تحقق هدفی که الله (سبحانه و تعالی) انسان را برای آن آفریده، مستلزم انجام کارهایی است که به‌طبع خود به تحقق آن می‌انجامند. این امر منطبق با سنت‌های عمومی (قواعد و رویدادهای همگانی)، ویژگی‌های امور، جوامع و روابط، و منطبق با احکام شرعی است که حلال و حرام را مشخص می‌کنند. بدین ترتیب، گام‌ها و مراحلی که این هدف برمی‌دارد، عملی و مطابق با شریعت خواهد بود، و کسانی که برای تحقق این هدف می‌کوشند، راستگو، مخلص، جدی و متعهد خواهند بود.

The fulfilment of the objective for which Allah (swt) created mankind for requires the undertaking of actions which by their nature lead to its accomplishment. This is in accordance to the universal Sunan (rules/occurrences), the specificities of matters, societies and relationships, and in accordance to the Ahkaam AshShar’iyah which specify the Halaal and the Haraam. In this way the steps that it undertakes or its stages will be practical and in accordance to the Shar’iyah whilst those striving to achieve the accomplishment of this objective will be truthful, sincere, serious and committed.

هدف و غایت، ایجاد یک نهاد سیاسی و اجرایی است که اسلام را پیاده کند. این همان دولت اسلامی است، و تحقق این امر ممکن نیست مگر با وجود اسباب آن، یا با چیزی که سببی برای آن نیست. این شامل هر چیزی می‌شود که ذاتاً به برپایی دولت منجر نمی‌شود، چه رسد به دولت اسلامی. بنابراین برای یک اندیشمند یا انسان جدی درست نیست که گمان کند این امر با اقدامات آموزشی، یا با تأسیس مدارس، مهدکودک‌ها، مراکز آموزشی و بیمارستان‌ها، یا با جمع‌آوری پول از ثروتمندان برای توزیع میان فقرا محقق و تکمیل می‌شود. حتی اگر این اقدامات و دیگر اقدامات با نیت صالح انجام شوند و از کارهای خیر و نیکوکاری شمرده شوند و مورد توصیه قرار گیرند، با این همه، به برداشتن طاغوت‌ها (ستمگران) و نظام‌های آنان منجر نمی‌شوند و به برپایی دولت اسلامی یا هر دولت دیگری نمی‌انجامند. بلکه، با بهترین ملاحظات، این اقدامات از آنچه هستند فراتر نمی‌روند.

The aim and objective is to bring into existence a political and executive body that implements Islaam. This is the Islamic State and it is not possible to accomplish this matter in the absence of its causes or by that which is not a cause for it. This refers to anything that by its nature does not lead to the establishment of the State, let alone an Islamic State. It is therefore not correct for a thinker or serious person to think that this will be achieved and accomplished by educational actions or by establishing schools, nurseries, educational centres and hospitals, or by collecting money from the rich to be distributed amongst the poor. Even if these actions amongst others were undertaken with a sound intention and even if they are counted amongst the actions of goodness, charity and are recommended, they nevertheless do not lead to the removal of the Tawaagheet (tyrants) and their systems, and they do not lead to the establish of the Islamic State or any other State. Rather and with the best of considerations these actions do not go beyond what they are.

این مانند کسی است که بخواهد با کمک به فقرا یا با تأسیس مدارس و بیمارستان‌ها، حملهٔ دشمن را دفع کند، یا مانند کسی است که بخواهد از طریق تأسیس انجمن‌های خیریه، کافران را از تجاوز به جان، آبرو و داراییِ مسلمانان بازدارد. این کار نه عملی است و نه مؤثر، و آنچه شریعت فرمان داده نیز همین نیست. افزون بر این، این اقدامات تابع و تحت حاکمیت نظام‌های کفر، قوانین و شرایط آن‌هاست.

This is like someone wanting to repel an attack of the enemy by assisting the poor or by establishing schools and hospitals, or like the one who wants to prevent the disbelievers from aggressing against the blood, honour and resources of the Muslims via the establishment of charitable associations. This is not practical or effective and it is not what the Shar’a has commanded. On top of this, these actions are ruled and governed by the systems of Kufr, their laws and their conditions.

همان‌گونه که نماز نمی‌تواند جایگزین روزه شود و روزه نمی‌تواند جایگزین نماز، یا همان‌طور که زکات، حج و جهاد هر یک عملی مستقل‌اند که نمی‌توانند جای یکدیگر را بگیرند، همچنین انجمن‌های خیریه و سازمان‌های مالی و آموزشی نمی‌توانند جای روش عملی و جدی شرعی برای برپایی حکم (حاکمیت) را بگیرند، جبران آن کنند یا جانشین آن شوند.

Just as the Salaah cannot compensate for the Sawm and vice versa or just as the Zakaah, Hajj and Al-Jihaad are all separate actions that cannot compensate for each other, similarly the charitable associations and financial and educational organisations cannot compensate for, substitute or take the place of the practical and serious Shar’iy methodology for the establishment of the Hukm (rule)

...به آنچه خداوند نازل کرده است. بلکه اگر این اقدامات به عنوان روشی برای برپایی شریعت خداوند اتخاذ شود، یا چنین ادعایی شود، این امر برای امت خطرناک خواهد بود؛ به سبب فریب و هدر رفتن نیرویی که به آن وابسته است، و به سبب آنچه در پی آن می‌آید از ناامیدی‌آفرینی و آنچه از آن حاصل می‌شود از تحریف دین. همچنین خطر تلف شدن تلاش‌ها وجود دارد، و آنچه می‌تواند از افزایش وخامت اوضاع و تقویت پایگاه کافران و عوامل آنان در درون امت به دنبال داشته باشد.

by what Allah (swt) has revealed. Rather if these actions are taken as a method to establish the Shar’a of Allah, or if this is claimed, then this would represent a danger for the Ummah due to the deception and venting of energy attached to it and due to what follows in respect to causing despair and what results from it in terms of the distortion of the Deen. There is also the danger of wasting efforts and what can result in terms of increased deterioration and strengthening the foothold of the Kuffaar and their agents within the Ummah.

روش عملی برای دستیابی به هدف، در مجموع، آن است که قدرت را از کسانی بگیرد که به غیر آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده حکم می‌رانند. این امر با تأسیس گروهی تحقق می‌یابد که این موضوع را هدف خود قرار دهد. این گروه در میان امت کار می‌کند تا امت را به این هدف قانع سازد و اندیشه‌های مربوط به شیوه زندگی، نظام حیات، نظام حکومت و حاکمان را دگرگون کند. این گروه کار می‌کند تا افکار عمومی سالم و استواری پدید آورد که با این هدف همسو باشد، تا امت آماده شود که نظام‌های موجود را همراه با قوانین، مقررات و حاکمانشان رد کند، آنها را سرنگون و دگرگون سازد، و پشتیبانی خود را برای اسلام، دولت آن و حراست از آن ارائه دهد.

The practical method for achieving the objective, as a whole, is that which targets the taking of the authority from those who are ruling by other than what Allah (swt) has revealed. This is completed by founding a group that adopts this matter as its objective. It would work in the Ummah to convince her of this objective and it would work to change the thoughts related to the manner of living, the system of life, the ruling system and the rulers. It would work to generate a sound upright public opinion that is in line with this objective. This is so that the Ummah is prepared to reject the current standing systems along with their legislations, laws and rulers, to bring them down and change them, and to provide their support to Islaam, its State and towards its protection.

همان‌گونه که طریقه (روش) باید عملی باشد، باید مطابق با شرع نیز باشد. این به دلیل آن است که هدف، برپایی حکم به آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده است می‌باشد، نه هر حکمی. بنابراین روا نیست که حرمت شریعت پایمال شود و با دستاویز قرار دادن این که مقصود برپایی احکام شرعی است، از فرمان الله سرپیچی گردد. امثال این استدلال چیزی جز دروغ آشکار و توجیهی زشت نیست. تحریف احکام اسلام، فریبکاری، یا نزدیک شدن به بیگانه با این بهانه که مبادله منافع صورت می‌گیرد یا منافع حفظ می‌شود، جایز نیست. همچنین استدلال به ضرورت، ناتوانی یا حفظ دستاوردها معتبر نیست، زیرا همه اینها بر اساس شرع حرام است، و توجیه استفاده از آنها برای خدمت به مسلمانان یا برای برپایی دولت اسلامی، دروغی علیه دین و امت و خیانتی در درجه اول است.

