Sojojin Runduna da Manufofinsu Tsakanin Yakin Uhudu da Yakin Ƙungiyoyin Ahzab
Military Platoons And Missions Between The Battel Of Uhud And The Battle Of The Confederates
Hasarar Uhudu ta bar mummunan tasiri a kan amincin Musulmi da kuma martabarsu ta soja. Mutuncinsu da ƙarfinsu a idanun mutane sun raunana. Matsaloli da haɗari sun bazu ko'ina a cikin Madina da wajenta. Yahudawa, munafukai da Larabawan hamada sun bayyana gabansu ga Musulmi a fili, kowane ɓangare kuma yana marmarin raina su da, a ƙarshe, kawar da dukan wanzuwarsu. Kusan watanni biyu sun wuce bayan wannan yaƙi, sai Banu Asad suka shirya kai hari a Madina. Kabilun 'Udal da Qarah sun ƙulla maƙarƙashiya a kan Musulmi a watan Safar, shekara ta 4 bayan Hijira, suka kashe mutum goma daga cikin sahabban Annabi ﷺ. Haka kuma Banu 'Amir suka ƙulla makirci a kansu, kuma aka kashe sahabbai saba'in a yaƙin Rijiyar Ma'una. A lokacin nan, Banu Nadir ci gaba suke da bayyana gabarsu, kuma suna cikin shirin kashe Annabi Muhammad ﷺ a watan Rabi'ul Awwal shekara ta 4 bayan Hijira. Banu Ghatafan kuma sun kusa kai hari a Madina a watan Jumada Al-Ula shekara ta 4 bayan Hijira.
Uhud’s misfortune left a bad impact on both the credibility and military reputation of the Muslims. Their dignity and power in people’s eyes were impaired. Troubles and dangers spread everywhere in and out of Madinah. The Jews, hypocrites and bedouins declared publicly their enmity to the Muslims and each party was keen on degrading and, in the final place, exterminating their whole existence. Two months had almost passed after this battle, when Banu Asad made preparations to raid Madinah, ‘Udal and Qarah tribes conspired against the Muslims in the month of Safar, 4 A.H. and killed ten of the Prophet ’s Companions. Similarly Banu ‘Amir plotted against them too, and seventy Companions were killed in the battle of Ma‘una Well. During that period, Banu Nadeer kept on announcing their enmity and were involved in a plot to kill the Prophet Muhammad (Peace be upon him) in Rabi‘ Al-Awwal in 4 A.H. Banu Ghatfan were about to attack Madinah in Jumada Al-Ula in 4 A.H.
Bayan haka, mun ga cewa Musulmai sun zama abin sha'awa ga hatsari da dama da za su iya faruwa bayan sun rasa karfin sojansu a yakin Uhudu. Muhammadu ﷺ ya tsara al'amura cikin hikima sosai har ya iya dakile dukkan wadannan kwararar makiya, ma har ya dawo da martabar Musulmai da suka rasa, ya kuma ba su sabon daukaka da matsayi mai daraja. Mataki na farko da ya dauka a wannan aiki shi ne aikin bin sawu zuwa Hamra' Al-Asad, wanda ta hanyarsa ya iya kiyaye suna da karfin sojojin Musulmai. Ya yi nasarar maido wa mabiyansa mutuncinsu da matsayinsu mai ban tsoro ta yadda ya ba Yahudawa da munafukai mamaki har ma da tsoro, sannan ya ci gaba da kambama wadannan nasarori ta hanyar aika tawagogin soji da manufofi.
