Sai kuma watanni biyu kacal bayan rasuwar kawunsa, Manzon Allah (ﷺ) ya sake fuskantar wata babbar masifa ta kansa, wato Uwar muminai, matarsa Khadija ta rasu a watan Ramadan na shekara ta goma da aka ba shi annabci, tana da shekara sittin da biyar, shi kuma yana da shekara hamsin. Khadija ni'ima ce daga Allah ga Annabi (ﷺ) a gaskiya. Ta shafe shekaru ashirin da biyar tare da shi tana raba masa wahalhalu da jarabawoyin rayuwa, musamman a shekaru goma na farko na aikin annabcinsa. Ya yi matukar baƙin ciki a kan rasuwarta, kuma sau ɗaya ya amsa cikin wani tsananin tausayi na gaskiya cewa:
Only two months after the death of his uncle, did the Messenger of Allâh (Peace be upon him) experience another great personal loss viz., the Mother of believers, his wife Khadijah passed away in Ramadan of the tenth year of his Prophethood, when she was sixty-five years old, and he was fifty. Khadijah was in fact a blessing of Allâh for the Prophet (Peace be upon him). She, for twenty-five years, shared with him the toils and trials of life, especially in the first ten years of his ministry of Prophethood. He deeply mourned over her death, and once he replied in an honest burst of tender emotions:
"Ta yi imani da ni lokacin da babu wani da ya yi. Ta karɓi Musulunci lokacin da mutane suka ƙaryata ni. Kuma ta taimake ni, ta ƙarfafa ni da kanta da dukiyarta, lokacin da babu wani da zai miƙa mini hannun taimako. Na haifi 'ya'ya daga gare ta kaɗai."
• “She believed in me when none else did. She embraced Islam when people disbelieved me. And she helped and comforted me in her person and wealth when there was none else to lend me a helping hand. I had children from her only.”.
Abu Hurairah ya ruwaito cewa Gabriel ya zo wurin Manzon Allah ﷺ ya ce: "Ya Manzon Allah, ga Khadijah tana zuwa maka da wani kwano na abinci ko abin sha da aka sa wa kayan dandano. Idan ta zo maka, ka gaishe ta daga wurin Ubangijinta, ka kuma ba ta labarin farin ciki da gidan alfarma na lu'u-lu'u a Aljanna, inda babu hayaniya babu wahala."
Abu Hurairah reported that Gabriel came to Allâh’s Messenger (Peace be upon him) and said: “Allâh’s Messenger, lo, Khadijah is coming to you with a vessel of seasoned food or drink. When she comes to you, offer her greetings from her Lord, and give her glad tidings of a palace of jewels in Paradise where there is no noise and no toil.”.
Waɗannan abubuwa biyu masu raɗaɗi sun faru ne cikin ɗan ɗan lokaci kaɗan, kuma sun ƙara masa baƙin ciki da wahala sosai. Mutanen Makka yanzu sun bayyana yaƙin azabtarwa da zalunci nasu a fili. Annabi ﷺ ya rasa duk fatan mayar da su kan hanya madaidaiciya, sai ya tafi Al-Ta’if yana neman yanayi mai goyon baya. Amma can ma ya sha kunci, kuma ya fuskanci azaba da wulaƙanci da ba za a iya jurewa ba, wanda ya fi girman yanayin wahalarsa a garinsa na asali. Sahabbansa ma an yi musu azaba da zalunci da ba za a iya misalta su ba, har ya kai ga cewa abokinsa mafi kusa, Abu Bakr, saboda ya tsira daga matsin lamba, ya gudu daga Makka yana so ya tafi Habasha (Ethiopia), idan ba don Ibn Ad-Daghanah ba, wanda ya same shi a Bark Al-Ghamad, ya kuma yi nasarar hana shi kammala tafiyar gudun hijirar, ya mayar da shi ƙarƙashin kariyarsa.
These two painful events took place within a short lapse of time and added a lot to his grief and suffering. The Makkans now openly declared their campaign of torture and oppression. The Prophet (Peace be upon him) lost all hope of bringing them back to the right path, so he set out for Al-Ta’if seeking a supportive atmosphere. But there too, he was disappointed and he sustained unbearable tortures and maltreatment that far outweighed his miserable situation in his native town. His Companions were on equal footing subjected to unspeakable torture and unbearable oppression to such an extent that his closest friend, Abu Bakr, to escape pressure, fled out of Makkah and wanted to leave for Abyssinia (Ethiopia) if it were not for Ibn Ad-Daghanah who met him at Bark Al-Ghamad and managed to dissuade him from completing his journey of escape and brought him back under his protection.
Mutuwar Abu Talib ta sa Manzon Allah ﷺ ya zama mai rauni, sai mushrikai suka yi amfani da wannan dama wajen nuna ƙiyayyarsu da girman kansu, suka juya hakan zuwa zalunci da azabtarwa ta jiki. Wani lokaci wani Ƙuraishawa mai girman kai ya tare shi, ya zubar masa da yashi a kai. Lokacin da ya isa gida, wata ’yarsa ta wanke yashin daga kansa tana kuka. Sai Manzon Allah ﷺ ya ce: “Kada ki yi kuka, ’yata. Lallai Allah zai kare mahaifinki.” Jerin masifu da suka biyo baya a jere ya sa Manzon Allah ﷺ ya kira wancan lokaci da “shekarar baƙin ciki da makoki”. Daga nan, wannan shekara ta riƙe wannan suna.
Tdeath of Abu Talib rendered the Prophet (Peace be upon him) vulnerable, and the polytheists availed them of that opportunity to give free rein to their hatred and highhandedness and to translate them in terms of oppression and physical tortures. Once an insolent Quraishite intercepted him and sprinkled sand on his head. When he arrived home, a daughter of his washed the sand away and wept. “Do not weep, my daughter. Allâh will verily protect your father.” The Prophet (Peace be upon him) said. Rapid succession of misfortunes, led the Prophet (Peace be upon him) to call that period, ‘the year of grief and mourning’. Thenceforth, that year bore that appellation.