معلوم است که انسان فرشته یا ربات نیست، بلکه موجودی اجتماعی است که با خوبی و بدی آزمایش می‌شود. او این استعداد را دارد که فریب بخورد، قدمش بلغزد، شیطان بر او چیره شود تا مرتکب تجاوز، گناه یا کوتاهی در انجام تکلیفی شود، یا به دیگری ستم کند. پس چه کسی او را تأدیب کرده و بازمی‌دارد و وادار به خودداری می‌کند؟ آیا برای نمونه، پدر حق دارد که حدود را بر پسر زناکار یا دزد خود اجرا کند؟ هیچ یک از مسلمانان هرگز نگفته که این جایز است. زیرا از دین بالضروره دانسته است که حفاظت از گروه جمعی، فیصله دادن به اختلافات، حفظ حقوق و الزام افراد به پایبندی به قوانین، بر عهده فرد نیست، بلکه وظیفه کسی است که از جانب مسلمانان مأمور شده تا این امور را بر عهده گیرد؛ یعنی مسئولیت نظام و کسانی است که مسئول اجرای نظام‌اند. زیرا این امور بر کل امت واجب است و از همین رو مسلمانان خلیفه‌ای را از جانب خود تعیین می‌کنند تا اجرای آنچه را که بر ایشان به عنوان یک گروه جمعی واجب شده، از جانب آنان بر عهده گیرد. پس او (خلیفه/جانشین) مسئول اجرای سخن خداوند (سبحانه و تعالی) است.

It is known that the human being is not an angel or a robot but rather he is a social being who is tested by good and bad. He has the potential to be seduced, for his feet to buckle, for Shaytaan to overcome him so that he commits a violation, a sin or falls short in his fulfilment of an obligation, or aggresses against another. So who then will discipline him or prevent him and make him refrain? So for instance, is it the right of the father to implement the Hudood upon his fornicating or thieving son? None of the Muslims have ever said that this is permitted. This is because it is known from the Deen Bid-Daroorah (By necessity) that the safeguarding of the collective group, dispersing of the disputes, the safeguarding of rights and binding the individuals to abide by the laws, do not fall under the responsibility of the individual but rather they are the task of the person whom has been delegated on behalf of the Muslims to assume the undertaking of these affairs i.e. it is the responsibility of the Nizhaam (regime) and those responsible for implementing the Nizhaam (system). This is because these matters are obligatory upon the Ummah as a whole and as such the Muslims appoint a Khalifah on their behalf, to assume on their behalf the implementation of that which has been obliged upon them, in their description as a collective group. So he (the Khalifah/deputy) is responsible over the implementation of the speech of Allah (swt):

زن زناکار و مرد زناکار، هر یک از آن دو را صد تازیانه بزنید ({سورۀ النور، آیۀ ۲}).

The female fornicator and the male fornicator lash each one of them with one hundred lashes (An-Noor 2).

این با وجود آن است که خطاب‌شدگان، جمعِ مسلمانان‌اند، همانند سخن خداوند (سبحانه و تعالی): «وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا» (المائدة: ۳۸). و هیچ فردی حق اجرای مجازات یا اعمال حدّ بر هیچ متخلفی را ندارد، مگر آنکه از جانب مسلمانان به‌طور کلی نمایندگی یافته باشد، یا از سوی کسی که خلیفه، در مقام نماینده مسلمانان، آن را به او سپرده باشد تا این کار را بر عهده گیرد. بنابراین، این خلیفه است که مسئولیت حفاظت از این بخش از روابط عمومی جامعه و آنچه این جمع انجام می‌دهد را بر عهده دارد، چنان‌که خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است: «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (البقرة: ۱۷۹).

