الأمانة والإيمان
Al-Amaanah and Al-Imaan
خداوند (سبحانه و تعالی) مردم را آفرید تا او را عبادت کنند:
Allah (swt) created the people so that they worship him:
و من الجن و الإنس إلا ليعبدون Wait, that's Arabic, not what was asked. Here is the Persian translation of the given text: {وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ} (الذاریات: ۵۶)
And I have not created the Jinn and the humans except to worship me (AdhDhaariyaat 56).
این همان چیزی است که شارع (قانونگذار) از آفرینش اراده کرده است، و از این رو بر مُکلَّف (شخص مسئول) واجب است که در زندگی این را هدف خویش قرار دهد و این باید هدف او در زندگی باشد. عبادت خداوند (سبحانه و تعالی) به کارهای عبادی مُکلَّف، در آنچه به رابطه خصوصی یا ویژه میان او و پروردگارش مربوط است، محدود نمی‌شود، و به برخی کارها و رها کردن برخی دیگر نیز محدود نیست. بلکه به هر آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) ...
This was what the Shaari’ (Legislator) intended from the creation and as such this is obligatory to be the objective of the Mukallaf (responsible person) within life and it must be his purpose in it. The worship to Allah (swt) is not restricted to the Mukallaf’s acts of ‘Ibaadah in that which relates to the private or specific relationship between him and his Rabb, and it is not restricted to some actions whilst leaving others. Rather it relates to everything that Allah (swt)
...آنچه که خداوند او را به آن فرمان داده یا از آن بازداشته است. بر این اساس، این حکم به هر یک از کارهای انسان، چه به صورت فردی و چه در قالب گروه‌های جمعی، و در تمام روابطشان مربوط می‌شود. به همین دلیل، بر هر فرد عاقل و بالغ واجب است که هیچ حکمی جز حکم خداوند (سبحانه و تعالی) را نپذیرد.
has commanded him with or forbidden him from doing. As such it relates to every one of man’s actions as individuals and collective groupings and in all of their relationships. For this reason it is obligatory upon every ‘Aaqil (reasoning) and Baaligh (mature) person to not accept any Hukm (rule) other than the Hukm of Allah (swt).
پس او به غیر آنچه الله نازل کرده حکم نمی‌کند و به غیر آنچه او (سبحانه) نازل کرده حکومت نمی‌شود و از غیر آنچه الله تعالیٰ نازل کرده داوری نمی‌جوید. و بر او واجب است که برای تحقق این امر بکوشد، زیرا این همان هدفی است که برای آن آفریده شده، این هدف زندگی اوست، و بر همین اساس است که در روز قیامت بازخواست خواهد شد. این امر شامل هر مسئله‌ای می‌شود، چه بزرگ و چه کوچک، چه مربوط به مسائل سیاست و حکومت باشد، چه امور عمومی یا مسائل جزئی و خاص. الله (سبحانه) ایمان را بر داشتن ایمان به این تکلیف و پایبندی به آن استوار ساخته است.
So he does not judge or rule by other than what Allah has revealed and is not ruled or governed by other than what He (swt) has revealed. He does not seek judgement from other than what Allah TaAalaa has revealed and it is obligatory upon him to work to realise this matter, as this represents the purpose for which he was created, it is his purpose in life and it is upon this basis that he will be held accountable on the Day of Judgment. This relates to every Mas’alah (issue), large or small, whether it relates to the issues of politics and ruling, the general matters or the specific and partial issues. Allah (swt) has made Imaan rest upon having Imaan in this obligation and undertaking it.
الله (سبحانه و تعالی) فرمود:
Allah (swt) said:
نه، سوگند به پروردگارت، ایمان نخواهند آورد تا آنگاه که تو را (ای محمد ﷺ) در هر اختلافی که میانشان پیش آید داور قرار دهند، و در دلهایشان از حکمی که تو می‌دهی هیچ ناخرسندی نیابند، و کاملاً تسلیم شوند.
But no, by your Lord, they can have no Faith, until they make you (O Muhammad SAW) judge in all disputes between them, and find in themselves no resistance against your decisions, and accept (them) with full submission (AnNisaa’ 65).
و خداوند (سبحانه و تعالی) ایمانِ کسانی را که می‌خواهند داوری را نزد غیرِ آنچه خداوند نازل کرده ببرند، تنها ظاهری قرار داده که با حقیقتِ واقعی در تعارض است:
And He (swt) made the Imaan of those who wish to go to judgement to other than what Allah (swt) has revealed only a pretence which stands against the true reality:
الله (سبحانه و تعالی) فرمود:
Allah (swt) said:
آیا ندیده‌ای کسانی را که می‌پندارند به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پیش از تو نازل شده ایمان آورده‌اند، و می‌خواهند داوری خود را نزد طاغوت (داوران باطل و جز آن) ببرند، با آنکه به کفر ورزیدن به آن مأمور شده‌اند؟ و شیطان می‌خواهد آنان را به گمراهی دور و دراز بکشاند. (النساء: ۶۰)
Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which was sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges, etc.) while they have been ordered to reject them. But Shaitan (Satan) wishes to lead them far astray (An-Nisaa’ 60).
این تکلیف همان امانتی است که الله (سبحانه وتعالی) آن را به انسان عرضه و پیشنهاد کرد؛ پس او پذیرفت که آن را به دوش بکشد، بی‌آنکه ناتوانی و بی‌توانی خویش را درک کند، در حالی که دیگر مخلوقات الله از پذیرفتن بار این مسئولیت ناتوان ماندند و از برعهده گرفتنش خودداری کردند.
This Takleef (legal responsibility) is the Amaanah (trust) that Allah (swt) presented and offered to mankind and so he accepted to carry it without realising his own weakness and incapability, whilst other than him from Allah’s creation were unable to accept to carry the burden and responsibility and refused to undertake it.
الله (سبحانه و تعالی) فرمود:
Allah (swt) said:
بی‌گمان ما امانت را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کردیم، اما آنها از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسیدند، ولی انسان آن را برداشت. به‌راستی که او ستمگری نادان بود. {إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ ۖ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا}
Truly, We did offer Al-Amaanah (the trust) to the heavens and the earth, and the mountains, but they declined to bear it and were afraid of it but man undertook to bear it. Verily, he was unjust (to himself) and ignorant (of its results) (Al-Ahzaab 72).
این ضعف نخستین بار در نخستین انسانی که الله (سبحانه و تعالی) آفرید، یعنی آدم (علیه السلام)، آشکار شد، آنگاه که الله (سبحانه و تعالی) او و همسرش را در بهشت ساکن کرد. او (سبحانه و تعالی) به آنان اجازه داد از میوه‌های آن بخورند و از گستره‌های آن بهره‌مند شوند، مگر یک درخت که به آنان فرموده بود به آن نزدیک نشوند. اما آنان از آنچه شیطان به ایشان وسوسه کرد پیروی نمودند، از آن درخت خوردند و در نتیجه از بهشت رانده شدند. این حال همیشگی انسان است: نافرمانی و گمراهی و غفلت از امانت. با این حال، الله (سبحانه و تعالی) او را یاری و مدد رساند، هدایتش کرد و پیام‌های هدایت و رحمت را برایش فرستاد تا با آن راهنمایی شود، کارهایش را سامان دهد و تنها الله را بپرستد. او (سبحانه و تعالی) پیامبران و فرستادگان را به سوی انسان فرستاد؛ کسانی که امانت را به تمامی حمل کردند و حق آن را ادا نمودند. آنان به معروف فرمان دادند و از منکر بازداشتند و در این راه، هر آنچه را الله خواست بر ایشان تحمل شود، تحمل کردند. آنان مردم را بر صراط مستقیم حرکت دادند و ایشان را از گمراهی و تکبرشان به ایمان به الله و اطاعت از او بازگرداندند.
This weakness was made apparent with the very first human that Allah (swt) created, Aadam (as), when Allah (swt) placed him and his wife to live in Jannah. He (swt) allowed them to eat from it and enjoy it’s expanses with the exception of one single tree that he had forbidden them to approach. However they followed that which Shaytaan whispered to them, they ate from it and as a result they were expelled from Jannah. This is the continuous state of the human being, disobedience and misguidance and being negligent with the Amaanah. However Allah (swt) aided and assisted him, he guided him, sending him messages of guidance and Rahmah (mercy) which he would be guided with, by which he would take care of and straighten his affairs so that he would then worship Allah alone. He (swt) sent Anbiyaa’ (prophets) and Rusul (Messengers) to man who carried the Amaanah (trust) in full and gave it its true right. They ordered the Ma’rouf (what was good) and forbade the Munkar (what was bad) whilst enduring upon that path all that Allah (swt) willed them to endure. They carried the people upon the Siraat ulMustaqeem (straight path) whilst returning them from their misguidance and arrogance to Imaan in Allah and His obedience.
