این، دگرگون ساختن قدرتی است که از پیش در جامعه، یا بخشی از آن، وجود دارد، تا آن قدرت به پشتوانه و تکیه‌گاهی برای دعوت حق تبدیل شود، نه پشتوانه و تکیه‌گاهی برای باطل و نظام آن. در اینجاست که اهل القوّة والمنعة (صاحبان قدرت و نیروی بازدارنده)، در سرزمینی که برای برپایی خلافت آماده و مهیا شده است، قدرت و توانایی‌های خود را پشتوانه و تکیه‌گاه حق و برای اجرای اسلام قرار می‌دهند. حقایق
This is to transform an existing power present within the society or part of it so that it can become a support and prop for the Da’wah of Haqq instead of being a support and prop for Baatil and its system. This is where the Ahl ul-Quwwah Wal Man’ah (People of power and preventative force), in a place which has been made ready and prepared for the establishment of the Khilafah, place their power and capabilities as a support and prop for the Haqq and for the application of Islaam. The Haqaa’iq (truths)
بر اندیشه‌ها، باورها و وفاداری‌های مردم اثر می‌گذارد، در حالی که دعوت به اسلام مردم را از تاریکی به سوی نور بیرون می‌برد. آنان را به پشتیبانان دعوت حق، و حاملان این دعوت، و دشمنان نظام‌ها و حکومت‌هایی که نسبت به ایشان کینه می‌ورزند، تبدیل می‌کند. همان‌گونه که امت دگرگون می‌شود، دگرگونی این گروه از مردم نیز تحقق می‌یابد و کامل می‌گردد، تا آنان نگهبانان اجرا و پیاده‌سازی اسلام شوند.
have an effect upon the thoughts of the people, their concepts and loyalties, whilst the Da’wah to Islaam takes people out of darkness and into the light. It transforms them into supporters of the Da’wah of the Haqq and of the carriers of the Da’wah and enemies of the ruling systems and regimes who carry hatred towards them. In the same way as the Ummah is transformed, the transformation of this faction of the people takes place and is completed so that they become protectors of the application and implementation of Islaam.
علاوه بر ادامهٔ دعوت به اسلام از طریق درگیری فکری و مبارزهٔ سیاسی و تغذیهٔ امت با مفاهیم و اندیشه‌های اسلام، دعوت به رویکردی نیز نیاز دارد که بر این گروه با برنامه‌ای ویژه تمرکز کند، تا آمادهٔ آن شوند که بدون هیچ قید و شرطی، وفاداری کامل خود را به اجرای کامل اسلام تقدیم کنند. این همان طلب النصرة (درخواست یاری برای برقراری اقتدار) است. نیرویی که برای گرفتن وفاداری آن به این اندیشه لازم است، همان قدرت ضروری است که برای اعلام دولت، گسترش اقتدار آن، جلوگیری از شورش در درون آن، و حفاظت از آن در داخل و خارج کفایت می‌کند.
In addition to the continuation of the Da’wah to Islaam by engaging in the intellectual clash and political struggle whilst feeding the Ummah with the concepts and thoughts of Islaam, the Da’wah also requires an approach that focuses upon this group with a special programme. This is so that they can be ready to offer their complete loyalty to the complete implementation of Islaam without any condition or stipulation. This then is the Talab An-Nusrah (seeking of the support to establish the authority). The force that is required for its loyalty to be taken upon this idea represents the necessary power that is sufficient to announce the State, expand its authority, prevent rebellion within it and protect it internally and externally.
این قدرتی که هدف دگرگون‌سازی آن قرار گرفته، در اصل بخشی از قدرت امت است، اما فریبی فکری بر آن رفته است، به گونه‌ای که حق را باطل و باطل را حق می‌بیند، یا اصلاً چیزی نمی‌بیند. با این حال، از راه دعوت، پایداری، کوشش، حکمت، صبر، و با تبیین و روشن ساختن حقایق، می‌توان اندیشه‌ها را دگرگون کرد و وفاداری‌ها را جایگزین نمود.
