و تأسیس دولتی که این مکتب را به واقعیت زندگی تبدیل کرد. سپس به بخش دوم روی آورد که در جنبهٔ عملی این روش (طریقه) نمود می‌یافت. بنابراین احکام این مکتب را به اجرا درآورد و در نتیجه، والاترین جامعه‌ای را که تاریخ به خود دیده بنا نهاد و رستاخیزی را پایه‌گذاری کرد که جهان همتایی برای آن ندیده است. از این رو واجب است که طریقهٔ پیامبر خدا ﷺ با هر دو بخشش همان روشی قرار داده شود که امروز دعوت با آن پیش برده می‌شود، و در عین حال تفاوت میان آن دو روشن نگه داشته شود، تا هر بخش در جای درست و در بستر مناسب خود قرار گیرد.

The Messenger of Allah (saw) proceeded in accordance to the first manner (or method) beginning from the time of the descent of the Wahi (revelation) until the performance of the Hijrah and the establishment of the State which brought the ideology into the reality of life. He then moved on to the second part represented in the practical aspect of the method (Tareeqah). So he undertook the implementation of the Ahkaam (rulings) of this ideology and as a result he built the most elevated society that history has known and established a revival that the world has never witnessed an equal to. Therefore it is obligatory to make the Tareeqah (method) of the Messenger of Allah (saw) with both of its parts the same method by which the Da’wah is carried today, whilst maintaining clarity in regards to the difference between them, so that each part is placed in its right place and context.

با بررسی طریقه (روش) رسول‌الله ﷺ درمی‌یابیم که ایشان دسته‌بندی سیاسی (تکتّل) را بنا نهادند که بر پایه‌ی یک مکتب فکری، یعنی بر یک عقیده و اندیشه‌ی واحد استوار بود. این مطلب در سخن عمر بن الخطاب (رضی الله عنه) به روشنی دیده می‌شود، آنجا که گفت: <اسلام بدون جماعت نیست، و جماعت بدون امارت (رهبری و اقتدار) نیست، و امارت بدون اطاعت نیست>. این سخن کار فردی را که با هدف مشخصی در تضاد با اسلام است نفی می‌کند. پس چگونه می‌تواند کاری فردی باشد، در حالی که هدف آن با مکتب تعیین شده و ماهیت این کار وجود یک جماعت با رهبری را ایجاب می‌کند؟ البته این بدان معنا نیست که هر گروهی با هر نوع رهبری مقصود است، بلکه منظور گروهی سیاسی است که افزون بر آن، رهبری سیاسی نیز داشته باشد.

By examining the Tareeqah (method) of the Messenger of Allah (saw) we find that he established a political bloc (Takattul) that was established upon the ideology i.e. upon a single Aqeedah and thought. This can clearly be seen in the words of ‘Umar Ibn ul-Khattaab (ra) when he said: <There is no Islaam without the Jamaa’ah (collective), and there is no Jamaa’ah without Imaarah (leadership and authority), and there is no Imaarah without obedience>. This negates the individual work which is contradictory to Islaam in regards to realising a specific aim. So how can it be individual work, when the aim has been defined by the ideology and when the nature of the work dictates the existence of a Jamaa’ah (collective group) with a leadership? This does not however mean any group with any kind of leadership but rather it means a political group, in addition to a political leadership.

در مورد اینکه شرط جماعت این باشد که سیاسی باشد، دلایل آن چنین است:

As for the requirement of the group (Jamaa’ah) to be political, then it is for the following reasons:

الف) هدفی که این بلوک حزبی به خاطر آن به وجود آمد، و فرضی (تکلیفی) که وجود آن را واجب کرد، تغییر جامعه و انتقال آن به وضعیتی بهتر است؛ یعنی احیای جامعه. جامعه گروه جمعی از مردمی است که با عرف‌ها و نظام عمومی یا همگانی که امور آنان را تنظیم می‌کند به یکدیگر پیوند خورده‌اند. اما این عرف‌ها و این نظام در واقعیت کنونی ما بسیار پایین‌تر از سطح شایسته است، و از این رو هدف، بالا بردن سطح این مردم است. بنابراین در این وضعیت لازم است سطح عرف‌ها، اندیشه‌ها و احساسات آنان بالا برده شود و نظام فاسدی که با آن اداره می‌شوند تغییر یابد. و لازم است که این نظام با نظامی جایگزین شود که امور آنان را اصلاح کند و با عقیده و اندیشه‌هایی که دارند سازگار باشد. یعنی باید نهاد سیاسی فاسد، افزون بر اندیشه‌ها و احساساتی که نظام بر آن‌ها بنا شده، تغییر کند و سپس نهادی سیاسی که شایسته جایگزینی آن باشد برپا گردد. از این رو لازم است این بلوک حزبی (کُتله) که برای احیا تلاش می‌کند، نهادی فکری و سیاسی باشد، تا بتواند به هدف خود دست یابد و به مقصد خویش برسد. و این به دلیل این قاعده است: «فاقدِ شیء آن را به دیگران نمی‌دهد» (فاقدُ الشيءِ لا يُعطيه).

a) The aim which the party block came into existence for its sake and the Fard (obligation) that made its existence obligatory is the changing of the society and to move it to a better situation i.e. to revive the society. The society is comprised of a collective grouping of people who are joined together by general or public customs and a system that regulates there affairs however these customs and system in our current reality are far below the appropriate level and as such the objective is to raise the level of these people. Therefore in this situation it is necessary to raise the level of their customs, their thoughts and sentiments and to change the corrupt system that they are regulated by. And it is necessary to replace this with a system that will rectify their affair which agrees with the Aqeedah and thoughts that they carry. It means changing the corrupt political entity, in addition to the thoughts and sentiments that the system is built upon and to then to put down a political entity that is fitting to take its place. Due to this it is necessary for this party bloc (Kutlah) that is working for revival, to be an intellectual and political entity, so that it is capable of achieving its aim and arrive at its goal. And this is due to the principle: ‘The one who does not possess something cannot give it to others’ (Faaqid Ash-Shay’ Laa Yu’teeh).

ب) اما اقداماتی که این گروه حزبی (کتله) در فرایند ایجاد تغییر و احیا باید انجام دهد، همه آنها اقدامات سیاسی هستند. فرایند تغییر دادن عادات، سنت‌ها و افکاری که در روابط میان مردم غالب‌اند، مستلزم فرهنگ‌سازی در میان مردم با فرهنگی سیاسی است که همه افکار و احکامی را دربرگیرد که جامعه مطلوب بر پایه آنها ساخته شود. این بدان معناست که این کار، روابط پایداری را هدف قرار می‌دهد که گروه جمعی مردم را به جامعه‌ای متمایز تبدیل کرده است، چه این روابط به اندیشه حکومت، اقتصاد، نظام اجتماعی، امنیت، آموزش یا غیر از اینها مربوط باشد، و این کار از طریق رهبری فکری آن، یعنی عقیده، انجام می‌شود. یعنی عقیده‌ای را که امت به آن ایمان دارد، به عقیده‌ای سیاسی تبدیل کنیم که به همه امور زندگی و روابط درونی و بیرونی آن بپردازد.

b) As for the actions that this party bloc (Kutlah) has to undertake in the process of bringing change and revival, then all of them are political actions. The process of changing the customs, traditions and thoughts that are dominant in the relationships between the people demands culturing the people with a political culture that encompasses all of the thoughts and Ahkaam (rulings) upon the basis of which the society is desired to be built. This means that the work targets the permanent relationships that have made the collective grouping of people a distinguished society whether these relate to the thoughts of ruling, economics, the social system, security, education or other than these and this is done via its intellectual leadership i.e. the Aqeedah. This means making the Aqeedah that the Ummah has believed in, a political Aqeedah, that deals with all of life’s affairs and its internal and external relationships.

ج) الکتلة (التکتل الحزبی)، وهی تعمل على إحیاء الأمة، تقف فی مواجهة فساد العلاقات، والأنظمة والقوانین التی تنظّم هذه العلاقات. وهذا یعنی معارضة الهیئة التنفیذیة المسؤولة عن تطبیق هذه الأنظمة والقوانین. ونتیجةً لذلک، فمن المحتّم أن تقف الدولة فی وجه هذه الکتلة الحزبیة لمواجهتها، وبذلک یکون هذا هو الکفاح السیاسی (الکفاح السیاسی).

c) The Kutlah (party bloc) whilst it works to revive the Ummah is in opposition to the corruption of the relationships and the systems and laws that regulate these relationships. This means opposing the executive body that is responsible for the implementation of these systems and laws. As a result it is inevitable that the State will stand in the face of this party bloc to counter it and as such this represents the political struggle (Al-Kifaah As-Siyaasiy).

د) کتله، در حالی که برای احیای امت تلاش می‌کند، با اندیشه‌های جامعه که با آنچه خود بدان باور دارد در تضاد است مخالفت می‌ورزد. در برابر هنجارها، سنت‌ها، مفاهیم و دیگر بلوک‌ها و احزاب سیاسی می‌ایستد که با اندیشه‌ها و مفاهیمی که کتله بدان باور دارد مخالف‌اند. این امر نمایانگر مبارزه فکری (الصراع الفکری) میان کتله و دیگرانی از مردم است که اندیشه‌های نادرست و نظرات فاسد را حمل می‌کنند. بنابراین این خود نیز فعالیتی سیاسی است.

d) The Kutlah whilst it is working to revive the Ummah opposes the thoughts in the society that are in opposition to what it holds. It stands against the norms, traditions, concepts and other party blocs and parties that are in opposition to what the Kutlah holds of thoughts and concepts. This represents the intellectual struggle (As-Siraa’ Al-Fikriy) between the Kutlah and others from amongst the people who carry the erroneous thoughts and corrupt opinions. This therefore is also political work.

ه) قول او ﷺ:

e) His statement (saw):

«هر کس صبح کند و به کار مسلمانان اهمیتی ندهد، از ایشان نیست.»

<<Whoever awakens and he has not concerned himself with the affair of the Muslims is not from them>>.

(الحاكم عن ابن مسعود رضي الله عنه، والبيهقي، والطبراني، وأبو نعيم)

(Al-Haakim from Ibn Mas’ood (ra), Al-Bayhaqi, At-Tabaraani and Abu Na’eem).

یا گفتهٔ ایشان ﷺ:

Or his statement (saw):

هر کس حاکم ستمگری را ببیند که حرام‌های الله را حلال می‌کند، پیمان‌های الله را می‌شکند، و بر مردم به غیر آنچه الله نازل کرده حکم می‌راند، و با گفتار یا کردار برای تغییر او تلاش نکند، پس بر الله است که او را به جایگاه ورودش (یعنی جهنم) داخل کند.

<<Whoever sees an oppressive ruling making the prohibitions of Allah Halaal, breaking the covenants to Allah, ruling over the people by other than what Allah has revealed, and he does not work to change him by a statement or act then it is for Allah to make him enter his place of entry (i.e. Jahannaum)>>.

(الطبراني في «التاريخ»، وابن الأثير في «الكامل» وغيرهما عن الإمام الحسين بن علي رحمه الله)

(At-Tabaraani in ‘At-Tareekh’, Ibn ul-Atheer in ‘Al-Kaamil’ and others from Al-Imaam Al-Hussein Bin ‘Ali (rah)).

علاوه بر ده‌ها حدیثی که مسلمان را ملزم می‌سازد به امر به معروف (یعنی دستورات آشکاری که در شریعت آمده‌اند) و نهی از منکر (یعنی ممنوعات آشکاری که در شریعت آمده‌اند). این کارهای امر به معروف و نهی از منکر، کنش‌هایی سیاسی نیز هستند.