And just as the Tareeqah (method) must be practical it must also be in accordance to the Shar’a. This is because the objective is the establishment of the Hukm (rule) by what Allah (swt) has revealed and not just any rule. It is therefore not permitted to violate the sanctity of the Sharee’ah and go against the command of Allah whilst using the argument that it is for the purpose of establishing the Ahkaam Ash-Shar’iyah. The likes of this argument represents no more than a blatant lie and hideous justification. It is not valid to distort the Ahkaam of Islaam, use deception or be close to the foreigner using the argument that an exchange of interests is taking place or that interests are being safeguarded. Equally the arguments of Daroorah (necessity), weakness or preserving gains are not valid, as all of these are prohibited according to the Shar’a, whilst justifying them to be used for the service of the Muslims or for the establishment of the Islamic State represents a lie against the Deen and the Ummah and first degree treachery.

الله (سبحانه وتعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

ما از روش پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آموختیم که ایشان جماعتی را بنیان نهادند که به برپایی جامعهٔ اسلامی، برقراری شریعت الله و تلاش برای آن باور داشت. همچنین دانستیم که ایشان ﷺ کوشید تا عقاید کفر، اندیشه‌های فاسد و رسوم کهنه را از میان بردارد. ایشان ﷺ علیه کفر و سران آن مبارزه کرد و بارها برای رسیدن به حکومت، نصرت طلبید. سپس الله (سبحانه و تعالی) خواست آنچه را که می‌جست در مدینهٔ منوره به او عطا کند، جایی که ایشان ﷺ دولت اسلامی را برپا داشت. در تمام این روند، ایشان ﷺ هیچ‌گونه سازش، عقب‌نشینی، چانه‌زنی یا چاپلوسی را نپذیرفت؛ و این در حالی بود که راه‌ها پیش رویش بسته بود، دشواری‌ها دامنگیر دعوت شده بود و در معرض تحریم و شکنجه قرار داشت. در تمام این احوال، ایشان ﷺ روشن، صریح، راستگو، عینی، جدی و با عزمی استوار بود.

We have learnt from the method of the Nabi (saw) that he founded a Jamaa’ah (group) that believed in the establishment of the Islamic Society, the establishing of the Shar’a of Allah and working for its sake. We have also known that he (saw) worked to remove the Kufr ‘Aqaa’id (beliefs), the corrupted thoughts and worn out customs. He (saw) campaigned against Kufr and its leaders and he sought the Nusrah many times for the purpose of taking the Hukm (Rule). Then Allah (swt) willed to grant him what he was seeking in Al-Madinah Al-Munawwarah where he (saw) established the Islamic State. During this entire process he (saw) refused to make any compromises, stepdowns, bargaining or cajolery and this was despite the paths being blocked in front of him, the difficulties facing the Da’wah and being exposed to a boycott and torture. Throughout all of this he (saw) was clear, frank, truthful, objective, serious and resolutely firm.

الله (سبحانه وتعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

یقیناً، کسی که خواهانِ تغییر است و می‌خواهد این اندیشه را پیاده کند که حاکمیت (حق فرمانروایی) تنها از آنِ الله است، باید دریابد و بفهمد که این امر بدون وجودِ دولتِ اسلامی، یعنی دولتِ خلافت، تحقق نخواهد یافت. او همچنین باید کاملاً درک کند که روشِ دستیابی به آن باید روشی شرعی باشد و در نتیجه عملی خواهد بود. اندیشیدن در این باره باید تنها به گام‌های عملیِ شرعی محدود شود. این راه، روشِ آن خواهد بود و از رهگذرِ این روش، امانت حمل و بر دوش گرفته خواهد شد.

Indeed the one who wishes for change and to implement the idea that the Haakimiyyah (right of rule) belongs to Allah alone, must realise and comprehend that this will not exist in the absence of the Islamic State, the Khilafah State. He must also understand fully that the method for achieving that must be a Shar’iy method and as a result it will be practical. Thinking in regards to it must be restricted alone to the practical Shar’iyah steps. This path will therefore be its methodology and by way of this methodology the Amaanah (trust) will be carried and undertaken.