یکی از اموری که مانع از پیمودن این راه و حمل امانت می‌شود، و سببی برای توجیه انحراف و تحریف است، ضعف در ایمان است؛ ضعفی که دل را وارث انحراف و بیماری می‌کند و در عین حال، قلمرو ایمان را ناامن می‌سازد، که این نیز به پیروی از هواهای نفسانی و ضلالت می‌انجامد، و از آن به خدا پناه می‌بریم.

One of the matters that prevents following this path and carrying the Amaanah, and a cause for justifying deviation and distortion, is the weakness in Imaan which makes the heart inherit deviation and disease, whilst making the area of Imaan insecure which in turn leads to following desires and Dalaal (misguidance), and refuge is sought in Allah from that.

ضعف در ایمان آن است که انعکاس یابد در: هنگامی که ایمان به اینکه هر امری و هر کاری در دست خداوند است، و اینکه او تعالی است که زندگی و مرگ می‌دهد، روزی را به هرکس که بخواهد و به هر گونه که بخواهد توزیع می‌کند، و اینکه تنها خداوند است که دارای سود و زیان است، و اینکه تنها او عزت می‌دهد و ذلت (خواری) می‌آورد، و اینکه یاری (پیروزی) تنها از جانب او می‌آید، و ایمانی که...

The weakness in Imaan is reflected in: When the Imaan (belief) in every matter and affair resting in the hand of Allah, that He Ta’Aalaa is the one who gives life and death, distributes Rizq to whom He wishes and how he wishes, that Allah alone who possesses the benefit and the harm, that He (swt) alone brings ‘Izza and brings Dhull (disgrace), that the Nasr (victory) comes from Him alone and the Imaan that:

ضعفِ ایمان آن است که ایمان در تمامِ این امور، به سخنانی تبدیل شود که تنها با زبان تکرار می‌گردد یا بر منبرها و در درس‌های اسلامی بیان می‌شود، با این همه، در کردار و در مواضع و موقعیت‌ها، به هنگامِ سختی‌ها، دشواری‌ها و زمانِ امتحان‌ها و آزمایش‌ها، آشکار نمی‌گردد. گمراهی و انحراف از حق است که این مسأله را در مجموع چیزی جز مباحثِ کلام (فلسفی)، مطالعاتِ صفات، و پیروی از المتشابهات (امورِ مشتبه) نمی‌سازد. این‌ها مفاهیمی راستین، واقعی و صادق نیستند که جایگاه‌های ایمان را در کردار روشن و آشکار سازند.

The weakness in Imaan is when the Imaan in all of these matters is made into mere words that are repeated by the tongue or expressed upon the Minbars and in Islamic lessons, however despite that they do not manifest in the actions and in the positions and stances at the times of hardship, severities and the times of trials and tests. It is misguidance and deviation from the truth that makes this matter as a whole no more than studies of Kalaam (philosophical), studies in Siffaat (attributes) and the following of Al-Mutashaabihaat (the ambiguous matters). They are not true, real and truthful concepts that make clear and manifest the positions of Imaan within the actions.

مفاهیمی که به وجود ایمان راهنمایی می‌کنند این است که الله الأکبر (بزرگ‌ترین) است، که او الْقَدِير (توانا بر همه امور) است، و اینکه او (سبحانه و تعالی) با کسانی است و در کنار کسانی است که ایمان آورده‌اند. به همین دلیل، ما در هنگام ابتلاء و آزمایش، و حتی پیش از وقوع ابتلاء، فروپاشی را در میان کسانی می‌بینیم که ادعا می‌کنند متخصص عقیده و تبیین معانی آن هستند. این به آن دلیل است که آنان مفاهیم عقیده و ایمان را به بحث‌های عقلی و منطقی تبدیل کرده‌اند. حتی اگر زبان آن را بر زبان آورده یا قلب آن را گرامی داشته باشد، با این حال با عمل تأیید نشده است. در اثری (گزارشی) آمده است: «ایمان آن است که در قلب گرامی داشته شود و در عمل تأیید گردد». بر این اساس، می‌بینیم کسانی که ادعا می‌کنند بر این منهج هستند، بر منبرهای حاکمان بالا می‌روند، با فتاوایی پیوند دارند که حاکمان و اربابانشان را خشنود می‌کند، در حالی که الله (سبحانه و تعالی) را به خشم می‌آورد، احکام الشرعیة را تحریف می‌کنند، متون را برای خدمت به آنان تفسیر می‌کنند و مواضع خود را بر اساس خواسته‌های نظام‌های کفر و کسانی که پشت این نظام‌ها هستند، از میان شیاطین انس و جن، تغییر می‌دهند. در نتیجه، مسلمانان را گمراه می‌کنند و آنان را از کار درستی که برای برچیدن کفر و حاکمان آن تلاش می‌کند، منحرف می‌سازند.