This is in addition to tens of Ahaadeeth that have made it obligatory upon the Muslim to engage in the ordering of the Ma’roof (the clear commands that have come in the Shar’a) and to forbid the Munkar (The clear prohibitions that have come in the Shar’a). These actions of ordering the Ma’roof and forbidding the Munkar are also political actions.

و همچنین الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Also Allah (swt) said:

و باید از میان شما گروهی باشند که به خیر (یعنی اسلام) فرا می‌خوانند و به معروف امر می‌کنند و از منکر باز می‌دارند، و ایشان همان رستگاران‌اند. {آل عمران: ۱۰۴}

And let there arise from amongst you an Ummah that calls to the Khair (good i.e. Islaam) and orders the Ma’roof and forbids the Munkar and those are they who are successful (Aali ‘Imraan 104).

اولین و مهم‌ترین کسانی که باید به معروف امر و از منکر نهی شوند، کسانی‌اند که امور به ایشان سپرده شده است، یعنی زمامداران. این نیز نشان‌دهنده‌ی اوج کار سیاسی است.

The first and foremost of those who need to be ordered with the Ma’roof and forbidden from the Munkar are those entrusted with the affairs i.e. the rulers. This also reflects the peak of the political work.

اینها برخی از عواملی هستند که الزام می‌کنند «الكتلة» (گروه یا بلوک)، یعنی جماعتی که برای احیای جامعه و امت تلاش می‌کند، یک بلوک حزبی سیاسی باشد و تمام اعمال و اندیشه‌های آن، اعمال و اندیشه‌های سیاسی باشند.

These are some of the obligating factors that require the Kutlah (party bloc), that is working to revive the society and Ummah, to be a political party bloc and for all of its actions and thoughts to be political actions and thoughts.

جماعت (الکتلة) باید تفکر و اهداف خود را به شکلی تعریف کند که هرگونه ابهام را از میان بردارد و هرگونه مبهم‌گویی را برطرف سازد. افزون بر این، باید بسیار دقت کند که وضوح تفکرش و پاکی آن حفظ شود؛ و این کار با پیوند دادن هر اندیشه، حکم یا نظری به دلیلی از کتاب، سنت، یا آنچه این دو به آن راهنمایی می‌کنند از نظر دلیل، انجام می‌شود. این امر برای ناظران آشکار می‌سازد که این اندیشه‌ها، احکام و نظرات از آنچه وحی (وحی الهی) به همراه آورده، استنباط شده‌اند. همچنین باید با دوری جستن از هر اندیشه، حکم یا نظری که از کتاب و سنت سرچشمه نمی‌گیرد، نهایت توجه را به حفظ پاکی آن معطوف دارد. بدین ترتیب، آنچه در دوران انحطاط یا در هر زمان دیگر به این دو پیوسته شده، از احکام، نظرات، اندیشه‌ها، اصول و عقایدی که هیچ ارتباطی با کتاب و سنت ندارند یا پیوندی خیالی و به دروغ به آن دو نسبت داده شده، زدوده می‌شود.

The Kutlah has to define its thought and objectives in a manner that gets rid of every obscurity and removes any vagueness. Additionally is must take extreme care to maintain the clarity of its thought and its purity and this is done by binding every thought, ruling or opinion to a Daleel (evidence) from the Kitaab, the Sunnah or what they both guide to in terms of evidence. This makes it apparent to those observing, that these thoughts, rulings and opinions are deduced from that which the Wahi (divine revelation) has come with. Similarly is pays extreme attention upon maintaining its purity by distancing any thought, ruling or opinion that does not emanate from the Kitaab and the Sunnah. So it removes that which has been attached to them in the period of decline or at any other time, in terms of rulings, opinions, thoughts, principles and beliefs that have no linkage to the Kitaab and the Sunnah or have an imaginary and falsely attributed linkage to them.

تمام این موارد به روشنی و پاکیزگی مربوط می‌شود. و در خصوص تعیین و تبیین اهداف و مقاصد الکُتلہ، افزون بر اندیشه‌ها، احکام و آرای آن، لازم است شیوه‌ای که کارهایش باید بر آن جریان یابد، بر اساس آنچه مورد نیاز است، تعریف شود. یعنی باید برای آن یک اصل عملی اتخاذ کند، مانند: «هر عملی باید با اندیشه همراه باشد، برای هدفی مشخص و در فضایی از ایمان انجام گیرد». بدین معنا که اندیشه نخست است و از پی آن، عملی می‌آید که برای هدفی و در فضای ایمانی انجام می‌شود، فضایی که به اندیشه‌هایی باز می‌گردد که الکُتلہ آن‌ها را پذیرفته است. این اندیشه‌ها عملی‌اند و از خیال‌پردازی، تخیل و نظریه‌پردازی صرف به دورند. زیرا اندیشه‌ای که از عمل جدا باشد، خیالی، نظری و فلسفی است و هیچ ارزش و اعتبار واقعی ندارد. در حقیقت کتابخانه‌های مسلمانان از همانند این کتاب‌ها انباشته شده است، چراکه کتابخانه اسلامی غنی‌ترین کتابخانه روی زمین است. به همین سبب، اندیشه‌های الکُتلہ باید اندیشه‌های عملی باشند؛ اندیشه‌هایی که برای کار کردن و عمل بر اساس آن‌ها گرفته می‌شوند. افزون بر این، پیوند دادن اندیشه به عمل، بدون تعیین هدف یا مقصودی برای آن عمل، به معنای چرخیدن در دایره‌ای خالی است، و امت پیش‌تر با این واقعیت روبه‌رو شده است. شمار زیادی از واعظان و راهنمایان با صدای بلند به امت می‌گویند که باید از خدا بترسند و به پروردگارشان بازگردند، و با این همه، هیچ چیزی از واقعیت امت را تغییر نداده‌اند، زیرا بدون هدف دعوت می‌کنند. از این رو ضروری است که برای اندیشه و عمل هدفی تعیین شود، و مبنای این هدف یا مقصود باید توسط خود عقیده تعریف و مشخص گردد. تمام این امور، یعنی اندیشه، عمل و هدف مطلوب، همگی باید در جوّ ایمانی (فضای ایمان) قرار داشته باشند. این به آن دلیل است که سختی و دشواری راه و شدت مخالفت می‌تواند انگیزه‌ی الکتلة را سست کند، و از همین رو ضروری است که به «النّاصر المعین» (یاری‌دهنده و کمک‌کننده) که الله (سبحانه و تعالی) است بازگشت کرده و به او پناه برد. این کار برای آن است که دست الکتلة هدایت شود و گام‌هایش استوار گردد، و این جز با پیوند دادن هر اندیشه‌ای که عمل بر آن استوار است به فرمان الله ممکن نخواهد بود، آنجا که هر حکم (دستور) به دلیلش و به عقیده پیوند می‌خورد. این همان روشی است که قرآن در آیاتی که احکام را در بر دارند پیش گرفته است؛ آیه با پیوند دادن فرمان به الله (سبحانه و تعالی) و با توصیفی که حکم اقتضای آن را دارد، به پایان می‌رسد.

All of this applies to the clarity and purity, and in regards to specifying and defining the goals, and objectives of the Kutlah in addition to its thoughts, rulings and opinions, it is necessary to define the manner in which its actions must proceed in accordance to what is required. This means that it must adopt a practical principle for it, like: ‘That every action should be preceded by thought and that it should be for a specific objective and in an atmosphere of Imaan’. This means that the thought is first and is followed by the action that is done for an objective within an atmosphere of Imaan which refers to the thoughts that the Kutlah has adopted. These thoughts are practical and far away from being imaginary, fictitious or theoretical. This is because the thought that is detached from the action is imaginary, theoretical and philosophical and holds no real value or worth. Indeed the Muslim libraries have been filled with the like of these books as the Islamic library is the richest library on the face of the earth. For this reason the Kutlah’s thoughts must be practical thoughts and these thoughts are taken to be worked with and acted upon. In addition, linking the thought to the action, without specifying an aim or objective for the action, means going around in an empty circle and the Ummah has already been exposed to this reality. There are a large number of preachers and guides who shout out loudly to the Ummah that they must fear Allah and return to their Rabb and despite this they have changed nothing from the Ummah’s reality because they are calling without an objective. For this reason it is essential to define an aim for the thought and action and the basis of the objective or aim has to be defined and specified by the Aqeedah itself. All of this, the thought, action and the aim that is sought all need to be within the Jaw Imaani (atmosphere of Imaan). This is because the difficulty and ruggedness of the path and the force of the opposition could weaken the drive of the Kutlah and as such it is essential to return and seek refuge in An-Naasir Al-Mo’een (The supporter and helper) who is Allah (swt). This is so that the Kutlah’s hand can be guided and its foothold made firm and this will not happen unless every thought that an action is based upon is tied to the command of Allah, where every Hukm (ruling) is connected to its Daleel (evidence) and to the Aqeedah. This is in line with the methodology of the Qur’aan in respect to the Aayaat containing Ahkaam and the Aayah ends by connecting the command to Allah (swt) and with a description that the ruling dictates.

برای مثال، الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

So for example Allah (swt) stated:

و مرد دزد و زن دزد را دست‌هایشان را به سزای آنچه کسب کرده‌اند قطع کنید؛ این کیفری است از جانب خدا، و خدا عزیزٌ حکیم است.

And the male thief and female thief, cut off their hands as a recompense for what they have earned, a punishment from Allah and Allah is ‘Azeezun Hakeem (Al-Maa’idah 38).

این بدان معناست که اندیشه، عمل، هدف، شیوه‌ی رسیدن به آن و اصلی که همه‌ی اینها از آن برمی‌خیزند، همگی مانند نقشه‌ی مهندسی یا طرح ساختمان تنظیم می‌شوند. اصل آن، عقیده است، و آن شکل بنا و چگونگی برپا داشتن آن را مشخص می‌کند، درست همان‌گونه که کار معمار چنین است. زیرا هنگامی که معمار تصمیم می‌گیرد ساختمانی بسازد (یعنی هدف خود را مشخص می‌کند)، نقشه‌ی مهندسی‌ای ترسیم می‌کند که همچون نقشه‌ای است و ماهیت زمینی را که می‌خواهد بر آن بسازد برایش روشن می‌سازد. سپس شکل بنا را، چه در داخل و چه در بیرون، طبقات و بال‌هایی را که در بر خواهد داشت، افزون بر آنچه از نظر مصالح به آن نیاز دارد، و اینکه کل آن چقدر هزینه خواهد داشت، روشن می‌کند.

This means that the thought, the action, the objective, the manner of reaching it and the principle from which they spring from are all put down similar to an engineering plan or blueprint. Its principle is the Aqeedah and it specifies the shape of the building and the manner of how it is established just like the work of the architect. This is because when he decides to build a building (i.e. when he specifies his objective), he lays down an engineering plan which is like a map that makes clear to him the nature of the land that he wants to build upon. It then makes clear the shape of the building internally and externally, the floors and wings that it will contain in addition to what he needs in terms of materials and how much it will all cost.