Thus we see that the Muslims turned into an attractive target of several potential dangers after they had lost their military credibility in the battle of Uhud. Muhammad (Peace be upon him) most wisely managed to hold all those hostile currents at bay, and even redeem the lost dignity of the Muslims and gain them anew fresh glory and noble standing. The first initiative he took in this process was Hamra’ Al-Asad pursuit operation, whereby he could retain the Muslim military reputation. He succeeded in recovering his followers’ dignity and awe-inspiring position in such a manner that astonished or even astounded both the Jews and hypocrites, alike, then he proceeded to crown his successful attempts by despatching military errands and missions:
ABI SALAMAH MISSION
ABI SALAMAH MISSION:
Mutanen farko da suka ɗauki makami a kan Musulmai bayan koma baya na Uhudu su ne Banu Asad bin Khuzaimah. "Rundunar Leƙen Asiri" ta Madina ta kawo rahoton cewa Talhah da Salamah, 'ya'yan Khuwailid, sun tara wasu mayaƙan sa-kai don yaƙar Manzon Allah ﷺ. Nan take Annabi ﷺ ya aika da tawaga ta mutum ɗari da hamsin daga cikin Ansarawa da Muhajirai, karkashin jagorancin Abu Salamah. Shugaban Musulmai ya yi wa Banu Asad bin Khuzaimah ba-zata a ƙasarsu, ya kawar da shirinsu, ya watsar da su, sannan ya kwace dabbobinsu. Sa'ad da Abu Salamah ya dawo, raunin da ya ji a Uhudu ya sake kumbura, hakan ya sa ya rasu jim kaɗan bayan haka. Wannan yaƙi ya faru ne a ranar fari ga watan Muharram, shekara ta huɗu bayan Hijira.
The first people to take up arms against the Muslims in the aftermath of Uhud reverse were Banu Asad bin Khuzaimah. “The Intelligence Corps” of Madinah reported that Talhah and Salamah, sons of Khuwailid have mustered some volunteers to fight the Messenger of Allâh (Peace b upon him). The Prophet (Peace be upon him) immediately despatched a 150-man-platoon of Helpers and Emigrants headed by Abu Salamah. The Muslim leader took Bani Asad bin Khuzaimah by surprise in their own homeland, neutralized their attempts, dispersed them and captured their cattle. On his return, Abu Salamah had an inflammation of a previous wound he sustained in Uhud, and caused him to die soon after. This expedition took place on Muharram 1st, 4 A.H.
AIKI DA AKA DORA TA HANNUN 'ABDALLAH BIN UNAIS:
AN ERRAND LED BY 'ABDALLAH BIN UNAIS:
A ranar biyar ga watan Muharram guda, shekara ta 4 bayan Hijira, aka samu labari cewa Khalid bin Sufyan Al-Hudhali yana tara wasu gungun mutane don kai hari a wuraren Musulmi. ‘Abdullahi bin Unais, bisa umarnin Manzon Allah ﷺ, ya tashi don ya kawar da abokan gaba.
On the fifth day of the same month Muharram, 4 A.H., it was reported that Khalid bin Sufyan Al-Hudhali was gathering some mob to raid the Muslim positions. ‘Abdullah bin Unais, at the behest of the Prophet (Peace be upon him) set out to destroy the enemies.
Shugaban sojojin Musulmi ya yi nesa da gida na kwana goma sha takwas, a lokacin da ya cika aikinsa cikin nasara, ya kashe shugaban 'yan tawaye, kuma ya dawo da kansa zuwa Madina a ranar Asabar, kwana bakwai kafin karshen watan Muharram. Annabi ﷺ, a matsayin lada, ya ba shi sanda yana cewa: "Wannan zai zama alamar sanin juna a tsakanina da kai a Ranar Tashin Kiyama." A kan gadon mutuwarsa, 'Abdullah ya nemi a sanya sandar tare da shi a cikin kafanansa.
The Muslim military leader stayed away for eighteen days during which he successfully fulfilled his task, killed the head of the rebels and brought his head back to Madinah on Saturday, seven days before the end of Muharram. The Prophet (Peace be upon him), as a reward, gave him a stick saying “This will function as a sign of recognition for you and me on the Day of Resurrection.” On his death bed, ‘Abdullah requested that the log be with him in his shroud.
