اما فریبی که القا می‌کند اسلام در سیاست هیچ نقشی ندارد، پس آنان می‌گویند که اسلام دین است و در سیاست دینی نیست و در دین سیاستی نیست. آنان گفته‌اند که سیاست یعنی دروغ، کلاهبرداری، حیله و فریب، و بر خیانت و توطئه‌ها بنا شده است، و از مسائلی است که دین باید از آن دوری کند. افزون بر این، دینداری امری شخصی و فردی است و اهل خاص خود را دارد (روحانیون).

As for the deception suggesting that Islaam has no say in politics; then they say that Islaam is a Deen (religion) and that there is no Deen in Siyaasah (politics) and no Siyaasah in the Deen. They said that politics means lying, fraud, trickery and deception and is established upon treachery and conspiracies amongst other matters that the Deen must steer clear from. Additionally, being religious is a personal and individual matter, it has its own special people (clergy)

و مکان‌های خاص عبادت. آنان گفتند که کنش‌های سیاسی و نظام‌هایی که روابط اجتماعی را تنظیم می‌کنند، در حوزه و فضایی جدا از دین جریان دارند. این در حالی است که این امور به دست کافران، سکولارها و کسانی سپرده شده و اداره می‌شود که هیچ ترسی از الله ندارند!! همه این گفته‌ها و اندیشه‌ها باطل‌اند، زیرا واقعیت سیاست را نشان نمی‌دهند. بلکه واقعیت دولت‌هایی را بازگو می‌کنند که بر پایه منفعت و فلسفه ماکیاولی بنا شده‌اند، فلسفه‌ای که هدف را توجیه‌کننده وسیله می‌داند.

and specific places (of worship). They stated that the political actions and the systems that regulate the societal relationships take place in a realm and space that is isolated from the Deen. This is whilst these matters are entrusted to and taken care of by the disbelievers, secularists and those who have no fear of Allah!! All of these statements and thoughts are Abaateel (falsehoods) as they do not represent the reality of politics. Rather it represents the reality of the States that are established upon benefit and the Machiavellian philosophy which makes the aim justify the means.

حقیقت واقعی سیاست این است که امور مردم را پرورش داده و رعایت کنیم (رعایہ)، و این رعایت امور جز از طریق افکار، نظام‌ها و قوانین انجام نمی‌پذیرد. لذا سیاسۃ در اسلام به معنای رسیدگی به امور مردم از طریق اجرای احکام اسلام بر ایشان است.

The true reality of politics is that is fostering and taking care (Ri’aayah) of the people’s affairs and this caretaking of affairs is not accomplished by other than thoughts, systems and laws. Siyaasah (politics) in Islaam therefore means taking care of the affairs of the people by applying the Ahkaam of Islaam upon them.

این که واقعیت سیاسی امروز بر کفر، ستم و نبودن ارزش‌ها و اخلاق بنا شده است، به این معنا نیست که کار سیاسی باید رها شود یا ممنوع است. بلکه به این معناست که این فهم و تصوری که دربارهٔ سیاست ارائه شده، باید محکوم و رد شود. همچنین به این معناست که کسانی را که این سیاست را پیش می‌برند رد کرده و آنان را نکوهش کنیم، و برای برکنار کردنشان بکوشیم، با دادن وفاداری و پشتیبانی به سیاستمداران مخلصی که برای اجرای اسلام تلاش می‌کنند، و با نگهداری و اداره‌کردن امور مردم بر پایهٔ احکام آن.

The fact that the political reality today is based upon disbelief, oppression and the absence of values and morals, does not mean that the political work should be abandoned or that it is prohibited. Rather it means that this understanding and concept that has been presented about politics has to be condemned and rejected. It also means rejecting and denouncing those practising this politics and to work to remove them by giving loyalty and support to the sincere politicians who are working for the application of Islaam and to look after and manage the affairs of the people in accordance to its Ahkaam (rulings).