چون عقیده مقرر کرده است که لازم است در واقعیت زندگی برپا شود، و الکتله (جماعت) به این هدف متعهد می‌شود، پس ضروری است که الکتله آگاهی کامل نسبت به این هدف داشته باشد. این آگاهی باید به امت منتقل شود تا امت به‌طور کلی ارتقا یابد، برای تحقق این هدف بکوشد و پیشرفت این کار را در مسیر آن احساس کند. برای الکتله جایز نیست که وضوح این هدف را نادیده بگیرد یا آن را در سینه‌های رهبری‌اش محدود نگه دارد؛ بلکه ضروری است که این هدف، در کلیات و جزئیاتش، پیش چشم امت ارائه شود تا برای همه کسانی که برای آن کار می‌کنند، از آن پشتیبانی می‌کنند و برای مردم به‌طور کلی قابل فهم باشد. اینان کسانی هستند که می‌خواهیم به سوی این هدف حرکت کنند، تا با آن آشنا شوند و آن را درک کنند، در حالی که روا نیست آنان در تاریکی نگه داشته شوند یا هدف به‌صورت کلی و مبهم بیان گردد. برای نمونه، آنجا که گفته می‌شود هدف، بنای امت و احیای شیوه زندگی اسلامی است، و این امر قطعاً جز با برپایی دولت اسلامی تحقق نمی‌یابد، این گفته کلی است و کافی نیست. زیرا لازم است که الکتله و امتی که همراه آن است، نسبت به معنای بنای امت و احیای آن آگاهی داشته باشند. این آگاهی با روشن ساختن این معنا و توضیح آن برای مردم حاصل می‌شود، و این معنا خلاصه می‌شود در اینکه امت دارای یک اصل فکری (یا مبنای فکری) و یک روش تفکر سازنده باشد. و هنگامی که می‌گوییم: «احیای شیوه زندگی اسلامی»، لازم است این عبارت به روشنی توضیح داده شود و معنای آن بیان گردد، یعنی اینکه ما به عنوان امت بار دیگر به حکمرانی اسلام بر روابط درونی و بیرونی مردم بازمی‌گردیم. منظور از این کار بازگشت به تطبیق و اجرای اسلام است، همان‌گونه که از زمان پیامبر ﷺ تا اواخر دوران خلافت پیاده می‌شد. روند آن، ازسرگیری زندگی‌ای است که متوقف شده بود، و مسئله‌ای نو نیست که بخواهند بیاورند، بلکه مسئله، ازسرگیری زندگی‌ای است که پیش‌تر سپری و زیسته شده است. و هنگامی که این موضوع به آنان گفته می‌شود و توضیح داده می‌شود که این امر محقق نخواهد شد مگر با برپایی دولت اسلامی و با بیعت دادن به خلیفه، آنگاه لازم است این هدف روشن شود و پیامدها و نتایج وجود آن نیز در ارتباط با حضور اسلام در واقعیت زندگی و در پیوند با احیای امت روشن گردد. بنابراین ضروری است که این هدف در ذهن کتله به‌روشنی تصور شود، همان‌گونه که لازم است در اذهان امت نیز به‌روشنی درک گردد. سپس لازم می‌شود که معنای دولت اسلامی، اصولی که بر آن بنا می‌شود، ارکان آن، نهادها و نظام‌هایی که آن را اداره می‌کنند تعریف شود. به دیگر سخن، باید نقشه و طرح کامل یک مهندس ترسیم گردد، به‌گونه‌ای که تنها چیزی که باقی می‌ماند، قرار دادن مردم در جایگاه‌ها و مناصب خود باشد. این یعنی قانون اساسی دولت، در کلیات و جزئیات آن، باید روشن و همچون خورشید در آشکارترین حالت دیدنی‌اش، واضح باشد.

So when the Aqeedah has specified that it is obligatory for it (the Aqeedah) to be established within the reality of life and the Kutlah then commits to this objective, it becomes necessary for the Kutlah to possess a complete awareness of this objective. This is so that it can transfer this awareness to the Ummah and so that the Ummah can be elevated as a whole, work towards realising this objective and sense the progress of this work along the path. It is not permitted for the Kutlah to overlook its clarity or to confine it within the breasts of its leadership but rather it is essential to present that objective in its generalities and partialities in front of the eyes of the Ummah so it is made feasible to all of those who are working for it, supporting it and the people as a whole. These are those who we want to move towards this objective, so that they can be acquainted with it and understand it whilst it is not allowed for them to be kept in the dark or for it to be over general. So for example, in the case where it is stated that the objective is to build the Ummah and resume the Islamic way of life and that this will absolutely not come except by the establishment of the Islamic State. This statement is general and is not sufficient as it is necessary for the Kutlah and the Ummah along with her to have awareness in regards to the meaning of building the Ummah and reviving her. This occurs by clarifying this meaning and explaining it to the people and this meaning is summed up as the Ummah’s possession of an intellectual principle (or basis) and a productive method of thinking. And when we say: ‘The resumption of the Islamic way of life’ it is necessary to explain this statement clearly and what we mean by it i.e. that we as an Ummah return once again to the ruling by Islaam over the people’s internal and external relationships. It means returning to the implementation and application of Islaam as it was implemented from the time of the Messenger (saw) until the last part of the Khilafah. Its process is one of resuming a life that had halted and it is not a new issue that is sought to be brought but rather the issue is one of resuming a life that has already passed by and been lived. And when this is said to them and it is explained that this will not occur unless the Islamic State is established and by giving the Bay’ah (pledge) to the Khaleefah, then it is necessary to make this objective clear and to make clear the consequences and results of its existence in regards to the existence of Islaam within the reality of life and in relation to the revival of the Ummah. Therefore it is essential for it to be clearly envisioned in the mind of the Kutlah just as it is necessary for it to be clearly perceived in the minds of the Ummah. It would then become necessary to define the meaning of the Islamic State, the principles upon which it is established, its pillars, its institutions and the systems that regulate it. In other words a complete engineers plan and blueprint needs to be drawn out to the point that all that remains is to put the people in their places or positions. This means that the State’s constitution in its generalities and partialities need to be clear and as clear as the sun when it is at its most visual setting.

امّا دعوت کردن امّت به امری که آن را نمی‌شناسد یا نمی‌پذیرد، یا تلاش برای سوق دادنش به سوی واقعیتی که از آن بی‌خبر است، در حالی که اعتماد و پشتیبانی‌اش را می‌طلبد، صرفاً خیال‌پردازی است و نادانی‌ای افزون‌تر را نشان می‌دهد. این کار همچنین با فرموده‌ی خداوند (سبحانه و تعالی) در تضاد است.

As for calling the Ummah to a matter that she does not know or recognise, or to seek to move her towards a reality that she is ignorant of whilst seeking confidence, trust and support from her, then this is just pure fantasy and represents additional ignorance. It is also in opposition to the statement of Allah (swt):

بگو این راه من است؛ من با بصیرت (آگاهی) به سوی الله دعوت می‌کنم، من و کسانی که از من پیروی می‌کنند، و سبحان الله، و من از مشرکان نیستم. (یوسف: ۱۰۸)

Say this is my way, I call to Allah upon clear sight (awareness), I and those who follow me and Subhaanallah and I am not from the Mushrikeen (Yousuf 108).

وہ بات جو واضح اور معروف ہے کہ جو شخص کسی چیز کا مالک نہ ہو وہ اسے کسی دوسرے کو دے یا منتقل نہیں کر سکتا۔ اسی طرح یہ بات بھی معلوم ہے کہ ایک ہی مسئلے میں بہت سی بار ایک سے زیادہ آراء پائی جا سکتی ہیں، اور ممکن ہے کہ یہ مختلف آراء آپس میں متضاد ہو جائیں۔ یہ صورت اصول اور قواعد میں بھی پیش آ سکتی ہے، جیسے فروع اور جزئی مسائل میں پیش آتی ہے۔ اسی لیے "الکتلہ" پر لازم ہے کہ وہ احکام، آراء اور افکار میں سے وہی منتخب کرے جن کو وہ اپنائے، آگے بڑھائے اور عملی طور پر نافذ کرنے کے لیے کام کرے، تاکہ دو متضاد یا متناقض باتیں ایک ساتھ جمع نہ ہوں۔ یقینی بات ہے کہ فکر کو متعین نہ کرنے سے "الکتلہ" کے ارکان کے درمیان اختلاف اور تناقض پیدا ہوگا، اور اس کا نتیجہ یہ ہو سکتا ہے کہ "الکتلہ" متعدد جماعتی گروہوں یا دھڑوں میں بکھر جائے، اور پھر اسے جوڑنے والی چیز صرف اس گروہ کا نام ہی رہ جائے۔ کیونکہ ممکن ہے کہ کوئی بھی رائے جمع ہو جائے اور لوگ اس کی طرف دعوت دینے لگیں، جس سے اجتماعی گروہ کی وحدت ٹوٹ جائے۔ لہٰذا یہی کافی سبب ہے کہ فکر، ہدف اور راستے کو اپنانا اور متعین کرنا ایک واجب امر ہو۔

And it is an obviously accepted and known matter that the one who does not possess a matter or thing cannot give it or pass it on to others. From another angle it is also known, that in one single issue, there can on many occasions exist more than one opinion and that it is possible for these differing opinions to reach the point of being contradictory to one another. This can occur in the Usool (fundamentals) and Qawaa’id (principles) just as it can occur in the branches and partialities. For this reason the Kutlah must choose what it needs in terms of Ahkaam, opinions and thoughts which are adopted, proceeded with and worked with to see them implemented and this is so that two opposites or contradictory matters are not brought together. It is certain that the lack of defining the thought will lead to differences and contradictions between the members of the Kutlah and as such this could lead to the scattering of the Kutlah into multiple party blocs or wings and then nothing would bring them together apart from the bloc’s name. This is because it is possible for any opinion to be gathered around and for people to call for it and as such this would lead to the fragmentation of the unity of collective grouping. This therefore is enough reason for the adoption and defining of the thought, goal and path to be an obligatory matter.

برای نمونه، در اسلام دیدگاه‌های فقهی متعددی درباره‌ی شخص خلیفه وجود دارد؛ خلیفه‌ای که نخستین رکنی است که اجرای اسلام بر آن استوار است و برای آنکه اسلام در واقعیت زندگی وجود داشته باشد. پس دیدگاهی وجود دارد که بیان می‌کند: هر مسلمانی که شروط زیر را داشته باشد می‌تواند خلیفه شود و برای مسلمانان جایز است که امور خود را به او بسپارند. این شروط عبارت‌اند از: آنکه مسلمان، مرد، دارای عقل سالم، بالغ (از نظر سن)، آزاد و عادل باشد، و هر یک از این شروط دلیلی از کتاب و سنت دارد، و نسب، ملیت و میزان دانش او از این شروط نیستند. دیدگاه دیگری در این مسئله وجود دارد که بیان می‌کند: واجب است خلیفه، علاوه بر این شش شرط، از قریش باشد، با این دلیل: «الأئمة من قریش» (پیشوایان از قریش‌اند). دیدگاه سومی نیز وجود دارد که علاوه بر شش شرط، مقرر می‌کند خلیفه باید از اهل بیت باشد، بر اساس سخن خداوند متعال:

For example, in Islaam there are a number of Fiqhi (jurisprudential) opinions related to the person of the Khaleefah which is the first pillar which the application of Islaam is established upon and for it to exist within life’s reality. So there is an opinion that states: That any Muslim who fulfils the following Shuroot (conditions) can become a Khaleefah and that it is permissible for the Muslims to entrust him with their affair. These conditions are that he is Muslim, male, of sound mind, mature (in age), free and just and that each of these conditions has an evidence from the Kitaab and the Sunnah, and his lineage, nationality and the extent of his knowledge are not from these. There is another opinion within this issue that states: That it is obligatory for the Khalifah to fulfil these six conditions in addition to the condition that he is from Quraish with the evidence: <<The A’immah (Imaams) are from Quraish>>. There is another third opinion that stipulates in addition to the six conditions that the Khaleefah must be from Aali Bayt (Ahl ul-Bayt/Those of the Nabi’s household (saw)) based on the speech of Allah (swt):

جز این نیست که خداوند اراده کرده است که پلیدی [گناه] را از شما اهل بیت دور گرداند و شما را کاملاً پاک سازد. (الأحزاب ۳۳)

Allah intends only to remove from you the impurity [of sin], O people of the [Prophet's] household, and to purify you with [extensive] purification (Al Ahzaab 33).

