این امت اسلامی است، و دلیل آن همان چیزی است که علی بن ابی طالب (رض) نوشت و محمد، پیامبر خدا ﷺ، آن را بر او املا کرد، در نخستین قانون اساسی مکتوب که مردم هنگام هجرت پیامبر خدا ﷺ از مکه به مدینه آن را امضا کردند. ماده نخست آن قانون تعریف این امت را بیان کرد، آنجا که گفت: <<محمد پیامبر خدا و مؤمنان مسلمانی که با او هستند، به جز دیگران، یک امت‌اند>>. این همان امتی است که خداوند (سبحانه و تعالی) آن را «امت وسط» (بهترین و عادل‌ترین امت) قرار داده، یعنی بهترین امتی که برای بشریت برانگیخته شده است. این امت در صحنه مرکزی جهان قرار دارد تا رسالتی را که بر عهده‌اش گذاشته شده انجام دهد، یعنی گواه بودن بر بشریت، که دقیقاً همان رسالتی است که پیامبر خدا ﷺ بر عهده گرفت. او در مرکز این امت قرار داشت، پیام را رساند، امانت را ادا کرد، برای امت خیرخواه بود، در راه خدا جهاد کرد و تمام توان خود را به کار گرفت ﷺ.

It is the Islamic Ummah and the evidence for this is what ‘Ali Ibn Abi Taalib (ra) wrote and was dictated to him by Muhammad the Messenger of Allah (saw) in the very first written constitution which the people signed upon when the Messenger of Allah (saw) made Hijrah from Makkah to Al-Madinah. The first article in the constitution provided the definition of this Ummah when it stated: <<Muhammad the Messenger of Allah and those believing Muslims with him are one Ummah to the exclusion of all others>>. This is the Ummah that Allah (swt) has made the Ummatan Wasatan (The best/just Ummah) meaning the best Ummah raised up for mankind. It occupies the centre stage in the world so that it can fulfil the mission that it has be entrusted with to bear witness over mankind which is exactly the same mission that the Messenger of Allah (saw) undertook. He was at the centre stage of this Ummah, he conveyed the message, fulfilled the trust, was sincere to the Ummah and performed Al-Jihaad in the way of Allah and gave it his all (saw).

او ﷺ در این امت امانتی بر جای گذاشت تا آن را از گمراهی و هلاکت نگه دارد، چنانکه ﷺ فرمود:

He (saw) left in this Ummah a security to protect it from loss and misguidance as he (saw) said:

«من در میان شما چیزی به جا گذاشتم که اگر به آن سخت چنگ زنید، هرگز هرگز گمراه نخواهید شد: کتاب خدا و سنت من ﷺ» (صحیح؛ روایت حاکم از ابوهریره رضی الله عنه).

<<I have left amongst you that which if you hold on to it firmly, you will never ever go astray: The Book of Allah and my Sunnah>> (Saheeh related by Al-Haakim from Abu Hurairah (ra)).

این شهادتِ پیامبرِ خدا ﷺ بر امتش و حجتِ او بر آنان است، پس شهادتِ امتش بر دیگر مردم کجاست؟ در حقیقت پیامبرِ خدا ﷺ هنگامی که سخنِ خداوند (سبحانه و تعالی) را شنید گریست.

This is the witness (Shahaadah) of the Messenger of Allah (saw) upon his Ummah and his argument against them, so where is the witness of his Ummah over the rest of the people? Indeed the Messenger of Allah (saw) cried when he heard the statement of Allah (swt):

پس چگونه خواهد بود [حال آنان] آن گاه که از هر امتی گواهی بیاوریم و تو را [ای محمد ﷺ] بر این [مردم] گواه آوریم؟ (النساء: ۴۱)

So how [will it be] when We bring from every nation a witness and we bring you, [O Muhammad] against these [people] as a witness (An-Nisaa 41).

و سپس او به کسی که قرائت می‌کرد گفت: «این کافی است».

And then he said to the one who was reciting: ‘That is sufficient’.

پیامبر ﷺ در طول زندگی خود این امر را بر عهده گرفت و آن را اداره کرد، تا آنگاه که به بهترین همنشینان رسید و این امر سپس به امت او سپرده و واگذار شد. پس آنان برای این مسئولیت برخاستند، و ابوبکر الصدّیق (رض) نخستین کسی بود که پس از پیامبر ﷺ رهبری این امر را بر عهده گرفت. او حجت را بر ایرانیان و رومیان برپا داشت، و سپس عمر بن الخطاب (رض) از او پیروی کرد، و پس از او خلفا و رهبرانی آمدند که حجت را بر مردم زمان خود استوار ساختند. آنان امت میانه‌رو، دولت برتر بودند و در صحنه‌ی جهان جایگاه محوری داشتند؛ حجت را بر بشریت اقامه کردند و آنچه را که پیامبر ﷺ آغاز کرده بود، همچنان ادامه دادند.

The Messenger (saw) assumed and took charge of this matter throughout his life until he was raised to the best company and this matter was then entrusted and left to his Ummah. So they rose up to this responsibility and Abu Bakr As-Siddeeq (ra) was the first to assume the leadership in this (after the Nabi (saw)). So he established the witness over the Persians and Romans and then he was followed in this by ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) who in turn was followed by Khulafaa’ and leaders who firmly established the witness over the people of that time. They were the Ummah Wasat, the number one State and occupied the central stage in the world; they established the proof upon mankind and continued to convey that which the Messenger (saw) had started.

و ما أرسلناك إلا كافةً للناس بشيراً ونذيراً ولكنّ أكثر الناس لا يعلمون Note: the verse is quoted within braces, so the Qur'an text is kept in Arabic script and no ﷺ is added inside it.

And we have not sent you except to the entirety of mankind as a bringer of glad tidings and a warner however most of the people do not know (Saba’ 28).

پس امت، دعوت اسلام را حمل کرد و آن را به همه ملت‌های جهان رساند؛ از مرزهای چین در شرق تا اقیانوس اطلس در غرب، و از ترکستان، سمرقند و آذربایجان از راه آسیای میانه تا آنجا که به دروازه‌های وین در قلب اروپا رسید، و از جبل‌الطارق تا پواتیه در فرانسه، که از پاریس دور نیست. این وضعیت تا زمانی ادامه داشت که آنان به آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) به آن فرمان داده بود متصف بودند؛ امر به معروف و نهی از منکر. اما پس از آن از این مسیر روی گرداندند، ضعف در ایشان راه یافت و از آنچه به آن امر می‌کردند دور شدند و به آنچه از آن نهی می‌کردند نزدیک گشتند. شعله ایمان در سینه‌هایشان ضعیف شد، در فهم هدف زندگی و معنای مسلمان بودن دچار اشتباه شدند، درک ایشان از اسلام سست گشت و اندیشه‌شان رو به انحطاط نهاد، و در حقیقت در بسیاری از عرصه‌ها دچار افول شدند. از این رو بیماری‌های تفرقه، عقب‌ماندگی و انحطاط میان آنان گسترش یافت، مانند ناسیونالیسم، قبیله‌گرایی، میهن‌پرستی، منطقه‌گرایی و طایفه‌گرایی؛ و در نتیجه دولتشان از دستشان رفت، قدرتشان شکسته شد و حکومتشان از هم پاشیده گشت. آری، آنان دولت خود را سرنگون کردند و پرچم عزت خویش را پاره نمودند، و خود را بر سفره‌های دیگر ملت‌ها عرضه داشتند و از ایشان هر چیزی را که گمان می‌بردند کارشان را اصلاح می‌کند، می‌گرفتند.

So the Ummah carried the Da’wah of Islaam and conveyed it to all of the nations of the world from the borders of China in the East to the Atlantic Ocean in the west, from Turkistan, Samarqand and Azerbaijan through central Asia until it reached the gates of Vienna in the middle of Europe and from Gibraltar to Poitiers in France not far from Paris. This reality continued for as long as they were characterised with what Allah (swt) had commanded them with; ordering the Ma’rouf (good) and forbidding the Munkar (wrong). However after that they turned away from this, weakness crept in and they became distanced from that which they had been ordering and became closer to that which they had been forbidding. The flame of Imaan weakened within their breasts, they began to misunderstand their purpose in life and the meaning of being Muslims, their understanding of Islaam weakened and their thinking declined and indeed they declined in many areas. Therefore the diseases of division, backwardness and decline spread amongst them like those of nationalism, tribalism, patriotism, regionalism and clannism and so their State passed by them, their might was broken and their State was dismantled. Indeed they brought down their State and tore up the banner of their glory and presented themselves at the tables of the other nations taking from them anything they thought would mend their affairs.

و امروز نتیجهٔ این وضع به ما به ارث رسیده است، در حالی که آنچه لازم است این است که ما شهدای علی الناس باشیم (گواهانی بر مردم). آیا ممکن است که ما بدون آنکه نخست اسلام را در واقعیت زندگی برپا کنیم، بر مردم گواهی دهیم؟ آیا ممکن است که بدون آنکه نخست به شیوهٔ زندگی اسلامی بازگردیم، یا بدون دولتی که حدود را اجرا کند، مرزها را پاسداری کند، به امور مردم رسیدگی کند، اسلام را در داخل اجرا کند و اسلام را به ملتهای جهان برساند تا حجت و دلیل را بر آنان اقامه کند و بدین ترتیب گواه بر ایشان شویم، شاهد بر مردم باشیم؟ این وضعیتی است که در آن دعوت اسلام به همهٔ ملتها رسیده، اقتدار اسلام بر زمین گسترش یافته، احکام آن نمایان شده و عقاید و اندیشههایش به روشنی عرضه گشته است، به گونهای که هیچکس در برابر خداوند هیچ عذری نخواهد داشت و معنای شهادت دادن همین است.

And today we have inherited the results of this whilst what is required is for us to be Shuhadaa’ ‘Ala-n-Naas (To be witnesses over mankind). So is it possible for us to witness over mankind without first establishing Islaam in the reality of life? Is it possible to be witnesses over mankind without us first resuming the Islamic way of life or without a State that implements the Hudood, protects the boundaries, looks after the people’s affairs, implements Islaam internally and carries Islaam to the nations of the earth so as to establish the proof and evidence over and upon them and as such becoming witnesses over them? This is the situation where the Da’wah of Islaam has reached all nations, the authority of Islam has spread over the earth, its rules have manifested and its beliefs and thoughts have been presented clearly, so that no one will have any argument in front of Allah and this is the meaning of bearing witness.

ما این وضعیت را به ارث بردهایم؛ بیش از یک میلیارد مسلمان در بیش از پنجاه کشور زندگی میکنند، اما اسلام در هیچیک از آنها اقتداری ندارد. در واقع، اسلام حتی در زندگی عمومی مردم نیز حضور ندارد، زیرا افراد مؤمن از میان مردم، اسلام را به عبادات و اخلاق محدود کردهاند (مگر کسی را که الله بر او رحمت فرموده است)، و جامعهها تحت سلطه اندیشههای سرمایهداری و سوسیالیستی و نظرات شکستخورده، منافقانه و بیتفاوت قرار دارند. آنان گرفتار احساسات و عواطف میهنپرستانه، ناسیونalistی و معنویتگرایانه هستند، در حالی که دولتها با نظامهای سرمایهداری و سرمایهداری وصلهپینهای اداره میشوند. و بزرگتر از همه این مصیبت آن است که همه این کشورها، بدون استثنا، در راستای فرمانهای کافر و عمالش پیش میروند.

We have inherited this predicament and we are more than a billion Muslims in more than fifty states and Islaam has no authority in any of them. Indeed it does not even have a presence in the general life of the people as the believers from amongst the individuals have restricted Islaam to the ‘Ibaadaat and Akhlaaq (except for the one whom Allah has been merciful upon) and the societies are dominated by capitalist and socialist thoughts and defeated, hypocritical and apathetic opinions. They are plagued by and under the grip of patriotic, nationalistic and spiritualistic feelings and sentiments whilst the States are governed by capitalist and patchwork capitalist systems. An even greater calamity than this though is that all of these states without exception proceed in line with the commands of the disbeliever and his agents.

علاوه بر این، احزاب و بلوک‌های سیاسی با جهت‌گیری‌های گوناگون خود، برای کسب سودهای سیاسی ارزان و دستیابی به اهداف موقت و خودخواهانه با یکدیگر رقابت و نزاع می‌کنند، بی‌آنکه در بنیاد چیزی از احیا بدانند و بی‌آنکه بخواهند راهی برای رسیدن به آن روشن کنند. آنان جز شعارهایی کلی و نامشخص برای اندیشه‌ها در دست نداشتند و روشی ارائه نمی‌دادند که حتی به‌اندازه‌ای توضیح دهد که چه می‌خواهند جامعه به سوی آن حرکت کند و بر پایه‌ی آن احیا شود. همچنان که روشی برای این کار مشخص نمی‌کردند و تنها به اعتراض، سردادن شعار، و گرایش به حاکمان و چاپلوسی آنان یا مخالفت و دشمنی با ایشان بسنده می‌کردند، هرگاه که وضعیت چنین ایجاب می‌کرد؛ چه برای تأمین منفعتی باشد و چه برای خشنود ساختن و جلب رضایت افکار عمومی در زمانی معین. از این رهگذر، به مردم آموختند که سیاست یعنی فریب، گمراه‌سازی، ریاکاری و چاپلوسی برای رسیدن به اهداف و تحقق آرزوها. و از این هم بدتر، این دیدگاه آنان بود که یاری جستن از کافر برای دستیابی به مقاصد و اهدافشان واجب است، یا دست‌کم در آن هیچ ایرادی نمی‌دیدند، و نمی‌دانستند که این خودکشی سیاسی است.

In addition, the politicians and political party blocs with their different directions compete and battle to attain cheap political gains and to realise temporary and selfish goals without fundamentally knowing anything about the revival and without seeking to clarify a path towards achieving it. They did not possess more than slogans for general unspecific thoughts and they did not present or put forward a method that would in the very least explain what they wanted the society to move towards and to revive upon its basis. Just as they did not clarify a methodology for this work and merely proceeded upon protests, the raising of slogans and inclining towards the rulers and fawning them or opposing them and being hostile to them whenever the situation dictated that, whether this was to secure an interest or to please, appease and satisfy the opinion of street at a given time. In doing so they taught the people that politics meant deception, misleading, hypocrisy and fawning in order to arrive at the goals and realise there hopes and aspirations. And even worse than this, was their view that it was obligatory to seek the help and assistance of the disbeliever to realise their ends and aims and arrive at the purposes or in the very least they did not see anything wrong in doing that and without knowing that this meant political suicide.

این همان چیزی است که ما از آن به ارث بردهایم، و این است واقعیت امت که ما می‌خواهیم برای احیای آن با آن کار کنیم.

This therefore is what we have inherited and this is the reality of the Ummah that we desire to work with in order to revive her.