امروزه سیاستمدارانی که بر گردن‌های مردم مسلط شده‌اند و کفر را بر آنان جاری می‌کنند، گروهی اندک از میان مردم باطل، دجّالان و تباهکاران‌اند. آنان مال مردم را به ناحق می‌بلعند، بار سنگین بر دوش ایشان می‌گذارند و آنان را به ذلت، نابودی و تسلیم در برابر دشمنانشان می‌کشانند. رسانه‌ها نیز این دروغ‌ها را پخش می‌کنند، زیرا در خدمت آنان است و از همان سنخ ایشان است. باطل ترویج و تبلیغ می‌شود تا اسلام را از سیاست و از زندگی جدا کنند، و همه‌ی این‌ها در چارچوب آنچه (به آن‌چه که «جنگ علیه اسلام» (تروریسم/بنیادگرایی، رادیکالیسم و مانند آن) نامیده شده است) صورت می‌گیرد.

The present day politicians, who dominate over the necks of the people and apply Kufr (disbelief) over them, are a handful from amongst the people of Baatil, the Dajjaaleen and corrupt. They devour the wealth of the people in falsehood, they over burden them and lead them into humiliation, destruction and submission to their enemies. The media then circulates these falsehoods because it is in their service and is of the same type as them. The Baatil is promoted and propagated to separate Islaam from politics and from life, and all of this is within the context of (what has come to be known as) the ‘war against Islaam (terror/fundamentalism, radicalism etc...)’.

سیاست (سیاسۃ) از نظر اسلام به معنای تدبیر امور مردم بر پایه اسلام است، و اسلام بزرگ‌ترین شریعت برای رسیدگی به امور مردم است. تنها اوست که حقیقت و عدالت را نمایندگی می‌کند؛ زیرا از جانب الله آمده است، و هر چیزی غیر از آن جز باطل و طاغوت نیست. اسلام از جانب الله (سبحانه و تعالی) آمده است، همان که انسان را آفرید و می‌داند چه چیزی برای او شایسته و درست است، و چه چیزی زیان‌آور یا بی‌فایده برای اوست.

Siyaasah (politics) according to Islaam means the caretaking of the people’s affairs by Islaam and Islaam is the greatest Sharee’ah to take care of the affairs of the people. It alone represents truth and justice and this is because it has come from Allah and anything other than it is nothing more than falsehood and Taghoot. Islaam has come from Allah (swt) who created the human and knows that which is suitable and correct for him, and what is harmful or not beneficial for him.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

چگونه می‌توان جدایی دین از سیاست را ادعا کرد، یا جدایی سیاست از دین را، در حالی که پیامبر خدا ﷺ رهبر دولت اسلامی بود و مسئول سرپرستی و اداره امور مسلمانان و غیرمسلمانان؟ آیا ایشان ﷺ سیاستمدار نبودند؟ چه کسی امور مردم را اداره می‌کرد، اختلافات آنان را حل می‌کرد، اجرای راه‌حل‌ها را فرمان می‌داد، میان مردم داوری می‌کرد، حقوق را روشن می‌ساخت و حدود و مجازات‌ها را اجرا می‌نمود؟

How can the separation of the Deen from politics be claimed or the separation of the politics from the Deen when the Messenger of Allah (saw) was the leader of the Islamic State and responsible for caretaking and managing the affairs of both the Muslims and nonMuslims? Was he (saw) not a politician? Who was it that managed the affairs of the people, dealt with their disputes, commanded the implementation of solutions, judges between people, established clearly the rights and implemented the punishments and penal code?

چه کسی مجاهدان و لشکرها را آماده کرد و آنان را رهبری نمود؟ و چه کسی پیمان‌ها و آتش‌بس‌ها را منعقد ساخت و تصمیم به جنگ گرفت؟

Who prepared the Mujaahideen, the armies and led them? Who convened the treaties, truces and made the decision to go to war?