یک رأی چهارم نیز وجود دارد که بر این باور است که بر خلیفه واجب است که مجتهد باشد، تا تابع نظر مجتهدی دیگر نباشد و بدین ترتیب اختیار تام در دست او متمرکز نشود. بر این اساس، اگر فرض کنیم که این کتلہ در این مسئله نظر خود را مشخص نکرده باشد، و در نتیجه هر چهار رأی میان اعضای این بلوک حزبی، وابستگان آن و حامیانش وجود داشته باشد، و تعداد زیادی از اندیشمندان و رهبران آن پیرامون این چهار رأی گرد آمده باشند و هر یک از آنان دیده باشد که رأی او درست است و جایز نیست که آن را رها کند و از رأی دیگری پیروی نماید. آنگاه اگر این بلوک حزبی به جایگاه حکومت برسد و توان اجرای احکام و اندیشه‌ها و آرائی را داشته باشد که بدان معتقدند، کدام رأی را برخواهند گزید؟ قطعاً هر صاحب رأیی خواهد کوشید تا رأی خود را بر دیگران تحمیل کند و در برابر رأی دیگری مقاومت نماید. و نتیجهٔ آن چه خواهد بود؟ این امر به تجزیهٔ این کتلہ و اختلاف، یا حتی به درگیری میان آنان (و هواداران ایشان) خواهد انجامید.

There is also a fourth opinion that states that it is obligatory for the Khaleefah to be a Mujtahid so that he is not subservient to the opinion of another Mujtahid so that the full authority does not rest in him. In light of this, if we were to suppose that the Kutlah had not specified her opinion in this issue and as a result all four opinions existed amongst the members of the party bloc, those attached to it and its supporters, and that a large number of the thinkers in it and its leaders gathered around these four opinions and each of them saw that his opinion was the correct one and that it is not permissible to give it up to follow another’s opinion. Then if this party bloc was to reach the position of ruling and was in a position to implement the Ahkaam, thoughts and opinions that they held, which opinion would they then adopt? It is certain that each possessor of an opinion will attempt to oblige his opinion and resist the opinion of the other. And what will the result of this then be? It would lead to the splitting of this Kutlah and disagreement or even fighting between them (and their supporters).

بر همین اساس و به دلیل حکم شرعی‌ای که می‌گوید: «حکمِ خداوند برای هر (فرد) یکی است و متعدد نیست»، این حکم جاری می‌شود. کتلة (بلوک حزبی) مشابه و همانند یک فرد است و از نظر تکلیف شرعی همان حکم فرد واحد را دارد. بنابراین کاملاً جایز نیست که دارای احکام، آرا، اندیشه‌ها و باورهای متعدد باشد. پذیرفتنِ ضروری اندیشه‌ها، احکام و باورهای لازم، تصویر حقیقی آن را نمایان می‌سازد، روح آن است، هستیِ حیاتی‌اش بر آن استوار است، و اعتماد و اطمینان مردم با فهم روشن بر عهده‌اش گذاشته می‌شود و اندیشه‌ها و نظرات مردم بر اساس آن دگرگون می‌گردد. به این ترتیب، این کتله می‌تواند این اندیشه‌ها، احکام و باورها را به‌صورت افکار عمومی پدید آورد، تا آنها به عرف‌ها و هنجارهای پذیرفته‌شده مردم تبدیل شوند که ستون‌های بنیادینی را تشکیل می‌دهند که ترکیب جامعه را تعیین می‌کنند.

For this reason and due to the Hukm Shar’iy that states: ‘The Hukm of Allah is one for each (one) person) and it is not many’ the following applies. The Kutlah (party bloc) is analogous and similar to a person and it takes the same ruling as the single person in terms of legal obligation. Therefore it is absolutely not permitted for it to have multiple rulings, opinions, thoughts and beliefs. The necessary adoption of required thoughts, rulings and beliefs represents its true image, it serves as its spirit, its vital existence rests upon it and the confidence and trust of the people is taken upon it by way of clear understanding and the thoughts and opinions of the people are changed in accordance to it. In this way it is capable of generating these thoughts, rulings and beliefs as a public opinion so that they become the adopted customs and norms of the people which represent the fundamental pillars defining the society’s composition.

حزبِ کُتله باید با افکار فاسد و رفتارهای نادرستی که در جامعه وجود دارد نیز درگیر شود تا آنها را از میان بردارد و در برابرشان جایگزینی ارائه دهد. این کار مستلزم شناخت اندیشه‌های تباه‌شده، مفاهیم نادرست و باورهای باطلی است که در جامعه رواج دارند، تا بتوان آنها را رد کرد، فساد آنها را آشکار ساخت و بطلان و سستی‌شان را روشن نمود. درست نیست که در این زمینه به کلیات بسنده شود و تنها گفته شود: «کفر یک ملت است»، هرچند این سخن درست است. بلکه ضروری است که هر اندیشه، نظر یا باوری به شیوه‌ای فکری و عقلانی بررسی شود، خطای آن روشن گردد و کاستی‌هایش آشکار شود. آری، کفر یک ملت است؛ این حقیقتی استوار و واقعیتی ثابت است، زیرا دین قابل تجزیه نیست؛ یا اسلام است یا کفر، و میان این دو چیزی وجود ندارد. اما مسئله در اینجا تنها تأیید یک حقیقت نیست، بلکه زدودن فساد، امر نادرست و باطل است، از راه روشن ساختن آنها و اقامه دلیل و برهان علیه آنها. خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:

The Kutlah must also engage with the corrupt thoughts and bad practises that are present within the society in order to remove them and to present an alternative to them. This requires knowledge of the corrupted thoughts, incorrect concepts and false beliefs that exist in the society so that they can be refuted, their corruption revealed and their falsity and weakness exposed. It is not valid to over generalise in this and merely state: ‘Kufr (disbelief) is one Millah (religion)’ despite this being correct, but rather it is essential to discuss every thought, opinion or belief in an intellectual manner making clear its error and to reveal its flaws. Yes indeed Kufr is one Millah, this is a firmly established truth and reality as the Deen cannot be partitioned, it is either Islaam or it is Kufr and there is nothing in between. However the issue here is not only about affirming a truth but it is rather about removing a corruption, erroneous matter and falsehood by making them clear, establishing argument against them by way of evidence and proof. Allah (swt) says in Al-Qur’aan Al-Kareem:

باطل نه از پیش رو و نه از پشت سر به آن راه نمی‌یابد؛ این وحیی است از سوی پروردگاری فرزانه و ستوده (فصلت ۴۲).

Falsehood cannot approach it from before it or from behind it; [it is] a revelation from a [Lord who is] Wise and Praiseworthy (Al-Fussilaat 42).

با بررسی دقیق آیات قرآن کریم درمی‌یابیم که این کتاب به هر یک از انواع موجود کفر (انکار حق) به شیوه‌ای جامع و کلی و نیز به‌طور تفصیلی پرداخته است، افزون بر این که به آنچه هر گروه می‌گفت یا ادعا می‌کرد و به آنچه بدان باور داشت نیز پاسخ داده است. آیات شریفه نازل شدند تا بطلان این سخنان و باورها را آشکار کنند. استدلال با دلیل قطعی و بر پایه حقیقتی که قصد اثبات آن بود برپا شد، تا ایمان مؤمنان از راه خرد و برهان روشن استوار گردد. قرآن کریم بسنده ندانست که تنها عقیدهٔ اسلام را بیان کند و حقایق و دلایل آشکار آن را شرح دهد تا مردم خود درباره‌اش بیندیشند. بلکه به نقاط حساس مردم ضربه زد و باورهایشان را مورد حمله قرار داد، ادعاهای خیالی‌شان را از میان برد و نادانی و سرسختی آنان را آشکار ساخت. آیات هر گروه را بر اساس واقعیت حال آنان و اندیشه‌ها و باورهایی که داشتند مورد خطاب قرار دادند. از این رو مشرکان عرب را با توجه به مکتب‌ها و گرایش‌های گوناگونشان، و نیز کسانی را که از آنان پیروی می‌کردند، در زمینه پرستش بت‌ها خطاب قرار داد. قرآن بی‌وقفه به پرستش بت‌ها و بت‌پرستی حمله کرد، کسانی را که بدان باور داشتند سرزنش نمود، ناتوانی‌شان را در این زمینه و عدم به‌کارگیری خردشان را آشکار ساخت، تا دریابند که این بت‌ها و آنچه می‌پرستند نه زیانی می‌توانند رساندن و نه سودی. به همین سبب ایشان را چون چهارپایان و حتی گمراه‌تر از چهارپایان توصیف کرد. پس آیا این سخن، خطاب به ایشان به شیوه‌ای تحریک‌آمیز و به گونه‌ای بود که به نقاط حساس آنان ضربه می‌زد؟

By closely examining the Aayaat of the Qur’aan Al-Kareem we find that it dealt with every existing category of Kufr (disbelief) in a holistic general manner and also in detail, in addition to addressing what every group said or claimed and what they believed in. The Noble Aayaat descended to prove the falsehood of these statements and beliefs. The argument was established with definite evidence, upon the reality that was intended to be demonstrated, so that the belief (Imaan) of those who believed would be established by way of the mind and clear proof. The Noble Qur’aan did not find it sufficient alone to demonstrate the Aqeedah of Islaam and explain what it comprised of in terms of truths and glaring proofs merely for the people to be then left to think about that. Rather it struck at the raw nerves of the people and attacked their beliefs, it dispelled their imaginary claims and made clear their foolishness and stubborn rigidity. The Aayaat addressed each grouping according to their reality in terms of the thoughts and beliefs that they held. Therefore it addressed the Arab Mushrikeen (polytheists) according to their different schools of thought and directions in addition to those who followed in them in respect to worshipping idols. It attacked the worship of idols and paganism relentlessly and reproached those who believed in it whilst making clear the feebleness in regards to this and the lack of using their minds, so that they could perceive that these idols and what they worshipped could not bring any harm or benefit. For this reason they were described as being like cattle and indeed even further astray than cattle. They were therefore addressing in a provocative manner and a way that struck at their raw nerves?

آنان دل‌هایی دارند که با آن نمی‌فهمند، چشم‌هایی دارند که با آن نمی‌بینند، و گوش‌هایی دارند که با آن نمی‌شنوند. آنان مانند چهارپایانند؛ بلکه گمراه‌ترند. ایشان همان غافلانند. (الأعراف: ۱۷۹)

They have hearts with which they do not understand, they have eyes with which they do not see, and they have ears with which they do not hear. Those are like livestock; rather, they are more astray. It is they who are the heedless (Al-A’araaf 179).

به همین ترتیب، قرآن کریم به هر یک از اندیشه‌های آنان پرداخته است، چه آن اندیشه‌ها متعلق به کسانی باشد که وجود خداوند را انکار می‌کردند، یا کسانی که هوای نفس خود را معبود خویش قرار داده بودند، یا کسانی که به منظور نزدیکی به خداوند بت‌ها را می‌پرستیدند. قرآن برای ایشان روشن ساخت که در روزگاران گذشته نیز بت‌ها پرستیده می‌شدند، و از بت‌هایی که قوم ابراهیم (علیه السلام) می‌پرستیدند یاد کرد، و این‌که او چگونه آن‌ها را درهم شکست و چگونه آن‌ها توان دفاع از خویشتن را نداشتند. همچنین بت‌هایی را که قوم نوح (علیه السلام) می‌پرستیدند، با نام یاد کرد:

Similarly the Qur’aan discussed every one of their thoughts whether it addressed those who denied the existence of Allah, or those who took their desires as their deity, or those who worshiped idols for the purpose of gaining closeness to Allah. It explained to them that idols had been worshipped in times that had passed by and mentioned the idols worshipped by the people of Ibraheem (as), how he destroyed them and how they did not possess the power to defend themselves, just as it mentioned the idols worshipped by the people of Nuh (as) by name:

و گفتند: «هرگز خدایان خود را رها مکنید و هرگز ودّ و سُواع و یَغوث و یَعوق و نَسر را ترک مگویید» (نوح: ۲۳).