ABIN DA YA FARU A AR-RAJI:
THE EVENT OF AR-RAJI:
A cikin watan Safar na shekara ta huɗu bayan hijira, wata tawaga daga kabilun ‘Udal da Qarah ta zo Madinah, ta roƙi Annabi ﷺ ya aiko da wata jama'a daga Sahabbansa don su koya musu addini, suna da'awar cewa akwai wasu Musulmi a tsakaninsu. Ya aika da Sahabbansa guda shida, a wata ruwayar kuma guda goma, wanda Murthid bin Abi Murthid Al-Ghanawi ya jagoranta, ko kuma, a cewar Al-Bukhari, ‘Asim bin Thabit, kakan ‘Asim bin ‘Umar bin Al-Khattab. Lokacin da suka isa wani wuri da ake kira Ar-Raji‘ tsakanin Rabigh da Jeddah, wasu mayaƙa ɗari na kabilar Banu Lihyan suka kewaye wurin, suka kai musu hari. Tawagar Musulmin ta nemi mafaka a wani tudu mai tsayi, Fudfud, sai Balarabe suka ba su alkawarin cewa ba za a kashe su ba. ‘Asim ya ki sauka, sai ya ci gaba da yaƙi da su har shi da wasu Sahabbansa shida suka rasu. Mutum uku ne suka rage, Khubaib, Zaid bin Ad-Dathna da wani mutum. Sai Balarabe suka sake ba su tabbacin tsaro, suka karɓa. Amma da suka sauka, Balarabe suka daure su cikin cin amana. Mutum na uku ya kwaɓe su saboda rashin gaskiyarsu, ya kuma yi musu turjiya, sai suka kashe shi. Sauran mutum biyu, waɗanda suka kashe wasu manyan mutanen Quraishawa a Badr, aka kama su aka sayar da su a Makkah. Na farko shi ne Khubaib, wanda aka tsare na wani lokaci, sannan aka yanke shawara baki ɗaya a kashe shi a kan giciye. Aka fito da shi daga Harami zuwa At-Tan‘im don a gicciye shi. Ya nemi a ba shi dama ya yi sallah raka‘a biyu. Bayan ya gama sallamarsa ta ƙarshe, ya juya wa masu kisansa, ya ce: “Da ba don tsoron kada ku yi tunanin ina tsoron mutuwa ba, da na yi addu'a na daɗe.” A lokacin ne Khubaib ya fara kafa al'adar yin raka‘a biyu kafin a kashe mutum. Sannan ya ce:
In Safar of the fourth year A.H., a delegation from the tribes of ‘Udal and Qarah came to Madinah and asked the Prophet (Peace be upon him) to send a group of Companions to instruct them in religion, claiming the existence of some Muslims among them. He sent six of his Companions, in another version, ten headed by Murthid bin Abi Murthid Al-Ghanawi, or, according to Al-Bukhari, ‘Asim bin Thabit, the grandfather of ‘Asim bin ‘Umar bin Al-Khattab. When they reached a spot called Ar-Raji‘ between Rabigh and Jeddah, a hundred archers of Banu Lihyan clan surrounded the place and attacked them. The delegation of Muslims took shelter on some high ground, Fudfud, and the bedouins offered them a pledge that they would not be killed. ‘Asim refused to come down, instead he fought them until he and six of his companions were killed. Three men were left, Khubaib, Zaid bin Ad-Dathna and another one. Once again, the bedouins offered them a guarantee of safety and they accepted. When they descended, the bedouins treacherously bound them. The third man rebuked them for their insincerity and resisted them so they killed him. The other two men who had killed some notables of Quraish at Badr were taken and sold in Makkah. The first was Khubaib who was detained for some time and then it was unanimously decided to crucify him. He was taken from the Holy Sanctuary to At-Tan‘im for crucifixion. He requested a respite to offer a two-Rak‘a prayer. After the final greeting, he turned to his executioners, and said: “Had I not been afraid that you would think that I was afraid of death, I would have prayed for a long time.” It was then that Khubaib first set the tradition of praying two Rak‘a before being executed. He then said:
MASIBARAR RIJIYAR MA'UNA:
THE TRAGEDY OF MA'UNA WELL:
Ma‘una Wani bala'i mai tsanani, wanda ya fi wanda ya faru ga Ar-Raji‘ muni, ya faru a cikin wannan watan. Abu Bara' — 'Amir bin Malik — wanda aka fi sani da 'Mai Rike Mashi' ya zo wurin Manzon Allah ﷺ a Madina. Manzon Allah ﷺ ya kira shi zuwa ga Musulunci, amma bai amince ba kuma bai ki ba. Ya ce: "Ya Manzon Allah, idan ka aika wasu daga cikin sahabbanka zuwa ga mutanen Najd don su kira su zuwa Musulunci, ina sa ran za su karɓa." "Ina tsoron mutanen Najd za su kashe su." In ji Manzon Allah ﷺ. Amma ya amsa da cewa, "Zan kare su." Ibn Ishaq ya tabbatar da cewa an aika maza arba'in zuwa gare su; amma As-Sahih ya nuna cewa sun kasance saba'in — Al-Mundhir bin 'Amr, daya daga cikin Bani Sa'ida, wanda aka fi sani da 'Wanda aka 'yanta don mutuwa' — shi ne ya jagoranci wannan rukuni, waɗanda suke mafi kyau kuma mafi ilimi a cikin Alkur'ani da fiqhu.
