وقتی اسلام توضیح داد که پیامش پیامی برای تمام بشریت است و رفتن به داوری و حکم‌خواستن نزد غیر از شریعت را حرام کرد، این موضوع و توضیح آن را به اختیار کسی که می‌خواست اطاعت کند واگذار نکرد. همچنین آن را بهانه یا اجازه‌ای برای کسی قرار نداد که می‌خواست این هدف را محقق کند تا به دلخواه و بر اساس نظر شخصی خود، هر روشی را که می‌خواهد برگزیند. بلکه راه و روشی را که پیامبر ﷺ در پیش گرفت، به‌عنوان توضیح الزامی قرار داد که باید برای جای‌گذاری صحیح این اندیشه در محل درست اجرایش پیروی شود، و ما به پیروی از آن فرمان داده شده‌ایم.

When Islaam explained that its message is a message for the whole of mankind and forbade going to judgement and rulings to other than the Sharee’ah, it did not leave the matter and explanation to the discretion of the one who wanted to obey. Similarly, it did not make it an excuse or permission for the one who wished to accomplish this purpose to go about it choosing whatever style that he wished relying on his own discretion. Rather it made the path and methodology that the Nabi (saw) proceeded along as the obligatory explanation that must be followed in order to place this thought in its correct place of application and we have been commanded to follow it.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

احکام اسلام تنها به بیان راه‌حل‌ها برای واقعیت انسان، روابط او با دیگران و مشکلات او محدود نمی‌شود. بلکه شامل احکامی نیز می‌شود که به اجرای عملی این احکام مربوط است. برای مثال، اسلام دزدی، قتل و زنا را حرام کرده و ایمان، عبادت و امور دیگر را واجب دانسته است. اما به فرمان‌ها و نهی‌ها بسنده نکرده است، به‌گونه‌ای که هرکس بخواهد به آن‌ها پایبند باشد، می‌تواند، و هرکس بخواهد با آن‌ها مخالفت کند، اگر بخواهد می‌تواند. بلکه اسلام احکامی را در بر دارد که مردم را وادار به تسلیم در برابر این احکام می‌کند. از این رو، بریدن دست دزد، شلاق زدن یا سنگسار کردن زناکار، کشتن قاتل و مرتد را مقرر کرده است...

The Ahkaam of Islaam are not limited to explaining the treatments (solutions) for the human’s reality, his relationships (with others) and his problems. It also includes the Ahkaam (rulings) related to the practical implementation of these rulings. So for example Islaam has forbidden theft, murder and Zinaa whilst it has commanded Imaan, ‘Ibaadah and other matters. It did not suffice itself to the commands and prohibitions alone, where the one who wishes to abide by them can do so whilst the one who wishes to go against them can do so if he so wished. Rather Islaam includes the Ahkaam that make the people submit to these rulings. So it commanded the cutting of the hand in respect to the thief, lashing or stoning for the fornicator and adulterer, the killing of the murderer and apostate...

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

و فرمود (سبحانه و تعالی):

And He (swt) said:

و رسول الله ﷺ فرمودند:

And the Messenger of Allah (saw) said:

و هدف از این احکام آن است که درمان‌ها و راه‌حل‌های اسلامی در جامعه پیاده و اجرا شود. بنابراین کسی که ایمانش ضعیف شده و آن ایمان او را مهار نمی‌کند، به وسیلهٔ سلطان (حاکم) از کار بد بازداشته، منع یا مجبور می‌شود.

And the purpose of these Ahkaam is to make the Islaamic treatments and solutions implemented and applied within the society. So the one whose Imaan is weakened so that it does not constrain him is then prevented, deterred or compelled by the Sultaan (the authority).

اینها احکامی هستند که مردم را به پذیرش حاکمیت شرع و حاکمیت الله (سبحانه و تعالی) وامی‌دارند.

These represent the Ahkaam (rulings) that make the people submit to the sovereignty of the Shar’a and the Haakimiyyah of Allah (swt).

و این‌ها همان احکامی هستند که اسلام را به اجرا درمی‌آورند؛ یعنی تنها فرمان‌ها و نهی‌هایی نیستند که شخص بسته به انگیزه‌ها و تمایلات خود به آن‌ها عمل کند یا عمل نکند. این همان چیزی است که «طریقه» نامیده می‌شود، یعنی روش یا شیوهٔ شریعت که باید بدان پایبند بود و جایز نیست که از آن به چیز دیگری منحرف شد تا فرمان انجام گیرد. برای نمونه، برای جلوگیری از دزدی، جایز نیست که مجازات بریدن دست را با مجازات حبس یا مرگ عوض کرد، همان‌گونه که جایز نیست مجازات مرتد یا زناکار را رها کرد یا این مجازات‌ها را با مجازات‌های دیگر جایگزین نمود، و همین‌طور در سایر موارد.

And these are the Ahkaam that make Islaam implemented so that they are not only commands and prohibitions which the person abides by or does not abide by in accordance to his motivations and inclinations. This is what is called the Tareeqah i.e. the Shar’iah method or manner that must be abided by which is not allowed to be diverted from to something else in order to fulfil the command. So for example, to prevent thievery it is not permitted to exchange the punishment of cutting the hand with the punishment of imprisonment or death just as it is not permitted to abandon the punishment for the apostate or the fornicator or exchange these punishments for others and so on.

اسلام حکم یا دولت را برای تحقق اندیشه اسلامی، شیوه (طریقه) قرار داده است. جامعه همچنان کسانی را در خود خواهد داشت که از اسلام مرتد می‌شوند، با احکام آن مخالفت می‌کنند و در پی نابودی یا تضعیف آن برمی‌آیند، و خطرهایی پیرامون آن باقی خواهد ماند. در این صورت مردم ناگزیر به نظامی (سیستمی) نیاز دارند که سرپرستی امورشان را بر عهده گیرد و آنها را اداره کند. لازم است که حکم و شیوه حکومتی وجود داشته باشد، که این امر مستلزم وجود مرجعیت یا قدرتی است که از آن نظام پشتیبانی کند تا اجرای اسلام را بر عهده گیرد، از رعیت و امور سیاسی ایشان مطابق با شریعت مراقبت نماید. به همین دلیل، دولت اسلامی، یعنی دولت خلافت، شیوه زندگی اسلامی است.

Islaam has made the Hukm (rule) or the Dawlah (State) the Tareeqah (method) for the realisation of the Islamic thought. The society will still have within it those who will apostatize from Islaam, contravene and go against its Ahkaam, strive to destroy or undermine it whilst dangers will remain surrounding it. It would then be necessary for the people to have a Nizhaam (system) that takes guardianship of its affairs and governs them. It will be necessary for there to be a Rule and System of Ruling which necessitates the existence of an authority or power to support that System to undertake the application of Islaam, take care of the subjects and their politics in accordance to the Shar’iyah. For this reason the Islamic State, the Khilafah State is the Tareeqah for the Islamic life.

و ایشان ﷺ فرمودند:

And he (saw) said:

بر دولت اسلامی واجب است که یک دولت واحد باشد و امت اسلامی یک امت واحد.

It is obligatory for the Islamic State to be one single State and the Islamic Ummah one single Ummah.

او ﷺ فرمایا:

He (saw) said:

و ایشان ﷺ فرمودند:

And he (saw) said:

و

And:

در صورتی که روش (طریقه) برای تحقق اندیشه اسلامی یا رسیدن به هدف آن، یعنی تطبیق اسلام و حمل دعوت آن به جهان، دولت خلافت باشد، آنگاه این امر فریضه‌ای غایب و تحقق‌نیافته است. در این صورت این طریقه به هدف امت اسلامی تبدیل می‌شود و واجب است که آن را در چارچوب عمل قرار دهد، و واجب است که طریقه شرعی را برای محقق و عملی ساختن این هدف دنبال کند. این همان طریقه‌ای است که پیامبر ﷺ هنگام دعوت مردم به ایمان و تسلیم در برابر دین خداوند آن را پیمود، در حالی که مردم به او پاسخ مثبت ندادند و سران و نیروهای مسلط با او جنگیدند. پس پیامبر ﷺ برای رسیدن به هدف خود، یعنی برپایی دولت اسلامی و بخشیدن عزت و قدرت به دین خداوند تعالی، چه کرد؟

In the case where the method (Tareeqah) for the realisation of the Islamic thought or arriving at its objective, which is implementing Islaam and carrying its Da’wah to the world, is the Khilafah State, is an absent and unfulfilled obligation. In this case this Tareeqah becomes the objective of the Islamic Ummah and it is obligatory to place it within the context of application and it is obligatory to follow the Shar’iyah Tareeqah (methodology) for making this objective a realised and accomplished reality. It is the same Tareeqah that the Nabi (saw) proceeded along when he called the people to Imaan and submission to the Deen of Allah whilst the people did not respond positively to him and the authorities and dominant forces fought him. So what did the Nabi (saw) do in order to arrive at and reach his objective, establish the Islamic State and bring power and honour to the Deen of Allah Ta’Aalaa?

اقداماتِ پیامبر ﷺ برای برپایی دولتِ اسلامی، اقداماتی نبود که از دلالت‌های شرعی کاملاً خالی باشد، آنچنان که برخی از علمایی که به حاکمان نزدیک‌اند بر آن پافشاری کرده‌اند.

The actions of the Nabi (saw) to establish the Islamic State were not actions which were completely free from Shar’iyah indications as some of the ‘Ulamaa who are close to authorities have insisted upon.

این نشان‌دهندهٔ یک منهج (روش‌شناسی) است که متون قرآن کریم و مواضع پیامبر ﷺ در گفتار و کردارش به آن راهنمایی می‌کنند، چرا که ایشان ﷺ شیوهٔ شرعی کار برای رسیدن به این هدف را روشن ساخت.

It represents a Manhaj (methodology) guided to by the texts of the Qur’aan Al-Kareem and the stances of the Nabi (saw) in respect to his statements and actions as he made clear the Shar’iy manner of working to reach this objective.

خلاصه‌ی مطلب این بود که:

In brief this was as follows:

او کسانی را که در پنهان به او ایمان آورده بودند در حلقه‌های درس (حلقات) گرد می‌آورد و دین جدید را به ایشان می‌آموخت. او ایشان را با پرورشی نو می‌پروراند تا آنکه در عقلیات و نفسیات (ذهنیت‌ها و سرشت‌ها) شخصیت‌هایی اسلامی شدند و مفاهیمشان اسلامی گشت، به‌گونه‌ای که به هدفی که برای آن آفریده شده بودند ایمان آوردند. ایشان گروهی نو را در درون جامعه نمایندگی می‌کردند. آنان به عقیده، اندیشه‌ها، احساسات، رفتار، هدف و غایتشان متمایز بودند.

علاوه بر بسیاری از متون دیگری که نماینده روش و طریقه‌ای استوار در باب ماهیت رابطه میان حق و دعوت آن، و میان باطل و دولت (حکومت) آن هستند.

This is in addition to many other texts which are representative of a firm methodology and Tareeqah in respect to the nature of the relationship between the Haqq and its Da’wah and between the Baatil and its State (regime).

۳) شدیدترین اشکال شکنجه، جعل، تحریف و وارونه‌نمایی علیه پیامبر خدا ﷺ به کار گرفته شد

3) The most severe forms of torture, fabrication, distortion and misrepresentation were practised upon the Messenger of Allah (saw)

و اصحابش (رضی اللہ عنہم) را. این امر، آنان را از اسلام منحرف نکرد و از پای نیانداخت؛ آنان شکیبایی ورزیدند، پایداری کردند و ادامه دادند، بی‌آنکه چیزی از اسلام را به سازش بگذارند یا از آن کوتاه بیایند. آنان هرگونه چانه‌زنی و سازش را به‌طور مطلق نپذیرفتند، همهٔ وسوسه‌ها و وعده‌های مادی را رد کردند، و نخواستند بخشی از قدرت را بگیرند و به راه‌حلی ناقص تن دهند. آنان از پذیرفتن پولی که ایشان را ثروتمندترین مردم کند سر باز زدند، و نپذیرفتند که یک سال خدای مردم را بپرستند و سال دیگر خدای ایشان را.

and his Sahaabah (rah). This did not divert or discourage them from Islaam and they endured, persevered and continued whilst not compromising or stepping down from anything from Islaam. They rejected to bargain and compromise in an absolute manner, they rejected all enticements and inducements or to take a part of the authority and accept a partial solution. They refused to take money that would make them the richest of the people and they did not accept to worship the people’s God for a year and then worship theirs for a year.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

و رسول الله ﷺ فرمودند:

And the Messenger of Allah (saw) said:

او (ﷺ) به تبیین و آشکار ساختن دعوت خود ادامه داد، کفر و اندیشه‌های آن را بی‌اعتبار ساخت، کافران را از عذاب الهی بیم داد و بر باورهای ایشان افسوس خورد و آنها را سرزنش کرد.

He (saw) continued to explain and make evident his Da’wah, discredited Kufr and its thoughts, warned the disbelievers of Allah’s punishment and lamented and rebuked their beliefs.

۴) هنگامی که حملات بدخواهانهٔ کفر و سرانش فزونی گرفت و دیدند که محمد ﷺ نومید نشد، سازش نکرد و چانه نزد، هر یک از قبیله‌هایی که مسلمانان در میانشان بودند با اشتیاق به کارزار شکنجه و کشتار علیه آنان پرداختند. موضع و جایگاهی که گرفته شد استوار بود، با تکیه بر ستونی محکم از ایمان و چنگ زدن استوار به ریسمان نیرومند و محکم الهی (جل جلاله).

4) When the malicious attacks of Kufr and its leaders increased and they saw that Muhammad (saw) did not despair, compromise or bargain, each of the tribes who had Muslims within them eagerly went ahead in a campaign of torture and murder against them. The stance and position taken was resolute relying upon a firm pillar of Imaan, holding firmly upon the strong and solid rope of Allah (swt).

او به دعوت خود با کشمکش فکری و مبارزه سیاسی ادامه داد. او برخی از صحابه (رض) را به هجرت برای حفظ دینشان توصیه کرد، در حالی که برخی دیگر در مکه پنهان بودند. با وجود این وضعیت، پیامبر ﷺ هرگز امتیازی نداد، سازش نکرد و دعوت خود را متوقف نساخت. سپس وقتی جامعه نسبت به دعوت سرد و بی‌واکنش شد و زیر فشار نیرویی ستمگر قرار گرفت، پیامبر ﷺ به قبیله‌های دیگر روی آورد و آنان را به اسلام فرا خواند و از ایشان یاری خواست تا پیام خود را برساند و تا آنان نصرت اجرای اسلام را فراهم آورند.

He (saw) continued in his Da’wah with the intellectual clash and political struggle. He recommended for some of his Sahaabah (rah) to make Hijrah to preserve their Deen whilst some of them were hidden within Makkah. Despite this situation he (saw) never made concessions, compromised or halted his Da’wah. Then when the society became cold and unresponsive to the Da’wah, under an oppressive force, the Nabi (saw) turned towards other tribes inviting them to Islaam and seeking support from them so that he could convey his message and so that they could provide the Nusrah for the application of Islaam.

۵) پیامبر ﷺ در جستجوی نُصرت (پشتیبانی مادی) به کار خود ادامه داد و با وجود پاسخ‌های تند و ناخوشایندی که دریافت می‌کرد، از این کار دست نکشید، زیرا بسیاری از سران قبایل دعوت و پیشنهاد او را رد کردند. با این حال، خداوند (سبحانه و تعالی) مقدر فرموده بود که جامعه‌ی مدینه برای او فراهم شود؛ جامعه‌ای که در آن بسیاری اسلام آوردند و برخلاف آنچه در مکه رخ داده بود، جامعه با دعوت نبرد نکرد. از کسانی که اسلام آوردند، رهبران و سران قبایل و تیره‌ها بودند؛ از این رو پیامبر ﷺ برای برپایی دولت اسلامی در مدینه، نُصرت (پشتیبانی مادی) را از ایشان طلب کرد. هنگامی که آنان با این امر موافقت کردند، پیامبر ﷺ با ایشان دومین بیعت عقبه را که به «بیعت الحرب» (بیعت جنگ) معروف است، منعقد کرد و این بیعت، بیعت برای برپایی دولت اسلامی بود. سپس پیامبر ﷺ به مدینه هجرت کرد و با ورود ایشان، دولت اسلامی برپا شد.