این موضوع در داستان‌های پیامبران که در قرآن کریم از زمان آدم (ع) تا زمانی که محمد ﷺ، خاتم پیامبران، با پیام جاویدان و محفوظ اسلام مبعوث شد، روشن و آشکار گردیده است. در این داستان‌ها، به روشنی و به طور قطعی آشکار شده است که مسئله آفرینش همواره حیاتی‌ترین مسئله است. این همان هدفی است که الله (سبحانه و تعالی) مخلوقات را به خاطر آن آفرید؛ مسئله‌ای حقیقی و مطلق است: لا إله إلا الله، یعنی تنها الله را عبادت کردن و غیر او را پرستش نکردن. و همه این‌ها، از زمان بعثت پیامبر ﷺ تا کنون، جز با پیوند داشتن به حقیقت و واقعیت شهادت دادن به اینکه «محمد رسول‌الله» ﷺ است، نمی‌تواند به درستی فهمیده شود یا به واقعیتی حقیقی تبدیل گردد.
This matter has been made crystal clear in the stories of the Anbiyaa’ that have been mentioned in the Qur’aan Al-Kareem from the time of Aadam (as) until Muhammad (saw), the seal of the Prophets, was sent with the everlasting and protected message of Islaam. In this it was made abundantly clear in a definite manner, that the issue of the creation always represents the most vital issue. It is the purpose for which Allah (swt) created the creation; it represents the true and absolute issue: Laa Ilaaha Illallah, to worship Allah alone and to not worship other than Him. And all of this cannot be understood upon its true reality since the sending of the Nabi Muhammad (saw) and until now, or become a true reality, unless it is connected to the truth and true reality of bearing witness to the fact that ‘Muhammad Ar Rasoolallah’ (The Messenger of Allah).
(الله) فرمود: «هر دو از بهشت به زمین فرود آیید؛ برخی از شما دشمن برخی دیگرید. پس اگر از جانب من هدایتی به سوی شما آمد، هر که از هدایت من پیروی کند، نه گمراه شود و نه به رنج و بدبختی دچار گردد. اما هر که از یادآوری من روی گرداند (یعنی نه به این قرآن ایمان آورد و نه به دستورهای آن عمل کند)، بی‌گمان زندگی‌ای تنگ و دشوار خواهد داشت، و روز قیامت او را نابینا برمی‌انگیزیم.» می‌گوید: «پروردگارا! چرا مرا نابینا برانگیختی، با آنکه (در دنیا) بینا بودم؟» (الله) می‌فرماید: «همین‌گونه، آیات ما به سوی تو آمد، اما آنها را نادیده گرفتی؛ و امروز تو نیز فراموش خواهی شد (در آتش دوزخ، دور از رحمت الله).» {طه: ۱۲۳-۱۲۶}
(Allah) said:"Get you down (from the Paradise to the earth), both of you, together, some of you are an enemy to some others. Then if there comes to you guidance from Me, then whoever follows My Guidance shall neither go astray, nor fall into distress and misery "But whosoever turns away from My Reminder (i.e. neither believes in this Quran nor acts on its orders, etc.) verily, for him is a life of hardship, and We shall raise him up blind on the Day of Resurrection." He will say:"O my Lord! Why have you raised me up blind, while I had sight (before)." (Allah) will say: "Like this, Our Ayat (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations, etc.) came unto you, but you disregarded them and so this Day, you too will be forgotten (in the Hell-fire, away from Allah's Mercy)." (TaHa 123- 126).
و در مورد نوح (ع) الله (سبحانه و تعالی) فرمود:
And in respect to Nooh (as) Allah (swt) said:
و همانا نوح را به سوی قومش فرستادیم، پس گفت: «ای قوم من! الله را بپرستید! جز او هیچ معبودی برای شما نیست. آیا پس نمی‌ترسید؟» {المؤمنون: ۲۳}
And indeed We sent Nuh (Noah) to his people, and he said: "O my people! Worship Allah! You have no other Ilaah (God) but Him. Will you then fear Him (Al-Mu’minoon 23).
و فرمود (سبحانه و تعالی):
And He (swt) said:
و به سوی قوم عاد برادرشان هود را فرستادیم. گفت: «ای قوم من، الله را بپرستید. جز او هیچ معبودی برای شما نیست. آیا پس از این پرهیزگاری نمی‌کنید؟» (الأعراف: ۶۵)
And to the 'Aad [We sent] their brother Hud. He said: "O my people, worship Allah. You have no deity other than Him. Will you not then fear Him?" (AlA’araaf 65).
و
And:
و به سوی ثمود، برادرشان صالح را [فرستادیم]. گفت: «ای قوم من، الله را بپرستید؛ جز او معبودی برای شما نیست. از جانب پروردگارتان دلیلی روشن برای شما آمده است» (الأعراف: ۷۳).
Reference: تغییر - Mahmoud Abdul-Kareem Hasan