Ma‘una Well tragedy, which was even more horrible than that of Ar-Raji‘, took place in the same month. Abu Bara’ — ‘Amir bin Malik — nicknamed ‘Spear Player’ came to the Messenger of Allâh (Peace be upon him) in Madinah. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) called him to embrace Islam but he neither agreed nor refused. He said: “O Messenger of Allâh, if you dispatch some of your Companions to the people of Najd to call them to Islam, I expect them to accept.” “I am afraid the people of Najd willkill them.” Said the Messenger. But he replied, “I will protect them.” Ibn Ishaq confirms that forty men were sent to them; but As-Sahih states that they were seventy — Al-Mundhir bin ‘Amr, one of Bani Sa‘ida, nicknamed ‘Freed to die’ — commanded that group, who were the best and most learned in the Qur’ân and jurisprudence.
A hanyarsu zuwa Najd, sukan tara itacen wuta don sayen abinci ga mutanen ‘Ahl As-Suffah’ a matsayin sadaka da rana, kuma da dare suna karatu da yin tunani a kan ma’anonin Alƙur’ani. Suka ci gaba da haka har suka isa Rijiyar Ma‘una — wadda rijiya ce a tsakanin Banu ‘Amir, Harrah da Banu Saleem. Suka zauna a can, suka aika da saƙon Manzon Allah ﷺ tare da Haram bin Milhan, ɗan’uwan Umm Sulaim, zuwa ga maƙiyin Allah ‘Amir bin At-Tufail. ‘Amir bai kula da saƙon ba, sai ya umarci wani mutum ya soki Haram a bayansa da mashi. Lokacin da mashin ya shiga jikin Haram, ya ga jini sai ya ce: “Allahu Akbar! (wato Allah ne Mafi girma) Na yi nasara, na rantse da Ubangijin Ka‘aba!” Sai maƙiyin Allah ya gaggauta kiran Banu ‘Amir su yi yaƙi da sauran. Banu ‘Amir suka ƙi, domin suna ƙarƙashin kariyar Abu Bara’. Saboda haka ya juya ga Banu Saleem don neman taimako. Mutanen ‘Usaiyah, Ri‘al da Dhakwan, waɗanda mutane ne daga Banu Saleem, suka amsa kiransa. Sahabban Manzon Allah ﷺ, waɗanda mushrikai suka kewaye su, suka ci gaba da yaƙi har aka kashe su duka. Wanda ya tsira shi ne Ka‘b bin Zaid bin An-Najjar, wanda aka ɗauke shi daga cikin matattu yana jinya da raunuka. A yakin Al-Khandaq (Ramin Yaƙi) ne aka kashe shi.
On their way to Najd they used to gather firewood to buy food for the people of ‘Ahl As-Suffah’ as charity by day and study, meditate on the meanings of the Qur’ân by night. They kept on doing that till they arrived at Ma‘una Well — which was a well in between Bani ‘Amir, Harrah and Bani Saleem. They stayed there and sent the Message of the Prophet (Peace be upon him) with Haram bin Milhan, the brother of Umm Sulaim to the enemy of Allâh ‘Amir bin At-Tufail. ‘Amir did not heed the Message but rather ordered a man to spear Haram in the back. When the spear penetrated Haram’s body, he saw the blood and said: “Allâhu Akbar! (i.e. Allâh is the Greatest) By Lord of Al-Ka‘bah I have won!” Then the enemy of Allâh, promptly, called out Bani ‘Amir to fight the rest. Bani ‘Amir refused because they were under the protection of Abu Bara’. Therefore he turned to Bani Saleem for help. The people of ‘Usaiyah, Ri‘al and Dhakwan, who were folks of Bani Saleem, responded to his call. The Companions of the Prophet (Peace be upon him), who were encompassed by idolaters, kept on fighting till they were all killed. The only survivor was Ka‘b bin Zaid bin An-Najjar who was carried wounded from among the dead. It was in Al-Khandaq (the trench) Battle that he was killed.