This power that is targeted to be transformed is in origin a part of the Ummah’s power however an intellectual deception has taken place upon it so that it views the Haqq as Baatil and the Baatil as Haqq or it does not see (anything). However, through the Da’wah, perseverance, diligence, wisdom, patience and by explaining and making clear the Haqaa’iq, the thoughts can be changed and the loyalties replaced.
از طریق گسترش مستمر دامنه‌ی فکری اسلامی در درون امت و پیوند دادن امت با عقیدہ و دین خود، و با فراخواندن آن (نیرو و قدرت) به پیروی از روش‌شناسی پیامبر ﷺ در زمینه‌ی برپایی دولت اسلامی، دگرگونی وفاداری در میان کسانی که صاحبان قوه و منعه هستند تحقق خواهد یافت. این امر آنان را برمی‌انگیزد تا وفاداری و نصرت (یاری) خود را به اسلام و به حزبی بدهند که بر پایه‌ی عقیدہ‌ی اسلامی بنا شده و هدفش برپایی خلافت است.
Through the continual expansion of the Islamic intellectual reach within the Ummah and the connection of the Ummah with her Aqeedah and Deen and by calling it (the power and force) to follow the methodology of the Prophet (saw) in respect to establishing the Islamic State, the overturning of the loyalty will take place amongst those who are the people of Quwah and Man’ah. It will drive them forward to give their loyalty and Nusrah (support) to Islaam and the Hizb (party) which is established upon the Islamic Aqeedah and aims to establish the Khilafah.
این طریقه (روش)، یعنی طلب نُصرت، نه به وقوع معجزات یا هیچ امر خارق‌العاده‌ای وابسته است و نه بر وسایل و ابزارهایی تکیه دارد که در دسترس نیستند. از این رو، راه‌حلی واقع‌بینانه و عملی است و راه مؤثری برای رسیدن به هدف است، در حالی که هیچ راه دیگری جز آن وجود ندارد.
This Tareeqah (method) i.e. seeking the Nusrah, does not depend upon the occurrence of miracles or anything paranormal nor does it rely upon means and tools that are not available. As such it is solution from the reality and is practical, representing the effective way of reaching the goal whilst there is no other way other than it.
این روش، اراده‌ی دولت نوپا را وابسته یا تابع نفوذ نهادی دیگر نمی‌کند که به آن پشتیبانی و قدرت داده است. بنابراین کسی که طلب نُصرت می‌کند را به کسی که آن را می‌دهد پیوند نمی‌زند و هیچ شرطی بر اجرا و پیاده‌سازی اسلام نمی‌گذارد و چیزی از آن نمی‌کاهد. در حقیقت، با وجود همه‌ی آزار و رنجی که پیامبر ﷺ و یارانش (رضی الله عنهم) متحمل شدند، و با وجود سردی جامعه در برابر دعوت، دیدیم که او ﷺ هیچ سازشی نکرد و هیچ امتیازی نداد و تغییری نیافت. تنها کاری که او ﷺ انجام داد این بود که به طلب نُصرت روی آورد و آن را ادامه داد تا آن را از مردم مدینه‌ی منوره به دست آورد. سپس به سوی آن هجرت کرد، و ورود او ﷺ به آنجا، اعلام و اعلان آغاز دولت اسلامی (نخست) بود.
This method does not make the will of the emerging State dependant or subject to the influence of another entity that provided it with support and strength. So it does not make the one seeking the Nusrah tied to the one who provides it and it does not place conditions upon or takes away anything from the application and implementation of Islaam. Indeed, in spite of all the harm and suffering that the Nabi (saw) and his companions (rah) were subjected to and in spite of the freezing of the society in the face of the Da’wah, we saw that he (saw) did not compromise at all or make any concessions whatsoever and he did not change. The only thing he (saw) did was to resort to the seeking of the Nusrah and he continued to do this until he attained it from the people of AlMadinah Al-Munawwarah. He (saw) then made the Hijrah towards her whilst his arrival marked the announcement and declaration of the (first) Islamic State.
طلب النُّصرة ليس مجرد عمل سياسي ناتج عن فهم دقيق للحقائق، بل هو أيضاً حُكمٌ شرعي دلّت عليه النصوص التشريعية الإسلامية، ولذلك فهو المنهج الشرعي لإقامة الدولة الإسلامية. وهذا ما سنعرضه الآن إن شاء الله خطوةً خطوة، مع شيء من التفصيل.