The concepts which guide to the presence of Imaan in that Allah is Al-Akbar (the greatest), that He is Al-Qadeer (capable over all matters) and that He (swt) is with and on the side of those who have believed. For this reason we see the collapse at the time of the Ibtilaa’ (trial and test) and indeed even before the occurrence of the Ibtilaa’, from those who claim to be experts in the Aqeedah and the explanation of its meanings. This is because they have transformed the concepts of the ‘Aqeedah and Imaan in to intellectual and logical discussions. Even though the tongue has pronounced it or the heart venerated it, it has nevertheless not been affirmed by the action. It was mentioned in an Athar (report): ‘Imaan is that which is revered in the heart and affirmed in the action’. As such we see those claiming to be upon this Manhaj high upon the Minbars of the rulers, associated with Fataawa (verdicts/rulings) which please the rulers and their masters whilst angering Allah (swt), distorting the Ahkaam AshShar’iyah, interpreting the texts to serve them and changing their positions in accordance to the demands of the systems of Kufr and those who are behind these systems from amongst the Shayaateen of men and Jinn. They therefore mislead the Muslims and seduce them away from the correct work that works for the removal of Kufr and its rulers.

لا جای تعجب نیست که پیروان و طرفداران این منهج (روش) بر گفتار و کردار حق پایدار نمی‌مانند، آنگاه که این موضع‌گیری صبر و پایداری در برابر آزمایش‌ها را می‌طلبد، یا آنگاه که هوای نفس و فدا کردن جایگاه‌ها و منبرها با آن در تعارض قرار می‌گیرد.

It is not strange to find the proponents and followers of this Manhaj (methodology) not remaining firm upon the speech and acts of the Haqq when this stance requires patience and perseverance in the face of trials or when the desires and the sacrificing of positions and minbars clash with it.

ضعف در ایمان، بیماری‌ای در قلب است که انسان را از این باور منحرف می‌کند که همه‌ی امور تنها در دست الله است، که تنها او «النافع» (سودرسان) است، که زیان تنها در دست اوست؛ و این ضعف ایمان در ارتباط با «القضاء و القدر» است. کسی که بیمار است، دشمن خود را بزرگ می‌بیند و فراموش می‌کند که الله بزرگ‌تر و بزرگ‌ترین است. او راه به‌سوی الله را همراه با خطرها و مخاطره‌ها می‌بیند و فراموش می‌کند که برای عبادت الله آفریده شده، که آزموده می‌شود و باید با پایداری در موضع و عمل خود در امتحانش موفق شود. او فراموش می‌کند که ایمان به این معناست که باید به سوی الله ﷻ بازگردد تا الله به سوی او بازگردد. آیات قرآن، سنت پیامبر ﷺ و داستان‌های پیامبران و زندگی آنان، از دید کسی که بیمار است، تنها آیاتی هستند که خوانده و حفظ می‌شوند بی‌آنکه در آن‌ها تدبر شود، داستان‌هایی که بی‌توجه به آن‌ها گفته و تکرار می‌شوند، و روایاتی که ارائه و درباره‌ی آن‌ها سخنرانی می‌شود، اما پیروی نمی‌گردد. اگر خطرها تهدید کنند و آزمون یا امتحانی نزدیک شود، یا اگر به رزق، امنیت و لذت‌های دنیا و احتمال فروپاشی آن‌ها اندیشیده شود، توجیهات (و بهانه‌ها)