HARIN BANI AN-NADEER:
BANI AN-NADEER INVASION:
Mun riga mun yi magana game da halayya marar kyau ta Yahudawa da yadda suke koyaushe marmarin zubar da jinin Musulmai da raunana tafarkin Musulunci duk da alkawuran da yarjejeniyoyin da suka ba Annabi (ﷺ). Halayensu sun yi ta canzawa tsakanin nuna gajiya da sakaci bayan lamarin Banu Qainuqa‘ da kisan Ka‘b bin Al-Ashraf, da kuma tawaye tare da boyayyiyar hulɗa ta cin amana da Quraish da munafukai don kafa haɗin kai a kan Musulmai bayan yakin Uhud. Saboda rashin ƙwarewarsu a dabarun yaƙi, sai suka koma ga makirci da ƙulla-ƙulla. Da farko dai sun bayyana ƙiyayya da adawa a fili, sannan suka zaɓi yin dabaru iri-iri da za su iya cutar da Musulmai, amma sun yi taka-tsantsan kada su fara wani irin fada da zai iya jefa su cikin yaƙi a fili.
We have already spoken about the disgraceful behaviour of the Jews and how they were always thirsting to shed the blood of the Muslims and undermine the cause of Islam despite all the covenants and pledges they had given to the Prophet (Peace be upon him). Their behaviour fluctuated between resignation and slackness after the Banu Qainuqa‘ event and the murder of Ka‘b bin Al-Ashraf, and rebellion coupled with treacherous clandestine contacts with Quraish and the hypocrites in order to establish an alliance against the Muslims after the battle of Uhud. Being inexperienced in war tactics, they resorted to conspiracy and intrigue hatching. They first of all declared open hatred and enmity, and chose to play all sorts of tricks that might harm the Muslims, but were very careful not to initiate any sort of hostilities that might involve them in open war.
Annabi ﷺ, a nasa bangaren sa, ya nuna matuƙar haƙuri a gare su, amma sun wuce gona da iri a ayyukansu na tsokana, musamman bayan abubuwan da suka faru a Ar-Raji‘ da Bi'r Ma‘una; ma har sun yi yunƙurin kashe shi.
The Prophet (Peace be upon him), on his part, exercised the highest degree of patience with them but they went too far in their provocative deeds, especially after Ar-Raji‘ and Ma‘una Well events; they even made an attempt on his life.
Sau ɗaya Annabi ﷺ tare da wasu daga cikin sahabbansa sun fita zuwa Banu Nadeer don neman taimakonsu wajen tara diyyar da ya kamata ya biya ga Bani Kalb saboda mutum biyu da ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damari ya kashe da kuskure. Duk wannan yana bisa ga sharuddan yarjejeniyar da bangarorin biyu suka riga suka sanya hannu a kai. Da suka ji labarinsa sai suka ce za su bayar da gudummawa wajen biyan diyyar, suka ce shi da sahabbansa Abu Bakr, ‘Umar, ‘Ali da wasu su zauna a karkashin bangon gidajensu su jira. Yahudawan sun yi wata gajeruwar ganawa a asirce suka hada baki su kashe Annabi ﷺ. Mafi muguntar cikinsu, ‘Amr bin Jahsh, ya ba da kansa ya hau bangon ya jefa babban dutsen niƙa a kansa. Wani daga cikinsu, Salam bin Mashkam, ya gargade su da kada su aikata irin wannan laifi, yana mai hasashen cewa Allah zai bayyana musu makircinsu, kuma ya kara da cewa irin wannan aiki zai zama cin amana bayyananne ga alkawarin da aka yi da Musulmai.