The seeking of the Nusrah is not just a political action resulting from a precise understanding of the Haqaa’iq (truths or true realities). But rather it is also a Hukm Shar’iy that the Islamic legislative texts have guided to and therefore it is the Shar’iyah methodology for the establishment of the Islamic State. This is what we will now present inshaa Allah step by step and with some elaboration.
پس از آنکه پیامبر ﷺ دعوت خود را در مکه اعلام کرد، مشرکان در برابر مسلمانان ایستادند و با شکنجه کردن آنان و تلاش با هر وسیله‌ای، کوشیدند ایشان را وادار کنند که از دین تازه‌شان دست بکشند.
After the Nabi (saw) announced the Da’wah in Makkah the Mushrikoon stood up against the Muslims by torturing them and attempting by any means to make them renounce their new Deen.
بدین سبب، برخی از مسلمانان به سرزمین حبشه هجرت کردند و دین خود را با خود بردند. برای نمونه بلال و عمار (رضی الله عنهما)
Due to this, some of the Muslims made Hijrah to Al-Habashah, fleeing along with their Deen. For instance Bilaal and ‘Ammaar (rah)
…شکنجه‌های شدیدی دیدند، و ابوبکر (رض) نزدیک بود بر اثر کتک‌های فراوان جان بسپارد، هنگامی که عقبة بن ابی معیط به پیامبر ﷺ نزدیک شد، در حالی که ایشان نماز می‌گزارد، و سپس او را با ردای خود خفه کرد تا او را بکشد، و ابوبکر (رض) از این کار جلوگیری کرد ([البخاری ۳۶۷۸]، [فتح الباری ۲۲/۷]).
were severely tortured, Abu Bakr (ra) was nearly beaten to his death when ‘Uqbah Bin Abi Mu’eet approached the Nabi (saw) whilst he was praying and then strangled him with his cloak with the intention to kill him, and Abu Bakr (ra) prevented that (Al-Bukhaari 3678, Fat’h ul Baari 22/7).
بدین ترتیب، با اعلان جنگ علیه نبی ﷺ و دعوت ایشان و یاران ایشان (رضی الله عنهم)، جامعه در برابر دعوت به رکود کشیده شد و از آن پس هیچ کس جز کسانی که پیش‌تر دین را پذیرفته بودند، به مؤمنان نمی‌پیوست.
As such war was declared against the Nabi (saw), his Da’wah and his companions (rah), the society then froze in the face of the Da’wah and no one apart from those who had already embraced the Deen would thereafter join the believers.
در رابطه با سختی‌هایی که در این مرحله با آن روبه‌رو بودند، سعید بن جبیر از عبدالله بن عباس پرسید: «آیا شکنجه‌ی مشرکان علیه مسلمانان به حدی رسید که به خاطر ترک دینشان بخشیده شوند؟» او پاسخ داد: «بله، یکی از آنان را می‌زدند، گرسنه‌اش نگه می‌داشتند و آب را از او دریغ می‌کردند، تا جایی که به سبب شدت آسیبی که بر او وارد می‌شد، دیگر نمی‌توانست راست بنشیند...» (السیرۃ النبویۃ، ابن هشام)
In relation to the difficulties that were faced in this stage Sa’eed Bin Jubair asked ‘Abdullah Ibn ‘Abbaas: ‘Did the torture of the Mushrikoon against the Muslims reach the extent that they were pardoned for leaving their Deen? He replied: ‘Yes they would beat one of them, starve him and withhold water from him to the point that they he would not be able to sit upright due to the severity of the harm inflicted upon him... (Seerah Ibn Hisham).
خباب بن الأرت رضی اللہ عنہ روایت کرتے ہیں کہ امام البخاری نے نقل کیا:
Wait, the instruction is Persian translation, so I must write Persian, not Urdu. Correcting:
امام البخاری نے روایت کیا کہ خَبّاب بن الأرت رضی الله عنه نے بیان کیا:
Al-Bukhaari recorded that Khabbaab Ibn Al-‘Aratt (ra) related: