Bai'ar ‘Aqabah ta Farko
The First ‘aqabah Pledge
Mun riga mun yi magana game da mutum shida daga Madina waɗanda suka karɓi Musulunci a lokacin aikin Hajji a shekara ta sha ɗaya ta Annabta. Sun yi alkawarin isar da Saƙon Musulunci ga mutanen garinsu. A shekara mai zuwa, a lokacin aikin Hajji, sai ga wata ƙungiya ta almajirai goma sha biyu sun zo, a shirye su amince da Muhammad ﷺ a matsayin Annabinsu. Ƙungiyar ta ƙunshi maza biyar daga cikin shida waɗanda suka gana da Manzon Allah ﷺ shekarar da ta gabata; na shida wanda ya kaura shi ne Jabir bin ‘Abdullah bin Reyab; sauran maza bakwai kuwa su ne:
We have already spoken about six Madinese who embraced Islam in the pilgrimage season in the eleventh year of Prophethood. They promised to communicate the Message of Islam to their townsfolk. The following year, on the occasion of the pilgrimage, there came a group of twelve disciples ready to acknowledge Muhammad as their Prophet. The group of men comprised five of the six who had met the Prophet (Peace be upon him) the year before, the sixth who stayed away was Jabir bin ‘Abdullah bin Reyab, the other seven were:
1. Mu‘adh bin Al-Harith, Ibn ‘Afra, daga Khazraj.
1. Mu‘adh bin Al-Harith, Ibn ‘Afra, from Khazraj.
2. Dhakwan bin ‘Abd Al-Qais, daga Khazraj.
2. Dhakwan bin ‘Abd Al-Qais, from Khazraj.
3. ‘Ubadah bin As-Samit, daga Khazraj.
3. ‘Ubadah bin As-Samit, from Khazraj.
4. Yazeed bin Tha‘labah, daga Khazraj.
4. Yazeed bin Tha‘labah, from Khazraj.
5. ‘Al-‘Abbas bin ‘Ubadah bin Nadalah, daga Khazraj.
5. ‘Al-‘Abbas bin ‘Ubadah bin Nadalah, from Khazraj.
6. Abul Haitham bin At-Taihan, daga Aws.
6. Abul Haitham bin At-Taihan, from Aws.
7. ‘Uwaim bin Sa‘idah, daga Aws.
7. ‘Uwaim bin Sa‘idah, from Aws.
Sun ba da gaskiyarsu ga Muhammadu ﷺ a matsayin Annabi, sun kuma rantse cewa: "Ba za mu bauta wa kowa ba sai Allah guda ɗaya; ba za mu yi sata ba; haka kuma ba za mu yi zina ba, ba kuma za mu kashe 'ya'yanmu ba; ba za mu yi zargin ƙarya ba, ba kuma za mu ƙirƙiri ƙarya da gangan ba, kuma ba za mu saɓa maka ba cikin kowane al'amari na gaskiya." Da suka riga suka yi alkawarin, sai Muhammadu ﷺ ya ce: "Duk wanda ya cika shi, Allah zai saka masa; wanda kuma ya yi sakaci da wani abu, aka kuma same shi da hukunci a duniya, hakan zai zama kaffara a gare shi a Lahira; idan kuma zunubin ya ɓoye daga idanun mutane, babu wata damuwa da ta same shi, to al'amarinsa yana tare da Allah. Zai iya gafarta masa, ko kuma ba zai gafarta masa ba."
They avowed their faith in Muhammad (Peace be upon him) as a Prophet and swore: “We will not worship any one but one Allah; we will not steal; neither will we commit adultery, nor kill our children; we will not utter slander, intentionally forging falsehood and we will not disobey you in any just matter.” When they had taken the pledge, Muhammad (Peace be upon him) said: “He who carries it out, Allâh will reward him; and who neglects anything and is afflicted in this world, it may prove redemption for him in the Hereafter; and if the sin remains hidden from the eyes of the men and no grief comes to him, then his affair is with Allâh. He may forgive him or He may not.”
WAKILIN MUSULUNCI A MADINAH:
THE MUSLIM ENVOY IN MADINAH:
Bayan Mubaya'a (rantsuwar biyayya), Manzon Allah ﷺ ya aika zuwa Yathrib (Madina) Mus'ab bin 'Umair Al-'Abdari (Allah ya yarda da shi), jakadan Musulunci na farko, domin ya koya wa mutanen can ka'idojin Musulunci, ya ba su jagorancin aiki, kuma ya yi ƙoƙarin yada Musulunci ga waɗanda har yanzu suke bin shirka. As'ad bin Zurarah ne ya karɓe shi a Madina. Ƙasa ta riga ta shirya, kuma yaɗuwar addinin ta yi sauri, daga gida zuwa gida da kuma daga kabila zuwa kabila. Akwai abubuwa masu daɗi da kuma alƙawari na nasara da suka siffanta aikin Mus'ab. Wata rana Mus'ab da As'ad suna kan hanyarsu zuwa mazaunan Banu 'Abd Al-Ashhal da Banu Zafar, sai suka shiga filin wannan kabila ta ƙarshe. A can suka zauna kusa da wani rijiya suna tattaunawa da wasu sababbin musulmi. Sa'd bin Mu'adh da Usaid bin Hudair, shugabannin kabilu biyun, suka ji labarin wannan taro. Sai Usaid ya zo wurin Musulmai ɗauke da mashinsa, yayin da Sa'd ɗin ya ƙi zuwa da kansa, yana mai cewa As'ad ɗan uwansa ne a wajen uwa. Usaid ya ƙaraso yana la'antar da rantsuwa, ya zarge mutanen biyu da ruɗar da mutane masu rauni a zuciya, kuma ya umarce su da su daina gaba ɗaya. Mus'ab ya gayyace shi cikin natsuwa ya zauna, yana cewa: "Idan maganarmu ta gamshe ka, za ka iya karɓarta; idan kuwa ka ƙi ta, za ka iya kāre kanka daga abin da kake ƙi." "Wannan gaskiya ne," in ji Usaid, sannan ya kafa mashinsa a yashi, ya saurari Mus'ab, sa'an nan ya ji wasu ayoyi daga Alƙur'ani mai girma. Fuskarsa ta nuna gamsuwa da farin ciki kafin ya furta kalma ta yarda. Ya tambayi mutanen biyu game da hanyoyin shiga Musulunci. Suka ce masa ya yi wanka, ya tsarkake tufafinsa, ya shaida gaskiya, sa'an nan ya yi raka'a biyu. Ya amsa, ya yi daidai abin da aka umarce shi, sa'an nan ya ce akwai wani mutum (Sa'd bin Mu'adh) wanda mutanensa ba za su taɓa janyewa ba idan ya bi Musulunci. Sai ya tafi wajen Sa'd da mutanensa. سعد ya iya fahimtar cewa Usaid ya canja. Game da tambayar da Sa'd ya yi, Usaid ya ce mutane biyu suna shirye su bi duk umarnin da suka karɓa. Sannan ya shirya wani yanayi da ya ba mutanen biyu damar yin magana da Sa'd a keɓe. Yanayin da ya gabata tare da Usaid ya sake faruwa, sai Sa'd ya karɓi Musulunci, nan take ya juya wa mutanensa yana rantsuwa cewa ba zai yi magana da su ba sai sun yi imani da Allah da Manzonsa. Bai kai ga maraicen ranar ba sai ga dukan maza da mata na wannan kabilar Larabawa sun karɓi Musulunci, sai dai guda ɗaya, Al-Usairim, wanda ya ja baya har zuwa ranar Uhud. A ranar ne ya karɓi Musulunci ya yi yaƙi da masu bautar gumaka, amma daga baya aka kashe shi kafin ya yi sujada ko ɗaya a cikin salla. Annabi ﷺ ya yi tsokaci cewa: "Ya yi ɗan abu kaɗan, amma ladansa babba ne."
After the Pledge (in the form of an oath had been taken) the Prophet (Peace be upon him) sent to Yathrib (Madinah) Mus‘ab bin ‘Umair Al-‘Abdari, (May Allah be pleased with him) the first Muslim ‘ambassador’ to teach the people there the doctrines of Islam, give them practical guidance and make attempts at propagating the Islam among those who still professed polytheism. As‘ad bin Zurarah hosted him in Madinah. So prepared was the ground, and so zealous the propagation that the Islam spread rapidly from house to house and from tribe to tribe. There were various cheerful and promising aspects of success that characterized Mus‘ab’s task. One day Mus‘ab and As‘ad were on their way to the habitations of Bani ‘Abd Al-Ashhal and Bani Zafar, when they went into the premises of the latter clan. There they sat near a well conversing with some new converts. Sa‘d bin Mu‘adh and Usaid bin Hudair, chiefs of the two clans heard of this meeting, so Usaid approached the Muslims armed with his lance while the other Sa‘d excused himself on grounds that As‘ad was his maternal cousin. Usaid came closer cursing and swearing and accused the two men of befooling people weak of heart, and ordered that they stop it altogether. Mus‘ab calmly invited him to sit saying, “If you are pleased with our talk, you can accept it; should you hold it in abhorrence, you could freely immunize yourself against what you hate.” “That’s fair,” said Usaid, pierced his lance in the sand, listened to Mus‘ab and then heard some verses of the Noble Qur’ân. His face bespoke satisfaction and pleasure before uttering any words of approval. He asked the two men about the procedures pertinent to embracing Islam. They asked him to observe washing, purge his garment, bear witness to the Truth and then perform two Rak‘a. He responded and did exactly what he was asked to do, and then said there was a man (Sa‘d bin Mu‘adh) whose people would never hang back if he followed the Islam. He then left to see Sa‘d and his people. Sa‘d could immediately understand that Usaid had changed. To a question posed by Sa‘d, Usaid said that two men were ready to comply with whatever orders they received. He then managed a certain situation that provided the two men with a chance to talk with Sa‘d privately. The previous scene with Usaid recurred and Sa‘d embraced Islam, and directly turned to his people swearing that he would never talk with them until they had believed in Allâh, and in His Messenger. Hardly did the evening of that day arrive when all the men and women of that sept of Arabians embraced Islam with the exception of one, Al-Usairim, who hung back until the Day of Uhud. On that day he embraced Islam and fought the polytheists but was eventually killed before observing any prostration in the way of prayer. The Prophet (Peace be upon him) commented saying: “He has done a little but his reward is great.”.
ALKAWARIN 'AQABA NA BIYU
THE SECOND ‘AQABAH PLEDGE
A shekara ta gaba, shekara ta goma sha uku ta Annabta, watau Yuni 622 miladiyya, a lokacin aikin Hajji, sama da mutane saba'in da suka musulunta daga Madina suka zo bin jama'arsu masu bautar gumaka don gudanar da ayyukan Hajji a Makka. Tambayar da suke maimaitawa a tsakaninsu ita ce: "Ashe ba lokaci ya yi da za mu kare Muhammad ﷺ, maimakon barin shi shi kaɗai, an watsar da shi, yana yawo cikin tuddan Makka?"
The next year, thirteenth of Prophethood, June 622 A.D., during the pilgrimage season, over seventy converts from Madinah came in the trail of their polytheist people to perform the rituals of pilgrimage in Makkah. The oft-repeated question amongst them was “Isn’t it high time we protect Muhammad instead of leaving him forsaken, deserted and stumbling in the hillocks of Makkah?”.
Jim kadan bayan isowarsu, sun yi hulɗa a asirce da Annabi (Peace be upon him) kuma suka amince su gana da shi a asirce da dare a tsakiyar Ranakun Tashreeq (ranakun 11, 12 da 13 ga watan Dhul Hijja) a wani tudu a Al-‘Aqabah, wurin ganawar bara. Ɗaya daga cikin shugabannin Ansâr (Mataimaka), Ka‘b bin Malik Al-Ansari (Allah ya yarda da shi), ya bada labarin wannan ganawa ta tarihi wadda ta canza dukkan tafarkin gwagwarmaya tsakanin Musulunci da shirka, inda ya ce:
Shortly after arrival, they conducted clandestine contacts with the Prophet (Peace be upon him) and agreed to meet him secretly at night in mid Tashreeq Days (the 11th, 12th and 13th days of Dhul Hijja) in a hillock at Al-‘Aqabah, the last year’s meeting place One of the leaders of the Ansâr (Helpers), Ka‘b bin Malik Al-Ansari (May Allah be pleased with him), gave an account of the historic meeting which changed the whole course of the struggle between Islam and paganism, he said:
Mun fita aikin hajji, kuma muka yi alkawarin haduwa a tsakiyar Ranakun Tashreeq. Tare da mu akwai wani shahararren mutum kuma babban mutum a cikinmu mai suna ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, wanda har yanzu yana kan shirka. Mun bayyana masa niyyarmu ta haduwa da Muhammad ﷺ, kuma mun roke shi ya shiga cikin sahunmu ya bar shirka, don kada ya zama itace ga Jahannama a Lahira. Nan take ya karbi Musulunci, kuma ya halarci tattaunawar muhimmiyar haduwa a Al-‘Aqabah.
We set out for pilgrimage and struck a rendezvous in mid Tashreeq Days. We were accompanied by a celebrity and a notable of ours called ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, who was still a polytheist. We disclosed to him our intention of meeting Muhammad (Peace be upon him) and exhorted him to join our ranks and give up polytheism lest he should serve as wood for Hell in the Hereafter. He promptly embraced Islam and witnessed the serious meeting at Al-‘Aqabah.
A wannan dare muka kwana tare da mutanenmu a sansanoninmu. Bayan wani ɓangare na uku na dare ya wuce, muka fara ficewa a ɓoye, muka haɗu a wani ƙaramin tudu kusa da nan. Mu mutum saba'in da uku ne, da mata biyu: Nusaibah 'yar Ka'b daga Banu Najjar, da Asma' 'yar 'Amr daga Banu Salamah. Muka jira Manzon Allah ﷺ har ya zo tare da ɗan'uwan mahaifinsa Al-'Abbas bin 'Abdul Muɗɗalib wanda (ko da yake shi kansa ba Musulmi ba ne), ya roƙe mu kada mu ja ɗan'uwansa daga kariyar dangin nasa sai dai idan mun shirya sosai don kare shi har ma da hadarin rayukanmu. Shi ne ya fara magana:
Manzon Allah ﷺ sannan ya yi wa'azin Imani, aka karɓi alkawari. Al-Imam Ahmad, daga Jabir, ya bayar da waɗannan cikakkun bayanai:
The Messenger of Allâh then preached the Faith, and the pledge was taken. Al-Imam Ahmad, on the authority of Jabir, gave the following details:
Ansâr (Mataimaka) sun tambayi Manzon Allah game da ka'idojin da za su yi alkawari a kansu. Annabi ﷺ ya amsa da cewa:
The Ansâr (Helpers) asked the Messenger of Allâh about the principles over which they would take a pledge. The Prophet answered:
1. Yin sauraro da biyayya a cikin dukkan yanayi.
1. To listen and obey in all sets of circumstances.
2. Yin kashe dukiya cikin yalwa da kuma cikin matsi.
2. To spend in plenty as well as in scarcity.
3. Umurni da kyakkyawa, kuma hani daga mummuna.
3. To enjoin good and forbid evil.
Cikin bautar Allah, ba za ka ji tsoron zargin kowa ba.
4. In Allâh’s service, you will fear the censure of none.
5. Don't yourselves dye your hair or beard with... [no] — here is the faithful translation: 5. Ka kāre ni idan kun neme taimakona, ku hana ni duk abin da kuke hana kanku, matayenku da 'ya'yanku. Idan kuka kiyaye wadannan koyarwa, to Aljannah ta tabbata a gare ku. A wata riwaya da Ka'b ya ruwaito, ya ce:
5. To defend me in case I seek your help, and debar me from anything you debar yourself, your spouses and children from. And if you observe those precepts, Paradise is in store for you. In another version narrated by Ka‘b, he said:
Annabi ﷺ ya fara magana, ya karanta wasu ayoyin Alkur'ani, ya kira mutane zuwa ga Allah, ya kwadaitar da su shiga cikin addinin Musulunci, sannan ya kammala da cewa: "Ina ba ku alkawari cewa za ku kare ni daga duk abin da kuke kare matanku da 'ya'yanku daga gare shi." A nan ne Al-Bara' bin Ma'rur ya kama hannunsa, ya ce: "Eh lallai, muna rantsuwa da Allah, wanda ya aiko ka a matsayin Annabi da gaskiya, cewa za mu kare ka daga duk abin da muke kare matanmu daga gare shi. Ka amince da mu, ya Manzon Allah. Na rantse da Allah, mu jarumai ne na gaskiya kuma amintattu ne a yaki, wata dabi'a ce da aka gada mana daga kakanninmu."