به همین ترتیب، آیا ابوبکر (رض) رئیس دولت اسلامی نبود و آیا او اسلام را پیاده نکرد، از مسلمانان محافظت ننمود، مانع از خروج مسلمانان از قلمرو اقتدار نظام نشد و لشکرهای خود را اعزام نکرد؟

Similarly, was Abu Bakr (ra) not the head of the Islamic State and did he not implement Islaam, protect the Muslims, prevent Muslims from leaving the authority of the System and dispatch his armies?

آیا این مورد در مورد عمر بن الخطاب، عثمان بن عفان و علی بن ابی طالب، که خداوند از همه ایشان خشنود باد، نیز همین گونه نبود؟

Was this not also the same in regards to ‘Umar Ibn Al-Khattaab, ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan and ‘Ali Ibn Abi Talib may Allah be pleased with them all?

ما مأمور به‌ایم که از نبی ﷺ پیروی کنیم و به او اقتدا نماییم.

We have been commanded to follow the Nabi (saw) and emulate him.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

بنابراین مسلمانان باید دریابند و درک کنند که سیاست (Siyaasah) یعنی تدبیر امور مردم از طریق اجرای اسلام بر ایشان در داخل دارالاسلام (سرزمین اسلام) و از طریق حمل دعوت اسلام به کسانی که خارج از دارالاسلام هستند. اجرا و پیاده‌سازی اسلام بدون دولت اسلامی ممکن نیست. اجرای اسلام فرض است، این یک عمل سیاسی است، و کار برای برپایی دولت اسلامی که اسلام را پیاده خواهد کرد نیز فرض است و نمایانگر یک کار و عمل سیاسی است.

The Muslims must therefore comprehend and perceive that Siyaasah (politics) means the caretaking of the people’s affairs by applying Islaam upon them inside Daar ul-Islaam (the land of Islaam) and by carrying the Da’wah of Islaam to those people who are outside Daar ul-Islaam. The implementation and application of Islaam is not possible without the Islamic State. The application of Islaam is Fard, it is a political action and the work to establish the Islamic State that will implement Islaam is also Fard and represents a political work and action.

فعالیت سیاسی باید به‌طور واجب بر پایه‌ی اسلام باشد و جایز نیست که بر پایه‌ای دموکراتیک، سکولار، میهن‌پرستانه یا ناسیونالیستی، برای نمونه، انجام شود، زیرا همه‌ی این پایه‌ها با اسلام در تضادند. اینها از جمله اندیشه‌های کفر هستند و نماینده‌ی دعوت کافران به شمار می‌آیند.

It is obligatory for the political work to be upon the basis of Islaam and it is not permissible to be undertaken upon a basis that is democratic, secular, patriotic or nationalistic for example, as all of these bases are contrary to Islaam. They are from amongst the thoughts of Kufr and represent the Da’wah of the disbelievers.

از آنجا که کار سیاسی بر پایه اسلام است، لازم است که شامل روشنگری آشکار حقایق باشد؛ دعوت به آنها و هشدار دادن نسبت به فریب‌ها و باطل‌ها. همچنین باید شامل روشن ساختن حقیقت فرمانروایان و سیاستمدارانی باشد که کافر، فاسق یا سرکش‌اند، و تلاش برای تغییر و برکناری ایشان. کار سیاسی همچنین شامل روشن ساختن حقیقت نظام‌هایی است که اکنون بر مسلمانان اعمال می‌شوند، و تلاش برای برچیدن آنها و جایگزین کردن آنها با اجرای اسلام.

The fact that it is political work upon the basis of Islaam means that it must include the clear explanation of the Haqaa’iq (truths), to invite to them and to warn about the deceptions and falsehoods. It must also include making clear the reality of the rulers and the politicians whether they are disbelievers, wicked or rebellious and to work for their change and removal. The political work also includes making clear the reality of the Systems that are currently being applied over the Muslims, to work to remove them and replace them with the application of Islaam.

اما شرکت کردن با آن حاکمان در آنچه که انجام می‌دهند و در درون این نظام‌ها، پس این منکر (کار ناپسند) است، و اگر ادعا شود که انجام این کار به اسلام و مسلمانان خدمت می‌کند، این تنها فریبکاری است.