Weakness in Imaan represents a sickness within the heart that diverts from the Imaan (belief) that all matters rest in the hand of Allah alone, that He is An-Naaf’i (the one who benefits) alone, that harm lies in His hand alone and it represents a weakness of Imaan in respect to Al-Qadaa’ Wa-l- Qadr. The one who is sick regards his enemy to be great whilst forgetting that Allah is greater and the greatest. He sees that the path towards Allah is associated with dangers and risks whilst forgetting that he was created for the purpose of worshiping Allah Ta’Aalaa and that he is tested and that he must succeed in his examination by remaining firm in his stance and action. He forgets that Imaan means that he must turn to Allah ‘Azza Wa Jalla so that Allah will turn towards him. The Aayaat of the Qur’aan, the Sunnah of the Nabi (saw) and the stories of the Anbiyaa’ and their lives, in the perspective of those who are sick, only represent mere Aayaat that are recited and memorised without Tadabbur (reflection), stories that are told and repeated without due consideration, and narrations that are presented and lectured about but not followed. If dangers are threatened and a trial or test looms or if thought was given to his Rizq, security and pleasures of the Dunyaa and their potential collapse, the justifications (and excuses)

از این رو جای شگفتی نیست که این گروه از راه عملی درست، یعنی راه شرعی، منحرف شود و اعمال نادرست انجام دهد و برای پوشاندن ادعای خود توجیهاتی بسازد. عجیب نیست که کسانی با ایمان ضعیف که در دل‌هایشان انحراف یا بیماری است، ادعا کنند که تنها خواستشان اصلاح است و خود از جمله خیرخواهان (ناصحان) هستند. پس از آن، به خاطر همین اصلاح و تغییر، راه‌ها و روش‌هایی را در پیش می‌گیرند؛ راه‌هایی که هر کس عقل سالم داشته باشد، یا کسی که نیکی‌هایش بر بدی‌هایش می‌چربد، یا کسی که قدر خداوند را آن‌گونه که ایمانش تصدیق کرده می‌شناسد، از سخن گفتن درباره‌ی آن‌ها شرمنده می‌شود. از این رو می‌بینیم و می‌شنویم که پیشنهادها و استدلال‌های بسیار پیش‌پاافتاده و بی‌اساس مطرح می‌شود، مانند دعوت به سازش با حاکمان. افزون بر این، تصویر حاکمان زیبا جلوه داده می‌شود، مواضع‌شان توجیه می‌گردد و تلاش می‌شود که شریعت بر کردارهایشان منطبق شود.

For this reason it is not surprising for this group to diverge away from the correct practical path, the Shar’iy path, and to commit bad acts and invent justifications to cover their pretence. It is not strange for those with weak Imaan who have a deviation in their hearts or sickness to claim that all that they desire is reform and that they are from amongst the Naasiheen (sincere advisors). After that they proceed upon paths and methodologies for the sake of this reform and change, paths anyone with a sound mind or the one whose good outweighs his bad or the one who knows the Qadar of Allah which his Imaan has affirmed, would be embarrassed to speak about. We therefore see and hear the most trivial and frivolous proposals and arguments like the call for conciliation with the Rulers. This is in addition to beautifying the images of the rulers, justifying their stances and attempting to apply the Shar’iyah upon their actions.

آنان همچنین به ادعاهای ناتوانی، ضرورت (ضرورہ) و حفظ امت متوسل می‌شوند، در حالی که مسئله ربطی به این امور ندارد.

They also utilise claims of weakness, necessity (Daroorah) and protecting the Ummah, whilst the issue has nothing to do with that.

بلکه تنها هوس‌ها و چنگ‌زدن به خرده‌ریزهای این دنیا و چسبیدن به خواهش‌های نفس است. از این رو، در حالی که خودشان از آن بی‌خبرند، خود را در معرض خطر قرار می‌دهند.

It is rather only whims and grasping on to the debris of this Dunyaa and holding on to the desires. They therefore expose themselves whilst they are unaware of it.