MAMAYAR DA NAJD:
THE INVASION OF NAJD:
Bayan nasarar lumana da Musulmi suka samu a yakin Bani An-Nadeer, ikonsu a kan Madina ya tabbata ba tare da wata jayayya ba, munafukai kuma suka koma cikin shiru, suka daina makircinsu a fili. Saboda haka Annabi ﷺ ya samu isasshen lokaci don mayar da dukkan karfinsa da mutanensa wajen murkushe Larabawan hamada, da kawo karshen tayar da hankalinsu da munanan ayyukansu, da kashe-kashen da suke yi wa manzanninsa, har ma da shirin kai hari kan Madina kanta. A halin nan, rundunonin leken asiri na Musulmi sun kawo rahoton taruwar sojojin Larabawan hamada na Bani Muharib da Tha'labah daga Ghatfan a kewayen Madina. Annabi ﷺ tare da Musulmi suka yi gaggawar fita don horar da wadannan sabbin 'yan ta'adda, su sanya tsoro a zukatansu, da hana su ci gaba da munanan ayyukansu. Wadannan ayyukan tsoratarwa an yi su akai-akai, kuma sun samar da sakamako mai kyau. Larabawan hamada masu tawaye, masu zukata masu tauri, sun gudu zuwa tsaunuka cikin tsoro, Madina kuma ta kasance cikin cikakken kariya daga hare-harensu. A cikin wannan yakoki, yana da kyau a jawo hankali ga wani muhimmin yaki guda daya, watau yakin Dhat Ar-Riqa' (tsummoki), wanda wasu malamai ke ganin ya faru a Najd (wani babban fili mai tsauni a tsibirin Larabawa) a watan Rabi'ul Thani ko Jumada Al-Ula, shekara ta 4 bayan hijira. Suna tabbatar da wannan ra'ayi da cewa yana da muhimmanci a fuskar dabaru a yi wannan yaki domin murkushe Larabawan hamada masu tawaye, don biyan bukatun haduwar da aka yi alkawari da masu bautar gumaka, watau karamin yakin Badr a watan Sha'aban, shekara ta 4 bayan hijira. Sai dai ra'ayi mafi inganci shi ne cewa yakin Dhat Ar-Riqa' ya faru bayan faduwar Khaibar. Wannan kuwa yana samun goyon baya ne daga gaskiyar cewa Abu Hurairah da Abu Musa Al-Ash'ari (Allah ya yarda da su) sun halarci yakin. Abu Hurairah ya karɓi Musulunci 'yan kwanaki kafin Khaibar, kuma Abu Musa Al-Ash‘ari ya dawo daga Habasha (Ethiopia) ya haɗu da Annabi ﷺ a Khaibar. Ayoyin da suka shafi sallar tsoro wadda Annabi ﷺ ya yi a yakin Dhat Ar-Riqa‘, an saukar da su a yakin ‘Asfan, kuma ba tare da wata shakka ba wannan ya faru bayan yakin Al-Khandaq (rami) a ƙarshen shekara ta 5 bayan Hijira.
With the peaceful victory that the Muslims achieved at Bani An-Nadeer invasion, their control over Madinah was undisputedly established, and the hypocrites receded to a state of silence and stopped their artful machinations publicly. Consequently the Prophet (Peace be upon him) had ample time to direct all his energies and human resources towards suppressing the desert bedouins and curbing their harmful provocations and wicked malicious practices of killing his missionaries and even contemplating an invasion of Madinah itself. Meanwhile, the Muslim scouting groups reported building up of bedouin troops of Bani Muharib and Tha‘labah of Ghatfan around Madinah. The Prophet (Peace be upon him), with the Muslims, hurriedly set out to discipline those new outlaws, cast fear into their hearts and deter them from perpetrating further wicked practices. These deterring operations were carried out repeatedly and did produce effective results. The rebellious hard-hearted desert bedouins were terrorized into the mountains, and Madinah remained completely immune against their raids. In the context of these invasions, it is interesting to draw some prominence to a significant one ¾ Dhat Ar-Riqa‘ (rags) campaign ¾ which some scholars claim, took place in Najd ( a large area of tableland in the Arabian Peninsula) in Rabi‘ Ath-Thani or Jumada Al-Ula, 4 A.H. They substantiate their claim by saying that it was strategically necessary to carry out this campaign in order to quell the rebellious bedouins in order to meet the exigencies of the agreed upon encounter with the polytheists, i.e. minor Badr Battle in Sha‘ban, 4 A.H. The most authentic opinion, however, is that Dhat Ar-Riqa‘ campaign took place after the fall of Khaibar. This is supported by the fact that Abu Hurairah and Abu Musa Al-Ash‘ari (May Allah be pleased with her) witnessed the battle. Abu Hurairah embraced Islam only some days before Khaibar, and Abu Musa Al-Ash‘ari came back from Abyssinia (Ethiopia) and joined the Prophet (Peace be upon him) at Khaibar. The rules relating to the prayer of fear which the Prophet (Peace be upon him) observed at Dhat Ar-Riqa‘ campaign, were revealed at ‘Asfan Invasion and this beyond a shadow of doubt took place after Al-Khandaq (the trench) Battle in late 5 A.H.