And they said: 'Never leave your gods and never leave Wadd or Suwa' or Yaghuth and Ya'uq and Nasr’ (An-Nuh 23).

همان‌گونه که برخی از بت‌های قریش به نام ذکر شده‌اند:

Just as some of the idols of Quraish were mentioned by name:

آیا پس به لات و عزّی فکر کرده‌اید؟ و منات، سومین، آن دیگری؟ (النجم ۱۹-۲۰)

So have you then considered al-Lat and al-'Uzza? And Manat, the third - the other one? (An-Najm 19-20).

علاوه بر این، [الکتاب] به کسانی پرداخته که معتقد بودند خود خدایی یا الهی هستند، همان‌گونه که در نمونهٔ گفتگویی که میان ابراهیم (ع) و نمرود روی داد، یا در بحث موسی (ع) با فرعون آشکار است:

In addition it discussed those who believed that they were divine or Godly as demonstrated in the example of the dialogue that took place between Ibraheem (as) and Nimrood or the discussion of Musaa (as) with Fir’awn:

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

آیا ندیدی کسی را که دربارهٔ پروردگار ابراهیم با او محاجه کرد، از آن رو که خداوند به او پادشاهی داده بود؟ هنگامی که ابراهیم گفت: «پروردگار من کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند»، او گفت: «من زنده می‌کنم و می‌میرانم.» ابراهیم گفت: «خداوند خورشید را از مشرق برمی‌آورد، پس تو آن را از مغرب برآور.» پس آن کافر مبهوت شد، و خداوند قوم ستمگر را هدایت نمی‌کند ({البقرة: ۲۵۸}).

Have you not considered the one who argued with Abraham about his Lord [merely] because Allah had given him kingship? When Abraham said, "My Lord is the one who gives life and causes death," he said, "I give life and cause death." Abraham said, "Indeed, Allah brings up the sun from the east, so bring it up from the west." So the disbeliever was overwhelmed [by astonishment], and Allah does not guide the wrongdoing people (Al-Baqarah 258).

بنابراین می‌توان دریافت که قرآن کریم خطاب خود را به یک گروه محدود نکرد و دیگران را نادیده نگرفت، و آنان را هم‌سان به یک شکل مورد خطاب قرار نداد؛ همچنان که به تنها توضیح دادن اندیشه، عقیده و آنچه از مردم می‌خواهد بسنده نکرد. به همین ترتیب، قرآن خود را به حمله بر ادیان و باورها محدود نساخت، بلکه فراتر رفت و به آنچه می‌گفتند، آنچه انجام می‌دادند و روابطی که زندگی‌شان را تنظیم می‌کرد نیز پرداخت. از این رو، در همان زمانی که ادیان مورد حمله قرار می‌گرفتند، رفتارها و ویژگی‌های آنان نیز مورد نقد واقع می‌شد؛ و این امر را می‌توان در تنها یک سورۀ کوتاه دید که همۀ این موارد را در بر دارد.

Therefore it can be noticed that the Qur’aan Al-Kareem did not restrict its address to one group whilst ignoring others and it did not group them altogether just as it did not find it enough to merely explain its thought, Aqeedah and what it wants from the people. Similarly the Qur’aan did not restrict itself to attacking religions and beliefs but went beyond this to address what they were saying, what they were doing and the relationships that regulated their lives. So in the time in which the religions were being attacked it also attacked their actions and characteristics which can be demonstrated in just one short Surah that encompasses all of this:

این مانند آن است که الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

This is like when Allah (swt) stated:

به نام الله الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ آیا دیدی آن کسی را که روز جزا را تکذیب می‌کند؟

In the Name of Allah Ar-Rahmaan Ar-Raheem Have you seen the one who denies the Recompense?

این همان کسی است که یتیم را از خود می‌راند.

For that is the one who drives away the orphan.

و به اطعام مسکین ترغیب نمی‌کند.

And does not urge the feeding of the poor.

پس وای بر نمازگزاران،

So woe to those who pray.

آنان که از نمازشان غافلند.

Those who are heedless in their prayer.

آنان که اعمال خود را به نمایش می‌گذارند.

Those who make a show of their deeds.

و از بخشیدن کمک‌های ناچیز خودداری می‌کنند (سورۃ الماعون).

And withhold any small assistance (Surah Al-Ma’oon).

و هنگامی که چن Ů…ÛŚ€ Ú¯ÙˆÛŚŠØŻ (سبحانه ÙˆŘȘŘčŘ§Ů„ÛŒ):

And when He (swt) says:

وای بر کم‌فروشان.

Woe to those who give less [than due].

و کسانی که وقتی از مردم پیمانه‌ای می‌ستانند، حق کامل خود را می‌گیرند.

Who when they take a measure from the people they take their full measure.

اما اگر برای دیگران پیمانه کنند یا وزن کنند، کمتر از حق آنان می‌دهند.

But if they give by measure or weigh out to them, they give less (than due).

آیا آنان گمان نمی‌کنند که برانگیخته خواهند شد؟

Do they not think that they will be resurrected?

به روزی بزرگ (المطففین).

To a mighty day (Al-Mutaffifeen).

و همه باید قرآن کریم را بخوانیم تا در آیات و سورههایی که در مکه نازل شدهاند تأمل کنیم، و بنگریم که چگونه با جامعه سخن گفتهاند و چه چیزهایی از عقاید، رسوم و اعمال که میان مشرکان عرب رواج داشت در آنها آمده است. افزون بر این، بنگریم که چگونه توجه را به عقیده اسلام جلب میکنند، آن هم بر پایه استدلال و دلیل روشن. قرآن آمده است تا ثابت کند که الله (سبحانه و تعالی) آفریدگار هر چیز است، و اوست که قرآن را نازل کرده، و اوست که هیچ معبودی جز او نیست و پیامبرش ﷺ را با هدایت و دین حق فرستاده است، تا آن دین بر هر دین دیگری چیره شود، با وجود خواستههای کافران. و قرآن در مورد روز قیامت با دلیلی آمده که هیچ پرسش یا شکی باقی نمیگذارد.

And we should all read from the Noble Qur’aan so that we can ponder over the Aayaat and Suwar that were revealed in Makkah and how they addressed the society and what it contained of beliefs, norms and actions that existed amongst the Arab Mushrikeen. This is in addition to the manner it grabs the attention and the focus towards the Aqeedah of Islaam based upon clear argument and proof. It came proving that Allah (swt) is the Khaaliq (creator) of everything, that He (swt) caused the Qur’aan to descend, that He whom there is no Ilaaha other than Him sent His Messenger (saw) with the guidance and the Deen of truth, so that it prevails over every other Deen in spite of the wishes of the disbeliefs, and it came with proof leaving no question or doubt, in regards to the Day of Judgement.

حال بیایید درنگ کنیم و ببینیم که آیات و سوره‌ها با دسته‌ای دیگر از کافران، یعنی اهل کتاب، چگونه برخورد کرده‌اند. هرگاه لازم بود، آنان را همراه با مشرکان عرب مورد خطاب قرار می‌داد.

Let us now also reflect upon how the Aayaat and the Suwar dealt with another category from amongst the disbelievers in respect to the Ahl ul-Kitaab (people of the book). When it was required it would address them together along with the Arab Mushrikeen.

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

کسانی که از اهل کتاب و مشرکان کافر شدند، از کفر خود دست برنمی‌داشتند تا آنکه دلیلی روشن برای ایشان بیاید.

Those who disbelieved among the People of the Scripture and the polytheists were not to be parted [from disbelief] until there came to them clear evidence.

فرستاده‌ای از جانب الله که صحیفه‌های پاکیزه را تلاوت می‌کند (البینہ ۱-۲).

A messenger from Allah reciting purified scriptures (Al-Bayyinah 1-2).

و کلام او (سبحانه و تعالی):

And His speech (swt):

وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً، وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا، لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا، وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ، وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا، كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ، وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ، وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ}. [المدثر: ٣١]

And We have not made the keepers of the Fire except angels. And We have not made their number except as a trial for those who disbelieve - that those who were given the Scripture will be convinced and those who have believed will increase in faith and those who were given the Scripture and the believers will not doubt and that those in whose hearts is hypocrisy and the disbelievers will say, "What does Allah intend by this as an example?" Thus does Allah leave astray whom He wills and guides whom He wills. And none knows the soldiers of your Lord except Him. And mention of the Fire is not but a reminder to humanity (Al-Mudaththir 31).

قرآن کریم اہلِ کتاب کو اجتماعی طور پر بھی خطاب کرتا ہے۔

The Qur’aan also addresses the Ahl-ul-Kitaab collectively:

بگو: «ای اهل کتاب، بیایید به سخنی که میان ما و شما یکسان است، روی آورید: اینکه جز خدا را نپرستیم و چیزی را با او شریک نسازیم و برخی از ما برخی دیگر را به جای خدا به خدایی نگیرد.» پس اگر روی برتافتند، بگویید: «گواه باشید که ما مسلمانانیم [تسلیم‌شدگان در برابر او].» (آل عمران)

Say: O People of the Scripture, come to a word that is equitable between us and you - that we will not worship except Allah and not associate anything with Him and not take one another as lords instead of Allah. But if they turn away, then say, "Bear witness that we are Muslims [submitting to Him]. (Aali ‘Imraan).

و این کتاب هر یک از این گروه‌ها را با بحثی مشخص و دلایل ثابت‌شده بر باطل بودن آنچه این یا آن گروه گفته یا ادعا کرده، مورد خطاب قرار می‌دهد. این کتاب دربارهٔ بنی‌اسرائیل سخن می‌گوید و هنگامی که موضوع به ادعاها و مسائل مربوط به یهود مرتبط است، آنان را با این عنوان خطاب می‌کند: «یا بنی اسرائیل». این کتاب عقاید، کردار و گفته‌های آنان را بیان می‌کند، آنچه را که در دین خود بدعت نهادند، آنچه را که در کتاب‌های خود تغییر دادند، پیامبران خداوند را که از روی تجاوز و دشمنی با ایشان کشتند، و نیز آنچه را که از ایشان خواسته می‌شد و نحوهٔ آزمایش شدنشان را شرح می‌دهد. آنان در بیست و هفت سوره از قرآن در بافت‌ها و موقعیت‌های گوناگون یاد شده‌اند.

And it also addresses each one with a specific discussion and established evidence upon the falsehood of what one or the other of these groups said or claimed. It discusses Banu Isra’eel and addresses them with this title ‘Yaa Bani Isra’eel’ when the matter is connected to the claims and issues related to the Jews. It addresses their beliefs, actions, statements, what they invented to their Deen, what they changed in their books, the Anbiyaa’ of Allah that they killed in transgression and hostility against them, in addition to what they would demand from them and how they were tested. They were mentioned to the point that twenty-seven Suwar (Surahs) made mention to them in a host of different contexts and realities.

و هنگامی که قرآن کریم مسیحیان را بهطور خاص مخاطب قرار داد، آنچه را که در دینشان ابداع و جعل کرده بودند و تغییراتی را که در عقایدشان ایجاد کرده بودند نیز بیان کرد. قرآن به اقوال گوناگون آنان دربارهٔ عقایدشان نسبت به الله (سبحانه و تعالی) و عیسی (علیه السلام) پرداخت.

And when the Qur’aan Al-Kareem addressed the Christians specifically, then it also mentioned what they invented and fabricated in their Deen and the changes that they made to their beliefs. It addressed their different statements in regards to their beliefs about Allah (swt) and ‘Isa (as):

إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلَاثَةٍ؛ (المائدۃ: ۷۳)

Verily Allah is the third of three (Al-Ma’idah 73).