خداوند متعال فرمود:

Allah (swt) said:

برادر گرامی خواننده، حمل کردن الأمانة (امانت) به معنای پیمودن راه انبیاء و پیروان مؤمنِ ایشان است. این راه، راه آزمون‌ها، امتحان‌ها، غربال کردن مؤمنان و جدا ساختن خبیث (ناپاک و بد) از طیب (پاک و نیک) است. پیمودن این راه، ایمانِ صادق و راستین به الله و به همه آنچه الله تعالی از آن خبر داده، را لازم و ضروری می‌سازد. این راه، ترسِ از الله و تنها از او ترسیدن را می‌طلبد، و از غیرِ او – سبحانه و تعالی – نترسیدن را. همچنین ایمان به القضاء و القدر را لازم می‌شمارد، به اینکه خیر و شرِ آن تنها از جانب الله است، و کسی که این ایمان را همراه با عمل داشته باشد، از اولیاء الله است.

My dear brother reader, carrying the Amaanah (trust) means following the path of the Anbiyaa’ and their believing followers. It is the path of trials, tests, examinations, screening the believers and distinguishing the Khabeeth (impure and bad) from the Tayyib (pure and good). Proceeding upon this path requires and demands the sincere and true Imaan in Allah and all that Allah Ta’Aalaa has informed of. It demands the fear of Allah and to be fearful of Him alone whilst not fearing other than Him Subhaanahu Wa Ta’Aalaa. It requires Imaan in Al-Qadaa and Al-Qadar, that their good and their bad are from Allah alone, and that the one who possesses this Imaan which is accompanied by the action is from the Awliyaa’ of Allah.

خداوند متعال فرمود:

Allah (swt) said:

و اینکه دارندگان این ایمان، کسانی هستند که پیروزی و جانشینی در زمین به ایشان عطا می‌شود.

And that the possessors of this Imaan are those who are granted victory and succession to the authority upon the earth.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

بی‌شک پریشانیِ دل در برابر ترس‌ها، یعنی ترس از آنچه در دنیا در کمین است، و ترسیدن و احتیاط بیش‌ازحد در راه رسیدن به رضای الله (سبحانه و تعالی)، از ترسی برمی‌خیزد که شیطان پدید می‌آورد. این نتیجهٔ پیروی از گام‌های اوست، و خودِ این امر نشانهٔ ضعف در ایمان است.

Indeed the dislocation of the heart in the face of fears, fear from what lies in wait in the Dunyaa, being terrified and over cautious in respect to treading the path towards Allah’s pleasure (swt), emanates from a fear brought by Shaytaan. It represents the result of following his footsteps and this in itself represents weakness in Imaan.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) states:

و خداوند (سبحانه و تعالی) پیروزی را یار و همراه مؤمنان صابر و پایدار قرار داده است. آرامش و اطمینان از آنِ ایشان است و دل‌های ایشان در هر حال و در هر زمان.

And Allah (swt) has made the victory the ally of the patient and persevering believers. Security and tranquillity belongs to them and to their hearts in every circumstance and in every time.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

بنابراین، تنها بر عهدهٔ انسان است که به فرمان خداوند (سبحانه و تعالی) عمل کند و از نافرمانی او تعالی بپرهیزد، در حالی که سنت‌های (قوانین) الهی را در رابطه با مخلوقاتش درک می‌کند.

It is therefore only upon the human being to act in obedience to Allah (swt) and to avoid disobedience to Him Ta’Aalaa whilst comprehending the Sunan (ways) of Allah in respect to His creations.

او با عزم و اراده‌ای استوار پیوسته مصمم است که حکم خداوند را بر خود و بر زمین برپا دارد، و در برابر سختی‌ها و در هنگام آسایش و ثروت نیز استوار می‌ماند. او می‌داند که خداوند یقیناً او را خواهد آزمود و بر او نظارت خواهد داشت، و از این رو نباید بگذارد که خداوند از او چیزی را ببیند جز آنچه به آن فرمان داده شده است. وگرنه گمراه خواهد شد؛ حتی اگر از کسانی باشد که دانش دارند، آنگاه شیطان او را فریفته و به گمراهی خواهد کشاند. و چه بسیار عبرت‌ها و پندهایی برای اندیشیدن و توجه کردن، که در قرآن کریم در داستان‌های پیامبران و خبر کسانی که پیش از ما گذشتند برای ما بازگو شده است، و ما را آگاه می‌سازد که سرانجام نیک از آنِ متقین (پرهیزگاران، یعنی کسانی که از خداوند متعال می‌ترسند و فرمانبرداری می‌کنند) است.