YAKIN BADR NA BIYU:
THE INVASION OF BADR, THE SECOND:
Sa'ad da Musulmi suka kawar da ikon kabilun larabawan hamada, suka kuma kare kansu daga sharrinsu, sai suka fara shirye-shiryen fuskantar babban maƙiyinsu. Shekara guda ta wuce tun da suka yi yaƙi da Quraishawa a Uhudu. Don haka lokaci ya yi da za su haɗu da su su sake fara yaƙi domin a tabbatar wane ne daga cikin ɓangarorin biyu ya cancanci rayuwa. A watan Sha'aban na shekara ta 4 bayan hijira, wato Janairu na shekara ta 626 miladiyya, Manzon Allah ﷺ ya tafi Badar tare da mayaƙa ɗari biyar da dubu ɗaya, da dawakai goma, kuma Ali bin Abi Talib ne ya ɗauki tuta. An ba Abdullah bin Rawaha iko a kan Madina a lokacin da Annabi ﷺ ba ya nan. Da Musulmi suka isa Badar, sun zauna a can suna jiran masu bautar gumaka su zo. Rundunar Abu Sufyan tana da mayaƙa ƙafa dubu biyu da dawakai hamsin. Sun isa Mar Az-Zahran, wani wuri nesa da Makka, suka kafa sansani a wurin ruwa da ake kira Mijanna. Abu Sufyan, da yake jin ƙyama, ya karai, kuma ya firgita ƙwarai saboda sakamakon yaƙin da ke tafe, sai ya juya wa mutanensa ya fara ba da uzuri marasa ƙarfi da suka samo asali daga jin tsoro, don ya hana mutanensa zuwa yaƙi, yana cewa: "Ya ku kabilar Quraishawa! Babu abin da zai gyara halin da kuke ciki sai shekara mai albarka, shekarar da dabbobinku za su ci ciyawa da daji, su kuma ba ku madara ku sha. Kuma ina ganin wannan shekara ce ba ruwan sama, saboda haka yanzu zan koma, kuma ina ba ku shawara ku koma tare da ni." Da alama sojojinsa ma suna da irin wannan tsoro da fargaba, domin suka yi masa biyayya ba tare da wata shakka ba.
When the Muslims destroyed the power of the Arab-desert tribes and guarded themselves against their evils, they started preparations to encounter their great enemy. A year elapsed since they fought Quraish at Uhud. So it was due time to meet them and start war again in order to determine which of the two parties was worthy of survival. In Sha‘ban 4 A.H., January 626 A.D., the Messenger of Allâh (Peace be upon him) set out to Badr accompanied by one thousand and five hundred fighters and ten mounted horsemen, and with ‘Ali bin Abi Talib as standard bearer. ‘Abdullah bin Rawahah was given authority over Madinah during the Prophet ’s absence. Reaching Badr, the Muslims stayed there waiting for the idolaters to come. Abu Sufyan’s forces comprised two thousand footmen and fifty horsemen. They reached Mar Az Zahran, some distance form Makkah, and camped at a water place called Mijannah. Being reluctant, discouraged and extremely terrified of the consequences of the approaching fight, Abu Sufyan turned to his people and began to introduce cowardice-based flimsy pretexts in order to dissuade his men from going to war, saying: “O tribe of Quraish! Nothing will improve the condition you are in but a fruitful year — a year during which your animals feed on plants and bushes and give you milk to drink. And I see that this is a rainless year, therefore I am returning now and I recommend you to return with me.” It seems that his army were also possessed of the same fears and apprehensions, for they readily obeyed him without the least hesitation.
