در مورد فریب و گمراه‌سازی‌ای که درباره ناممکن بودن برپایی دولت اسلامی و ناممکن بودن ادامه آن رخ داده است، باید گفت که کافران در این راه از هیچ تلاشی دریغ نمی‌ورزند. آنان حقایق دروغین درباره آثار زیانبار خلافت (مفاسد) می‌سازند و جعل می‌کنند، حقایق و واقعیت‌های راستین را پاک و محو می‌کنند، تاریخ را دستکاری می‌نمایند و کسانی را که به اسلام دعوت می‌کنند سرکوب می‌سازند. در رسانه‌های فریبنده و گمراه‌کننده خود، بر اختلافات میان مسلمانان و ضعف آنان تمرکز می‌کنند و در همان حال بر توانایی‌ها، قدرت‌ها و نیروی عظیم کافران تأکید می‌ورزند. آنان برخی از عاملان خود را که شعارهای اسلامی سر داده و شکست و عقب‌ماندگی را به مسلمانان تحمیل کرده‌اند، به الگوها و رهبرانی برجسته تبدیل کرده‌اند تا اسلام را تحریف و تفسیر نادرست کنند و مسلمانان را به انحراف بکشانند. همه این‌ها به آنان کمک می‌کند تا مسلمانان را به ناامیدی بکشانند و فضای افسردگی و نومیدی را گسترش دهند. اگر ناامیدی در دل‌های مسلمانان ریشه بدواند، ناگزیر آنان را از اقدام و عمل بازخواهد داشت و هرگز برای برپایی دولت اسلامی تلاش نخواهند کرد.

As for the deception and misleading that has occurred in regards to the impossibility of establishing the Islamic State and the impossibility of it continuation as the disbelievers will spare no effort in regards to that. They create and invent false truths in regards to harmful effects of the Khilafah (Mafaasid), they erase and wipe out the truths and true realities whilst fabricating the history and repressing those who call to Islaam. They focus in their misleading and deceitful media upon the divisions between the Muslims and their weakness whilst focusing at the same time upon the capabilities of the disbelievers and their great powers and strength. They have made from some of their agents, who have raised Islamic slogans and brought defeat and regression to the Muslims, they have made from them prominent models and leaders in respect to distorting and twisting Islaam and the deviation of Muslims. All of which aids them to make the Muslims fall into despair and to spread the climate of depression and hopelessness. If despair was to find a firm foothold within the hearts of the Muslims then this would inevitably take them away from undertaking action and they will never work for the establishment of the Islamic State.

از آنجا که متون شرعی از قرآن و سنت به بازگشت دولت اسلامی، اقتدار، عزت و شوکت آن رهنمون می‌شوند، مسلمانان به بازگشت آن باور دارند. با این حال، ما در کسانی که ناامیدی در وجودشان ریشه‌دار شده، مشاهده کرده‌ایم که می‌گویند برپایی خلافت مربوط به زمان کنونی ما نیست، بلکه پس از ۱۰۰ سال، یا پس از نسل‌ها، و حتی هنگام ظهور امام مهدی رخ خواهد داد. این استدلال‌ها نقش خاص خود را در تقویت یأس ایفا می‌کنند و از سوی حکومت‌ها از طریق رسانه‌ها و عوامل‌شان ترویج و تبلیغ می‌شوند. از جمله این عوامل، علمای درباری (علمای السلاطین)، مفتیان حکومتی و دولتی، و علمای تلویزیونی‌ای هستند که از سوی حکومت‌ها مهر تأیید گرفته‌اند. آنان مسلمانان را هدایت و گمراه می‌کنند تا تنها به امور شخصی و فردی و آنچه به عبادات ایشان مربوط است توجه کنند. اما این اندیشه که دولت اسلامی هدیه‌ای است که هنگامی که خداوند (سبحانه و تعالی) بخواهد، بدون آنکه مردم نیازی به عمل یا تلاش برای آن داشته باشند، به مردم اعطا خواهد شد، نادانی است؛ در حالی که خصومت حکومت‌ها در زمان کنونی هدفش ایجاد ترس در مسلمانان و مرعوب ساختن آنان است.

Because the Shar’iyah texts from the Qur’aan and the Sunnah guide to the return of the Islamic State, its authority, its honour and might, the Muslims possess the belief that it will return. However we have noticed in those in whom despair has become deeply rooted that they say that the establishment of the Khilafah is not for our current time but rather it will occur after 100 years or after generations or even when Imaam Mahdi arrives. These arguments play their own role in respect to reinforcing the hopelessness and they are promoted and pushed by the regimes via their media and their agents. Amongst these agents are the Ulamaa As-Salaateen (the scholars of the rulers), the regime or state Muftis and the TV ‘Ulamaa who have been given a rubber stamp by the regimes. They direct and mislead the Muslims so that they only become concerned about the individual private affairs and those related to their ‘Ibaadah (acts of worship). As for the idea that the Islamic State is a gift that will be gifted to the people when Allah (swt) wills without the people needing to act or work for it then this is ignorance whilst the regimes hostility in our current time is aimed at striking fear in the Muslims and intimidating them.

و همچنین آن جریان‌ها و به‌اصطلاح «علمای» منتسب به اسلام هستند که با اقداماتی که انجام می‌دهند، از رژیم‌ها حمایت می‌کنند. آنان در برابر جنایات سکوت می‌کنند، آشکارا به این رژیم‌ها وفاداری نشان می‌دهند، در مسائل بی‌اهمیت با مخالفان آنها مخالفت می‌ورزند، و برای هر آنچه رژیم‌ها انجام می‌دهند، با استدلال‌هایی چون «مصلحت»، «ناتوانی» و «واقعیت» توجیه می‌آورند. به این ترتیب، از همه این راه‌ها مسلمانان را از اندیشه‌ی دولت اسلامی و تلاش برای برپایی آن منحرف می‌سازند، و آنان را به راه‌ها و مسیرهای دیگری خشنود می‌کنند که تنها به گمراهی بیشتر، ضعف و شکست‌های تازه منجر می‌شود.

There are also those movements and so-named ‘Ulamaa who claim to be Islamic whilst undertaking actions that provide support to the regimes. They remain silent when evils are committed, openly give loyalty to them, protest against their opposition in insignificant matters and provide justifications for all that the regimes do using arguments such as Maslahah, incapability or the reality. In all of these ways they therefore divert the Muslims away from the thought of the Islamic State and working to establish it whilst being made content with alternative courses and paths which just lead to their increased misguidance, weakness and new defeats.

بر این اساس، مسلمانان باید حقایق مربوط به واقعیت و شریعت (قوانین اسلامی) را درک کرده و به طور کامل فهم کنند، و سپس هر اندیشه، روش، نظر یا شخصی را بر ترازوی حق بسنجند و بیازمایند.

For these reasons the Muslims must realise and fully comprehend the Haqaa’iq (truths) associated with the reality and the Shar’a (Islamic legislation) and to then weigh and measure every thought, methodology, opinion or person upon the scale of the Haqq (truth).

اجرای اسلام و حمل دعوت آن فرض است، و این امور به هیچ وجه بدون وجود یک نهاد سیاسی که آن را تضمین کند، پیاده نماید و از شورش یا ضعف در برابر حاکمیتش حفاظت کند، انجام‌پذیر نیست. افزون بر این می‌گویم که وجود این نهاد بخشی از احکام اسلام است، و اسلام اجرای هر نظام یا قانونی را که از اسلام گرفته نشده باشد منع کرده و رجوع به آن را رجوع به طاغوت (بت‌ها و مراجع باطل و نامشروع) خوانده است.

The application of Islaam and carrying its Da’wah is Fard and these cannot possibly be fulfilled without a political entity that secures it, applies it and protects it from rebellion or weakness to its sovereignty. I will add further that the existence of this entity represents part of the Ahkaam of Islaam and Islaam has prohibited the application of any System or law that has not been taken from Islaam whilst describing this as going to judgment to the Taghoot (false illegitimate idols/sources):

الله (سبحانه وتعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

تمام نظام‌ها و حکومت‌هایی که امروز در جهان اسلام برپا هستند، همگی از منکر هستند و در حقیقت سرِ منکر را تشکیل می‌دهند. برچیدن آن‌ها، جایگزین کردنشان و سپس برپا کردن دولت اسلامی بر ویرانه‌های آن‌ها، یعنی دولت خلافت، یک تکلیف شرعی است؛ دولتی که تنها دولت (مشروع) برای همه مسلمانان روی زمین است.

The regimes and systems that are currently standing today in the Islamic world are all from the Munkar and indeed they represent the head of the Munkar. It is a Shar’iy obligation to bring them down, replace them and then establish the Islamic State upon their ruins, the Khilafah State, which is the only (legitimate) State for all of the Muslims upon the face of the earth.

رسول الله ﷺ فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said:

اجرای اسلام و حمل دعوت آن بدون قدرتی که آن را تأمین و حفاظت کند، ممکن نیست تا بتواند اجرای اسلام را بر عهده گیرد و دعوت آن را حمل کند. زیرا دولت اسلامی یک نهاد سیاسی است که بر پایه اجرای اسلام در داخل و گسترش اسلام به جهان از راه دعوت و الجهاد در خارج بنا شده است. این بدان معناست که دولت اسلامی نهاد اجرایی‌ای است که دین اسلام را به‌طور کامل برپا می‌دارد؛ و از این رو، برپایی دولت مستلزم آن است که دو امر به وجود آید:

The application of Islaam and carrying the Da’wah is not possible without a power that secures it and protects it so that it can undertake the implementation of Islaam and carry its Da’wah. This is because the Islamic State is a political entity that is established upon the basis of the application of Islaam internally and the spread of Islaam to the world by way of Da’wah and Al-Jihaad externally. This means that the Islamic State is the executive implementing body to establish the Deen of Islaam completely and as such the establishment of the State means that two matters need to be brought into existence:

ایجاد افکار عمومی (رأی عام) که در آن ایمان در اسلام حاکم و غالب باشد، و برخورداری از آگاهی عمومی (وعی عام) نسبت به تکلیفی که بر عهده گرفته شده، اجرای آن، و برپایی و حفظ دولت آن.

The generation of a public opinion (Ra’y ‘Aamm) in which the Imaan in Islaam dominates and prevails and the possession of a general awareness (Wa’ie ‘Aamm) in respect to the obligation that is being committed to it, its application and the establishment and protection of its State.

ایجاد قدرت یا اقتداری که بتواند اجرای اسلام را محقق و عملی سازد، از آن پاسداری کند و توانایی گسترش دعوت آن را در جهان داشته باشد.

Bringing into existence the power or authority that will realise and accomplish the application of Islaam, its protection and possess the capability to spread its Da’wah to the world.

این دو امر، محوری را تشکیل می‌دهند که کار جدی برای برپایی دولت اسلامی بر گرد آن می‌چرخد، و همچنین محوری‌اند که مبارزه با کفر، نظام‌های آن و کسانی که از آن‌ها پاسداری می‌کنند بر پایه آن شکل می‌گیرد.

These two matters represent the axis that the serious Islamic work to establish the Islamic State revolves around and they represent the axis upon which the struggle with Kufr, its systems and those who guard them takes place.

توجه داشت که اینجا باید تأکید شود که نمی‌توان برای به وجود آوردن قدرتی که اسلام را پیاده کند پیش از آنکه افکار عمومی اسلامی برای آن در درون جامعه و محیط‌های آن و آمادگی یا آماده بودن برای اجرای آن ایجاد شده باشد، کار کرد. به همین ترتیب، پیش از وجود افکار عمومی اسلامی که خواهان وجود دولت اسلامی باشد، از آن پشتیبانی کند و آن را حق، واجب و راه‌حل درست برای واقعیت و مسائل خود بداند، نمی‌توان دولت اسلامی را اعلام (یا اعلان) کرد. این که گفته شود مسلمانان وجود دارند، آنان به‌طور کامل امتی اسلامی را نمایندگی می‌کنند و عقیدهٔ آنان اسلامی است، کافی نیست. زیرا لازم است که آنان مسلمانانی باشند که نسبت به اسلام آگاهی دارند و در مورد وجوب اجرای آن، وجود سیاسی آن یا شکل وجودش گمراه یا فریب‌خورده نیستند. پس اگر مسلمانان بر پایهٔ میهن‌پرستی یا ناسیونالیسم، یا جدایی دین از زندگی، یا دموکراسی دعوت کنند و توسط حاکمان، نظام‌ها یا «علمای» وابسته به قدرت و هر چیز مشابه دیگر فریب بخورند، در آن صورت آماده نخواهند بود. آنان همچنان کسانی باقی خواهند ماند که به دروغ‌ها و برداشت‌های نادرست فریب خورده‌اند، و همین امر موجب می‌شود که نیروی معنوی بزرگ و توان بالقوهٔ خود را از دست بدهند. اگر آگاهی عمومی صحیح و سالم دربارهٔ برپایی دولت اسلامی و از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی به وجود آید، و وجود دولت اسلامی به خواستهٔ مسلمانان تبدیل شود، در آن زمان واجب خواهد بود که قدرتی به وجود آید که بتواند نهاد دولت اسلامی را برپا کند، پایگاه حمایتی کفر و قدرت آن را از میان بردارد، و سپس اسلام را (در جای آن) اجرا کند.

It is important to indicate here that it is not possible to work to bring about the power that will implement Islaam before first generating the public opinion for it within the society and the environments for it and the preparedness or readiness for its application. Similarly it is not possible to declare (or announce) the Islamic State before the existence of the Islamic public opinion that desires its existence, supports it and views it as a Haqq, Waajib and correct solution to its reality and issues. It is not enough to say that the Muslims exist, that they represent an Islamic Ummah in their entirety and that their Aqeedah is Islamic. This is because it is required for them to be Muslims who have awareness about Islaam and not misguided or deceived in respect to the obligation of its application, its political existence or the shape of its existence. So if the Muslims are calling based on their patriotism or nationalism or the separation of the Deen from life or democracy, and are being deceived by their rulers, systems, or the ‘Ulamaa of those in authority and anything similar, then in that case they would not be ready. They would remain as those who are deceived by the falsities and misconceptions which would caus them to lose their potent great spiritual strength and force. If the sound general awareness is brought into existence related to the establishment of the Islamic State and the resumption of the Islamic way of life, and the existence of the Islamic State has become a demand of the Muslims, then at that time it would be obligatory to bring about the power that will be able to establish the entity of the Islamic State, remove the Kufr support base and its power, and then apply Islaam (in its place).