"This is despite those being addressed are the collective of the Muslims, similar to His speech (swt): 'And the male thief and female thief cut off their hands' (Al-Maa’idah 38). And no individual has the right to enforce the punishment or to apply the Hadd punishment upon any violator unless he has been deputized on behalf of the Muslims as a whole or by a person the Khalifah in his role as the deputy of the Muslims has entrusted to undertake it. Therefore, it is the responsibility of the Khalifah to safeguard this section of the general public relationships and what this collective does as Allah (swt) has stated: 'And you have in Al-Qisaas life, O those of understanding, so that you may attain Taqwa' (Al-Baqarah 179)."

معلوم است که جماعت (یعنی جامعه) به امور و تسهیلات یا خدمات عمومی نیاز دارد که باید میان آنان برپا شود و از آن نگهداری گردد. اللہ سبحانہ و تعالیٰ این امور را بر مسلمانان به اعتبار وصف جماعت بودنشان واجب کرده، و آن را مسئولیت سرپرست جماعت قرار داده است، نه از مسئولیت‌های فرد یا مسئولیت گروهی از افراد. مانند فراهم آوردن خدمات عمومی همچون جاده‌ها، میدان‌های شهری، مدارس و بیمارستان‌ها، افزون بر پاسداری از منافعی چون تأمین وسایل ارتباطی همچون تلگراف و پست، و توسعه منابع طبیعی و توزیع آن‌ها، که شامل استخراج منابع طبیعی، معادن و نفت و دیگر مواد می‌شود. این امور همچنین شامل نگهداری از ثروت و اموال عمومی و دیگر مسائلی است که به تسهیلات، خدمات و منافع مردم مربوط می‌شود. پس آیا برای فرد جایز است، یا بر او واجب است که بدون داشتن مسئولیت مرکزی بر این امور، به انجام آن‌ها بپردازد؟ آیا این امور از سوی مسلمانان یا از سوی جانشین مسلمانان (یعنی خلیفه) به کسی واگذار شده تا سرپرستی آن‌ها را برعهده گیرد؟ و هنگامی که ارکان فرد را بیان می‌کنیم، آیا دانش نسبت به این امور و انجام آن‌ها در شمار این ارکان است و جزئی از آن‌ها به شمار می‌رود؟ آیا درستی فرد و استقامت او موجب تنظیم این روابط و تأمین این خدمات و منافع می‌شود؟ یا لازم است نهاد یا سازمانی وجود داشته باشد که از سوی کسی که مسلمانان او را نماینده و جانشین خود قرار داده‌اند، تفویض و تعیین شده باشد تا مسئولیت پیگیری این امور و تأمین خدمات عمومی مسلمانان را بر عهده گیرد؟

It is well known that the collective group (i.e. the society) requires affairs and facilities or utilities that must be established amongst them and taken care of. These have been made obligatory by Allah (swt) upon the Muslims in their description as a collective grouping and He (swt) has made it the responsibility of the caretaker of the collective and not from the responsibilities of the individual or the responsibility of a group of individuals. This is like bringing the public utilities like roads, town squares, schools and hospitals in addition to taking care of the interests like securing the means of communication like telegraphs and mail and the development of the natural resources and distributing them, which includes extracting the natural resources, minerals and oil amongst other materials. This also includes taking care of the wealth and public properties amongst other matters that relate to the facilities, utilities and interests of the people. So is it permissible for the individual or obligatory upon him to engage in the undertaking of these matters without holding any central responsibility over them. Have they been delegated on behalf of the Muslims or been delegated by the deputy of the Muslims (i.e. Khalifah) to undertake the caretaking of these matters? And when we present the components of the individual, then does knowledge over these matters and their undertaking fall within these components and do they represent a part of them? Does the correctness of the individual and his uprightness lead to the regulation of these relationships and does it lead to the securing of these utilities and interests? Or is it essential for there to exist a body or organ that has been delegated and entrusted by the one whom the Muslims have delegated and deputised in order to assume the responsibility of taking care of these affairs and to secure the Muslim utilities.

آیا حفظ امنیت داخلی بر عهدهٔ فرد است تا خود نقش پلیس و قاضی را ایفا کند و در پی جنایتکاران و کسانی که از قانون تجاوز می‌کنند برود؟ یا نهاد یا ارگان مشخصی این نقش را بر عهده دارد؟ این پرسش از آن روست که معلوم است در هر جامعه‌ای، هر قدر هم که به سطح بالایی از پیشرفت برسد و به قله‌هایی دست یابد، کسانی یافت می‌شوند که از آنچه مردم بر سر آن توافق کرده‌اند، یعنی آداب و رسومی که قوانینی برای تنظیم زندگی آنان شکل داده، تخطی می‌کنند. و با احتمال بالای وجود این واقعیت، لازم است نهاد یا ارگان مشخصی وجود داشته باشد که با تأمین امنیت و حمایت از مردم، اموال، داراییها، حیثیتها و حقوق ایشان، آرامش و اطمینان را در دلهای مردم گسترش دهد. این در خصوص امنیت داخلی است. و اما امنیت خارجی، که به آن «حمایت الثغور» گفته می‌شود (یعنی حفاظت از مرزهایی که دشمن از آنجا می‌تواند حمله کند). زیرا هر نهاد سیاسی‌ای که منطقهٔ مشخصی از زمین را با مرزهای معلوم در اختیار دارد، از سوی دیگر نهادها احاطه شده است، و نتیجهٔ طبیعی آن در زندگی مردم و جوامع این است که اختلاف و رقابت پیش می‌آید و ممکن است به جنگ و فتنه بینجامد. همان‌طور که کسی گفته است: «اگر گرگ نباشی، گرگها تو را می‌خورند». پس هر جامعه‌ای که به هر شیوه‌ای قادر به حفاظت از مرزها و نقاط راهبردی‌اش نباشد، مورد هجوم دولتی دیگر قرار می‌گیرد، میان همسایگانش تقسیم می‌شود یا تحت اقتدار یکی از آنان درمی‌آید، و از این امر گریزی نیست. این واقعیتی است که امروز ملموس و مشاهده‌شدنی است، همان‌گونه که در طول تاریخ بوده است، زیرا این سرشت مردم و جوامع است. بنابراین، آیا از ترکیب و سرشت فرد این است که سرباز شود و نمایندهٔ نیرویی باشد که بتواند از مرزهای نهاد سیاسی‌ای که او بخشی از آن است، محافظت کند؟ اگر چنین است، پس این مطلب در بررسی اجزای تشکیلدهندهٔ فرد و عواملی که به درستی و صلاح او میانجامد یافت نمیشود. بنابراین، مسئول حفظ امنیت داخلی و حراست از مرزها در برابر دشمن خارجی، کسی است که مسلمانان او را نمایندگی کرده و از جانب خود وکیل قرار دادهاند تا آنچه را به او سپردهاند انجام دهد؛ این در حالی است که خطاب این امر در وصف جمعی، متوجه خود گروه جمعی مسلمانان است، آنجا که الله (سبحانه و تعالی) ایشان را خطاب کرده و فرموده است:

Is it the responsibility of the individual to undertake the safeguarding of the internal security? So that they assume the role of the police and the judiciary and chase after the criminals and those who go outside of the law? Or is there a specific organ or institution that assumes this role? This is because it is known that within any society whatever its level of elevation and the heights it reaches, that there will be those who violate what the people have agreed upon in terms of customs that have formulated laws that regulate their lives. And in the high probability of the existence of this reality, then it is necessary for there to be a specific body or institution present that spreads security and tranquillity within the hearts of the people by securing the safety and protection of them, their properties, possessions, dignities and rights. This in regards to the internal security and as for the external security, it is known as ‘Himaayat Ath-Thugoor’ )Protecting the areas where the enemy can attack from). This is because any political entity that occupies an area of land, with known borders, is surrounded by other entities and a natural result of that within the life of people and societies is for disputes and rivalries to occur, which could lead to the occurrence of wars and strife. It is like someone stated: ‘If you are not a wolf then you will be eaten by wolves’ so any society that is not capable of protecting its borders and vantage points by one means or another will be invaded by another state, divided amongst its neighbours or made to submit to the authority of one of them and there is no escaping from this. This is a sensed witnessed reality today as it has been throughout history, as this is the nature of people and societies. As such, is it from the individual’s components and makeup to be an army and to represent a force that is capable of protecting the borders of the political entity that he is a part of? If it is so, then this was not found in the study of the components of the individual and the factors that achieve his uprightness and soundness. Therefore the one responsible for safeguarding the internal security and protecting the borders externally is the one whom the Muslims have delegated and deputised on their behalf to undertake that which they have entrusted him with, in their description as being a collective grouping. As such he has the responsibility of preparing and readying the police and security institution or organ that safeguards the internal security and he is also responsible for the preparation and readying of the army and to deal with the enemy. This is whilst it is the collective grouping of the Muslims who have been addressed with this in their description as a collective grouping when Allah (swt) addressed them with:

در مورد هر جامعه‌ی ایدئولوژیک و در واقع هر فردی که اندیشه یا ایدئولوژی‌ای را حمل می‌کند و به آن باور دارد، این اندیشه نمی‌تواند در درون کسی که آن را دارد زندانی بماند. زیرا ایدئولوژی در لابه‌لای خود و در واقع در پایه‌های خود، وظیفه‌ی گسترش آن و توضیح شیوه‌ی حمل آن به مردم را در بر دارد، علاوه بر شیوه‌ی برپاداشتن آن در واقعیت زندگی آنان. این به خاطر آن است که اینها اجزای تشکیل‌دهنده‌ی هر ایدئولوژی‌ای هستند، همان‌طور که پیش‌تر ذکر و توضیح داده‌ایم، آنجا که گفتیم ایدئولوژی یک عقیده‌ی فکری است که از آن نظامی برمی‌خیزد. و همچنین گفته‌ایم که ایدئولوژی یک فکره (اندیشه) درباره‌ی زندگی و یک طریقه (روش) برای اجراست.

In regards to every ideological society and indeed every individual who carries an idea or an ideology that he believes in, this idea will not be able to remain imprisoned within the one who holds it. This is because the ideology carries within its folds and indeed its bases the obligation to spread it and the explanation of the manner of carrying it to the people, in addition to the manner of establishing it in the reality of their lives. This is because these are the components of any ideology as we have previously mentioned and explained where we stated that the ideology is an intellectual Aqeedah from which a system emanates. And we have also stated that it is a Fikrah (thought) about living and a Tareeqah (method) of implementation.

فکرہ (اندیشہ) از این موارد تشکیل شده است:

The Fikrah(thought) comprises of:

الف) عقیدهٔ مَبدأ (ایدئولوژی).

a) The Aqeedah (belief) of the ideology (Mabda’).

ب) درمان‌ها یا راه‌حل‌هایی که از عقیدهٔ آن ایدئولوژی برمی‌خیزند و مشکلات زندگی را چاره می‌کنند.

b) The treatments or solutions that emanate from the ideology’s Aqeedah that treat the problems of life.

ج) حمل دعوت برای پذیرش این ایدئولوژی و ایمان آوردن به آن.

c) The carrying of the Da’wah to embrace the ideology and believe in it.

اما طریقۂ اجرا و حفظ آن، پس ما بیان کرده‌ایم که این طریقه شامل موارد زیر است:

As for the Tareeqah (method) for its implementation and its preservation then we have stated that this comprises of:

الف) حفظ یا صیانت عقیدهٔ آیین (مکتب فکری).

a) The preservation or safeguarding of the Aqeedah of the ideology.

ب) چگونگی اجرای هر درمان یا راه‌حلی از میان راه‌حل‌هایی که (شریعت) آن را آورده است.

b) The manner of implementing every treatment or solution from amongst the solutions that it has come with.