The Prophet (Peace be upon him) began to speak, recited some Qur’ânic verses, called people unto Allâh, exhorted them to enter the fold of Islam and concluded saying: “I give you my pledge that you debar me from whatever you debar your women and children from.” Here Al-Bara’ bin Ma‘rur, caught him by hand, and said: “Oh yes, we swear by Allâh, Who sent you as a Prophet in Truth, that we will debar you from whatever we debar our women from. Have confidence in us, O Messenger of Allâh. By Allâh, we are genuine fighters and quite reliable in war, it is a trait passed down to us from our ancestors.”.
Bayan an kammala tattaunawa game da sharuddan mubaya'a, kuma dukkan waɗanda suka halarta suka amince baki ɗaya su tabbatar da ita, sai wasu mutum biyu daga cikin farkon musulmin da suka karɓi Musulunci a shekara ta goma sha ɗaya da ta goma sha biyu suka tashi tsaye don yi wa sauran bayani game da babban matakin da suke shirin ɗauka, domin su ba da alkawarinsu suna cikakken sane da al'amarin gaba ɗaya, saboda haka su shirya domin sadaukarwar da ake tsammanin za su yi. Al-'Abbas bin Ubada bin Nadlah, a cikin wannan yanayi, ya ce: "Ya ku mutanen Khazraj! Kun san muhimmancin yarjejeniyar da kuke shiga da wannan mutum? Lalle kuna tabbatar da cewa za ku yi yaƙi da kowa da kowa. Idan kuna tsoron dukiyarku za ta shiga hadari ko rayukan manyanku za su fuskanci haɗari, to ku bar shi yanzu, domin idan kun yi haka bayan alkawari, zai zama abin kunya a gare ku duka a duniya da kuma lahira. Amma idan kuna ganin za ku iya cika abin da ake kiran ku zuwa gare shi duk da asarar rayuka masu daraja da dukiya, to ku ɗauki wannan nauyi mai girma, kuma na rantse da Allah, a cikinsa akwai alheri na wannan duniya da na lahira."
After the negotiations concerning the conditions of allegiance had ended, and all of the audience were unanimously agreed to ratify it, two men of the early generation of converts who had embraced Islam in the eleventh and twelfth years rose to their feet to apprise the others of the serious step they were about to take so that they could give their pledge fully aware of the whole affair and consequently be ready for the sacrifice they were expected to make. Al ‘Abbas bin Ubada bin Nadlah, in this context, remarked: “O you people of Khazraj! Do you know the significance of the pact that you are entering into with this man? You are in fact avowing that you will fight against all and sundry. If you fear that your property will be at stake or the lives of your nobles will be endangered, then leave him now, because if you do this after the pledge, it will be degrading for you both in this world and the world to come. But if you think that you can carry out what you are called upon to do in spite of the loss of precious lives and property, then undertake this heavy responsibility, and I swear by Allâh, that herein lies the good of this world and that of the next.”.
Suka amsa suka ce, "Mun riga mun yi la'akari da asarar dukiya da kisan manyanmu, duk da haka muna mubaya'a gare shi. Amma me zai zama ladanmu idan muka cika dukkan abubuwan wannan yarjejeniya?" Annabi ﷺ ya amsa ya ce, "Aljanna tana jiran ku." Sai suka roƙe shi ya miƙa hannunsa, sai dukkansu suka miƙa hannayensu suka yi mubaya'a. Sai a lokacin ne As'ad bin Zurarah ya fahimci shirin mutanen nan na sadaukarwa saboda hanyar Allah.
They replied, “We have already considered the loss of property and the murder of our notables, yet we pay him allegiance. But what is our reward if we observe all the items of this pact?” The Prophet replied: “Paradise is in store for you.” Then they asked him to stretch out his hand, and they all stretched out their hands and took the pledge. Only at that time did As‘ad bin Zurarah come to realize the people’s readiness for sacrifice in the cause of Allâh.