طاغوت‌ها و حامیانشان از این می‌ترسند که امت به راه درست تغییر و احیا هدایت شود. این برای آنان هشداری است نسبت به پایان یافتن باطل، ستم و فریبشان. بنابراین مسئلهٔ حیاتی آنان این است که با کسانی که به سوی حق دعوت می‌کنند برخورد کنند و به آنان پایان دهند. از این رو، پس از آنکه دولت اسلامی را نابود کردند، سرزمین‌ها را پاره‌پاره کردند و آن‌ها را با تعداد زیادی دولت‌های کوچک جایگزین ساختند و عاملان وفادار خود را در جایگاه‌های اقتدار در آن‌ها گماشتند. پس از آن دست به اقداماتی سیاسی زدند که در آن‌ها عاملان خود را به عنوان قهرمان و رهبران آزادی و احیا معرفی کردند، و در عین حال هر اقدام و جنبش صادقانه‌ای را به شدت سرکوب نمودند.

The tyrants and their supporters are frightened of the Ummah being guided to the correct path towards change and revival. This represents a warning to them in respect to the end of their falsehood, oppression and deception. As such it is their vital issue to deal with and put an end to those who are inviting to the Haqq. Therefore after they destroyed the Islamic State, tore up the lands and replaced them with many small statelets and placed their loyal agents in the positions of authority within them. After that they undertook political actions in which they promoted their agents presenting them as heroes and the leaders of liberation and revival whilst vehemently suppressing every action and movement which was sincere.