MAMAYAR DOUMAT AL-JANDAL:
THE INVASION OF DOUMAT AL-JANDAL:
Tare da dawowar Manzon Allah daga Badr, zaman lafiya da tsaro sun mamaye dukkan yankin; kuma cibiyar Musulunci, Madina, ta samu cikakken tsaro. Sai Annabi ﷺ ya ga ya dace kuma ya dace ya nufi yankunan Larabawa mafi nisa domin murkushe duk masu adawa, don a tilasta wa aminai da abokan gaba amincewa da shi ba tare da jayayya ba.
With the Messenger’s return from Badr, peace and security prevailed the whole area; and the Islamic headquarters, Madinah, enjoyed full security. The Prophet (Peace be upon him) then deemed it fit and appropriate to head for the most distant areas of Arabia in order to subdue all hostile elements in order to force undisputed recognition out of friend and enemy alike.
Bayan wani lokaci na watanni shida babu ayyukan soja, sai aka sanar wa Manzon Allah (Peace be upon him) cewa wasu kabilu, a kusa da Doumat Al-Jandal, a kan iyakar Siriya, suna aikata fashi da kwace dukiya a kan hanya, kuma suna kan hanyar tara sojoji don kai hari har Madinah kanta. Nan take ya nada Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari ya tafiyar da al'amuran Madinah a lokacin rashinsa, sannan ya fita a kan gaba-gaba na Musulmi 1000 a ƙarshen watan Rabi‘ Al-Awwal, shekara ta 5 bayan Hijira, yana tare da wani mutum mai suna Madhkur, daga Bani ‘Udhrah, a matsayin jagora.
After a six-month lull of military activities, the Prophet (Peace be upon him) was reported that some tribes, in the vicinity of Doumat Al-Jandal, on the borders of Syria, were involved in highway robbery and plundering, and were on their way to muster troops and raid Madinah itself. He immediately appointed Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari to dispose the affairs of Madinah during his absence, and set out at the head of 1000 Muslims in late Rabi‘ Al-Awwal, 5 A.H. taking with him a man, named Madhkur, from Bani ‘Udhrah, as a guide.
A kan hanyarsu zuwa Doumat Al-Jandal, sukan yi tafiya da dare su ɓoye da rana, don su kai wa abokan gaba farmaki ba zato ba tsammani. Lokacin da suka kusa isa inda suke, Musulmai sun gano cewa 'yan fashi sun koma wani wuri, don haka suka kwace shanunsu da makiyayansu. Mazauna Doumat Al-Jandal ma sun gudu ta kowace hanya don tsira da rayukansu, suka bar muhallansu. Manzon Allah ﷺ ya zauna a can kwana 5, a wannan lokaci ya aika da sojoji su nemo sojojin abokan gaba, amma ba su gano kowa ba. Daga nan ya koma Madinah, amma a hanya ya kulla yarjejeniyar zaman lafiya da 'Uyainah bin Hisn. Doumat Al-Jandal tana da nisan kusan tafiyar kwana goma sha biyar daga Madinah, da kwana biyar daga Damascus.
On their way to Doumat Al-Jandal, they used to march by night and hide by day, so that they might take the enemy by surprise. When they drew near their destination, the Muslims discovered that the highway men had moved to another place, so they captured their cattle and shepherds. The inhabitants of Doumat Al-Jandal had also fled in all directions for their lives and evacuated their habitations. The Prophet (Peace be upon him) stayed there for 5 days during which he despatched expeditionary forces to hunt for the enemy personnel but they detected none. He then returned to Madinah but en route he entered into a peace treaty with ‘Uyainah bin Hisn. Doumat Al-Jandal is located at about a distance of fifteen days march from Madinah and five from Damascus.