He remains determined with firm resolve to establish the rule of Allah upon himself and upon the earth and remains firm in the face of hardship and in times of ease and affluence. He knows that Allah will surely test him and observe him, and as such he must not let Allah witness from him except that which he has been commanded with. Otherwise he will go astray; even if he was from those who possessed knowledge and Shaytaan would have then seduced him and led him astray. And how many lessons for contemplation and taking note have been told to us in the Qur’aan Al-Kareem in the Qisas (stories) of the of the Nabiyyeen (Prophets) and the news of those who passed by before us, informing us that the good end belongs to the Muttaqeen (those who fear and obey Allah Ta’Aalaa).

خداوند متعال فرمود:

Allah (swt) said:

برادر مؤمن من، برادر مسلمان من: ایمان خود را تازه کن و دلت را از بیماری، کراهت و نقصان در ایمان پاک گردان۔

My believing brother, my Muslim brother: Renew your Imaan and purify your heart from disease, aversion and deficiency in Imaan.

ایمان خود را با عمل صالح و با موضعی استوار که مورد رضایت الله عزّ وجل باشد، تأیید کن. به مؤمنانی بپیوند که برای برپایی حکم الله (سبحانه و تعالی) در زمین می‌کوشند، و نفس خود را در کار با ایشان صبور ساز. بدان که اجل تو

Affirm your Imaan by the righteous action and the firm stance that is pleasing to Allah ‘Azza Wa Jalla. Join with the believers working to establish the Hukm of Allah (swt) upon the earth and make your Nafs patient in your work with them. Know that your Ajal (lifespan)

نوشته شده است، روزیِ تو تقسیم شده است، و آنچه خداوند برای تو مقدّر کرده باشد، برایت رخ خواهد داد، چه خوب باشد و چه بد. و آنچه برای تو نوشته نشده باشد، هرگز برایت رخ نخواهد داد، حتی اگر همهٔ جن و انس گرد هم آیند. آنچه به سود یا زیان توست، از آنِ خداوند است؛ و اگر همهٔ مردمِ روی زمین گرد هم آیند تا بر یک امر اتّفاق کنند، هیچ قدرتی بر آن نخواهند داشت. این امر تنها به اعمال خودِ تو بستگی دارد؛ اعمالت یا به سود تو خواهد بود یا به زیان تو.

has been written, your Rizq (provision) has been divided and whatever Allah has written to happen to you will happen to you whether this is good or bad and whatever has not been written to happen to you will never happen to you and even if all of Jinn and mankind were to gather together. Whatever is for you or against you is that which Allah possesses and if all of the people upon the face of the earth were to gather together upon a single matter they would have no power over it. The issue rests alone upon your own actions; they can either be for you (and your benefit) or against you.

پس خودت را وادار کن که این مسئله را کاملاً درک کنی، و به مؤمنانی بپیوند که برای برپایی خلافت تلاش می‌کنند و با رساندن دعوت به مردم، بر بشریت شهادت می‌دهند. به یقین پیروزی در راه است، دین حق غالب خواهد شد و امر الله چیره خواهد گشت:

Therefore make yourself comprehend this issue fully and join with the believers working to establish the Khilafah and to bear witness over mankind by carrying the Da’wah to them. Indeed the victory is coming, the Deen of Haqq will prevail and Allah’s affair will dominate:

خداوند متعال فرمود:

Allah (swt) said:

اما دشمنان دین خدا؛ کافران، عاملان و دست‌نشاندگان ایشان، جاسوسان و سازمان‌های اطلاعاتی‌شان، پس همگی یقیناً شکست خواهند خورد.

As for the enemies of Allah’s Deen; the disbelievers, their agents, henchmen, spies and intelligence agencies, then they will all surely be defeated.

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

و در درون خود موضعی استوار و جایگاهی ثابت تعیین کن، و نسبت به آن با خویشتن صادق باش، و با الله سبحانه و تعالی راستگو و مخلص باش:

And determine within yourself a firm position and stance, and be truthful to yourself in respect to it and be truthful and sincere to Allah Subhaanahu Wa Ta’Aalaa: