العقیدہ کی تعریف یوں کی گئی ہے: کائنات، انسان اور زندگی کے بارے میں ایک جامع فکر (نظریہ)، اور اس بارے میں کہ زندگی سے پہلے کیا تھا اور زندگی کے بعد کیا ہوگا، نیز ان کا اپنے سے پہلے کی چیزوں سے تعلق اور اپنے بعد کی چیزوں سے تعلق کیا ہے۔

The Aqeedah has been defined as: A comprehensive thought (idea) about the universe, the human and the life, and what was before the life and what was after the life, and about their relationship with what was before them and their relationship with what was after them.

آیا این اندیشهٔ جامع برای آن کافی است که به عنوان قاعدهٔ فکری (اساس یا پایهٔ فکری) باشد که همهٔ اندیشه‌هایی که انسان ممکن است در زندگی با آن‌ها روبه‌رو شود، بر آن بنا شوند؟ آیا ممکن است که این اندیشه در تمامیتش برای هر جنبهٔ زندگی جامع باشد و به یک جنبه محدود نشود و جنبهٔ دیگری را رها نکند؟ آیا این اندیشه پایه‌هایی نهاده است که آن را در واقعیت زندگی حاضر و موجود سازد؟ به بیان دیگر، آیا این عقیده شیوهٔ به وجود آوردن آن در زندگی، شیوهٔ اجرا و حفاظت از آن را در بر دارد؟ یعنی آیا طریقه‌ای (روشی) را شامل می‌شود که آن را در واقعیت کنونی به زندگی درآورد، از آن پاسداری کند، توضیح دهد که مشکلات انسان باید چگونه درمان شود و چگونه آن را به بشریت حمل کند؟

However is this comprehensive thought sufficient to act as a Qaa’idah Fikriyah (Intellectual principle or basis for thought) upon which all of the thoughts that the human could possibly face in life are built upon? Is it possible for this thought to be comprehensive in its entirety for every aspect of life and not restricted to one aspect whilst leaving another? Has this thought laid down bases that make it present and existent within the reality of life? In other words, does this Aqeedah include within it the manner to bring it in to existence in life, the manner to implement it and safeguard it i.e. does it include a Tareeqah (method) to bring it to life within the present reality, to safeguard it, to explain how the human problems should be treated and how to carry it mankind?

اگر پاسخ همهٔ این پرسش‌ها مثبت باشد، آنگاه این همان چیزی است که عقیده را در حقیقت به یک پایهٔ فکری تبدیل می‌کند؛ پایه‌ای که همهٔ درمان‌ها و راه‌حل‌های زندگی از آن برمی‌خیزد و تمامی اندیشه‌هایی که انسان ممکن است با آن روبه‌رو شود، بر آن بنا می‌گردد. این عقیده شیوهٔ مشخصی برای اجرای درمان‌ها و راه‌حل‌های خود دارد تا آن‌ها را حفظ و صیانت کند و به بشریت برساند؛ یعنی روشی (طریقه) دارد که آن را در زندگی به واقعیت درآورد. از این رو، این عقیدهٔ فکری است که از آن نظامی برای زندگی انسان روی این زمین برمی‌خیزد، و در همان حال، زمینه‌هایی برای اجرای این نظام فراهم می‌آورد و آن را به هر انسانی می‌رساند. این عقیده به یک جنبه محدود نمی‌شود و جنبه‌های دیگر را نادیده نمی‌گیرد. به گروهی خاص از مردم نظر ندارد و دیگران را کنار نمی‌گذارد، زیرا انسان را در واقعیتش به‌عنوان یک انسان می‌نگرد. به یک منطقه محدود نیست تا دیگر مناطق را نادیده بگیرد، و از این رو دیدگاهی جامع نسبت به همهٔ آنچه وجود دارد دارد. این عقیده تنها به پند، راهنمایی و اندرز محدود نمی‌شود، بلکه شیوه‌ای مشخص برای آن اتخاذ می‌کند تا انسان بتواند عقیده را در زندگی محقق سازد و آنچه را که از نظام‌ها و درمان‌ها و راه‌حل‌هایی که از آن برخاسته‌اند به اجرا درآورد.

If the answer to all of these questions is affirmative then this is what would make the Aqeedah an intellectual basis in truth, from which all of the treatments and solutions of life emanate from, and upon which all of the thoughts that the human can possibly come across are built. It has a specific manner for implementing its treatments or solutions, to preserve and safeguard them and to carry them to mankind i.e. it possesses a Tareeqah (method) to bring it into existence within life. Therefore it would be an intellectual Aqeedah from which a system of life emanates for the human being living upon this earth, whilst at the same time it provides bases for the implementation of this system, and to make it reach every human being and it is not restricted to one aspect whilst ignoring others. It does not look to one group of people to the exclusion of others as it views the human in his reality as a human being. It is not restricted to one region to the exclusion of others and as such has a complete view of all that exists. It is not restricted to exhortation, guidance and advice but rather adopts a specific manner to enable the human to bring the Aqeedah into existence in life and implement what it has come with in terms of systems and the treatments or solutions that have emanated from it.

بدین ترتیب انسان می‌تواند بر اساس آن زندگی کند، برای آن زیست کند، و به واسطه آن دیگران را از میان بشر رهبری نماید. او به وسیله آن هدایت می‌شود، آن را رهبری می‌کند و به واسطه آن دیگران را رهبری می‌نماید؛ و از این رو این عقیده، «قیادة فکریة» (رهبری فکری) نیز هست.

In this way the human is able to live by it, for its sake and to lead others from mankind by it. He is led by it, he leads it and leads others by it and as such this Aqeedah is also a Qiyaadah Fikriyah (Intellectual leadership).

بر این اساس، آنچه بر عقیده مترتب می‌شود این است که عقیده باید قاعدهٔ فکری (پایهٔ فکری) باشد که همهٔ اندیشه‌ها بر آن بنا می‌شوند و بتواند به نهضتی واقعی منجر گردد. درستیِ نهضت (رستاخیز) بر آن استوار است؛ پس اگر این عقیده (تفکر جامع) درست باشد، نهضت نیز درست خواهد بود، و اگر عقیده نادرست باشد، نهضتی که از آن برمی‌خیزد نیز نادرست خواهد بود. به همین سبب لازم است این تفکر جامع (عقیده) یک فکرهٔ یقینی باشد که با فطرت سازگار است و عقل را قانع می‌کند، تا دل انسان از آرامش آکنده شود و او احساس خوشبختی کند.

This is therefore what is stipulated upon the Aqeedah so that it can become a Qaa’idah Fikriyah (intellectual basis) upon which all of the thoughts are built upon and so that it can lead to real revival. The correctness of the Nahdah (revival) rests upon it, so if this Aqeedah (comprehensive thought) was correct then the revival would also be correct and if the Aqeedah was incorrect then the revival that arises from it would also be incorrect. For this reason it is necessary for this comprehensive thought (Aqeedah) to be a Fikrah Yaqeeniyah (Thought based on absolute certainty) that agrees with the Fitrah and convinces the mind so that the heart of the human can be filled with tranquillity and so that he experiences (feels) happiness.

ممکن است عقاید، با وجود آن‌که اندیشه‌ای جامع دربارهٔ جهان، انسان و زندگی ارائه می‌دهند، ناقص باشند. آن‌ها تنها به ارائهٔ راه‌حل‌ها محدود می‌شوند، بی‌آن‌که توضیح دهند چگونه این راه‌حل‌ها را به اجرا درآورند؛ بنابراین به‌صورت راه‌حل‌های فردی یا فلسفی باقی می‌مانند. یا ممکن است به گروه یا قوم خاصی محدود باشند و دیگران را از خود بیرون بگذارند. عقایدی از این دست، حتی اگر اندیشه‌هایی جامع باشند، برای احیای انسان از دیدگاه انسانی‌اش مناسب نیستند، و نیز برای فراهم آوردن خوشبختی برای بشریت شایستگی ندارند.

Indeed it is possible for Aqaa’id (beliefs) to be deficient despite representing a comprehensive thought about the universe, the man and the life. They are restricted to presenting treatments without explaining how to implement these treatments, so they remained as individual solutions or philosophical. Or they can be restricted to a specific group or people to the exclusion of others. Aqaa’id (beliefs) like this, even if they are comprehensive ideas, are not suitable for the revival of the human being in his human perspective, or are they suitable to provide humanity with happiness.

عقیدهٔ یهودی، برای نمونه، اندیشهای جامع دربارهٔ جهان، انسان و زندگی است، و دربارهٔ پیوند آن با آنچه پیش از زندگی است و پیوند آن با آنچه پس از زندگی است. با این حال، به برخی راهحلها محدود است و دیگران را نادیده میگیرد. از یک زاویه و از زاویهای دیگر، این باور به قومی معین محدود است. این عقیدهای مختص بنیاسرائیل است و از این رو عقیدهای برای قومی خاص است. بنابراین برای بشریت، در هر کجا که باشد، در هر زمان و برای هر نژادی مناسب نیست، زیرا عقیدهای برای قومی خاص و محدود به زمانی معین است. پس ناقص است و بهعنوان پایهای برای احیا مناسب نیست.

The Jewish Aqeedah for example is a comprehensive thought about the universe, the man and the life, and about its relationship with what is before the life and the relationship with what is after the life. However it is restricted to some treatments (solutions) whilst neglecting others. This is from one angle and from another, this belief is restricted to a specific people. It is a belief specific to the children of Israel and as such is an Aqeedah for a specific people. It is therefore not suitable for mankind wherever they are, in any time and for any race as it is an Aqeedah for a specific people and restricted to a certain time. It is therefore deficient and not suitable as a basis for revival.

درباره عقیدهٔ مسیحی، این عقیده نیز اندیشهای جامع دربارهٔ جهان، انسان و زندگی ارائه میدهد، اما به اندرز و پند دادن در مورد برخی جنبههای زندگی افراد محدود میشود. همچنین در بیان شیوهٔ حفظ و صیانت از آن کوتاهی کرده، و راهی برای اجرای این اندرزهایی که عقیده آورده نیز ارائه نکرده است. این عقیده به رابطهٔ انسان با آفریدگارش در امور عبادات، خوراکیها و برخی جنبههای مربوط به ازدواج محدود است. همچنین افراد را به پرهیز از برخی اعمال زشت اندرز داده و آگاه ساخته است و این اعمال «ده فرمان» نامیده شدهاند (دزدی نکن، زنا نکن، قتل نکن و غیره)، افزون بر پرداختن به برخی امور اساسی دیگر. این عقیده فرد را به حال خود واگذاشته تا خود عهدهدار این امور شود و آنها را اداره کند، و روش یا شیوهٔ مشخصی برای اجرای آنها، یا شیوهٔ حفاظت از خود آن عقیده ارائه نکرده است. و به ویژه در این باره، و بر اساس ادعای پیروانش، این دین میگوید: «آنچه از آنِ قیصر است به قیصر بدهید و آنچه از آنِ خداست به خدا بدهید».

As for the Christian Aqeedah, then it also provides a comprehensive thought about the universe, the human and the life, however it is restricted to providing advice and exhortation to only some aspects of the lives of individuals. It has also fallen short in terms of putting down the manner to preserve and safeguard it or in terms of providing a way to implement these advices that the Aqeedah has come with. It is restricted to the relationship between the human and his creator in terms of addressing worships, foodstuffs and some aspects related to marriage. It has also advised and informed individuals not to engage in certain bad acts and these have been named ‘The ten commandments’ (Do not steal, fornicate, kill etc...) in addition to addressing some other basic matters. It has left the individual to take charge of this and administer these matters himself and it did not provide a specific method or manner for implementing them or a manner of safeguarding the very Aqeedah itself. And specifically in regards to this and in accordance to the claims of its adherents, the religion states: ‘Give what belongs to Caesar to Caesar and give what belongs to Allah to Allah’.

همچنین شماری از عقاید و اندیشه‌های فلسفی وجود دارند که به گمان پیروانشان هستی را در تمامیتش بررسی کرده‌اند، انسان را از حیث انسانیتش نگریسته‌اند و راه‌حل‌هایی برای درمان مشکلات انسان و تنظیم روابط او ارائه داده‌اند. با این حال، در ارائه روشی برای پیاده‌سازی این راه‌حل‌ها و اندیشه‌ها ناتوان مانده‌اند. از جمله این‌ها می‌توان به «جمهور» افلاطون و «مدینه فاضله» فارابی و دیگران اشاره کرد. از این رو، عقاید و اندیشه‌های کلی همانند این‌ها شایستگی آن را ندارند که پایه‌ی نهضت (النهضة) قرار گیرند یا به‌عنوان روشی که به نهضت می‌انجامد به کار روند. زیرا نهضت، چگونگی رسیدن به آن، و طی کردن مسیر نهضت، مستلزم موارد زیر است:

There are also a number of beliefs and philosophical thoughts that have in their view comprehensively addressed existence in its entirety, have viewed the human in terms of his humanity and have put down solutions to treat the problems of the human and to regulate his relationships. However they have fallen short in relation to providing a method for the implementation of these solutions and thoughts. Examples of which include ‘Plato’s republic’ and Farabi’s ‘Utopia’ amongst others. As such the like of these Aqaa’id (beliefs) and general thoughts are not suitable to become the basis for revival (An-Nahdah) or as a method that will lead to revival. This is because An-Nahdah (revival), the manner of arriving at it or proceeding upon the path of revival necessitates the following:

نخست: وجود یک اندیشه‌ی جامع درباره‌ی هستی، انسان و زندگی، و درباره‌ی آنچه پیش از زندگی است و آنچه پس از زندگی است، و درباره‌ی پیوند آنها با آنچه پیش از زندگی دنیا است و پیوند آنها با آنچه پس از زندگی دنیا است. این برای آن است که انسان بتواند معنای هستی خود را در این زندگی تعیین کند. بر این اساس او مفاهیم خود را درباره‌ی زندگی دنیا تعیین می‌کند، و سپس رفتارش را در این جهان مشخص می‌سازد، رفتاری که بر پایه‌ی این اندیشه‌ی جامع بنا شده است، افزون بر آنکه آنچه را بر آن بنا می‌شود از نظر اندیشه‌ها، و آنچه را از آن برمی‌خیزد از نظر معانی، مفاهیم و راه‌حل‌ها (درمان‌ها) روشن می‌سازد.

First: The presence of a comprehensive thought about the universe, the man and the life, and about what is before the life and about what is after the life, and about their relationship with what is before the life and about their relationship with what is after the life of the Dunyaa. This is so that the human can define the meaning of his existence in this life. Based on this he defines his concepts about the life of the Dunyaa, which then specifies his conduct in the life of this world built upon this comprehensive thought, in addition to specifying what is built upon it in terms of thoughts and what emanates from it in terms of meanings, concepts and solutions (treatments).

دوم: این اندیشهٔ جامع باید درمانِ بنیادی‌ترین مشکلِ فرد را نیز دربرگیرد، و آن تعیینِ معنای وجودِ او در زندگی است. همچنین باید درمان‌ها (راه‌حل‌ها) را برای همهٔ مشکلاتش در بر داشته باشد، تا همهٔ روابطش برای او سامان یابد؛ یعنی کردار و رفتارش در این زندگی تنظیم شود. این برای آن است که او در چرخه‌ای پیوسته از تناقض‌ها رها نشود، یا قربانی ترس‌ها، وسوسه‌ها (وسواس‌ها)، اندوه و استرس نگردد، آنجا که برای خود می‌ترسد، یا برای نوع (گونهٔ) خود، یا برای کرامت خویش، یا احساس امنیت و آرامش نمی‌کند. این بدان معناست که اندیشهٔ جامع، پایه‌های همهٔ راه‌حل‌ها و درمان‌ها را برای همهٔ مشکلاتی که او در مدت زمانی که بر این زمین می‌گذراند، یعنی در مرحلهٔ زندگی این دنیا، با آن روبه‌رو خواهد شد، فراهم کرده است.

Second: The comprehensive idea needs to include the treatment for the individual’s most fundamental problem. This is the specifying of the meaning of his existence within the life. Similarly it needs to include the treatments (solutions) for all of his problems, so that all of his relationships are regulated for him i.e. his actions and behaviours are regulated in this life. This is so that he is not left in a continual cycle of contradictions or as a victim of fears, whispers (obsessions), worry and stress where he is afraid for himself, or afraid for his kind (species) or his dignity, or he does not feel safe or secure. This means that the comprehensive idea has provided him with the bases for all of the solutions and treatments to all of the problems that he will face within the period of time that he will spend upon this earth i.e. the stage of the life of this world.

سوم: اینکه این عقیده این ظرفیت را دارد که به تمام بشریت گسترش یابد، و به یک قوم خاص با حذف دیگران محدود نمی‌شود.

Third: That this Aqeedah has the potential to be spread to mankind and it is not restricted to one people to the exclusion of others.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «ای مردم، ما شما را از یک مرد و یک زن آفریدیم و شما را ملت‌ها و قبیله‌ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید. همانا گرامی‌ترین شما نزد الله، پرهیزگارترین شماست. بی‌تردید الله دانای آگاه است.» (الحجرات: ۱۳)

Allah (swt) says: O mankind, indeed We have created you from male and female and made you peoples and tribes that you may know one another. Indeed, the most noble of you in the sight of Allah is the most righteous of you. Verily Allah is Aleemun Khabeer (Al-Hujuraat 13).

این به این دلیل است که اندیشه‌ای است فراگیر که همه چیز را در بر می‌گیرد، و از آن رو که انسان را از دیدگاه انسانی‌اش در منشأ خود مورد توجه قرار داده است. این اندیشه است زیرا از راه داوری عقلی بر مجموعه‌ای از امور که حواس او با آن‌ها برخورد کرده‌اند تولید شده است. بنابراین ضروری است که عقلانی باشد و خطاب خود را به ذهن‌های انسان‌ها قرار دهد و ذهن یا عقل را منشأ مسئولیت (مناط التکلیف) قرار دهد.

This is because it is a comprehensive thought that encompasses everything and because it has looked at the human in his human perspective in origin. It represents a thought because it has been produced intellectually by making an intellectual judgement upon a collection (of matters) which his senses have fallen upon. Therefore it is necessary for it to be intellectual (rational) and address the minds of human beings and make the mind or intellect the source of responsibility (Manaat At-Takleef).

بر این اساس، لازم است که آن (فکری بنیادین) شامل وجوب ترویج آن و عمل به آن و برای آن نیز باشد. این تا آن زمان است که درست و صحیح باشد که آن را قاعدۀ فکریۀ (پایۀ فکری) و قیادت فکریۀ (رهبری فکری) بنامیم؛ یعنی آن که انسان به وسیلۀ آن رهبری می‌شود و با آن دیگران را رهبری می‌کند.

Based on this it is also necessary for it to include the obligation of spreading it and working by it and for it. This is so that it is valid and correct to call it a Qaa’idah Fikriyah (Intellectual basis) and a Qiyaadah Fikriyah (Intellectual leadership) which the human is led by and by which he leads others.

چهارم: این اندیشهٔ جامع باید در درون خود، شیوهٔ حفظ و صیانت از آن و روش پاک نگه داشتن آن و حفظ روشنی‌اش را نیز داشته باشد. بنابراین درست نیست که این اندیشه در معرض آلودگی‌هایی قرار گیرد که روشنی آن را پنهان کند، یا چیزی در آن وارد شود که در اصل از آن نیست و در نتیجه پاکی‌اش از دست برود. از این رو ضروری است که ذهنیت بر پایهٔ یقین (یقین) استوار باشد و از گمان (ظن) و شک دور باشد. باید از هر چیزی که بر دلیلی قطعی (یقینی) برای اثبات درستی‌اش استوار نشده، فاصله گرفت.

Fourth: The comprehensive idea must contain within it, the manner of preserving (safeguarding) it and the manner of keeping it pure and maintaining its clarity. So it is not correct for it to be exposed to blemishes that hide its clarity or that something is included in it which in origin is not from it and as a result its purity is lost. Therefore it is essential for the mentality to be based on certainty (Yaqeen) and far away from speculation or doubt (Zhann). It needs to be distanced from anything that has not been established upon the definite (Yaqeeni) Daleel (evidence) to prove its correctness.

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

آنان جز از گمان پیروی نمی‌کنند، و یقیناً گمان هیچ‌گونه بی‌نیازی از حق را فراهم نمی‌آورد {النجم: ۲۸}.

They follow nothing but Zhann (matters with doubt) and verily the Zhann does not avail the truth in anything (An-Najm 28).

نصیحت کافی نیست در حفظ این اندیشه، بلکه بر کسانی که بخواهند آن را تغییر دهند، به آن آسیب بزنند یا آن را بر پایه ظن بپذیرند، مجازات‌هایی اعمال می‌شود.

Exhortation is not sufficient in regards to the preservation of the idea but rather punishments are enforced upon those who attempt to change it, harm it or take it based on Zhann.

پنجم: این عقیده باید شیوه‌ای برای اجرای آنچه با خود آورده است، یعنی راه‌حل‌ها و درمان‌ها، داشته باشد، و نیز طریقه‌ای (روشی) که این راه‌حل‌ها را در واقعیت زندگی برقرار سازد. کافی نیست که این راه‌حل‌ها به فرد واگذار شود تا آن‌ها را به‌عنوان اندرز یا پندهایی بپذیرد یا رها کند، هر طور که بخواهد. بلکه ضروری است که برای این راه‌حل‌ها طریقه‌ای وجود داشته باشد که وجودشان را در زندگی فرد، مردم و جامعه، خواه او بخواهد یا نخواهد، امری حتمی و اجتناب‌ناپذیر سازد.

Fifth: This Aqeedah must include a manner to implement what it has come with in terms of treatments (solutions) and a Tareeqah (method) that enables the establishment of these treatments within the reality of life. It is not sufficient for these solutions to be left to the individual to take them as advice or exhortations for him to take or leave as he wishes. Rather it is essential for there to be a Tareeqah (method) for these solutions that make their existence in the life of the individual,, people and society an inevitable matter whether he likes it or not.