بی‌گمان الله همان مسیح پسر مریم است (المائده ۱۷).

Verily Allah is the Messiah son of Maryam (Al-Maa’idah 17).

یا کسانی که گفتند مسیح (عیسی علیه السلام) پسر خدا است. آیات، بنابراین، آنان را به یاد آنچه که عیسی (علیه السلام) با آن نزدشان آمد انداخت، تا حجت و برهان بر ایشان اقامه شود. آیات داستان تولد عیسی (علیه السلام) را در سورۀ مریم و سورۀ آل عمران، همراه با داستان‌های زکریا، یحیی و مریم، با جزئیات کامل برای ایشان بازگو کرد؛ جزئیاتی که جز کسی که شاهد این رویدادها بوده نمی‌توانست آنها را بداند، در حالی که بیشتر، اگر نه همۀ، عرب‌ها کاملاً از آنها بی‌خبر بودند.

Or those who stated that Al-Maseeh (‘Isa (as)) was the son of Allah. The Aayaat therefore reminded them of what he (as) came to them with, so that the proof and argument was established against them. It narrated to them the story of the birth of ‘Isa (as) in Surah Maryam and Surah Aali ‘Imraan along with the stories of Zakariyaa, Yahyah and Maryam in absolute detail that none could know them except the one who witnessed these events, whilst most if not all of the Arabs were completely ignorant of them.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

این از اخبار غیب است که به تو وحی می‌کنیم؛ نه تو آن‌ها را پیش از این می‌دانستی و نه قومت. (هود: ۴۹)

These are the news of the unseen we have divinely revealed to you. You did not know of them, neither you nor your people (Hud 49).

این بخش به گفته‌های یهودیان درباره عیسی (ع) پسر مریم (ع) اشاره کرد و آنچه یهودیان درباره مسیحیان گفته بودند و آنچه مسیحیان درباره یهودیان گفته بودند را بیان نمود:

It mentioned the statements of the Jews in respect to ‘Isa (as) the son of Maryam (as) and mentioned what the Jews said about the Christians and what the Christians said about the Jews:

و یهودیان گفتند: «مسیحیان بر هیچ چیزی نیستند» و مسیحیان گفتند: «یهودیان بر هیچ چیزی نیستند» (البقرہ ۱۱۳).

And the Jews said: ‘The Christians are not upon anything’ and the Christians said: ‘The Jews are not upon anything’ (Al-Baqarah 113).

این کتاب هیچ مسئله‌ای را رها نکرد مگر آنکه آن را برای آنان روشن ساخت، استدلال‌هایشان را رد کرد، ادعاهای خیالی‌شان را از میان برد، و سپس هریک از ایشان را مخاطب قرار داد و به آنان آگاهی داد که محمد ﷺ هریک از آنان را در کتاب (قرآن) یاد کرده است.

So it did not leave a matter except that it made it evident to them, refuted their arguments, dispelled their imaginary claims and then addressed each of them in turn making them aware that Muhammad (saw) had mentioned each of them in the Kitaab:

محمدٌ رسولُ اللهِ ﷺ، والذين معه أشدّاءُ على الكفار، رُحماءُ بينهم. تراهم رُكّعاً سُجّداً يبتغون فضلاً من اللهِ ورضواناً. سيماهم في وجوههم من أثرِ السجود. ذلك مثلهم في التوراة، ومثلهم في الإنجيل كزرعٍ أخرجَ شطأهُ فآزرَه فاستغلظَ فاستوى على سُوقِه يُعجِبُ الزُّرّاعَ ليغيظَ بهم الكفار. (الفتح: ۲۹)

Muhammad is the Messenger of Allah and those who are with him are severe against the disbelievers, merciful among themselves. You see them bowing and prostrating [in prayer], seeking bounty from Allah and [His] pleasure. Their mark is on their faces from the trace of prostration. That is their description in the Torah. And their description in the Gospel is as a plant which produces its offshoots and strengthens them so they grow firm and stand upon their stalks, delighting the planters - so that Allah may enrage by them the disbelievers (Al-Fath 29).

قرآن به آنچه میان ایشان موجود بود بسنده نکرد، بلکه فراتر رفت و به آنچه میان ایشان رخ می‌داد پرداخت: گفتگوهایی که داشتند، سخنانی که می‌گفتند، کارهایی که انجام می‌دادند و توطئه‌هایی که می‌چیدند.

The Qur’aan did not stop at what was present amongst them but rather went beyond that to address what took place between them in terms of the discussions they had, the statements they were making, the actions they were undertaking and the conspiracies that they were hatching.

هنگامی که یهودیان این ادعای نادرست را مطرح کردند که ابراهیم یهودی بود، و مسیحیان ادعا کردند که او مسیحی بود، بطلان آنچه ادعا می‌کردند در یک جملهٔ کوتاه آشکار شد:

When the Jews made the false claim that Ibraheem was Jewish and the Christians claimed that he (as) was a Christian, the falsity of what they were claiming was exposed in a short sentence:

ابراهیم نه یهودی بود و نه مسیحی، بلکه او مسلمانی حنیف بود و از مشرکان نبود (آل عمران، ۶۷).

Ibraheem was not a Jew and he was not a Christian but rather he was a Muslim Haneef and he was not of the polytheists (Aali ‘Imraan 67).

و خداوند (سبحانه و تعالی) نیز فرموده است:

And Allah (swt) also said:

ای اهل کتاب، چرا درباره ابراهیم بحث می‌کنید، در حالی که تورات و انجیل جز پس از او نازل نشدند؟ آیا تعقل نمی‌کنید؟

O people of the Book why do you argue in regards to Ibraheem whilst the Taurah and the Injeel were not revealed except after him. Will you not then reason?

این بدان معناست که دین یهودیان و مسیحیان پس از ابراهیم (ع) آمد، و چگونه ممکن است کسی که پیش از آن‌ها آمده، از کسانی پیروی کند که پس از او آمده‌اند؟ از این رو آیه، استدلال آنان را که اوج بی‌خردی بود، رد کرد.

This means that the religion of the Jews and the Christians came after Ibraheem (as) and how can it be possible for the one who came before to follow those who came after him. Therefore the Aayah repudiated their argument which represented the heights of foolishness.

آیات همچنین آنچه را که آنان در کشتن انبیاء، خوردن ربا و سُحت (درآمدهای حرام) انجام داده بودند، که از آن منع شده بودند، برملا کرد. همچنین توطئه‌های آنان علیه مسلمانان را فاش ساخت. این مانند زمانی است که آنان به گروهی از خودشان گفتند که در آغاز روز به اسلام ایمان بیاورند و سپس در پایان روز کافر شوند، با این هدف که در میان مسلمانان نسبت به راستگویی نبوت محمد ﷺ تردید ایجاد کنند، علاوه بر فاش شدن دیگر توطئه‌هایی که چیده بودند.

The Aayaat also mentioned what they had done in terms of killing the Anbiyaa’ (Prophets), eating Ribaa (Usury) and Suht (Haraam sources), which they had been forbidden from. It also exposed their conspiracies against the Muslims. This is like the time when they said to a group from amongst them that they should become believers in Islaam at the beginning of the day and then become disbelievers at the end of the day, in an attempt to create doubt amongst the Muslims in relation to the truthfulness of the Prophethood of Muhammad (saw), in addition to exposing other conspiracies that they hatched.

و هنگامی که گروه یا دسته‌ای تازه پدید آمد که پیش‌تر در جامعه وجود نداشت، قرآن با آشکار کردن و تبیین آنچه در دل‌هایشان بود، خطاب به ایشان سخن گفت. از این رو در سوره‌ای که به نام ایشان است، یعنی «المنافقون»، مشخص شدند. در جاهای مختلفی از سوره‌ها و آیات قرآن کریم، از ایشان یاد شد، ویژگی‌هایشان توصیف گردید و آنچه در درون خود پنهان می‌داشتند، فاش شد. برای نمونه، در آغاز سوره البقره، مؤمنان در چهار آیه، کافران در دو آیه و منافقان در سیزده آیه یاد شده‌اند. همچنین از ساختن مسجد ضرار و توطئه‌ای که با آن کردند، یاد شده است، توطئه‌ای که به سوزاندن آن به دست پیامبر ﷺ انجامید. حتی اگر یکی از ایشان سخنی می‌گفت، خداوند آن را آشکار می‌ساخت، مانند این سخن خداوند:

And when a new group or category came into being, which had previously not been present within the society, it addressed them by way of revealing and explaining what lay inside of their hearts. So they were singled out in the Surah named after them: ‘Al-Munaafiqoon’. They were mentioned, their characteristics were described and what they concealed within themselves was disclosed in a number of different places and Suwar of the Qur’aan Al-Kareem. So in the beginning of Surah Al-Baqarah for example the believers were mentioned in four Aayaat, the disbelievers were mentioned in two whilst the Munaafiqoon (hypocrites) were mentioned in thirteen Aayaat. It also mentioned their building of Masjid Ad-Daraar (Harm) and what they had conspired to do with it which led to the Messenger (saw) burning it down. Even if one of them was to utter some words Allah (swt) would expose that like the statement of Allah (swt):

و از میان آنان کسی است که می‌گوید: «به من اجازه بده (در خانه بمانم) و مرا به فتنه نیفکن.» آگاه باش که آنان هم‌اکنون در فتنه افتاده‌اند. و یقیناً جهنم کافران را فرا گرفته است. (التوبہ ۴۹)

And among them is he who says, "Permit me [to remain at home] and do not put me to trial." Unquestionably, into trial they have fallen. And indeed, Hell will encompass the disbelievers. (At-Taubah 49).

یا گفتارِ او (سبحانه و تعالی):

Or His statement (swt):

آیا به کسانی ننگریسته‌ای که از راز و نجوا بازداشته شده بودند، سپس به آنچه از آن بازداشته شده بودند بازمی‌گردند و در میان خود درباره‌ی گناه و تجاوز و نافرمانی نسبت به پیامبر ﷺ نجوا می‌کنند؟ و چون نزد تو آیند، تو را به آن سلامی درود می‌گویند که خداوند با آن بر تو درود نفرستاده، و در میان خود می‌گویند: «چرا خداوند ما را به خاطر آنچه می‌گوییم عذاب نمی‌کند؟» جهنم برای آنان بس است؛ در آن درمی‌آیند و می‌سوزند، و چه بد جایگاهی است. ([سورۀ المجادلة، آیۀ ۸])

Have you not considered those who were forbidden from private conversation, then they return to that which they were forbidden and converse among themselves about sin and aggression and disobedience to the Messenger? And when they come to you, they greet you with that [word] by which Allah does not greet you and say among themselves, "Why does Allah not punish us for what we say?" Sufficient for them is Hell, which they will [enter to] burn, and wretched is the destination. (Al-Mujaadalah 8).

این از جمله مسائل بسیاری است که قرآن کریم به آن‌ها پرداخته است، مانند مواردی که به پیامبر خدا ﷺ و مؤمنان دلگرمی و قوت می‌بخشید، آن‌گاه که سفرهای پیامبران پیشین و آنچه را که در مسیر دعوت خود با آن روبه‌رو شدند بازگو می‌کرد.

This is amongst many other matters addressed by the Qur’aan Al-Kareem, like those which gave encouragement and strength to the Messenger of Allah (saw) and the believers when they mentioned the journeys of the previous Prophets and what they encountered on their Da’wah paths.