وقتی اسلام به حفظ جان انسان فرمان می‌دهد، برای اجرای آن شیوه‌ای قرار داده است: کیفر کشتن کُشنده. وقتی حفظ عقل را واجب کرد، برای اجرای آن شیوه‌ای مقرر فرمود: تازیانه زدن به شراب‌خوار. و هنگامی که به حفاظت و صیانت از کرامت و آبروی انسان پرداخت، شیوه اجرای آن را تازیانه زدن به قاذف (کسی که به ناموس زن تهمت می‌زند) قرار داد. وقتی حفظ نسل را، یعنی پاسداری از نوع بشر، واجب کرد، برای عقیم‌سازی و اخته‌کردن، کیفر دیه مقرر فرمود. وقتی اسلام مقرر داشت که نسب‌ها نباید درهم آمیزند، برای زانی محصن (زناکار متأهل) کیفر سنگسار را که کیفری سخت است قرار داد، تا تولید مثل و نسب انسان‌ها محفوظ بماند. وقتی اسلام فرمان داد که مال و دارایی مردم پاسداری شود، بریدن دست را شیوه اجرای آن قرار داد. و چون خواست آرامش را در دل‌های مردم و امنیت و ثبات را در جامعه گسترش دهد، برای کسانی که بخواهند امنیت مردم را به خطر اندازند (راهزنی مسلحانه) کیفر را مرگ، یا به صلیب کشیدن، یا بریدن دست و پای از دو طرف مخالف قرار داد. و هنگامی که خواست عقیده را پاس دارد، برای مُرتد کیفر مرگ مقرر کرد. و وقتی اجرای همه این احکام را واجب کرد و لازم شمرد که اندیشه‌اش در واقعیت زندگی مستقر شود، بر مردم واجب کرد که از میان خود فردی را به نمایندگی برگزینند تا این اجرا را بر عهده گیرد. به بیان دیگر، بیعت با خلیفه را برای اجرای آن واجب کرد و کیفر مرگ را برای کسی قرار داد که علیه خلیفه، یعنی علیه دولت، سر به شورش بردارد.

So when it exhorts to the safeguarding of the human life it has made a Tareeqah (method) to implement that by way of (the punishment of) killing the killer. When it commanded the mind to be safeguarded it provided the Tareeqah to implement this by way of the lashing the drunkard and when it addressed the safeguarding and protection of the human dignity and honour it made the manner of implementing this, the lashing of the Qaadhif (the one who slanders the woman’s honour). When it made obligatory the preservation of progeny i.e. the safeguarding of the human kind, it put down the punishment of blood money for sterilization and castration. When Islaam established that lineages should not be mixed, it put down a gruesome death penalty as punishment (Stoning) for the Muhsin (married) Zaani (Adulterer) so that human procreation and lineage would be protected. When Islaam commanded that the wealth and properties of the people should be safeguarded it made the cutting the hand the method of implementing that. When it wanted to spread tranquillity within the breasts of the people and the spread of security and stability in the society it made death or crucifixion or the cutting of the hand and foot on opposite sides as the punishment for those who want to infringe upon the security of the people (highway robbery). And when it decided to safeguard the Aqeedah it made death the punishment for the apostate. When it made the implementation of all of these rulings obligatory and obliged the establishing of its thought in life’s reality, it also made it obligatory upon the people to deputise and delegate an individual from amongst them to undertake this implementation. In other words it made it obligatory to pledge allegiance to a Khalifah to implement that and it made death the punishment for the one that rebels against the Khalifah i.e. against the State.

بدین ترتیب، این نظام هیچ درمان یا راه‌حلی را بدون ارائه شیوه‌ای مشخص برای اجرای آن رها نکرده است، که اجرای آن بر عهده دولت است. خلاصه آنکه، برای نظام کافی نبود که راه‌حل‌هایی ارائه دهد که به مردم توضیح دهد چگونه رفتارهای خود را تنظیم کنند و نیازها و خواسته‌ها (انگیزه‌ها) خویش را برآورده سازند. بلکه شیوه‌های مشخص اجرای هر یک از این درمان‌ها یا راه‌حل‌ها را نیز ارائه کرده است. به بیان دیگر، صرف نوشتن نسخه پزشکی و واگذاشتن درمان به خود بیمار در بیمارستان کافی نیست. بلکه این نظام همچون بیمارستانی سازمان‌یافته عمل می‌کند که در آن پرستار مسئولیت بیمار را بر عهده می‌گیرد و اطمینان می‌یابد که دارو را دریافت می‌کند، چه با میل خود آن را بپذیرد و چه به اجبار. این امر حتی به رفتارهای خود فرد نیز مربوط می‌شود، یعنی به رابطه فرد با خویشتن یا رابطه‌اش با پروردگار و آفریدگارش. در حقیقت، نظام تنها ارائه درمان را کافی ندانسته، بلکه اجرای این درمان یا راه‌حل را الزامی کرده است. بنابراین اگر بیمار درمان عبادی خود، مانند نماز را انجام ندهد، بر عهده کسانی که مسئول اجرا هستند واجب است که کیفری بازدارنده تعیین کنند تا او درمان را بپذیرد. و هنگامی که به درمان اخلاقی یا غذایی پایبند نباشد، به همان ترتیب کیفری متناسب با آنچه برای بازداشتن او کافی باشد و برای آنکه به راه راست و طریق صحیح رود، اعمال می‌شود.

In this way it did not leave a treatment or solution without providing a specific manner to implement it which the State is responsible for undertaking. In summary, it did not find it sufficient to present solutions to the people that explain how they regulate their actions and satisfy their needs and hungers (drives). Rather it (also) provided the specific manners to implement every one of these treatments or solutions. In other words, it is not sufficient to merely write a medical prescription and leave it to the hospital patient to take the treatment by himself. Rather it functions like an organised hospital in which the nurse takes responsibility over the patient and makes sure that he receives the medicine whether this was voluntarily taken or forced. This even relates to the behaviours of the individual himself i.e. the relationship of the individual with himself or his relationship with his Rabb (creator and Lord). Indeed it did not find it sufficient to present the treatment alone but rather obliged the implementation of this treatment or solution. So if the patient does not take his treatment of worship like the prayer (for example) then it is obligatory upon those responsible over the implementation to put down a preventative punishment so that he takes the treatment. And when he does not abide by a moral or dietary treatment then a punishment is similarly enforced according to what is sufficient to deter him and so that he follows the upright way and sound path.

ششم: چنان‌که بیان کردیم، این اندیشه‌ای فراگیر است که به انسان از حیث انسانیتش می‌نگرد و برای سعادت و احیای او وضع شده است. از این رو، وظیفه‌ی رساندن آن به مردم و دعوت ایشان به پذیرفتنش را بر عهده گرفته است. این اندیشه خطاب به عقل‌ها سخن گفته تا حقیقت واقعی‌اش را دریابند، و براهین و دلایل درستی‌اش را اقامه کرده است. با این حال، آن را صرفاً نصیحتی باقی نگذاشته که فرد هرگاه بخواهد آن را به کار بندد، بلکه شیوه‌ی مشخصی برای آن تعیین کرده است که توضیح می‌دهد این اندیشه چگونه به مردم منتقل می‌شود و مردم از چه راهی می‌توانند آن حقیقت واقعی را به‌طور کامل درک کنند و احساس نمایند، بی‌آنکه چیزی که دیدشان را می‌پوشاند یا تصویرش را مخدوش می‌سازد، مانعشان شود.

Sixth: As we have stated it is a comprehensive thought that looks at the human in his human capacity and it has been established for the sake of his happiness and his revival. Therefore it has adopted the obligation of carrying it to the people and inviting them to embrace it. It addressed the minds so that they could comprehend its true reality and it established the proofs and evidences for its correctness. However it did not leave this as a mere advice that the individual implements if he wishes to, but rather it provided a specific manner that explains how this thought is carried to the people and the way by which the people will be able to fully sense or feel that true reality without being impeded by that which obscures their view or distorts its image.

مثال:

For example:

هنگامی که الله (سبحانه و تعالی) به مسلمانان فرمان داد که دعوت را به مردم برسانند:

When Allah (swt) commanded the Muslims to carry the Da’wah to the people:

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا ﷺ

And We have not sent you except comprehensively to mankind as a bringer of good tidings and a warner (Saba’ 28).

او (سبحانه و تعالی) به اندرز و نصیحت تنها بسنده نکرد، همچون آنچه در کلام او (سبحانه و تعالی) آمده است:

He (swt) did not find it sufficient to leave it to exhortation and advice alone like that which came in His speech (swt):

ای پیامبر، با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت دعوت کن، و با آنان به شیوه‌ای که نیکوتر است مجادله نما. بی‌گمان پروردگارت به آن کس که از راه او گمراه شده داناتر است، و به آن کس که هدایت یافته نیز داناتر است. Note: the verse is a Qur'an verse, so it is written as is and without ﷺ. It is addressed to the Prophet, but "ای پیامبر" is the rendering of the vocative in the verse, and since it is not a mention of the Prophet by name, no honorific is added.

Invite to the way of your Lord with wisdom and good instruction, and argue with them in a way that is best. Indeed, your Lord is most knowing of who has strayed from His way, and He is most knowing of who is [rightly] guided. (An-Nahl 125).

یا مانند سخن او (سبحانه و تعالی):

Or like His (swt)’s speech:

و چه کسی در گفتار بهتر است از کسی که به سوی الله دعوت می‌کند و کار شایسته انجام می‌دهد و می‌گوید: «همانا من از مسلمانانم». (فصلت: ۳۳)

And who is better in speech than one who invites to Allah and does righteousness and says, "Indeed, I am of the Muslims." (Fussilaat 33).

دعوت از نظر فکری توسط یک گروه سیاسی (تکتّل) انجام گرفت که پیامبر خدا ﷺ آن را پیش برد و تمام گام‌ها و مراحلی را که دعوت برای رسیدن به مرحله‌ی اجرا و پیاده‌سازی، که در تأسیس دولت اسلام نمود می‌یابد، توضیح داد و روشن ساخت؛ دولتی که سپس آغاز به اجرای راه‌حل‌ها و درمان‌های (اسلامی) می‌کند. دعوت در این مرحله به مرحله‌ی تازه‌ای گام نهاد که ایجاب می‌کرد دیگر تنها به شیوه‌ی فکری حمل دعوت محدود نماند.

The Da’wah was intellectually undertaken by a party bloc (Takattul) which the Messenger of Allah (saw) proceeded with and it explained and clarified all of the steps and stages that the Da’wah requires in order for it to reach the stage of application and implementation manifested in the establishment of the State of Islaam, which then commences to implement the (Islamic) solutions and treatments. The Daw’ah at this point moved on to a new stage which necessitated that it should not be restricted to the intellectual manner of carrying the Da’wah alone.

این کافی نشمرد و به همین بسنده نکرد، بلکه خداوند (سبحانه و تعالی) به پیامبرش ﷺ و مؤمنان فرمان داد که موانع و بازدارنده‌های مادی را که سر راه دعوت اسلامی قرار داشتند از میان بردارند. این به آن علت است که روش (شیوه) حمل دعوت در این مرحله مستلزم آن است که نظام اسلام بر مردم تحمیل شود و احکام اسلام درباره آنان اجرا گردد. این کار برای آن است که آنان بدون آنکه با وجود موانع، تحریفات، تحریف‌های نادرست یا اجبار بازداشته شوند، راستی اندیشه‌اش و عدالت قوانینش را دریابند و درک کنند. به همین سبب، آیات پیاپی نازل شد که مسلمانان را به جهاد فرمان می‌داد و به نبرد با کافران فرمان می‌داد؛ کسانی که میان مسلمانان و اجرای اسلام بر مردم مانع ایستاده بودند.

It did not find this sufficient and it did not stop at that but rather He (swt) commanded His Messenger (saw) and the believers to break the material barriers and obstacles that stood in the way of the Islamic Da’wah. This is because the Tareeqah (method) of carrying the Da’wah in this stage necessitates the imposing of the system of Islaam upon the people and to apply the rulings of Islaam upon them. This is so that they can perceive and realise the truthfulness of its thought and the justice of its legislation without being hindered by the existence of barriers, distortions, misrepresentations or compulsion. For this reason the Aayaat came in succession that commanded the Muslims with Al-Jihaad and to fight the Kuffaar (disbelievers) who stood as an obstacle between the Muslims and the application of Islaam upon the people.

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

به کسانی که با آنان جنگ می‌شود، اجازه (جنگ) داده شده است، زیرا به آنان ستم شده است. و قطعاً خداوند بر یاری دادنشان تواناست. (الحج: ۳۹).

Permission [to fight] has been given to those who are being fought, because they were wronged. And indeed, Allah is all capable to give them victory. (Al-Hajj 39).

و سخنِ او (سبحانه و تعالی):

And His (swt)’s speech:

پس هرگاه با کافران روبه‌رو شدید، گردن‌هایشان را بزنید، تا آنگاه که در کشتار ایشان زیاده‌روی کردید، پس بندهایشان را محکم بندید، آنگاه یا [پس از آن] منّت گذارید، یا فدیه [بگیرید]، تا جنگ بارهای سنگین خود را بر زمین بگذارد.

So when you meet those who disbelieve [in battle], strike [their] necks until, when you have inflicted slaughter upon them, then secure their bonds, and either [confer] favor afterwards or ransom [them] until the war lays down its burdens (Muhammad 4).

این حکم شامل کسانی می‌شود که به الله ایمان دارند اما به نبوت محمد ﷺ کفر می‌ورزند، مانند یهودیان و مسیحیان، همان‌گونه که شامل کسانی می‌شود که به الله و نبوت محمد ﷺ کفر می‌ورزند، مانند مشرکان عرب یا مجوس و دیگران. هدف از اجرای اسلام بر ایشان این است که بتوانند درستیِ اندیشه‌ی آن را ببینند و عدالتش را مشاهده کنند، بی‌آنکه مجبور یا مکره شوند، و به دور از فریب، کینه‌توزی و حسادت.

This applies to those who believe in Allah but disbelieve in the Prophethood of Muhammad (saw) like the Jews and the Christians just as it applies to those who disbelieve in Allah and the Prophethood of Muhammad (saw) like the Arab Mushrikeen (polytheists) or the Majoos amongst others. It is for the purpose of applying Islaam upon them so that they can see the truthfulness of its thought and witness its justice without being forced or compelled and far away from deception, malice and envy.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

با کسانی که به خدا و روز آخرت ایمان نمی‌آورند و آنچه را خدا و فرستاده‌اش حرام کرده‌اند حرام نمی‌شمارند و دین حق را نمی‌پذیرند، از میان کسانی که کتاب به آنان داده شده، بجنگید تا آنکه با خواری و فروتنی، جزیه را به دست خود بپردازند. (التوبہ: ۲۹)

Fight those who do not believe in Allah or in the Last Day and who do not consider unlawful what Allah and His Messenger have made unlawful and who do not adopt the religion of truth from those who were given the Scripture - [fight] until they give the jizyah willingly while they are humbled. (At-Taubah 29).

و این همانند سخن اوست (سبحانه و تعالی)

And it is like His (swt)’s speech:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، با کافرانی که نزدیک شما هستند بجنگید و باید در شما سختی بیابند. و بدانید که خداوند با پرهیزگاران است.

O you who have believed, fight those adjacent to you of the disbelievers and let them find in you harshness. And know that Allah is with the righteous. (At-Taubah 123).

به همین ترتیب، سیرهٔ پیامبر ﷺ در طول زندگی‌اش، اجرای عملی این اندیشه به شمار می‌رود. در حدیثی که سلیمان بن بُریده از پدرش روایت کرده و گفته است، چنین آمده است:

Similarly the Seerah of the Messenger (saw) throughout his life is considered to be the practical implementation of this ideology. The following came in the Hadeeth related by Sulaymaan Bin Buraidah from his father who said:

جب رسول اللہ ﷺ کسی لشکر پر امیر مقرر فرماتے تو خاص طور پر اسے اللہ کے تقویٰ اور اپنے ساتھ موجود مسلمانوں کے ساتھ بھلائی کی نصیحت فرماتے۔ آپ ﷺ فرماتے: اللہ کے نام پر اور اللہ کے راستے میں جنگ کرو۔ اُن لوگوں سے لڑو جو اللہ کا انکار کرتے ہیں۔ جہاد کرو، مالِ غنیمت میں خیانت نہ کرو، عہد نہ توڑو، لاشوں کا مثلہ نہ کرو، اور بچوں کو قتل نہ کرو۔ جب تم اپنے مشرک دشمنوں سے ملو تو انہیں تین باتوں کی دعوت دو۔ اگر وہ ان میں سے کسی ایک کو بھی قبول کر لیں تو تم بھی اسے قبول کرو اور ان کو نقصان پہنچانے سے باز رہو۔ انہیں اسلام قبول کرنے کی دعوت دو؛ اگر وہ تمہاری بات مان لیں تو اسے ان سے قبول کر لو اور ان سے جنگ کرنے سے رک جاؤ۔ پھر انہیں ان کے علاقوں سے ہجرت کر کے مہاجرین کی سرزمین کی طرف آنے کی دعوت دو اور انہیں بتا دو کہ اگر وہ ایسا کریں گے تو انہیں وہ تمام حقوق و فرائض حاصل ہوں گے جو مہاجرین کو حاصل ہیں۔ اگر وہ ہجرت کرنے سے انکار کریں تو انہیں بتا دو کہ ان کا درجہ دیہی مسلمانوں جیسا ہوگا اور وہ دوسرے مسلمانوں کی طرح اللہ کے احکام کے تابع ہوں گے، لیکن مالِ غنیمت یا فَے میں سے ان کا کوئی حصہ نہ ہوگا، سوائے اس صورت کے جب وہ مسلمانوں کے ساتھ (کفار کے خلاف) جنگ میں شریک ہوں۔ اگر وہ اسلام قبول کرنے سے انکار کریں تو ان سے جزیہ کا مطالبہ کرو۔ اگر وہ ادائیگی پر راضی ہو جائیں تو ان سے قبول کر لو اور اپنا ہاتھ روک لو۔ اور اگر وہ اس سے بھی انکار کریں تو ان کے خلاف اللہ سے مدد مانگو۔ (مسلم، ابن ماجہ اور الدارمی)

<<When the Messenger of Allah (saw) used to appoint an Ameer (Leader) over an army he would exhort him especially to have Taqwaa (fear) of Allah and to be good to the Muslims who were with him. He would say: Fight in the name of Allah and in the way of Allah. Fight against those who disbelieve in Allah. Make a holy war, do not embezzle the spoils; do not break your pledge; and do not mutilate (the dead) bodies; do not kill the children. When you meet your enemies who are polytheists, invite them to three courses of action. If they respond to any one of these, you also accept it and restrain yourself from doing them any harm. Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them. Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhaajiroon and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhaajiroon. If they refuse to migrate, tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah like other Muslims, but they will not get any share from the spoils of war or Fai' except when they actually fight with the Muslims (against the disbelievers). If they refuse to accept Islam, demand from them the Jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse this then seek Allah's help against them>> Muslim, Ibn Maajah and Ad-Daarami.

همچنین در سیرت او ﷺ روایت شده است که هنگامی که از مکه به مدینه هجرت کرد، سران و نمایندگان مردم، از جمله بزرگان یهود را فراخواند و به علی بن ابی طالب (رض) دیکته کرد تا نخستین قانون اساسی را بنویسد. این قانون روابط کلی میان مسلمانان با یکدیگر و میان مسلمانان و دیگران را توضیح می‌داد و این کار در برابر چشمان و گوش‌های بزرگان مردم انجام شد. او این را به‌تنهایی کافی نمی‌دانست، بلکه خواستار آن شد که همگان آن را بپذیرند و امضا کنند، و این قانون مردم را ملزم می‌کرد که داوری‌های خود را به او ﷺ ارجاع دهند؛ و این شامل یهودیانی که حاضر بودند نیز می‌شد، با وجود اینکه از اهل کتاب بودند. اما هنگامی که یهودیان خیانت کردند و پیمان خود را شکستند (که این برای آنان امری عادی است)، پیامبر ﷺ بر آنان با احکامی داوری کرد که شایسته آنچه در شکستن پیمان انجام داده بودند بود. او برخی از آنان را مانند بنی قریظه به مرگ محکوم کرد و برخی دیگر را، مانند بنی نضیر، تبعید نمود. افزون بر این، با فتح، دامنه قلمرو اقتدار خود را گسترش داد، چه این سرزمین مشرکان عرب مانند مکه باشد و چه سرزمین یهودیان مانند خیبر. هنگامی که او ﷺ خیبر را با جنگ فتح کرد، مردم را زیر حکومت و اقتدار خود باقی گذاشت و بر نخلستان‌ها و زمین‌های آنان، بر اساس قرارداد مساقاة، ایشان را گمارد و هیچ یک از آنان را به پذیرش اسلام مجبور نکرد. همچنین او ﷺ لشکری برای نبرد با رومیان در جنگ موته گسیل داشت، با وجود اینکه آنان مسیحی بودند.

It has also been narrated in his Seerah (saw) that when he migrated from Makkah to Al-Madinah he called together the notables and representatives of the people including the leaders of the Jews and he dictated to ‘Ali Bin Abi Taalib (ra) to write down the first constitution. It explained the general relationships between the Muslims with each other and between the Muslims and others and this was done in front of the eyes and ears of the notables from amongst the people. He did not find this sufficient on its own but rather demanded that they all accept it and sign up to it and it obliged the people to refer their judgements to him (saw) and this included the Jews who were present despite being from the Ahl ul-Kitaab. However when the Jews betrayed and breached their covenant (which is normal for them) the Messenger (saw) judged upon them with judgments that were fitting for what they had done in respect to breaking the covenant. He punished some with death like Banu Quraizhah and he expelled others from them like Banu Nadeer. In addition he extended the sphere under his authority by conquest whether this was the land of the Arab Mushrikeen (polytheists) like Makkah or the land of the Jews like Khaibar. When he (saw) conquered Khaibar by force he made the people remain under his rule and authority and he placed them over their date palms and lands based upon the contract of Al-Musaaqaah and he did not force any of them to embrace Islaam. Similarly he (saw) despatched his army to fight the Romans in the battle of Mu’tah despite the fact that they were Christians.

این کتاب زندگینامه‌ی او ﷺ است، و این کتاب دو امر را روشن می‌سازد:

This is his Seerah (saw) and two matters are made clear by it:

روش (طریقہ) برای برپا کردن اسلام در واقعیت زندگی، از طریق تأسیس دولت اسلامی است و این روش احکام خاص خود را دارد.

The first: The method (Tareeqah) for establishing Islaam in the reality of life is via the establishment of the Islamic State and it has its own specific rulings.

دومی: روش اجرای اسلام و راه‌حل‌ها (درمان‌ها) و احکام آن، و گسترش آن به تمام بشریت.

The second: The method to implement Islaam and its treatments (solutions) and its Ahkaam, and to spread it to the whole of Mankind.

علاوه بر این، درباره موضوع نخست، احکام زیر روشن می‌شود: تکتل (گروه‌بندی و تشکیل حزب)، دعوت، فعالیت سیاسی، مقابله با استدلال‌ها با استدلال‌های قوی‌تر، دلیل و برهان، تبیین بدی‌ها و فسادهایی که مردم در آن گرفتارند، حمله به سران کفر و رؤسای فساد. به عبارت دیگر، مبارزه فکری و مبارزه سیاسی آشکار است.

In addition the following Ahkaam (rulings) are made clear in regards to the first matter: The Takattul (Party block), the Da’wah, the political work, combating arguments by (stronger) arguments, evidence and proof, explaining the evils and corruptions that the people are upon, attacking the leaders of Kufr (disbelief) and the heads of corruption. In other words the intellectual struggle and the political struggle are evident.

و در مورد مسئلهٔ دوم، احکام زیر روشن می‌شود: رسیدگی به امور مردم، برپاداشتن حدود (مجازات‌های تعیین‌شده) و حفظ مرزها، و گسترش اسلام از راه الجهاد، تا مردم آن را با چشم خود ببینند و راستی دعوت و عدالت قوانین آن را دریابند. به بیان دیگر، این بخش نیابت و تفویض مسلمانان به کسی را توضیح می‌دهد که این امور به او سپرده می‌شود؛ امورِ اختصاص‌یافته به فرد نیستند، بلکه در حیطهٔ اختیار و مسئولیت سلطان، یعنی خلیفه، قرار می‌گیرند.

And in regards to the second matter the following Ahkaam (rulings) are made clear: Taking care of the affairs of the people, establishing the Hudood (set punishments) and protecting the borders, spreading Islaam by Al-Jihaad so that the people can see it in front of their eyes and the truthfulness of its invitation and the justice of its legislation. In other words it explains the deputyship and delegation of the Muslims to the one who is entrusted with these matters which are not of the matters that are specific to the individual and rather fall under the speciality and responsibility of the Sultaan (authority) i.e. the Khalifah.

این شش شرط برای هر فکرهٔ کلیّهٔ (اندیشهٔ جامع) است که از طریق آن احیای مردم جستجو می‌شود. به‌طور خلاصه، این مبدأ (ایدئولوژی) است که بر پایهٔ عقیدهٔ عقلی (خردمندانه) بنا شده و از آن نظامی برمی‌خیزد. این فکره‌ای است که عقیده را روشن می‌کند، معالجات (راه‌حل‌ها) و حمل دعوت را، و این طریقه‌ای است که شیوهٔ حفظ این مبدأ، شیوهٔ اجرای آنچه آورده و شیوهٔ رساندن آن به مردم را توضیح می‌دهد.

These are the six conditions for every Fikrah Kulliyah (comprehensive idea/thought) through which the revival of the people is sought. In summary it is the Mabda’ (Ideology) that is established upon the intellectual (rational) Aqeedah from which a system emanates. It is a Fikrah (thought) that makes clear the Aqeedah, the Mu’aalajaat (treatments/solutions) and the carrying of the Da’wah and it is a Tareeqah (method) that explains the manner of safeguarding this ideology, the manner of implementing what it has come with and the manner of carrying it to the people.

این همان بنیاد درستی است که نهضت (احیاگری) بر آن استوار می‌شود، و هر چیز غیر از آن جز وصله‌پینه‌هایی، ظاهرسازی‌هایی فریبنده و نیرنگی ناصادقانه نیست.

This is the correct basis upon which Nahdah (revival) is established and anything other than that represents no more than patchwork solutions, deceptive appearances and dishonest deception.

Your message says "An issue remains:" and nothing else follows it, so there is no text for me to translate beyond this line. Here is that sentence in Persian: مسئله‌ای هنوز باقی است: If you paste the rest of the passage, I will translate it.

An issue remains:

آیا عقاید (اعتقادات) پایهٔ نظام‌ها و منبعِ قوانینی هستند که رفتارِ انسان بر اساس آن‌ها شکل می‌گیرد؟ و آیا به پنج پرسشی که عقیده بر پایهٔ آن‌ها بنا شده پاسخ داده‌اند؟

Are the Aqaa’id (beliefs) the basis of the systems and the source of the laws that the human conduct proceeds in accordance with? And have they answered the five questions that the Aqeedah is composed upon?

در مورد شکل‌گیری اندیشه درباره آنچه وجود دارد (جهان، انسان و زندگی)، آیا این‌ها ازلی (قدیم) هستند یا آفریده‌شده به دست آفریدگاری؟ پیش از آن‌ها چیست؟ و پس از آن‌ها چیست؟ رابطه‌شان با آنچه پیش از آن‌ها بوده چیست؟ و رابطه‌شان با آنچه پس از آن‌هاست چیست؟ این پرسش‌هایی که خود را بر هر اندیشمندی تحمیل می‌کنند، بر آن‌اند که به این نکته بپردازند که او در زندگی چگونه باید پیش برود، و رفتارش در این زندگی بر اساس پاسخ‌هایی که به این پرسش‌ها داده می‌شود تنظیم خواهد شد. از این رو این پرسش‌ها او را به درک معنای هستی‌اش رهنمون می‌سازد، که چگونه باید در این زندگی پیش برود و زندگی‌اش به کجا می‌انجامد.

In regards to the formation of a thought about all that exists (The universe, the man and the life), are they Azaliyah (eternal) or created by a creator? What is before them? And what is after them? What is their relationship with what was before them? And what is their relationship with what is after them? These questions that force themselves upon any thinker intend to strike at how he should proceed in life and his conduct in this life will be regulated in accordance to the answers that are provided to them. This will therefore provide him with the understanding of the meaning of his existence, how he should proceed in this life and where his life is leading to.

یقیناً این پرسش‌ها هستند، و عقیده به این پرسش‌ها پاسخ داده است؛ پاسخ‌هایی که راه را برای انسان روشن کرده‌اند تا معنای هستی‌اش را بداند و بداند که چگونه باید پیش برود. این عقیده برای او رابطه‌اش با آنچه پیش از این زندگی است را توضیح داده است، و این توضیح برایش شرح می‌دهد که در این زندگی چه باید بکند.

Indeed these are the questions and the Aqeedah has answered these questions with answers that have clarified the path for the human to know the meaning of his existence and how he should proceed. It has explained for him his relationship with what is before the life which provides for him an explanation of what he should do in the life.

بنابراین عقیدهٔ مادی‌گرایانه به این پرسش‌ها چنین پاسخ داده است: که آفریدگاری وجود ندارد، که حیات ماده است، که ماده ازلی است، و که ماده از راه اثبات‌های تکامل، منشأ همهٔ چیزهاست. پس فکر و عقل محصول ماده‌اند و از این رو ماده منشأ تفکر است. روابط مربوط به تولید به وسیلهٔ ابزار تولید تعیین می‌شود، و ابزار تولید نتیجهٔ تکامل ماده است. افزون بر این، روابط تولید در همراستایی با تکامل مادی، یعنی در همراستایی با ابزار تولید، تکامل می‌یابد.

Therefore the materialist Aqeedah has answered these questions by stating: That there is no creator, that life is matter, matter is eternal and that matter through its proves of evolution is the source of everything. So the Fikr (thought) and ‘Aql (mind/intellect) are a product of matter and as such matter is the source of Tafkeer (thinking). Relationships related to production are specified by the means of production and the means of production are a result of the evolution of matter. In addition the production relationships evolve in line with the material evolution i.e. in line with the means of production.

بنابراین، آن ماده (یعنی عقیدهٔ ایشان) که به گفتهٔ خودشان دائماً در حال تحول است، سرچشمهٔ اندیشه و تفکر و منبع نظامها و قوانین آنان است. پس سنگ، تبر، تراکتور، اتومبیل، هواپیما و موشک است که نظامهایی را که روابط میان مردم را تنظیم میکنند تعیین میکند. این بر اساس ادعای خودشان است و بر اساس آنچه عقیدهای که به آن باور دارند و پذیرفتهاند، حکم میکند.

As such matter (i.e. their Aqeedah) with its continual evolution according to their claim, is the source of the thinking (or thought) and the source of their systems and laws. So the rock, axe, tractor, car, plane and missile are what determine the systems that regulate the relationships between the people. This is according to their claim and what the Aqeedah that they believe in and have embraced dictates.

در مورد عقیدهٔ سرمایه‌داری (یعنی دموکراسی): ایشان با جدا کردن دین از زندگی، به این پرسش‌ها پاسخ داده‌اند و اعلام کرده‌اند که حکم از آنِ مردم است، به دست مردم است و برای مردم است. به عبارت دیگر، انسان را سرچشمهٔ همه‌چیز قرار داده‌اند؛ پس اوست که نظام‌ها و قوانین خود را وضع می‌کند و اوست که راهی را که در آن گام برمی‌دارد تعیین می‌کند. بنابراین روابط خود را تنظیم می‌کند و خواسته‌ها و نیازهای خود را مطابق میل و هوای نفس خویش برآورده می‌سازد. در این امر جایی برای تجاوز یا مداخله وجود ندارد و از این رو لازم است که آزادی او تأمین شود تا بتواند اراده‌اش را اعمال کند. پس فرد سرچشمهٔ نظام و قوانین است و به همین سبب گفته‌اند که مردم سرچشمهٔ اقتدار هستند و مردمند که قوانین را تصویب و قانونگذاری می‌کنند. بدین ترتیب، عقیدهٔ دموکراتیک (سرمایه‌داری) سرچشمهٔ نظام و مبنایی است که این نظام از آن برمی‌خیزد.

As for the capitalist Aqeedah (I.e. Democracy): Then they have answered these questions through the separation of the Deen from the life and they have declared that the Hukm (rule) is of the people, by the people and for the people. In other words they have made the human being the source of everything, so he is the one who lays down his systems and laws and it is he who defines the path that he proceeds along. So he regulates his relationships, satisfies his hungers and meets his needs in accordance to his wishes and desires. There is no room for infringement or interference in this and as such it is necessary to provide him with his freedom so that he can practise his will. Therefore the individual is the source of the system and the laws and for this reason they stated that the people are the source of the authorities and the people are those who enact the laws and lay down the legislations. As such the democratic (capitalist) Aqeedah is the source of the system and basis from which it emanates.

در عقیدهٔ اسلامی چنین آمده است: این جهان (یا آنچه هست) آفریدگاری دارد که آن را آفریده است و او الله (سبحانه و تعالی) است. این زندگی آغاز و پایانی دارد. پس از آن، حسابرسی آنچه در مدت زندگی به دست آورده (یعنی آنچه انجام داده) وجود دارد. بر این اساس، لازم است که تنظیم روابط میان مردم، سامان دادن به زندگی انسان، و تعیین کردارها و رفتارهای او، بر پایهٔ فرمان‌های این آفریدگار و تدبیرکننده (مدبّر) بنا و استوار شود. بنابراین وحی (الوحی) وسیلهٔ رساندن به مردم آنچه از پروردگارشان (رب) به آن نیاز دارند و آنچه آفریدگارشان برای ایشان اراده کرده است، می‌باشد. این کار از راه پیامبرانی که او می‌فرستد انجام می‌گیرد، و این سنت اوست (سبحانه و تعالی) (راهی که او برگزیده است). از این رو، نظام و قوانینی که روابط میان مردم را سامان می‌دهند و کردار و رفتار ایشان را تنظیم می‌کنند، از همین عقیده سرچشمه می‌گیرند. این عقیده عبارت است از: ایمان به الله، فرشتگان او، کتاب‌های او، پیامبران او و روز قیامت.

As for the Islamic Aqeedah then it states: That this universe (or all that exists) has a creator that created it and He is Allah (swt). That this life has a beginning and an end. After it there is accounting for what was earned (i.e. what he did) within the time period that he spent in the life. As such it is then necessary for the regulation of the relationships between the people, the regulation of the human life, the specification of his actions and his behaviours to be built and based upon the commands of this creator and organiser (Mudabbir). So the Wahi (revelation) is the means to convey to the people that which they require from their Rabb (lord) and what their creator intends for them. This is done by way of the Messengers he sends and this is His Sunnah (swt) (the way that He (swt) has chosen). Therefore the system and the laws that organise the relationships between the people and regulate his conducts and behaviours emanate from the very same Aqeedah. This Aqeedah is: Imaan (belief) in Allah, His angels, His books, His Messengers and the Day of Judgement.

پیامبر ﷺ آنچه را که از جانب الله (سبحانه و تعالی) به‌عنوان وحی نازل شده بود، به مردم ابلاغ کرد. قرآن کریم و احادیث شریفه (یعنی سنت) همان چیزی بودند که وحی با آن آمد، و آن‌ها بخشی از عقیده‌اند (ایمان به کتاب‌ها و پیامبران خداوند). آن‌ها در خود یک نظام کامل و مجموعه‌ای گسترده از احکام شرعیه را جای داده‌اند تا زندگی فرد را تنظیم و زندگی جامعه را سازمان‌دهی کنند. همچنین آمده‌اند تا شیوه‌ی اجرای این راه‌حل‌ها و درمان‌ها را بیان کنند و آن‌ها را در واقعیت زندگی برقرار سازند، و علاوه بر این، شیوه‌ی رساندن آن به تمام بشریت را توضیح دهند. آن‌ها همچنین پایه‌هایی قابل اتکا و استوار فراهم کرده‌اند تا بتوان برای همه‌ی مسائل نوپدیدی که مردم در مسیر زندگی ممکن است با آن روبه‌رو شوند، احکام را استنباط کرد.

So the Messenger (saw) conveyed to the people the Wahi (revelation) that came from Allah (swt). The Qur’aan Al-Kareem and the Ahaadeeth Ash-Shareefah (Noble) (i.e. the Sunnah) was what the Wahi came with and they are a part of the Aqeedah (belief) (His books and his Messengers). And they included within them a complete system and large collection of Shar’iyah rulings to regulate the life of the individual and organise the life of the society. And they came explaining the manner of implementing these solutions and treatments and to establish them within life’s reality in addition to explaining the manner of carrying it to mankind in its entirety. It also provided viable and sound bases in order to derive rulings for all newly occurring problems that the people can possibly face in the course of life.

پس از روشن ساختنِ آنچه برای احیای امت مناسب است و برای ارتقای انسان به پله‌های منتهی به کمال، و پس از توضیح شیوه‌ی رسیدن به آن از راهِ بیانِ روشِ اندیشیدنِ سازنده، که باید اندیشه‌ای روشن‌گر باشد که ابهامات پیرامون امور را بزداید و ویژگی‌های اشیا و واقعیت‌ها را آشکار کند، این کار به این منظور است که برای انسان امکانِ حرکت در مسیری از عمل، یا امکانِ تردید در انجام آن، مشخص شود؛ امکانی که بر پایه‌ی اصول بنیادین و ضوابط یا معیارهای دقیقی بنا شده که او باید در فرایند اندیشیدن به کار گیرد. پس از روشن شدنِ همه‌ی این‌ها، لازم است واقعیتی را که می‌خواهیم با آن برخورد کنیم بفهمیم و درکی ژرف از آن به دست آوریم، تا بتوانیم آن را به آنچه می‌خواهیم دگرگون کنیم یا موضعی شایسته در برابرش اتخاذ نماییم.

After making clear what is suitable for the revival of the Ummah and to elevate the human upon the steps leading to completion. And after explaining the manner of how to reach that by explaining the the manner of productive thinking which must be an enlightened thought that clears away all obscurities around matters and clarifies the features of things and realities. This is in order to specify for the human the possibility of his moving forward upon a course of action or the possibility of him being reluctant to do so, which is built upon fundamental principles and precise criteria or measures that he must utilise during the thinking process. After having made all of this clear it is then necessary to understand the reality that is desired to be treated and to gain a deep understanding about it until we are able to transform it to what we want or take a suitable stance and position towards it.