بر اساس این خلاصهٔ کوتاه، نتیجه می‌شود که بر هر گروهی که ادعا می‌کند برای احیای امت و ارتقای جایگاه آن تلاش می‌کند، واجب است که همان راهی را دنبال کند که پیامبر ﷺ پیمود، و در برابر همهٔ اندیشه‌های متعارضی که در جامعه وجود دارند، به مبارزهٔ فکری بپردازد. این کار اصلاً ممکن نخواهد بود مگر آنکه آنان دانش و فهم کامل از این اندیشه‌ها و باورها داشته باشند، به‌گونه‌ای که بتوانند بطلان و فساد این آرا را ثابت کنند. و تنها عرضه کردن آنچه خود بدان باور دارند و حمل می‌کنند کافی نیست، زیرا این کار با روش پیامبر ﷺ و شیوهٔ قرآن در مبارزهٔ فکری و در پاسخ دادن به استدلال‌ها با برهان و دلیل در تضاد است.

Based on this short summary above, it follows that it is obligatory upon any group that claims to be working to revive the Ummah and elevate its status, to proceed along the same path that the Messenger (saw) trod and to launch into an intellectual struggle with all the conflicting thoughts existing in the society. This would not be possible at all unless they possessed complete knowledge and understanding of these thoughts and beliefs, so that they are capable of proving their falsehood and corruption of the opinions. And it is not enough to merely present what they hold and carry because this is contradictory to the method of the Messenger of Allah (saw) and the methodology of the Qur’aan of engaging in the intellectual struggle and by countering arguments with proof and evidence.

قرآن کریم بر پیامبرمان ﷺ در طول بیست و سه سال، به تدریج نازل شد. این کتاب یکجا نازل نشد، بلکه متناسب با اوضاع، واقعیتها و شرایط فرود آمد. بر این اساس، هر گروهی که برای احیای امت تلاش می‌کند، واجب است که با رویدادها، واقعیتها و شرایط زندگی کند تا بتواند برای هر مسئله، حادثه یا وضعیتی، دیدگاه اسلامی ارائه دهد. پیگیری واقعیتها و رویدادها مستلزم دانش و فهم از واقعیت یا حادثه‌ای است که شخص را قادر سازد تا آنچه را که از شرایط، اوضاع و علل و اسباب مرتبط با آن در بر دارد، دریابد، تا نظر یا حکمش درست یا نزدیک به درستی باشد. این امر نخست شناخت جامعه‌مان را می‌طلبد و سپس شناخت نیروهایی که در مبارزه درون آن دخیل‌اند، از جمله دولت‌هایی که بر سر منابع آن رقابت می‌کنند و می‌کوشند کنترل و نفوذ خود را بر آن گسترش دهند. ما در داستان ابوبکر ره دلیلی قوی داریم، آنگاه که او با کافران قریش بر سر نتیجه جنگی که میان رومیان و ایرانیان در جریان بود شرط بست، افزون بر آنچه قرآن کریم در این باره آورده است، در باب وجوب پیگیری واقعیتها و رویدادها. روشن است که رسول خدا ﷺ و یارانش، کتلة (گروه سیاسی) ای را نمایندگی می‌کردند که از واقعیت خود آگاه بود و از جامعه‌اش شناخت داشت، همان‌گونه که از هر آنچه پیرامونش بود آگاه بود. پس اینجا ابوبکر ره بر سر یک موضوع نظامی و سیاسی شرط می‌بندد، آن هم در ارتباط با دو قدرت بزرگ جهان آن روز، ایرانیان و رومیان، گفتگویی که با سخن خداوند سبحان پشتیبانی می‌شد:

The Qur’aan was revealed and descended upon our Messenger (saw) in parts over a period that lasted twenty-three years. It was not revealed in one go but rather in accordance to circumstances, realities and conditions. Based on this it is obligatory upon any group that works to revive the Ummah to live with the events, realities and conditions so that it is capable of providing the Islamic opinion for every issue, incident or condition. Following and pursuing the realities and events necessitates knowledge and understanding of the reality or incident in a manner that enables the person to encompass what it includes of circumstances, conditions and what is related to it terms of reasons and causes in order for his opinion or judgement to be correct or close to correct. This demands a knowledge of our society firstly and then knowledge about the forces that are involved in the struggle within it, including the states that are competing for its resources and to spread their control and influence over it. We have strong evidence in the story of Abu Bakr (ra) when he wagered the disbelievers of Quraish in regards to the results of the war that was waging between the Romans and Persians in addition to what the Qur’aan mentioned in relation to that, in regards to the obligation of pursuing the realities and events. It is evident that the Messenger of Allah (saw) and those with him represented a political Kutlah (bloc) which was aware of its reality and knowledgeable of its society, just as it was aware of all that surrounded it. So here we have Abu Bakr (ra) wagering upon a military and political matter and in relation to the two most powerful States in the world at that time, the Persians and Romans, a dialogue that was supported by the statement of Allah (swt):

الف، لام، میم.

Alif, Lam, Meem.

رومیان شکست خوردند۔

The Romans have been defeated.

در نزدیک‌ترین سرزمین، اما آنان پس از شکستشان، پیروز خواهند شد.

In the nearest land. But they, after their defeat, will overcome (be victorious).

در عرض سه تا نه سال. فرمان از آنِ الله است، چه پیش از آن و چه پس از آن. و در آن روز مؤمنان شاد خواهند شد.

Within three to nine years. To Allah belongs the command before and after. And that day the believers will rejoice.

به یاری خداوند. او هر که را بخواهد یاری می‌دهد، و اوست آن شکست‌ناپذیرِ مهربان.

With the victory of Allah. He gives victory to whom He wills, and He is the Exalted in Might, the Merciful.

(سورة الروم ۱-۵)

(Ar-Rum 1-5).

از نظر اوضاع داخلی، واقعیت چقدر آشکار شد هنگامی که کافران مکه برای گفتوگو و توطئه با یکدیگر گرد آمدند و طرحهای عملی بیرون میکشیدند، در حالی که خداوند (سبحانه و تعالی) هر حرکت و سخنی را که آنان داشتند زیر نظر داشت. این امر زمانی برجسته شد که سران مکه در دارالندوة گرد آمدند و درباره پیامبر خدا ﷺ و دعوت او با یکدیگر مشورت کردند. آنان بحث کردند که درباره او به مردم چه بگویند و چگونه در بازار عکاظ، بازاری که در آن هیئتهای عربی و میهمانان حضور داشتند، پاسخ دهند و جواب گویند. این نشست به رهبری الولید بن المغیره، سید بنی مخزوم که به سید مکه نیز شناخته میشد، برگزار شد. پس گفتند: «ای ابوالولید، به مردم چه بگوییم؟» او پاسخ داد: «پیشنهادهای خود را بگویید تا بشنوم.» پس آنان به ارائه نظرات خود پرداختند و الولید آنها را رد میکرد زیرا با واقعیت سازگار نبودند. چون پیشنهادها تمام شد، گفتند: «تو خود بگو.» پس او ابروهای خود را در هم کشید، سر خود را خاراند و به فکر فرو رفت، در حالی که در میان جای نشست قدم میزد، تا سرانجام به سخن فریبنده خود رسید. پس گفت: ما خواهیم گفت که او ساحری است که با سخنش انسان از قوم و خانوادهاش جدا میشود.

As for the internal situation, then how greatly was the reality exposed when the disbelievers of Makkah gathered to discuss and scheme amongst themselves and to draw out practical plans, whilst Allah (swt) was monitoring every move and statement they made. This was highlighted when the chiefs of Makkah gathered in Dar un-Nadwah and consulted one another in regards to the Messenger of Allah (saw) and his Da’wah. They discussed the issue of what they should say about him to the people and how they should respond and provide answers to the Arab delegations and visitors in the marketplace, the market of ‘Ukaazh. The meeting was led by Al-Waleed Bin Al-Mugheerah the Sayyid (Master) of Bani Makhzoum who was also known as the Sayyid of Makkah. So they said: ‘O Abu-l-Waleed what should we say to the people?’ He replied: ‘Make your suggestions so that I can hear them’. So they began to suggest their opinions and Al-Waleed would reject them because they did not fit the reality. When they had run out of suggestions they then said: ‘You tell us then’. So he brought his eyebrows together and he began to scratch his head and pick his brain whilst walking back and forth across the space of the gathering place until he arrived at his words of deception. So he said that we will say that he is Saahir Bayyaan (A sorcerer or magician of words) and that by his speech a person is separated from his people and family.

همین که این امر در پشت درهای بسته انجام شد، وحی نازل شد و رسول خدا ﷺ را از نقشه‌چینی آنان آگاه ساخت. پس آیات قرآن نازل شدند که توطئه آنان و آنچه را میان ایشان گذشته بود، با جزئیاتی شگفت‌انگیز آشکار کردند.

As soon as this had taken place behind doors the revelation descended informing the Messenger of Allah (saw) of their scheming. So the Aayaat of the Qur’aan were revealed exposing their conspiracy and what had taken place amongst them in amazing detail.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

«مجھے اُس کے ساتھ چھوڑ دو جسے میں نے اکیلا پیدا کیا۔»

Leave Me with the one I created alone.

و کسی را که به او مال فراوان بخشیدم.

And to whom I granted extensive wealth.

و کودکان نیز حاضر بودند.

And children present [with him].

و آن را برایش گسترده و آسان گردانیدم.

And spread out [everything] before him, easing [his life].

ﷺ

Then he desires that I should add more.

نه! بی‌شک او نسبت به آیات ما لجوج بوده است.

No! Indeed, he has been toward Our verses obstinate.

من او را به عذابی سخت و دشوار دچار خواهم کرد.

I will cover him with arduous torment.

بی‌شک او اندیشید و سنجید.

Indeed, he thought and deliberated.

خدا او را نابود کند؛ چگونه اندیشید و تصمیم گرفت.

So may he be destroyed [for] how he deliberated.

سپس (باز هم) نابود باد، او که چگونه اندیشید و سنجید.

Then (again) may he be destroyed [for] how he deliberated.

سپس او [دوباره] اندیشید.

Then he considered [again].

سپس او ابرو درهم کشید و چهره در هم کشید.

Then he frowned and scowled.

سپس [فرعون] پشت کرد و تکبّر ورزید.

Then he turned back and was arrogant.

و گفتند: «این جز سحری نیست که [از دیگران] تقلید شده است.»

And said: "This is not but magic imitated [from others].

این جز سخن یک انسان نیست۔

This is not but the word of a human being.

من او را به سَقَر (آتش جهنم) خواهم افکند.

I will cast him into Saqar (hellfire).

(المدثر ۱۱-۲۶)

(Al-Mudaththir 11-26).

این سطح از وعی (آگاهی) است که لازم است نسبت به رویدادها و واقعیات داشته باشیم، تا بتوانیم حکم الله را دربارهٔ آن بیان کنیم، یا برای امت روشن سازیم حوادثی را که میان ایشان رخ می‌دهد، یا توطئه‌هایی را که علیه ایشان چیده می‌شود، یا موانعی را که در برابر دعوت قرار داده می‌شود؛ خواه این موانع از خود فرزندان امت باشد، یا از دشمنان امت از طریق دست فرزندان امت، یا مستقیماً از جانب دشمنان ایشان.

This is the level of Wa’iy (awareness) that is required in relation to the events and realities so that we are able to provide the ruling of Allah upon it or so that we are able to make clear to the Ummah the incidents that are occurring amongst them, or the conspiracies that are being hatched against them, or the obstacles that are being placed in front of the Da’wah, whether these are coming from the sons of the Ummah themselves, or from the enemies of the Ummah through the hands of the sons of the Ummah or directly from her enemies.

ہم نے بیان کیا ہے کہ معاشرہ دو چیزوں سے مرکب ہے: اس کا عمومی عرفِ عام اور نظام۔ جس طرح جماعت (حزبی گروہ) پر یہ لازم ہے کہ وہ فاسد افکار اور موجودہ واقعات سے نمٹے، ان کے فساد کو واضح کرے، ان کے باطل ہونے کو ظاہر کرے، اور انہیں لوگوں کی زندگی اور ان کی سوچ سے دور رکھے، اسی طرح اس پر یہ بھی لازم ہے کہ وہ معاشرے کے اندر اپنی فکر پیدا کرنے کا کام کرے، تاکہ اس پر رائے عامہ تشکیل پائے اور فکر کے تقاضوں کے مطابق عمومی عرفِ عام قائم ہو۔ یہی وہ کام ہے جس سے اسے نمٹنا ہے، جیسے معاشرے کے اجزاء میں سے دوسرے ستون سے اسے نمٹنا ہے، یعنی موجودہ قائم نظام یا حکومت، جو لوگوں کے باہمی تعلقات کو کنٹرول اور منظم کرتی ہے اور ان کے معاملات کی دیکھ بھال کی ذمہ دار ہے۔ اس نظام کے فساد اور اس کے حل و علاج کے جھوٹ کو ظاہر کرنا اور بے نقاب کرنا لازم ہے، نیز لوگوں کے معاملات کی بری دیکھ بھال، ان کے عقیدے اور اس سے متعلقہ احکام کے ساتھ اس کے تصادم اور مخالفت کو بھی واضح کرنا لازم ہے۔ جن بنیادوں پر حکومت اور نظام قائم ہے انہیں ڈھانا ضروری ہے، ساتھ ہی متبادل پیش کرنا اور اس کی سچائی و درستگی پر دلیل قائم کرنا بھی ضروری ہے۔ یہ کام سیدھی لکیر کو ٹیڑھی کے مقابل پیش کرتا ہے، یہاں تک کہ لوگ حکومت پر سے اپنا اعتماد کھو دیں اور اس کو نافذ کرنے والوں سے ان کی حمایت چھین لی جائے۔

We have stated that the society is composed of its public general custom (’Urf ‘Aamm) and the system. Just as it is an obligation for the Kutlah (party bloc) to engage and deal with the corrupt thoughts and the prevailing events in order to explain their corruption and reveal their falsehood, and to distance them from the life of the people and their thinking, it must also work to generate its thought within the society to shape a public opinion upon it and to form the public and general custom (‘Urf ‘Aamm) in accordance to what the thought dictates. This is what is has to engage with just as it has to engage with the second pillar from amongst the components of the society, meaning the standing current system or regime that controls and regulates the relationships amongst the people and is responsible for taking care of their affairs. It is obligatory to reveal and expose its corruption and the falsity of its solutions and treatments, its bad caretaking of the people’s affairs and its contravention and opposition to their Aqeedah and the rulings that accompany it. The bases that the regime and system are established upon need to be demolished whilst presenting the alternative and establishing the evidence for its truthfulness and correctness. The work presents the straight line against the crooked until the people lose their confidence in the regime and their support for those who implement it is taken away.

از زاویهٔ دیگر، کتلة (جماعت) باید مسئولیت افشای حقیقت آن عوامل را بر عهده گیرد که کافر آنان را بر گردن مردم گماشته تا منافعش را حفظ کند، نظامش را پیاده سازد و فرهنگش را گسترش دهد. این کار به این منظور است که خیانت آنان به امت ثابت شود و عاملیت و بندگی‌شان نسبت به دشمنشان آشکار گردد. این امر به جدایی امت از ایشان منجر می‌شود و در واقع به کمک کتلة برای رهایی از آنان و دور کردن‌شان از جایگاه حکومت می‌انجامد. این همان چیزی است که ما از آن با عنوان «الکفاح السیاسی» (مبارزهٔ سیاسی) یاد می‌کنیم؛ و این کار مطابق با سنت رسول الله ﷺ و به کارگیری روش آن حضرت است که قرآن در این عرصه و این میدان به کار برد. همزمان با آنکه قرآن فساد نظام (نظام حاکم) را روشن و آشکار می‌ساخت، فساد حاکمان و ستم آنان را نیز روشن و آشکار می‌نمود. برخی از ایشان با ذکر نام مورد حمله قرار گرفتند، برخی با ذکر ویژگی‌هایشان، و برخی به سبب سخنی که گفته بودند یا عملی که انجام داده بودند.

This is one angle and from another angle the Kutlah has to assume the responsibility of exposing the reality of those agents that the Kaafir has established over the necks of the people to protect his interests, implement his system and to spread his culture. This is so that their treachery to their Ummah can be proven and their agency and servitude to their enemy can be established. This would lead to the Ummah separating from them and indeed it would lead to them helping the Kutlah to get rid of them and take them away from the position of ruling. This is what we mean by Al-Kifaah As-Siyaasiy (Political struggle) and this in compliance to the Messenger of Allah (saw) and the application of his method which the Qur’aan utilised in this field and area. At the same time as it was making clear and evident the corruption of the Nizhaam (system) it was also making clear and evident the corruption of the rulers and their tyranny. Some of them were attacked by name, some were attacked by mentioning their characteristics and some were attacked due to a statement they made or an action they undertook.

همانا الله (سبحانه و تعالی) نام خود را ذکر کرده است:

So Allah (swt) mentioned by name:

تباہ ہوں دونوں ہاتھ ابو لہب کے (جو پیغمبر ﷺ کے چچا تھے)، اور وہ خود بھی تباہ ہو! نہ اس کا مال اسے کچھ فائدہ دے گا اور نہ وہ جو اس نے کمایا۔

Perish the two hands of Abu Lahab (an uncle of the Prophet), and perish he! His wealth will not benefit him or that which he gained.

او به آتشی شعلهور داخل خواهد شد.

He will [enter to] burn in a Fire of [blazing] flame.

و همسرش [نیز] - حمّالةَ الحطب.

And his wife [as well] - the carrier of firewood.

در گردنش ریسمانی از لیف تابیده است.

Around her neck is a rope of [twisted] fiber.

(سورة المسد)

(Al-Masad).

این حکم با وجود جایگاه و منزلت بلندی که او در میان بنی هاشم و قریش داشت صادر شد، و همین سخن درباره سرور بنی مخزوم (الولید بن المغیره) نیز گفته شد، چنان که از آیه ۱۱ سوره المدثر به بعد نقل گردید.

This was declared in spite of his status and the position of honour he held amongst Bani Haashim and the Quraish and no less was said in regards to the Sayyid of Bani Makhzoum (Al-Waleed Bin AL-Mugheerah) as quoted above, beginning from Aayah 11 in Surah Al-Mudaththir :

«مجھے اُس کے ساتھ چھوڑ دو جسے میں نے اکیلا پیدا کیا۔»

Leave Me with the one I created alone.

و کسی را که به او مال فراوان بخشیدم.

And to whom I granted extensive wealth.

The user's message "Until Aayah 26:" is a label/heading to translate, not a request to reply to. تا آیه ۲۶:

Until Aayah 26:

من او را به سَقَر (آتش جهنم) خواهم افکند.

I will cast him into Saqar (hellfire).

و او در سورۂ ن (وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ) نیز ذکر شده است.

And he is also mentioned in Surah Nun (Wal Qalami Wa Maa Yasturoon):

ظالم، و علاوه بر آن، مدعی نامشروع.

Cruel, moreover an illegitimate pretender.

زیرا او صاحب مال و فرزند است.

Because he is a possessor of wealth and children.

هنگامی که آیات ما بر او خوانده می‌شود، می‌گوید: «افسانه‌های پیشینیان است.» به‌زودی او را بر بینی‌اش داغ خواهیم نهاد.

When Our verses are recited to him, he says: "Legends of the former peoples." We will brand him upon the snout (nose).

(القلم 13-16).

(Al-Qalam 13-16).

این [کتاب] همچنین به الأخنس بن شریق در سورۀ العلق اشاره کرده است.

It also referred to Al-Akhnas Bin Shuraiq in Surah Al-‘Alaq:

نه! اگر او باز نایستد، قطعاً او را از موی پیشانی‌اش خواهیم کشید.

No! If he does not desist, We will surely drag him by the forelock.

پیشانیِ دروغگو و گنهکار (العلق: ۱۵-۱۶).

A deceitful sinful forelock (Al-‘Alaq 15-16).

همان‌طور که به دیگران در سورة القیامة اشاره کرده است:

Just as it referred to others like in Surah Al-Qiyaamah:

وای بر تو و وای.

Woe to you and woe.

باز هم وای بر تو و وای! (سورۃ القیامۃ: ۳۴-۳۵)

Then again woe to you and woe! (34-35 Al-Qiyaamah).

این‌ها همان کِفاح سیاسی (مبارزه‌ی سیاسی) است که در حمله به نظام و حکومت، و روشن ساختن فساد آن، و تاختن بر فرمانروایان و آشکار کردن خیانت‌شان، و افشای نقشه‌ها و توطئه‌های اربابانِ ایشان نمود می‌یابد. این مبارزه‌ی سیاسی یکی از مهم‌ترین اقداماتی است که الکتلة باید بدان بپردازد، زیرا همان راهی است که رسول خدا ﷺ در پیش گرفت و همان مسیری است که پروردگارش، جَلَّ وَ عَلَا، او را بدان هدایت کرد و ما را فرمود تا از آن پیروی کنیم، آنگاه که (سبحانه) فرمود:

This then is the Kifaah As-Siyaasiy (political struggle) represented in attacking the system and regime and making clear its corruption, attacking the rulers and exposing their treachery and revealing the plans and schemes of their masters. This political struggle is one of the most important actions that the Kutlah has to engage in because it is the way that the Messenger of Allah (saw) proceeded with and the path that his Rabb (Lord) Jalla Wa ‘Alaa guided him to and commanded us to follow when He (swt) said:

بگو این راه من است؛ من با بصیرت (آگاهی) به سوی الله دعوت می‌کنم، من و کسانی که از من پیروی می‌کنند، و سبحان الله، و من از مشرکان نیستم. (یوسف: ۱۰۸)

Say this is my way, I call to Allah upon clear sight (awareness), I and those who follow me and Subhaanallah and I am not from the Mushrikeen (Yousuf 108).

بنابراین، راهی که به دستیابی به اهداف موردنظر می‌انجامد، دعوت به سوی الله است با بصیرت و آگاهی، همراه با اندیشه‌ای که عقاید، افکار، احکام، نظام‌ها و قوانین خود را آشکار و روشن می‌سازد. این راه باید بصیرتی روشن در مسیر خود داشته باشد؛ به‌گونه‌ای که هر یک از گام‌های آن شناخته شده باشد و شیوه‌ی پیاده‌سازی اندیشه و احکام آن دانسته باشد. همچنین باید بصیرت و آگاهی نسبت به واقعیتی که گروه در پی تغییر آن است وجود داشته باشد؛ به‌طوری که دانش آنان همه‌ی آنچه را در این واقعیت از عقاید، افکار و نظام‌ها، افزون بر آداب و رسوم است، دربر گیرد. این کار برای آن است که بتوانند بفهمند و بدانند چگونه آن‌ها را از میان مردم بزدایند، و تا عقاید، افکار و احکام جایگزین را به‌استواری در جان مردم ریشه‌دار و جایگیر سازند.

Therefore the path that leads to the achievement of the desired objectives is inviting to Allah upon clear sight (awareness) with the thought that makes its beliefs, thoughts, rulings, systems and laws evident and clear. It must possess a clear sight (Baseerah) upon its path where every one of its steps is known and the manner of implementing the thought and its Ahkaam is known. There must also be Baseerah (clear sight and awareness) in regards to the reality that the group is working to change where their knowledge encompasses all that is within this reality in terms of beliefs, thoughts and systems in addition to what it contains of customs and traditions. This is so that they can understand and know how to remove them from the people and so that they can firmly ingrain and implant the alternative beliefs, thoughts and rulings.